อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 18/3 วันที่ 5 พ.ย. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 18/3 วันที่ 5 พ.ย. 58

“ใครอีกล่ะ วุ่นวายจริง ๆ” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงลุกขึ้น หมุนตัวขวับให้ชายเสื้อคลุมตวัด แล้วเดินชายเสื้อระพื้นมา ศศิรัชนีส่งกล่องให้ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงดึงริบบิ้นออก เปิดกล่อง หยิบช่อดอกไม้อันเป็นดอกคัทลียาราวหนึ่งโหล แล้วทิ้งกล่องลงพื้น เธอชะงักเมื่อมีแสงพร่าพรายส่องเข้าหน้า คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเบือนหน้า แล้วกลับมองใหม่ ที่ส่วนโคนรัดก้านดอก มีสร้อยข้อมือไข่มุกแต่มีโบว์เพชรแพรวพราวคั่นเป็นระยะรัดแทนโบว์อยู่ “พี่หญิง” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหยิบนามบัตรขึ้นดู ดวงหน้าเปล่งปลั่ง ศศิรัชนีดีใจด้วยนิดหน่อย

หม่อมวาณีอยากรู้ “ดอกไม้อะไรสวยจริง ว้าย....สร้อยข้อมือเพชร ใคร ของใครลูก”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงส่งนามบัตรให้ศศิรัชนี “อ่านซีคะ พี่หญิง”


“ด้วยรัก....กิตติราชนรินทร์”
หม่อมวาณีร้องอุทาน ดีใจยิ่งกว่าลูก “คุณชายรองยอมง้อหญิง ตายจริง ไข่มุกประดับเพชร ราคาอาจถึงแสนนะ”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงส่งช่อดอกไม้ให้ไม่ใยดี พิศดูสร้อยไข่มุก
ศศิรัชนีไม่อยากเชื่อ “ไม่น่าเชื่อเลย”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงใส่สร้อยกับข้อมือ เลิกคิ้วข้างหนึ่ง “ไม่น่าเชื่อยังไงคะพี่กลาง ตรงที่เขาอยากคืนดีกับหญิงน่ะหรือ”
“ที่พี่บอกไม่น่าเชื่อคือวิธีง้อต่างหากจ้ะ คุณรองไม่น่าทำอะไรที่...เอ้อ...สวีทหวานจนเอียนขนาดนี้”
“นั่นแปลว่า เขาเป็นคนผิด แล้วหญิงเป็นคนถูกต่างหาก เขาถึงต้องยอมง้อหญิง”
ศศิรัชนีอึ้ง หม่อมวาณีถลามาเกาะแขนคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง “ลูกหญิงจ๋า ถ้าหญิงเจอชายรอง อย่าพูดเรื่องใครผิดใครถูก ใครง้อใครก่อนนะลูกหญิง จำแค่ว่าชายรองรักหญิงมากจนยอมหญิงหมดทุกอย่างดีกว่า”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเชิดหน้า ผยอง ยังไม่รับคำ แต่ก็มีแววเห็นควรด้วย หรือคำสุภาพว่าเห็นสมควร “งั้นหญิงก็นัดเดทเขาได้แล้วใช่ไหมคะ”
หม่อมวาณียิ้มแก้มปริ ศศิรัชนียังงุนงงสงสัย
ห้องทำงานวิรงรอง คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงชูสร้อยมุกล้อมเพชรให้ทุกคนในห้องดู วิรงรอง จิตติน เลื่อมประภัส ฉัตรอาชา มองอย่างตื่นตะลึง
“ในที่สุดคุณชายก็ยอมง้อฉัน ขอโทษฉัน ศิโรราบฉันด้วยสร้อยมุกล้อมเพชรเส้นนี้”
เลื่อมประภัสเยินยอ “งาม งามพิลาศล้ำเหลือเกินค่ะ”
