อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 18/5 วันที่ 5 พ.ย. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 18/5 วันที่ 5 พ.ย. 58

“เอาเถอะ ฉันยอมเชื่อเธอก็ได้” จรวยเข้ากอดคุณชายโตทางด้านหลัง คุณชายโตปลดมือหันมา “แต่ถ้าวันไหนฉันจับได้ว่าเธอมาเที่ยวยุแยง สนตะพายจูงจมูกให้ฉันเป็นควายล่ะก็”
จรวยตาเหลือก คุณชายโตมองนิ่ง กำข้อมือจรวยอย่างแรง “ว๊าย”
“เธอก็จะได้เห็นฤทธิ์ฉันเหมือนกัน” คุณชายโตเดินไป

จรวยทำตาละห้อยแล้วหันมาทำหน้านางร้ายต่อ
ห้องคุณชายรอง คุณชายรองจดบันทึกบางอย่าง


คุณชายเล็กออกมาจากห้องน้ำแล้วมานั่งที่เตียง “เอาไงดีครับพี่รอง ศัตรูเราบุกประชิดเมืองแล้วนะครับ แถมมีหนอนบ่อนไส้อีกต่างหาก”
“ก็คงได้เวลาปราบศัตรูให้แตกพ่ายไปเสียที”
“คิดแผนอะไรได้ บอกผมนะครับ แล้วนี่พี่เขียนอะไรฮะ ยังมีแก่ใจจดไดอะรี่จ๋าอีกเหรอครับ”
“ฉันเขียนบทละครน่ะ บทละครโรงใหญ่”
คุณชายเล็กมองอย่างงงๆ แล้วหาว “บทละครจะทำศัตรูพ่ายได้ยังไงล่ะฮะ งั้น....ผมขอตัวก่อน”
คุณชายเล็กออกจากห้อง คุณชายรองครุ่นคิดแล้วตัดสินใจว่าต้องทำการใหญ่เสียแล้ว ลุกไปโทรศัพท์ “วังรัชนีกุลใช่ไหม ขอสายหญิงก้อยหน่อยครับ บอกว่ากิตติโทรมา” คุณชายรองรอสายครู่หนึ่ง ปรับเสียงให้อ่อนหวานเมื่อปลายสายรับสาย “หญิงเหรอครับ ผมเอง คิดถึงน่ะเลยโทรมาหา หญิงทำอะไรอยู่ครับ...พรุ่งนี้เราไปเดทกันมั้ย”

หลายวันต่อมา ที่วังวุฒิเวสม์ ศรีจิตรากำลังคว้านผลไม้ สาลินนั่งอ่านนิยาย แล้วหยิบผลไม้ที่สลักแล้วเข้าปากหมับ ๆ ห้องนั่งเล่นด้านนอก เห็นกลุ่มนางข้าหลวงนั่งทำงานอยู่ที่พื้นด้านนอก
“พอแล้วสา เดี๋ยวไม่เหลือให้ห้องเครื่อง”
“ก็มันอร่อยนี่คะ ยิ่งสลักเสลาแบบนี้ยิ่งอร่อยใหญ่”
ศรีจิตราถามลองใจ “สาเจอคุณชายรองบ้างไหมหมู่นี้”
“เมื่ออาทิตย์ก่อนเจอหนนึง เขาเจอสาคุยธุระกับนายอัศนีย์ เท่านั้นแหละเขาแขวะสาใหญ่เลย เขาหึงนายอัศนีย์”
ศรีจิตราสว่างวาบ ซ่อนยิ้ม “ที่มาคุยกับสาเหรอจ๊ะ”
“ไม่ใช่ เขาหึงแม่คุณหญิงนางพญาหงส์เหิรนั่นต่างหาก สาว่าอีกไม่นานเขาต้องคืนดีกันแน่ ๆ”
“แต่ถ้า......เขาเลิกกันเด็ดขาดล่ะสา”
“ถ้าเขาเลิกกัน แล้วเขา....เขาหันมาหาพี่ศรี” สาลินอึดอัดสีหน้าสลดลงเหมือนเสียดายเสียเอง ศรีจิตราอ่านท่าที
“สาก็จะพยายามทน”
“ทนอะไร”
“ทนที่ต้องมีเขาเป็นพี่เขยน่ะซี”
“คิดว่าสาต้องทนเรื่องอื่นซะอีก” สาลินงง
มาลา วรรณายกขนมมาเพิ่ม “คุณนมตำหนักเล็ก ส่งขนมมาพอดีค่ะ”
สาลินหยิบขนมมากิน “อร่อยจัง แปลกจังนะพี่ศรี ขนมที่คุณพลเอามาฝาก รสชาติเหมือนของคุณนมเปี๊ยบเลย สงสัยว่าเป็นสูตรจากวังเดียวกัน” ศรีจิตราแปลกใจ
วรรณาตื่นเต้น “อุ๊ย....ยังมีคนทำขนมสูตรชาววังคุณนมย้อยด้วยเหรอคะ”
มาลาไม่เชื่อ “ไม่มีใครทำอร่อยสู้แล้วล่ะค่ะ เป็นใครกันคะ”
สาลินอธิบาย “เป็นคุณนมของคุณพลเหมือนกันค่ะ”
มาลา/วรรณาอึ้ง “เป็นคุณนมเหมือนกันด้วย”
จังหวะนี้ศรีจิตราครุ่นคิด เผลอทำมีดจิ้มเข้าปลายนิ้ว “อุ๊ย”
มาลาตกใจ “ว้าย คุณศรี เลือดออก”
ศรีจิตราปลอบ “โธ่ นิดเดียวไม่เป็นไรหรอกค่ะ”
วรรณาบอก “เดี๋ยวคัดเลือดออกก่อนค่ะ”
“ไปหยิบยาใส่แผลนะคะ” มาลาออกไป
สาลินยังหยิบขนมทานหมุบหมับ ศรีจิตราสงสัยเรื่องคุณชายเล็กกับนายพลมากขึ้นทุกที

