อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 18/2 วันที่ 5 พ.ย. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 18/2 วันที่ 5 พ.ย. 58

“หา!” คุณตา คุณยาย ยายพิณ ตาผลอ้าปากค้าง
อุ่นเรือนส่งหนังสือพิมพ์หน้าเจ้ากรรมต่อหน้าคุณตา คุณยาย ยายพิณ ตาผลเข้ามาดู สาลินหลับตาปี๋
คุณยายตบอกผาง “ว้าย ตายแล้วยายสาไอ้เจ้านี่มันเป็นใคร”
อุ่นเรือนเล่า “เป็นมหาเศรษฐีค่ะ สามีเก่าคุณหญิงก้อย”
คุณตางง “แล้วคุณหญิงก้อยนี่มันใคร”
“ก็คนรักเก่าคุณชายรองค่ะคุณพ่อ”
“หา!”

คุณตาพยักหน้ารับรู้ คุณยายรวบรวมข้อมูลในสมองวุ่น อุ่นเรือนหันมาหาสาลิน “เอ้า ตอบแม่ได้รึยัง หนูไปจับมือถือแขนกับนายอัศนีย์ได้ยังไง”


คุณยายคาดคั้น “ใช่ แล้วก็ตอบฉันมาซิว่าแกไปจับมือถือแขนกับคุณชายรองทำไม”
สาลินถอนใจ “จะให้หนูตอบเรื่องไหนก่อนล่ะคะ”
ยายพิณเสนอหน้า “เรื่องคุณชายรองซีคะ ตกลงคุณชายรองมาชอบคุณสาจริงแล้วใช่ไหมคะ วุ้ย....ดีใจจริง ๆ” คุณยาย คุณตา อุ่นเรือน ตาผลหันขวับมามองยายพิณตาเขียว ยายพิณทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ “จะมองยังไง อิชั้นก็ดีใจอยู่ดีแหละค่ะ”

สองวันต่อมา ที่วังรัชนีกุล ศรีจิตราและสาลินเดินเล่นในสวน “ผู้ใหญ่ทางนี้ว่ายังไงบ้างคะ”
“พอสาแก้ตัวให้แม่ฟัง แม่ก็ไปบอกป้าสร้อย ป้าสร้อยก็ไปบอกคุณป้าใหญ่ คุณป้าใหญ่ก็ไปกราบทูลเสด็จ เสด็จก็เลยทรงเบาพระทัย จะทรงทาบทามสาให้คุณชายเล็กต่อไป” ศรีจิตราพูดยิ้มๆ
สาลินทำจมูกย่นคล้ายได้กลิ่นเหม็น “ทำไมพี่ศรีถึงชอบพูดถึงแต่คุณชายเล็กนี่นะ สาได้ยินพี่ศรีพูดเรื่องอีตาคุณชายเล็กนี่เป็นร้อยหนแล้ว”
“แต่พี่ได้ยินสาพูดถึงคุณชายรอง ร้อยเอ็ดหนแล้วเหมือนกัน” ศรีจิตราพูดเรียบๆ
สาลินอึกอัก “ไม่จริงซะหน่อย”
ศรีจิตรายิ้ม“เออนี่....แล้วสาไปรู้จักกับนายอัศนีย์ได้ยังไง”
“เขาเป็นเพื่อนนักเรียนนอกกะคุณบรรณารักษ์ที่ห้องสมุดค่ะ แล้วอยู่ดีๆ เขาก็มาชวนสาไปทำงานกับเขา สาแค่ไปคุยธุระกับเขาหนเดียว ก็ดันมีนักข่าวตาผีเอาไปทำข่าวได้ เจ้าพระคู๊ณ ขอให้มันตาบอด”

ห้องทำงานวิรงรอง วิรงรองนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานกำลังเขียนอาย์ไลเนอร์ เลื่อมประภัส ฉัตรอาชาถือรูปและแฟ้มเข้ามา
“คุณติ่งขา”
“แหก.....ว้าย” ปลายพู่กันอายไลเนอร์จิ้มเข้าตา วิรงรองร้องกรี๊ดทิ้งพู่กันขวดอายไลเนอร์กระจาย ลุกขึ้นเต้นเร่า ๆ
เลื่อมประภัส ฉัตรอาชาตกใจ ทิ้งรูปทิ้งแฟ้มไปยืนกอดกันคล้ายนางกำนัลในหนังสือมหากาพย์