“คงเป็นหมื่นนะครับ”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงมองอย่างดูแคลน “ตายจริง หยาบคายเป็นแสนต่างหากล่ะจ๊ะ”
เลื่อมประภัส ฉัตรอาชาคิดพร้อมกัน “สามหมื่นเท่านั้นแหละ”
“แล้วคุณรองก็ยังเขียนการ์ดมาด้วย”
วิรงรองซัก “ว่ายังไงเหรอหญิง”
“ก็...เขียนว่า “ยกโทษให้ผมด้วย ที่ผ่านมาผมเป็นคนผิด หญิงเป็นคนถูกในทุกเรื่อง ด้วยรัก....กิตติราชนรินทร์”
“อุ้ย!” วิรงรอง คิด “โธ่ เขียนแค่ด้วยรัก แล้วก็ลงชื่อเท่านั้นเอง นังเพ้อ”
ทั้งสี่มองหน้ากัน กลั้นยิ้ม คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงชูสร้อยให้ล้อกับแสงไฟ “คุณรองคงรู้ว่าเพชรเป็นเพื่อนแท้ของผู้หญิง”
วิรงรองปากหวาน “เราทุกคนก็เป็นเพื่อนแท้ของหญิงจ้ะ”
อัศนีย์เดินเข้ามาในห้องพอดี “เฮลโลว์ สวัสดีครับหญิง”
“สวัสดีค่ะอาร์นี่ ขอตัวก่อนนะคะ”
“แหม....พอผมมาถึง คุณหญิงก็รีบกลับเชียวนะครับ ไม่อยู่คุยกันสักหน่อย”
“เสียใจ วันนี้หญิงมีนัดค่ะ ดินเนอร์สองต่อสองกับคุณชายกิตติราชนรินทร์”
อัศนีย์แกล้งทำหน้าสลด “อย่าบอกนะว่าหญิงกลับไปคืนดีกับนายคุณชาย”
“ใช่ค่ะ” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงชูแขนโชว์สร้อยให้ดูอย่างตั้งใจ อัศนีย์ทำหน้างุนงง คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงออกจากห้องไป
อัศนีย์หันไปถามเพื่อน “สำเร็จนะ”
จิตตินยืนยัน “ร้อยเปอร์เซ็นต์”
ฉัตรอาชาเสนอ “ตามไปง้องอนสักหน่อยซีครับ จะได้แนบเนียนยิ่งขึ้น”
อัศนีย์รีบตาม คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงออกไป

โถงหน้าห้อง อัศนีย์ตามมายึดแขนของคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงไว้ สีหน้าง้องอน “เดี๋ยวซีหญิง....แน่ใจเหรอว่าเจ้านั่นอยากกลับมาถ่านไฟเก่ากับหญิงจริง ๆ”
“นี่ไงคะข้อพิสูจน์” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงชูสร้อยมุกให้ดู “คุณชายไถ่ถอนโทษด้วยสร้อยเส้นนี้ สวยกว่า หรูกว่า และแพงกว่านาฬิกาข้อมือที่คุณให้ฉันตั้งเยอะ”
“ผมเป็นห่วงนะ แต่ที่จริงก็ดีใจที่คุณกับนายคุณชายเข้าใจกันได้เสียที มีอะไรให้ผมช่วยก็บอก”
“อืมม์ คุณช่วยฉันได้นะ ทุกวันพุธคุณรองจะแวะมาร้านนายศุภร แล้วมักจะไปทานกลางวันที่ร้านลักซอร์ ทำไมไม่ลองนัดยายบรรณารักษ์ไปที่ร้านนั่นล่ะ”
“อ้อ คุณจะให้คุณชายตัดใจจากสาลินให้เร็วขึ้น”
“ใช่ คุณชายตัดใจจากแม่นั่นเร็วเท่าไหร่ คุณก็ได้แม่นั่นไปครองเร็วเท่านั้น เราได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย”
“ไม่เลวครับ ตกลงตามนั้น”
“ขอบใจ ลาค่ะ ชาว” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงแยกไป
อัศนีย์ยิ้มกริ่มทุกอย่างเข้าทาง “ขอบใจนะจินนี่ แค่เพชรกับดอกไม้เท่านั้นจริง ๆ”
เลื่อมประภัสเสริม “สร้อย 2 หมื่น”
ฉัตรอาภาแจง “มุกหมื่นนึง”
วิรงรองสรุป “ดอกไม้สองพันต่อเหลือ 500”
“แกเขียนข้อความอย่างที่ยัยคุณหญิงพูดจริงเหรอ” จิตตินสงสัย
“เปล่า ชั้นเขียนแค่ “ด้วยรัก กิตติราชนรินทร์””
ทุกคนหัวเราะสะใจ วิรงรอง จิตติน เลื่อมประภัส ฉัตรอาชาถือแชมเปญและแก้วมา
จิตตินชวน “อย่างนี้ ต้องดื่มฉลองกันหน่อย”

ตำหนักใหญ่ วันนี้ไม่มีการก่อสร้าง ศรีจิตราเอาหนังสือมาอ่านที่ศาลาเล็กท่าทางปลอดโปร่งโล่งใจกว่าทุกวัน จรวยอุ้มตาตุ้มเดินขึ้นมา “อ้าว คุณ”
“แหม คุณศรี คิดว่าฉันเป็นใครหรือคะ”
“เปล่าค่ะ แค่แปลกใจที่คุณจรวยเดินมาถึงนี่”
“ก็ตาตุ้มน่ะซีคะ ร้องโยเยเลยต้องพาเดินดูอะไรให้คลายใจ”
ตาตุ้มมองศรีจิตรายิ้มแป้นชูมือหา ศรีจิตรายิ้มขออุ้ม จรวยส่งให้ ศรีจิตราจูบจอมถนอมเกล้า “ตัวหนักขึ้นตั้งเยอะ”
“อุ๊ย ค่ะ อุ้มทีเอวแทบหัก”
ศรีจิตราเอามาอุ้มชูเชยชม จรวยมองใจอ่อนลงอีก “ต๊าย รักลูกเรา จิตใจดีจริงๆ เอ๊ะ หรือมันแกล้งทำ ตีสองหน้าเหมือนเรา แต่ไม่หรอก ท่าจะเป็นคนดีจริงๆ” จรวยคิดอยู่เนิ่นนาน หน้าเปลี่ยนเป็นระยะ ศรีจิตรามองอย่างแปลกใจ
“ว้ายไม่ได้ ต้องมายุแยงตะแคงแส่มัน ต้องไม่ใจอ่อน” จรวยหลุดปาก “ต้องไม่ใจอ่อน!”
“ไม่ใจอ่อน คุณจรวยพูดอะไรคะ”
จรวยหน้าเหรอ ทำตาลอกแลก แล้วฉีกยิ้ม “ต้องไม่ใจอ่อนตามใจตาตุ้มน่ะซีคะ อย่างคุณศรีนี่ถ้ามีลูกเองคงจะตามใจลูกแย่ไปเลย” ศรีจิตราอึ้งด้วยเป็นเรื่องที่ไม่ควรพูด จรวยปล่อยหมัดเด็ด “วันนี้คนงานหยุดหรือคะ เลยไม่เห็นคุณชายเล็กมาคุมงาน แปลกจังนะคะ คุณชายเล็กมาคุมงานทุกขั้น ยังกะเรือนหอคุณชายเล็กเองก็ไม่ปาน”
ศรีจิตราไม่มีพิรุธ “คุณชายรองเธอบอกว่าคุณชายเล็กมีหัวทางนี้มากกว่าค่ะ”
“ฮึ.....แต่รวยว่าคุณชายรองไม่ดูดำดูดีเรือนหอนี้เลยต่างหาก”
“เพราะคุณชายรองรักคุณหญิงก้อยสุดหัวใจใช่ไหมคะ” ศรีจิตราดักคอ
จรวยอึ้ง “ต๊าย....นี่คุณศรีไม่ทุกข์ไม่ร้อนเลยหรือคะ เอ....หรือว่าคุณศรีมีคุณชายเล็กคอยปลอบใจอยู่”
ศรีจิตรายิ้มเย็น “ค่ะ คุณชายเล็กเธอคอยเตือนดิฉันอยู่ทุกๆ เรื่องเลยค่ะ”
“เรื่องอะไรบ้างคะ”
“ก็เรื่องที่ทุกสิ่งทุกอย่างอาจไม่เป็นอย่างที่เห็น คนที่ดูไม่ชอบเราอาจจะหวังดีกับเรา ส่วนคนที่ดูจริงใจ อาจจะมุ่งร้ายกับเราก็ได้”
จรวยชะงัก “ต๊ายมันด่าเราหรือเปล่า ฮึ ไม่หรอก มันดูซื่อ ๆ” จรวยฉีกยิ้ม “แหม คุณชายเล็กนี่เธอสนิทกับคุณศรีจริงนะคะ”
“ค่ะ ก็เธออยากมาสมัครเป็นน้องเขยดิฉันนี่คะ”
จรวยอ้าปากค้าง ถึงจะรู้เรื่องจับคู่แต่ก็ไม่เคยรู้แน่เรื่องคุณชายเล็กกับสาลิน “ว้าย.....หรือคะ”
“ค่ะ” หลังรับคำ ศรีจิตรานึกแปลกใจ “เอ นี่เราชักโกหกเก่งขึ้นเรื่อยๆนะ” ศรีจิตรายิ้มเย็นๆ สงบเสงี่ยม ตาตุ้มแหงนมองราวรู้ทัน ศรีจิตราหลิ่วตาให้