วันต่อมา ที่สวนวังวุฒิเวสม์ ศรีจิตราตัดกุหลาบลงใส่ตะกร้าที่คล้องแขน คุณชายเล็กถือหนังสือยิ้มร่ามา
“ไปไหนมาคะ”
“มาหาคุณศรีนะซีฮะ วันนี้ผมเอานิทานมาอ่าน อ่านได้แป๊บเดียวก็งง เลยเอามาให้คุณศรีเล่าให้ฟังดีกว่า”
“อ๋อ....นิทานเวตาล เรื่องนี้สนุกมากค่ะ”
“ฮะ แต่พอเรื่องมันเล่าซ้อนไปซ้อนมา ผมก็เวียนหัว”
“เขาเรียกนิทานซ้อนนิทานค่ะ เปรียบเหมือนตุ๊กตาที่ซ้อนในตุ๊กตาหลายๆ ชั้น เป็นการรวมนิทานหลายเรื่องเข้าไว้ในเรื่องเดียว แล้วก็เป็นวิธีทำให้คนอ่านต้องมีสมาธิมากๆด้วย”
“แหะ นั่นไง ผมมันคนไม่ค่อยมีสติ มีสมาธิอะไรซะด้วย ให้คุณศรีเล่าให้ฟังน่ะดีแล้ว”
“แหม ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ”
ศรีจิตราตัดกุหลาบดอกต่อไป ศรีจิตราโดนหนามตำเลือดซิบ ศรีจิตราร้องอุทาน “อุ๊ย”
“คุณศรี” คุณชายเล็กเข้าคว้าดูมือศรีจิตรา อีกมือดึงตะกร้าไปวางลง คุณชายเล็กมองดูหน้าศรีจิตรา “คุณศรี เจ็บมากไหมฮะ”
ศรีจิตราดวงตาแปลกประหลาดพยักหน้าแล้วคิดบางอย่างก่อนจะทำเซซวน คุณชายเล็กร้องอุทานประคองไว้
แล้วอุ้มพาไปที่ศาลา

คุณชายรองก้าวเข้ามาในห้องสมุดมองดูรอบ ๆ ใบหน้าเฉยชาเหมือนเคย คุณชายรองถือหนังสือบันเทิงทศวารและจันดารามาวางบนโต๊ะ นึกย้อนถึงตอนสาลินซ่อนหนังสือบันเทิงทศวาร คุณชายรองทวงคืน
คุณชายรองยิ้มมากขึ้น สายตามองเลยไปนอกหน้าต่าง คุณชายรองชะงัก เห็นคุณชายเล็กนั่งอยู่กับศรีจิตราที่ใกล้ศาลากลางสวน