โถงกลางตำหนักเล็ก หม่อมวาณีนั่งตรงข้ามหม่อมอำพัน นมย้อย เจียม แม่น้อมเตรียมของว่างให้ แล้วรอดูรับใช้ห่างๆ
หม่อมอำพันกล่าวต้อนรับ “แหม.....เป็นเกียรติเหลือเกินค่ะ ที่หม่อมมาร่วมวงสโมสรของดิฉัน”
“เห็นหม่อมบอกว่าขาดขา ดิฉันก็เลยมาให้ไงคะ”
“ก็ตั้งแต่ที่ท่านผู้กำกับเข้าใจผิด บุกเข้ามาเพราะนึกว่ามีโจรมาปล้นวัง คุณนายผู้กำกับเลยไม่ค่อยได้แวะมาร่วมสโมสรสักเท่าไหร่ค่ะ”
“แต่วันนี้คงไม่ขาดแล้วมังคะ อาจจะได้สมาชิกเพิ่มด้วย”
“อุ๊ย....สมาชิกเพิ่ม ใครคะ”
“อ้าว....ก็คุณสอางค์กับคุณสร้อยไงคะ เห็นว่าจะแวะมาหาดิฉันที่นี่ด้วย”
“หา....จะมาทั้งพี่ทั้งน้อง กล้าดี....เอ๊ย....จะมาจริงเหรอคะ”
นมย้อม แม่น้อม เจียมอ้าปากค้าง เมื่อมองไปเห็นคุณสอางค์ คุณสร้อยเดินถือกระเช้าของคาวหวานเข้ามาในโถงหน้าชื่นตาบาน
หม่อมวาณีทักทาย “มาพอดี สวัสดีค่ะ คุณสอางค์ คุณสร้อย” แม่น้อม เจียมรีบเข้าไปรับของ
“สวัสดีค่ะหม่อมวาณี” คุณสอางค์มองหม่อมอำพัน “สวัสดีค่ะหม่อม...อำพัน นี่ค่ะของฝาก” คุณสอางค์ยิ้มละไม
หม่อมอำพันทำหน้าไม่ถูก “อุ๊ย.....มีของฝากมาด้วยเหรอคะ”
“ค่ะ มีของมาฝากหม่อม”
“ขอบใจ”
คุณสอางค์แก้ “เปล่าค่ะ ฝากหม่อมวาณีคนเดียว” หม่อมอำพันสะดุ้งเฮือก “วันก่อนคุณหญิงกลางเอาขนมนมเนยมาฝากทั้งตำหนัก ดิฉันเลยถือโอกาสที่หม่อมมาเยี่ยมวัง เอาของคาวหวานมาตอบแทนค่ะ”
“ขอบคุณค่ะ”
หม่อมอำพันรีบไล่ “หมดธุระรึยังคะ ถ้าหมดแล้วเราจะได้ไปร่วมวงเสียที ขารออยู่ค่ะ”
คุณสอางค์ คุณสร้อยมองหน้ากันไม่รู้จะแก้สถานการณ์ยังไง คุณสร้อยนึกขึ้นได้ “เออ นมย้อยจ๊ะ คุณหญิงเสนามาด้วยใช่ไหม เห็นรถท่านจอดอยู่หน้าตำหนัก”
“ค่ะ ตั้งสำรับเปิดวงกันเองไปหลายรอบแล้วค่ะ”
“ดีเลย ถ้าอย่างนั้นขอไปกราบท่านก่อนนะคะ”
หม่อมวาณีชวน “แหม....ก็อยู่ร่วมวงด้วยกันเลยซีคะ อย่าเพิ่งกลับ”
คุณสร้อย คุณสอางค์รับคำ “ก็ดีนะคะ / ได้ค่ะ”
“ไปค่ะ” หม่อมวาณี คุณสร้อยเข้าไปในห้องทีวี คุณสอางค์จะตามไป
หม่อมอำพันแขวะ “อ้าว คุณข้าหลวงใหญ่ขา ไหนว่าอบายมุข เล่นแล้วมีแต่เสื่อม มีแต่ล่มจมไงคะ มาพลิกลิ้นเสียแล้ว”
“ไม่ได้พลิกลิ้น ยังถือคติเดิมอยู่ค่ะ แต่ถ้าเล่นเพื่อสังคม เพื่อบันเทิงชั่วครู่ชั่วยามดิฉันไม่ถือว่าเสื่อม แต่ไอ้ที่เล่นเป็นอาชีพ เล่นทั้งวันทั้งคืนกินบ้านกินเมืองนั่นละค่ะเสื่อมของแท้” คุณสอางค์หน้าเชิดเข้าห้องเล็กไป นมย้อย แม่น้อม เจียมแอบขำ
“หน้าด้านทั้งพี่ทั้งน้อง นมย้อย”
“คะ หม่อม”
“วันนี้ทำของถูกปากหน่อยนะ วันนี้ต้องอารมณ์เสียแน่ ๆ”
“ทำไมคะ”
“ก็วันนี้มีตัวขัดลาภมาเล่นด้วย ฉันต้องเสียยุบเสียยับ เฮ้อ ไม่อยากเล่นเลยจริงๆ” หม่อมอำพันเข้าห้องทีวีไป
นมย้อย แม่น้อม เจียมมองหน้ากันตาปริบ ๆ