ห้องอาหารหรู ที่โต๊ะด้านในคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงแต่งตัวเต็มที่นั่งหันหลังให้อยู่ พนักงานผายมือเชื้อเชิญคุณชายรอง คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหันขวับมา งดงามน่าตื่นตะลึงเหมือนเคย
คุณชายรองมองดูอย่างเฉยๆ “สวัสดีหญิง”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงไม่พอใจ “ทำไม มาช้านักคะ หญิงมารอตั้งนาน” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหน้าบึ้งนิดหนึ่ง แล้วชะงัก นึกถึงที่หม่อมวาณีเตือน
“ลูกหญิงจ๋า เวลาเจอชายรอง อย่าพูดเรื่องใครผิดใครถูก ใครง้อใครก่อนนะลูก”
คุณชายรองดูนาฬิกาข้อมือ “ผมก็มาตรงเวลานี่ หญิง”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้มลุกขึ้น ยื่นมือ 2 ข้างมาจับมือคุณชายรอง “งั้นหญิงเองที่มาก่อนเวลา เวลาแห่งการรอคอย แค่ไม่กี่นาทีก็นเหมือนร้อยปีสำหรับหญิง” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเริ่มเพ้อถ้อยคำสวยหรู
“ครับ” คุณชายรองตัดบทดึงให้ไปนั่งลงที่เดิม เลื่อนเก้าอี้ให้ แล้วมานั่งตรงข้าม
“หญิงสั่งกาแฟมารอคุณรองค่ะ” พนักงานเข้ามารินกาแฟให้คุณชายรอง “เราไม่ควรโกรธกันเนิ่นนานขนาดนี้เลย แต่เมื่อคุณรองยังเห็นคุณค่าหญิงอยู่ เรามาลืมเรื่องบาดหมางทั้งหมดเถอะนะคะ”
“ผมลืมมันไปหมดแล้วล่ะหญิง” คุณชายรองพูดแฝงนัย
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงคิดเข้าข้างตัวเอง “ค่ะ” พนักงานส่งเมนูให้ทั้งคู่ “คุณรองส่งให้หญิงเถอะค่ะ คุณรองคงจำได้ว่าหญิงชอบอะไร”
“ขอโทษเถอะหญิง หญิงเปลี่ยนใจไปมาอยู่บ่อยๆ ตอนนี้ผมไม่แน่ใจแล้วว่าหญิงชอบอะไร”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงชะงัก มองหน้าคุณชายรอง เห็นคุณชายรองยิ้มนิดๆไม่มีแววจิกกัด
นึกถึงที่หม่อมวาณีตัวเข้ม “หญิงจำแต่ว่าชายรองรักหญิงมาก จนยอมหญิงหมดทุกอย่างดีกว่า”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยิ้มพราย หัวเราะเบาๆ ค้อนคุณชายรองนิดหนึ่ง แล้วกางเมนูดู

คุณชายรอง คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเดินจากโต๊ะจะออกร้าน “คืนนี้เราจะไปไหนดีคะ”
“ผมไปไม่ได้หรอกหญิง”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงชะงักปล่อยแขน มองคุณชายรองตาเขียว
แต่คำพูดหม่อมวาณีดังขึ้น “จำไว้แต่ว่าชายรองรักหญิงมาก”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงชะงักแล้วคลี่ยิ้มอย่างลำบาก “ทำไมคะ”
“พรุ่งนี้ก็มีประชุมเช้าที่กระทรวง”
“โอเคค่ะ งั้นรอไว้ให้คุณรองว่างก่อน”