ศรีจิตราระทดระทวยพิงไหล่ของคุณชายเล็ก คุณชายเล็กจับมือศรีจิตรา “คุณศรี ทนเจ็บนิดนะฮะ” คุณชายเล็กบีบนิ้วศรีจิตราคัดเลือกออก เอาผ้าเช็ดหน้าซับแผ่วเบาทะนุถนอม
ศรีจิตรามองดู ผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดวงใหญ่ “เลือด” ศรีจิตราร้องเสียงเบาหวิว แล้วมีอาการหน้ามืด ซบลงกับไหล่คุณชายเล็ก
คุณชายเล็กอุทาน “คุณศรี” คุณชายเล็กจูบผมศรีจิตราเบา ๆ ศรีจิตราคล้ายเอียงตกจากไหล่ คุณชายเล็กเอามือประคองแผ่นหลังไว้ ศรีจิตราดวงตาปิดสนิท แหงนเงย เห็นขนตาเรียงเส้น จมูกเล็กเป็นสัน พวงแก้มเปล่งปลั่ง ปากเผยอยวนยั่ว คุณชายเล็กตกตะลึงพรึงเพริด

ที่ห้องสมุด คุณชายรองเกาะกรอบหน้าต่างมองออกมา มีอาการแน่ใจ

สวนกุหลาบ คุณชายเล็กมองดู ดวงใจสับสนอลหม่าน ลมพัดมาอีก ศรีจิตรากระพริบตา คุณชายเล็กขยับออกนิดหนึ่ง ศรีจิตราลืมตาขึ้น ขยับตัวตรง คุณชายเล็กลดมือที่ประคองหลังลง “ดิฉันหน้ามืดไป”
“เมาเลือดล่ะซีฮะ เลือดหยุดไหลแล้ว”
“ค่ะ”
“ทำไมกุหลาบแสนสวยถึงทำร้ายคุณศรีได้ลงคอนะ เขาเปรียบผู้หญิงเหมือนกุหลาบไม่ใช่หรือ”
ศรีจิตราสบตาคุณชายเล็กล้ำลึก “เขาเปรียบกุหลาบกับความรักต่างหากล่ะคะ งดงาม หอมหวน แต่ถ้าไม่ระวังก็ต้องถูกหนามของมันทำให้เจ็บปวดทรมาน เหมือนกับนางมัทนา”
คุณชายเล็กอึ้ง นึกสงสารศรีจิตรา “โธ่เอ๋ย พี่รอง ทำร้ายคุณศรีถึงขนาดนี้” คุณชายเล็กขยับห่างจากศรีจิตรา “เรื่องอะไรนะฮะ มัทนาพาธาใช่ไหม”
“นางมัทนาไม่ยอมรับรักจอมเทพจนถูกสาบเป็นดอกกุหลาบ วันใดมีความรักจึงจะกลับเป็นคนได้ตลอดไป นางรักกับท้าวชัยเสน แต่พระองค์มีมเหสีแล้ว ลงท้ายนางก็ถูกมเหสีใส่ร้าย ท้าวชัยเสนหลงเชื่อ ขับไล่นาง นางกลับมาแต่ก็ไม่ยอมรับรักจอมเทพอีก จึงถูกสาปให้เป็นดอกกุหลาบตลอดกาล”
“ว้า.....จบเศร้าอีกแล้ว”
“ค่ะ นิทาน ไม่ได้จบสุขไปหมดทุกเรื่องหรอกค่ะ”
“เหมือนชีวิตตคนใช่ไหมฮะ”
“ค่ะ ชีวิตคนต้องเจอมรสุมเสมอ”
“แต่อย่าลืมซีฮะ หลังพายุร้าย ก็จะมีรุ้งหลากสีบนท้องฟ้า”
ศรีจิตราสบตาคุณชายเล็กแล้วยิ้มขอบคุณ แต่กลับดูลึกซึ้งผูกพัน คุณชายเล็กตะลึงไป