สวนตำหนักใหญ่ ศรีจิตรามองสาลินเพ่งพิศ “แล้วพอมีข่าวคุณชายเธอว่ายังไงบ้าง”
สาลินพลันปั้นปึ่ง แต่ดวงตามีแววฉ่ำบางอย่าง “เขาก็มาลากสาไปด่าน่ะซีคะ ห้ามสาไม่ให้คุยกับนายอัศนีย์ เชอะ มีสิทธิ์อะไรเขาไม่ใช่เจ้าหัวใจสาซักหน่อย”
ศรีจิตรามองดูทุกอิริยาบถของน้องสาว “นั่นซี ใครกันน้าที่จะมาเป็นเจ้าหัวใจสา”
สาลินไม่ได้ฟัง ยังอินเรื่องคุณชายรอง “ที่เขามาอาละวาดกับสาน่ะ เพราะอะไรรู้ไหมคะ เขายังโกรธนายอัศนีย์ที่มาแย่งคุณหญิงก้อยคนรักเขาไป เขาหึงยายคุณหญิงจนหน้ามืดแล้วมาพาลกับสา”
“อาจไม่ใช่ก็ได้นะ”
“ทำไมจะไม่ใช่” สาลินค้อนไปทางตำหนักเล็กอีกหน ศรีจิตราหยิบหนังสือนิทานของคุณชายเล็กมา แล้วจัดเรียงไว้เป็นระเบียบ สาลินมองดู “พี่ศรี พี่ศรีทำใจได้หรือยัง เรื่องคุณชายรอง”
“พี่ไม่ต้องทำใจหรอกจ้ะ แค่เตรียมใจต่างหาก รอดูว่าคุณชายจะเลือกใคร”
“โธ่เอ๋ย เขาต้องเลือกคนอื่นแน่เลยพี่ศรี”
“จะพี่ก็แน่ใจอย่างนั้น ว่าเขาต้องเลือก...อีกคนนึง”
“โธ่....แล้วพี่ศรียังจะรักคุณชายอยู่อีกหรือ”
ศรีจิตราลุกขึ้นเดินไปมองทางตำหนักเล็ก พูดถึงคุณชายเล็ก “จ้ะ พี่ตัดสินใจแล้ว”
“รักเขาข้างเดียวน่ะหรือ”
“ต่อให้รักเขาข้างเดียว พี่ก็จะทำทุกอย่างเพื่อชนะใจเขา ต่อให้ไม่สำเร็จต่อให้ต้องเจ็บปวดแต่ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย”
สาลินมองศรีจิตรา จิตใจสับสนอลหม่าน ลุกพรวดขึ้น “ทำไมพี่ศรีถึงได้...ฮึ...เขาน่ารักอะไรนักหนาเห็นมีแต่วางอำนาจ ขี้เก๊กก็เท่านั้น ปากก็ยังกะตะไกร แล้วที่สำคัญคือเขารักคนอื่นอยู่ ฮึ” สาลินหน้าบึ้งค้อน ศรีจิตรามองดู “ใช่ซี สาไม่เคยรักใครนี่ สาก็เลยไม่รู้”
ศรีจิตรายิ้ม “ไม่แน่หรอก สาอาจะรักเขาเข้าแล้ว แต่สาไม่รู้ตัวก็ได้”
“พี่ศรีพูดอะไร มีด้วยหรือคะ รักเข้าแล้วโดยไม่รู้ตัว”
ศรีจิตราขยับมา ยื่น 2 มือ กุมมือน้องสาว “มีซีสา มันเหมือนน้ำที่หยดลงทีละหยด สั่งสมมากขึ้นจนท่วมท้น จนถึงวันหนึ่ง มันก็จะถั่งโถมเข้าหาสา เข้าท่วมท้นหัวใจเอิบอาบไปทุกอณูของชีวิตสา” สาลินตกตะลึง “แล้วสาจะพบว่ามันคือความรัก ความรักอันลึกซึ้ง ไม่มีวันที่จะไถ่ถอนเปลี่ยนแปรได้”
ลมแรงพลันพัดมาในห้อง ผมและชุดของ 2 สาวสะบัดไหว แต่ไม่เท่าใจทั้งสองดวง สาลินคราง “พี่ศรี นี่ความรักทำให้พี่ศรีเปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้เชียวหรือ”