ผู้จัดการร้านเดินเข้ามา “โทษครับคุณหญิง ผมขอถ่ายรูปเป็นเกียรติกับทางร้านหน่อยนะครับ”
“ได้ค่ะ”
ผู้จัดการร้านถ่ายรูป คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงซบกับคุณชายรอง
“ขอบคุณมากครับ” ผู้จัดการร้านแยกไป
“ผมไปล่ะหญิง” คุณชายรองเดินจากไป
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยกมือลาค้าง ค่อยๆลดมือลง มองตามคุณชายรอง แล้วเชิด ผู้จัดการร้านเดินกลับมา “เออ....รูปที่ถ่าย ล้างอัดแล้วช่วยส่งให้ที่วังรัชนีกุลด้วยนะคะ”
“ได้ครับ”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยิ้มกับตนเอง

ตำหนักเล็ก จรวยกำลังพูดสายกับคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงในห้อง ส่วนคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงไม่ทันสังเกตว่าศศิรัชนีเดินเข้ามาได้ยินพอดี ในมือถือช่อคัทลียาที่คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงได้รับมาด้วย
“ค่ะ คุณหญิง วันพุธมันจะไปร้านทำผมร้านเกศมณี แถวสุรวงศ์ ตอนบ่ายโมง คุณหญิงไปดักรอมันที่ร้านได้เลย จะตบกันไหมคะ”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยิ้มหยันอยู่ในห้องนอน “แหม....นั่นมันพฤติกรรมต่ำ ๆ ของพวกชนชั้นล่างจ้ะ” จรวยแสยะปาก “แล้วต่อไปนี้เธอจะต้องยุแยงให้ทุกคนเกลียดชังนังว่าที่สะใภ้ให้คุณรองถึงขั้นรังเกียจมัน ไม่อยากเห็นหน้ามันอีกเลย”
“ไม่ยากเลยค่ะ เพราะคุณรองก็ไม่มีเยื่อใยกับมันอยู่แล้ว ขอให้วันมะรืนประสบความสำเร็จในการจัดการนังสะใภ้เอกนะคะ ตามวิถีชนชั้นสูงของคุณหญิง” จรวยวางสาย จรวยยิ้มเยาะ
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยิ้มย่ามใจ สะดุ้งเมื่อเห็นศศิรัชนีเข้ามามองอยู่ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงลุกขึ้นเชิด
“นี่เธอถึงขั้นวางไส้ศึกไว้ในเมืองศัตรูเชียวหรือ”
“พวกไพร่ ขี้ประจบน่ะค่ะ หญิงแค่หลอกไว้ใช้เป็นเครื่องมือที่จะทำให้แม่สะใภ้เอกต้องกระเด็นจากวังวุฒิเวสม์”
ศศิรัชนีตกใจ
ส่วนจรวยพูดตามประสานางร้าย “อย่าคิดว่าคุณหญิงจะใช้รวยได้ฝ่ายเดียว เพราะรวยก็กำลังใช้คุณหญิงเป็นเครื่องมือเหมือนกัน คุณชายรองต้องกระเด็นจากวังนี้ในอีกไม่นาน”
จรวยและคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยืนเชิดคนละที่ ท่าเหมือนกันต่างฝ่ายต่างหัวเราะและที่สุดประสานเสียงหัวเราะแบบนางร้ายพร้อมกัน

ร้านทำผมเกศมณี ศรีจิตรากำลังอบผมในร้าน อ่านหนังสือนิตยสารไปด้วย เห็นคนในชุดมินิสเกิร์ตกำลังยืนหันหลังอยู่ หันหน้ามาคือมวยมณีเป็นช่างผมในร้าน เปิดเครื่องอบผมออก ผมศรีจิตราสลวยสวยเก๋ มวยมณีแต่งทรงให้อีกเล็กน้อย “เรียบร้อยค่ะคุณน้อง แหม....สวยรับใบหน้าคุณจริง ๆ นะคะ”
