อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 2 วันที่ 26 พ.ย. 58

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 2 วันที่ 26 พ.ย. 58

“ไปเมื่อไหร่ก็เหมือนกันล่ะค่ะป๊า... ถึงอยู่เมืองไทย ป๊าก็ส่งลูกไปโรงเรียนประจำอยู่ดี” พิสิฐบอกว่าลูกขอไปเองป๊าก็ตามใจลูกไง “งั้นตอนนี้ ป๊าก็ตามใจลูกอีกสิคะ ลูกอยากเรียนเมืองนอกค่ะ” สโรชาอ้อน

“ลูกไม่ชอบน้าลัดดาใช่ไหม”

สโรชาชำเลืองไปทางลัดดา ไม่ตอบคำถามแต่พูดว่า “ลูกสัญญาว่าลูกจะกลับมาช่วยป๊าทำงานเมื่อเรียนจบค่ะ คนมีการศึกษาเท่านั้นที่จะรักษาสมบัติของป๊ากับแม่ไว้ได้”

ขณะนั้นเองลัดดาบอกพิสิฐว่า “เลขาโทร.มาบอกว่า ลูกค้ารออยู่นานแล้วค่ะ”



พิสิฐส่ายหน้าเดินไป ลัดดามองสโรชานิ่งๆอย่าง เข้าหน้าไม่ติดแล้วเดินตามพิสิฐไป

“ป๊าไม่รู้เหรอ ว่าลูกไม่อยากอยู่ร่วมบ้านกับคนที่มาแทนที่แม่” สโรชาพึมพำ มองตามลัดดาไป

ขณะกำลังคิดเพลินอยู่นั้น วิศรุตมาเคาะประตูเธอเด้งขึ้นอย่างรู้ตัวว่ามาอยู่บ้านคนอื่น พอเปิดประตูออกไป เห็นวิศรุตส่งกองผ้าขนหนู เสื้อผ้าของใช้ให้ สโรชารับไว้ มองเขาอย่างขอบคุณ

“ถ้าอยากอยู่ที่นี่ก็ทำตัวดีๆ หลับให้สบาย ต้องการอะไรบอกธารา แล้วถ้าธาราสั่งให้ทำอะไรก็เชื่อฟังเขาด้วย ราตรีสวัสดิ์ ล็อกห้องซะ”

วิศรุตพูดนิ่งๆ ขรึมๆ แล้วเดินออกไป พอสโรชาปิดประตูล็อก ก็ยืนพิงประตู พึมพำเพ้อ...

“ผู้ชายอะไร หล่อแล้วยังใจดี แบบนี้เขาเรียกว่าแรงดึงดูด ป๊าคะ ลิลลี่มีเหตุผลไหมที่จะไม่กลับบ้าน?”

ooooooo

สโรชาตื่นแต่เช้ามารดน้ำต้นไม้ เจอคนส่งหนังสือพิมพ์ขี่จักรยานผ่านมาเหวี่ยงหนังสือพิมพ์ข้ามรั้วเข้ามาสามฉบับ

วิศรุตนั่งจิบกาแฟอยู่เห็นสโรชาถือหนังสือพิมพ์มาก็รับไปอ่านฉบับหนึ่ง สโรชายืนมองบอกว่าที่บ้านตน อ่านข่าวจากอินเตอร์เน็ตกัน อ่านหนังสือพิมพ์ก็ไม่ซื้อวันละสามยี่ห้อแบบนี้หรอกมันเปลือง

“อย่าคิดว่าคนทั้งโลกจะเห่ออินเตอร์เน็ตเหมือนกันหมดสิ ฉันชอบกลิ่นกระดาษ” พอดีสุทิศเดินหาวปากกว้างมากู๊ดมอร์นิ่งวิศรุตและมอร์นิ่งพลับพลึงแล้วคว้าหนังสือพิมพ์ไปฉบับหนึ่ง วิศรุตยังคงพูดต่อว่า

“รู้อะไรไหม คนบางคนต้องอ่านหนังสือพิมพ์ตอนเข้าห้องน้ำ ไม่งั้นถ่ายไม่ออก” สโรชาทำหน้าย่นร้องยี้ “ไม่ได้พูดเล่นนะ ญี่ปุ่นเขาว่ามันเป็นสัญชาตญาณที่ติดมาตั้งแต่อยู่ป่า ต้องเข้าไปขับถ่ายในทุ่ง พอได้กลิ่นใบไม้ต้นไม้ก็จะถ่ายสบาย”

“อ๋อ...กระดาษทำมาจากต้นไม้” สโรชานึกได้ วิศรุตชมว่าฉลาดนี่ แล้วลุกจะไปทำงาน สโรชาจึงพลิกหนังสือพิมพ์ฉบับที่เหลือในมือดูหน้าซุบซิบข่าวสังคม เธอตกใจตาโตเท่าไข่ห่านเมื่อเห็นรูปตัวเองสวยเปรี้ยวโชว์หราเต็มๆ

“...พิสิฐ สุนทรเกษม คุยฟุ้งโปรเจกต์ใหม่ เตรียมให้ลูกสาวบริหาร อวดว่าลิลลี่ สโรชา กลับจากแอลเอเมื่อไหร่ เมืองไทยตะลึงแน่ เพราะทั้งสวย ทั้งเก่ง...”