คุณสร้อยอุทานออกมาเมื่อทุกคนเปิดไพ่ หม่อมอำพันทำหน้างุนงงเหมือนผีหลอก เหมือนเสียไพ่
คุณสร้อยอุทาน “ว้าย ดิฉันรับทานค่ะ ต๊าย สี่ตารวดเลย”
หม่อมอำพันยิ้ม “อุ๊ย....ได้กินสี่ตารวดเหมือนกันค่ะ ไม่อยากเชื่อ เสียมาเป็นเดือนเพิ่งได้กินวันนี้แหละ”
หม่อมวาณีหงุดหงิด “ดิฉันเสียค่ะ ขอพักก่อนละกันนะคะ”
คุณสอางค์ขอพักด้วย ”วางมือก่อนเหมือนกันค่ะ” คุณสอางค์และหม่อมวาณีออกไประเบียงด้านนอก
“เออ ตานี้ใครแจกไพ่ล่ะคะ” คุณหญิงเสนาถาม
หม่อมอำพันยิ้มหวาน “ก็ต้องคุณสร้อยล่ะคะ แจกมาสี่ตา ไพ่ขึ้นทุกตา เชิญค่ะ”
“ยินดีค่ะ ไม่รู้ตัวเลยนะคะว่าเป็นคนมีโชคทางนี้”
หม่อมอำพัน คุณสร้อยหัวเราะกันระรื่นเหมือนไม่เคยบาดหมางกันมาก่อน