“ขอบคุณค่ะ” ศรีจิตราลุกขึ้น คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเข้ามาในร้านพอดี ศรีจิตราชะงัก พยายามไม่แสดงออกว่าตระหนก คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงใส่สร้อยข้อมือมาด้วย
“สวัสดีค่าคุณหญิงก้อย สระก่อนใช่ไหมคะ”
“เหมือนเดิมค่ะคุณมวย”
“จะเกล้ามวยสูงแค่ไหนคะ เอาให้เหมือนหอไอเฟ่ลเลยดีไหม แล้วทำตะกร้อสามลูกเลยไหม”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงสวนขึ้น “ขอเวลาส่วนตัวสักครู่นะคะ”
มวยมณีมองงง ๆ “เชิญค่ะ” มวยมณีแยกไป
“ไม่นึกนะว่าคนอย่างเธอจะมาทำผมร้านระดับนี้ด้วย”
“คนอย่างดิฉันทำไมเหรอคะ”
“ก็เด็กบ้านสวนบ้านนา ที่โดนคุณป้าตัวดีครอบให้หาสามีทางลัด บังคับแต่งกับคุณชายวังวุฒิเวสม์ หวังจะได้เป็นสะใภ้จ้าว”
“ดิฉันทำตามพระประสงค์เสด็จป้าค่ะ”
“แหม....ยังโง่เขลาเบาปัญญาเหมือนเคย ยายป้าสองคนของเธอนั่นแหละที่ยัดเยียดความคิดนี้ให้เด็จป้า เอาล่ะ เพื่อให้เธอได้รู้ตัวไว้ นี่...” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงชูข้อมือ “ของขวัญของคุณรองที่ให้ฉันไว้เป็นการขอโทษ และขอคืนดี นี่จ้ะรูปถ่ายของเรา”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหยิบรูปถ่ายจากที่ร้านอาหารหรูชูให้ดู ศรีจิตราดูรูปด้วยความเป็นห่วงสาลิน “ขอคืนดี”
“หน้าซีดเลยล่ะซี ใช่ คุณชายขอคืนดีฉัน เราไปดินเนอร์ปรับความเข้าใจกันแล้ว แนะนำด้วยความหวังดีนะ ให้รีบเก็บข้าวของแล้วออกจากวังไปเสียแต่เนิ่นๆ เก็บตัวอยู่แต่ในเล้าเป็ดเล้าไก่ของเธอเสีย เป็นหม้ายขันหมากสะใภ้จ้าวน่ะ มันน่าอายไม่น้อยเลยนะ”
“ขอบคุณค่ะที่แนะนำ แต่ขอให้ดิฉันได้ยินจากปากคำของคุณชายเองดีกว่านะคะ ดิฉันถึงจะเชื่อ ขอตัวค่ะ” ศรีจิตราจะออกจากร้าน คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยึดแขนศรีจิตราไว้อย่างแรง คนในร้านหันมามองเป็นตาเดียว “ปล่อยค่ะคุณหญิง”
“ไม่ต้องรอให้ได้ยินจากคุณรองหรอก ไม่กี่วันหนังสือพิมพ์จะลงข่าวของฉันกับคุณรองให้เป็นที่เอิกเกริกไปทั่วฟ้าเมืองไทยแล้ว ถ้าหน้าเธอยังมียางอยู่บ้าง ก็ควรจะหลีกทางไปเสีย”
“ปล่อย”
“ฉันยังพูดไม่จบ ฝากบอกไปถีงนังน้องสาวของเธอด้วย ให้หลีกทางไปเหมือนกันเพราะแม่คนนี้ดูจะไร้ยางอายมากกว่าเธอเสียอีก แม้แต่คู่หมั้นพี่ยังคิดจะแย่งได้ จิตใจเธอสองคนทำด้วยอะไรกันนะ”
“อย่างน้อยทั้งดิฉันและน้องสาวก็ยังมียางอายพอที่จะไม่เที่ยวโผไปหาผู้ชายคนนั้นทีคนนี้ที เดี๋ยวคนรักเก่า เดี๋ยวสามีเก่า หรือจูบกับพี่ชายคนรักจนเป็นที่เอิกเกริกไปทั่วฟ้าเมืองไทยอย่างที่เป็นข่าวหรอกค่ะ”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 18/3 วันที่ 5 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