ที่ห้องสมุด คุณชายรองมองดูดวงตากระจ่างแจ้ง ยิ้มอย่างโล่งใจบางอย่าง เสด็จทรงก้าวมา “ดูอะไรอยู่ฮึ ชายรอง”
คุณชายรองหันมา “ดูสวนเด็จป้าน่ะพะยะค่ะ สวยเหมือนฉากละคร มีพระเอกนางเอกครบ”
เสด็จทรงทอดพระเนตรไปนอกช่องหน้าต่าง พระพักตร์ปรกติคล้ายจะแย้มสรวลนิดหนึ่ง แล้วทรงรูดพระวิสูตรปิดลง แล้วหันมา “แล้วเราเองเล่า เมื่อไรจะเป็นพระเอกบ้าง ไปดูเรือนหอบ้างหรือเปล่า”
“ดูดีมากพะยะค่ะ”
“ก็แน่ล่ะซีจ๊ะ นี่อีกเดือน 2 เดือนก็จะเสร็จสมบูรณ์แล้ว”
“เด็จป้าจะทรงย้ำกับเกล้าเรื่องวันหมั้นวันแต่งหรือพะยะค่ะ” คุณชายรองพูดเรียบๆ แต่หนักใจ
เสด็จทรงดูท่าที แย้มสรวลในพระพักตร์ “รู้เหมือนกันนี่”
“รอไปก่อนไม่ได้หรือพะยะค่ะ เกล้าอยากอยู่เป็นโสดซักปีนึง”
“อยากเป็นโสดหรือยังอาลัยอาวรณ์ใครอยู่”
“ตัดบัวยังเหลือใยนะพะยะค่ะ”
“เธอหมายถึงหญิงก้อย หรือผู้หญิงคนอื่น”
“ถ้าหมายถึงหญิงก้อย ก็หมายถึงยังเป็นญาติกันอยู่พะย่ะค่ะ”
เสด็จทรงค้อน “อ้อเดี๋ยวนี้มาทำเล่นลิ้นกับป้า ไปลับฝีปากกับใครมาจากไหน”
คุณชายรองสะอึกแล้วยิ้ม “เกล้าเป็นนักการทูต ก็ต้องมีวาทศิลป์อยู่บ้างซีพะยะค่ะ”
“หรือว่าตอนนี้เธอไปชอบใครอื่นอีก”
คุณชายรองสะอึกอีก “โธ่ ถ้าเกล้าไปชอบใคร ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะมาชอบเกล้าตอบนะพะยะค่ะ”
“เธอน่ะเจ้าเสน่ห์จะตายไป ทำไมเขาจะไม่ชอบเธอตอบ เอ๊ะ นี่ตกลงมีใครอื่นอีกจริงหรือ”
“เกล้า ทูลว่า ถ้า.....น่ะ พะยะค่ะ”
เสด็จทรงมองหน้าแล้วแย้มสรวล “ถ้าจริงก็น่าเสียดายศรีจิตรา บ้านนี้เขาเลี้ยงหลานสาวดี”
“พะยะค่ะ หลานสาวบ้านนี้น่ารักดี” เสด็จทรงแย้มสรวลกับคำตอบนั้น “ถ้าคุณศรีไปรักคนอื่นแล้วล่ะ พะยะค่ะ”
เสด็จทรงชะงักเลิกพระขนง คุณชายรองมองตอบเสด็จ สีหน้าเหมือนจะทูลอะไรบางอย่าง

มาลา วรรณาถือตะกร้า ขันดอกไม้ และหนังสือนิทานเวตาลกับช่อกุหลาบที่ศรีจิตราทำตกอยู่ที่กอกุหลาบเมื่อกี้ วิ่งเข้ามา “ว้าย คุณศรี เป็นอะไรไปคะ” มาลา วรรณาเข้าดูอาการ
“คุณศรีโดนหนามตำฮะ เมาเลือดเลยหน้ามืด”
วรรณายังไม่หายตกใจ “งั้นซี เห็นตะกร้ากุหลาบกับหนังสือตกเกลื่อน เราเลยตกใจว่าคุณศรีเป็นอะไร”
มาลาเป็นห่วง “เจ็บไหมคะ รีบไปใส่ยาเถอะค่ะ”
“ดีครับ จะได้ไม่ติดเชื้อ งั้น.....เดี๋ยวผมไปเฝ้าเด็จป้าก่อนนะฮะ”
“เดี๋ยวค่ะ” คุณชายเล็กเลิกคิ้ว ศรีจิตราส่งดอกกุหลาบให้ดอกหนึ่ง “นี่ค่ะ”
“ขอบคุณฮะ” คุณชายเล็กรีบมาเอามาดม
ศรีจิตราเมินไป คุณชายเล็กเดินเข้าตัวตำหนักไป มาลา วรรณามองอย่างฉงน
มาลาถาม “คุณศรีเห็นเลือดแล้วหน้ามืดหรือคะ”
วรรณาสงสัย “เอ๊ะ แต่วันก่อนเห็นคุณศรีโดนมีดปอกผลไม้ เลือดออกเหมือนกัน ไม่ยักกะเป็นอะไรนี่คะ”
ศรีจิตราทำเฉยๆ “ศรีไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ คุณชายเล็กเธอตกอกตกใจไปเอง”
มาลา/วรรณารับคำ “อ้อ”
ศรีจิตรามองไปที่หนังสือนิทานเวตาล ครุ่นคิดบางอย่าง