ระเบียงล่างตำหนักเล็ก คุณสอางค์ออกมานั่งจิบชากับหม่อมวาณีที่ระเบียงข้าง
คุณสอางค์ถามลองใจ “วันนั้นชายเล็กพาหญิงกลางมาที่วังน่ะค่ะ แหม คู่นี้เขาสนิทสนมกันดีจริง ๆ นะคะ”
“ก็เพื่อนกันนี่คะ”
“เห็นวันงานก็จับคู่เต้นรำกันอยู่นานสองนาน ไม่ทราบว่า....เออ เขาเป็นเพื่อนสนิทกันขั้นไหนคะหม่อม”
“อุ๊ย....นี่คุณสอางค์คิดว่าเขาเป็นแฟนกันเหรอคะ ไม่ใช่ค่ะ” หม่อมวาณีหัวเราะคิก
คุณสอางค์หัวเราะตาม “หม่อมแน่ใจนะคะ”
“แน่ใจร้อยเปอร์เซนต์ค่ะ เพราะตอนนี้ยายกลางน่ะเขาไปชอบพอกับนักธุรกิจคนนึงอยู่”
“อุ๊ย...เหรอคะ พอจะแย้มๆ ให้ฟังหน่อยได้ไหมคะ”
“ดิฉันก็ยังไม่รู้จักค่ะ เห็นชายเล็กกับยายกลางเรียกเขาว่า เฮียศุภร”
คุณสอางค์โล่งอก ดีใจหน้าเป็นเหม “โถ....คุณศุภรคนกันเองแท้ ๆ”
“อุ๊ย....ใครคะ”
“เพื่อนสนิทคุณรองค่ะ ทำร้านผ้าไหมด้วยกัน งั้นซี....คืนวันงานเต้นรำกับหญิงแทบทั้งคืน”
“ดูเหมือนยายกลางพามาสวัสดีเหมือนกัน แต่ดิฉันไม่ทันสังเกตเพราะแต่งทหารเสือเหมือนกันไปหมด อีกอย่าง มัวแต่กลุ้มใจแม่หญิงก้อยทำขายขี้หน้า ก็เลยเมาน่ะค่ะ” หม่อมวาณีชะงักไปที่หลุดปาก รีบยิ้มกลบเกลื่อน “มันขายหน้าแขกในงานน่ะค่ะ เลยดริงค์ให้หน้ามันตึงขึ้นมาเสียหน่อย”
“เข้าใจค่ะ แอลกอฮอลล์ช่วยให้ผิวหน้าตึง และกระชับหนังกำพร้าให้หนาขึ้นมาอีกนิดค่ะ”
สองหญิงหัวเราะให้กัน เป็นที่สำรวล

ห้องนอนศรีจิตรา ศรีจิตรายิ้มน้อยๆ หน้าแทบเปล่งแสงได้ ดวงตาสดใสราวน้ำค้าง มองตัวเองในกระจก คุณสร้อย คุณสอางค์กำลังทาบผ้าสวยลงกับร่างของศรีจิตรา มาลา วรรณาคอยช่วย
“ตกลง.....คุณหญิงกลางเธอชอบพอกับคุณ ศุภรเหรอคะ”
คุณสอางค์มั่นใจ “จ้ะ หม่อมวาณีบอกเมื่อบ่ายนี่เอง ชายเล็กน่ะเขาเป็นพ่อสื่อพ่อชักให้”
มาลานึกได้ “งั้นซีคะ วันนั้นก็พาไปซื้อของขวัญร้านคุณศุภร”
ศรีจิตราโล่งอกยิ้มมากขึ้น คุณสร้อยสังเกต “วุ้ย ยายศรี พอรู้ว่าคุณชายเล็กยังไม่มีพันธะหัวใจ หน้าเห่อราวขึ้นปราสาทเหมเลยนะจ๊ะ”
มาลา วรรณามองอย่างสงสัย ศรีจิตราหลบตาทุกคนอย่างมีพิรุธ
คุณสอางค์เข้าใจไปอีกทาง “แสดงว่า โล่งใจแทนน้องใช่ไหม”
“ชะ ใช่ค่ะ”
“ทีนี้ยายสา ทางสะดวกแล้ว”
“ค่ะ ทางสะดวกแล้ว” ศรีจิตราหมายถึงตัวเอง
“นี่ เลิกห่วงน้องแล้วมาห่วงแต่ตัวเราเถอะ คุณชายรองกะหนูน่ะไม่เห็นคืบหน้าซะที”
“ก็มัวแต่เสงี่ยมหงิมอยู่น่ะซี” คุณสร้อยลืมตัวดุ คุณสอางค์เอื้อมมือข้ามศรีจิตรามาหยิก
คุณสอางค์ยุ “มารยาร้อยเล่มเกวียน ขุดมาใช้ซักเกวียนเถอะลูก สมัยป้ากับเสด็จพระองค์ชายน่ะ ฮึ.....ทรงหลงป้าเศียรปักเศียรปำ.....โธ่.....”
มาลา/วรรณาต่อ “ไม่น่าพระชนม์สั้นเลย”
คุณสอางค์ชะงักค้อน 2 พระพี่เลี้ยง
คุณสร้อยลูบหลังลูบไหล่ศรีจิตรา “มารยาหญิงน่ะใช้ไปเถอะ ผู้ชายน่ะปลาตายน้ำตื้นกันทุกคน”
ศรีจิตราหน้าแดง “แล้วหนูต้องทำยังไงล่ะคะ”
“ก็หัดแต่งตัวให้มันสวยขึ้น ไปขัดผิว ขัดหน้า อบตัว นี่....แล้วชุดที่ใส่น่ะ เปิดเผยเนื้อหนังมั่ง”
มาลา /วรรณาร้อง “ว้าย จะดีเหรอคะ”
“ดีซียะ เวลาอยู่ใกล้ก็ถึงเนื้อถึงตัวเขาแบบแนบเนียน บางครั้งแกล้งทำอ่อนแอให้เขาประคับประคองมั่ง อู๊ย ง่ายจะตาย” ศรีจิตราตาสว่าง คล้ายจะทำมานานแล้วแต่เพิ่งได้ใบไลเซนส์อนุญาต
มาลาแซว “ว้าย คุณสร้อย พูดเหมือนเคยนะคะ”
วรรณาเข้าคู่ “ปลาตายน้ำตื้นมากี่ตัวแล้วคะ”
คุณสร้อยตาเขียว “ไม่มีปลาตายย่ะ มีแต่ปลาเป็นว่ายหนีไปหมด เหมือนหล่อน 2 คนนั่นแหละ”
มาลา วรรณาอึ้งแล้วสลดไป
คุณสอางค์เสนอ “นี่ พูดถึงชุด เดี๋ยวป้าจะออกแบบชุดให้นะ ถ้าช่วงอก ต้องเอาแบบอกเขาพระวิหาร”
มาลาตื่นเต้น “อุ๊ย ปรียาเลยเหรอคะ”
คุณสร้อยเสริม “สะโพกก็ต้องเน้นให้สุดเสียงสังข์”
วรรณาตื่นเต้น “อุ๊ย....มาริลีน มอนโรเลยค่ะ”
ศรีจิตรามองดูเงาตัวเองในกระจก เงาที่มองตอบมาดูลึกลับเร่าร้อนเป็นฟาม ฟาทาลกว่าตัวจริง (Femme Fatale)

ห้องนอนคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงมองดูเงาตัวเองในกระจกโต๊ะเครื่องแป้ง ลูบไล้ครีมและเครื่องหอม มีเสียงเคาะประตู คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงตวาด “อะไรอีกล่ะ”
ที่หน้าประตู หม่อมวาณีและศศิรัชนีหอบกล่องยาวในมือ มีสีหน้าเอือมระอา “พี่เองจ้ะ หญิง”
“เชิญค่ะ”
ศศิรัชนีเข้ามาพร้อมกล่อง หม่อมวาณีตามมา “มีคนเอาดอกไม้มาให้แน่ะ หญิง”
“ใครอีกล่ะ วุ่นวายจริง ๆ” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงลุกขึ้น หมุนตัวขวับให้ชายเสื้อคลุมตวัด แล้วเดินชายเสื้อระพื้นมา ศศิรัชนีส่งกล่องให้ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงดึงริบบิ้นออก เปิดกล่อง หยิบช่อดอกไม้อันเป็นดอกคัทลียาราวหนึ่งโหล แล้วทิ้งกล่องลงพื้น เธอชะงักเมื่อมีแสงพร่าพรายส่องเข้าหน้า คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเบือนหน้า แล้วกลับมองใหม่ ที่ส่วนโคนรัดก้านดอก มีสร้อยข้อมือไข่มุกแต่มีโบว์เพชรแพรวพราวคั่นเป็นระยะรัดแทนโบว์อยู่ “พี่หญิง” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหยิบนามบัตรขึ้นดู ดวงหน้าเปล่งปลั่ง ศศิรัชนีดีใจด้วยนิดหน่อย

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 18/2 วันที่ 5 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