คุณชายเล็กถือดอกกุหลาบเข้าไปในห้องสมุด เสด็จทรงตรวจดูบัญชีกับคุณชายรองอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ
“อ้อ เจ้าเล็ก ไปเอากุหลาบมาจากไหน”
“คุณศรีให้มาพะยะค่ะ”
“แกนี่ขยันคุยกับศรีจิตราจริง เอาเรื่องโลดโผนโจนทะยานมาเล่าหรือเปล่า”
“โธ่....เปล่าพะยะค่ะ เกล้าน่ะเป็นสุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้ว”
“ฉันเชื่อ” เสด็จทรงแย้มสรวล “แกน่ะตีสนิทกับศรีจิตรา” คุณชายเล็กสะดุ้ง คุณชายรองยิ้มนิดๆ “เพื่อจะปูทางไปเป็นน้องเขยเขาหรือเปล่า” คราวนี้คุณชายรองเกือบสะดุ้ง คุณชายเล็กอมยิ้มแทน “เอาไว้ป้าจะนัดสาลินให้เจอแกอีกดีไหม”
“ว่าไงดีพี่รอง”
“เรื่องของนาย มาเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ”
“นี่ เจ้าเล็ก ฉันถามแกน่ะ”
“ขอประทานอภัยโทษพะยะค่ะ เรื่องคุณสา เกล้ากับคุณสารู้จักกันแล้วตั้งแต่วันงานฉลอง เกล้าคงไม่รบกวนเด็จป้าหรอกพะยะค่ะ” คุณชายเล็กหยุดระรื่น ขมขื่นนิดๆ “อีกอย่าง คุณศรีก็ดูเต็มใจอยากได้เกล้าเป็นน้องเขยอยู่”
คุณชายรองนิ่ง คุณชายเล็กพิศดูกุหลาบในมือ
คุณชายรองถาม “เขาถึงให้กุหลาบแดงแจ้งรักกับแกหรือ”
เสด็จและคุณชายรองมีแววรู้บางอย่าง แต่คุณชายเล็กไม่รู้ “เขาอาจจะฝากผมมาให้พี่รองก็ไม่รู้ เอาไหมพี่รอง”
“เขาให้นาย ก็ต้องเป็นของนายซี” คุณชายรองมีแวววางแผนบางอย่าง

ไนท์คลับหรู บนฟลอร์มีคนสโลว์ซบสองสามคู่ ที่โต๊ะตำแหน่งเด่นสุด คุณชายรองผูกไทเอาเสื้อนอกพาดพนักเก้าอี้ ส่วนคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงสวมชุดราตรีสั้นปักเลื่อมระยิบระยับ ยิ้มพยักโบกมือกับด้านนั้นทีด้านนี้ทีอย่างกำหนดท่วงท่ามาแล้ว พลางจิบแชมเปญไปด้วย
“อุ๊ย...คุณฟรีดากลับมาจากสวิสแล้วหรือคะ ค่ะ เป็นไงบ้างคะ สบายดี ค่า”
คุณชายรองยิ้มระรื่นมองตามไป “สวัสดีคร๊าบบ น้องตุ๊ดตู่ คุณฟรีดา”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงมองคุณชายรองอย่างแปลกใจ “คุณรองคะ วันนี้อารมณ์ดีจัง เมารึเปล่าคะเนี่ย”
“ไม่เมาครับ ผมมีความสุขต่างหาก ความสุขมันแทบล้นอกออกมา เพราะหญิงรับรักผมอีกครั้งและให้อภัยผมทุกเรื่องที่ผ่านมา” คุณชายรองจับมือคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงมากุมไว้ แล้วจุมพิตเบาๆ
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยิ้มอย่างทระนง “พอเถอะค่ะคุณรอง ใครๆ มองมากันใหญ่แล้ว”
อัศนีย์เข้ามาพร้อมวิรงรอง เลื่อมประภัส ฉัตรอาชา ทั้งหมดมองทั้งสองตะลึง อัศนีย์ยิ้มย่ามใจ
“ฉันตาฝาดไปรึเปล่า” วิรงรองกระซิบ

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 18/5 วันที่ 5 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