สโรชารีบปิดหนังสือพิมพ์ มองซ้ายมองขวาพอเห็นปลอดคนก็ขยุ้มหนังสือพิมพ์กอดไว้ บ่นเสียงสั่น

“ตายๆๆๆ รูปใหญ่เท่าบ้าน เดี๋ยวก็ความแตกกันพอดี” แล้วก็ตัดสินใจขว้างหนังสือพิมพ์ลงคลองไปเลย

พอดีธารามาเรียก ถามว่าทำอะไรอยู่ บ่นว่าให้มาเสิร์ฟกาแฟคุณวิศรุตแล้วหายจ้อยไปเลย สโรชาชำเลืองดูหนังสือพิมพ์ที่ยังลอยตุ๊บป่องอยู่ในคลอง รีบพูดเรียกความสนใจจากธาราบอกว่าจะให้ไปกวาดใบไม้หรือไปเดี๋ยวนี้เลย

“ไปล้างห้องน้ำให้ฉันหน่อยสิ”

“ฮ้า! ล้างห้องน้ำ!!” สโรชาตาเหลือก

ooooooo

พิสิฐกำลังเดินลงบันไดมากับลัดดาเตรียมจะไปทำงาน พลางบ่นว่า ลิลลี่ไม่ติดต่อมาเลย เรียนจบแล้วไม่รู้จะฝึกงานไปถึงไหน ตามสัญญาเรียนจบแล้วต้องกลับมา

“เขาคงชินกับการไม่อยู่บ้านน่ะค่ะคุณ คุณก็ลองตามตัวสิคะ ให้ฉันตามก็คงไม่ได้”

“น้อยใจลูกผมเหรอ...เอาน่า...เดี๋ยวมาอยู่ด้วยกัน เขาก็จะเห็นเองว่าคุณใจดี”

“ขอให้มาเถอะค่ะ” ลัดดาพูดยิ้มๆ แต่แอบถอนใจ

ooooooo

พิสิฐโทรศัพท์ถึงน้ำมนต์ เป็นเวลาที่น้ำมนต์เดินลากกระเป๋าใบใหญ่ออกมาตามทางผู้โดยสารขาเข้า พอเสียงมือถือดังเธอก็บ่นว่าเพิ่งเปิดเครื่องก็โทร.มาพอดีเลย เชื่อว่าต้องเป็นลิลลี่แน่ๆ

“เฮ้ย!” น้ำมนต์อุทานเมื่อดูหน้าจอ เตรียมตั้งสติกดรับ “ฮัลโหล...น้ำมนต์ค่ะ”

“โทษทีนะน้ำมนต์ พ่อโทร.หาลิลลี่ไม่ติด ไม่รู้หายไปไหน อยู่ด้วยกันรึเปล่า”

“เปล่าค่ะคุณพ่อ คือเพิ่งแยกกันน่ะค่ะ ตอนนี้น้ำมนต์เพิ่งกลับเมืองไทย” พิสิฐถามว่าแล้วลิลลี่ล่ะ

เมื่อไหร่จะกลับ พ่อรออยู่นะ หรือเขาจะให้พ่อไปรับ “โอ๊ะๆๆ ไม่ค่ะคุณพ่อ คงไม่ต้อง”

“งั้นถ้าติดต่อเขาได้ ก็บอกให้เขาโทร.หาพ่อด้วย ขอบใจนะ”

น้ำมนต์วางสาย ถอนใจพึมพำ “มันไม่เข้าบ้าน จริงๆเหรอเนี่ย...นังเพื่อนตัวดี”

ooooooo

ที่แท้ “นังเพื่อนตัวดี” กำลังถูกใช้ให้ไปขัดห้องน้ำที่โฮมสเตย์อยู่

สโรชาบ่นอุบอิบว่าทำไมต้องเป็นฉันล่ะ ธาราบอกว่าอยู่ด้วยกันก็ต้องช่วยงานกันทุกอย่างสิ พอสโรชา เอาเครื่องขัดห้องน้ำไป ธาราก็ยิ้มสะใจ

“หน็อย...นึกว่าสวยกว่า สาวกว่า แล้วจะทำงานบ้านน้อยกว่าเหรอ ไม่มีทาง อย่าหวังนะว่าหล่อนจะมาเป็นคนโปรดคุณวิศรุตแทนฉันได้”

พอสโรชาขัดห้องน้ำเสร็จเดินปาดเหงื่อออกมาก็เจอธารายืนกอดอกจังก้าอยู่

“เสร็จแล้วเหรอ ขึ้นไปปิดหน้าต่างบนตึกให้หน่อยสิ ปิดทุกบานเลยนะ เพราะช่วงเวลานี้แดดมันแรง คุณวิศรุตน่ะเขาไม่อยากให้เครื่องเรือนไม้โดนแดดส่อง จึงต้องปิดในช่วงเวลานี้ ไปเลย มีไม่กี่สิบบานหรอก”

สโรชาคิดจะหือ แต่พอคิดถึงที่วิศรุตสั่งว่า “ถ้าธาราสั่งให้ทำอะไร ก็เชื่อฟังเขาด้วย” สโรชาก็หยักหน้าเดินไต่บันไดขึ้นชั้นบนไปเพลียๆ ธารายืนมองหัวเราะสมใจ

ขึ้นไปปิดหน้าต่างทีละบาน...ทีละบานใช้แรงดึง จนเอวแทบเคล็ด จนเหลือบไปเห็นรูปถ่ายของแนนซี่ตอนสาวๆตั้งอยู่บนหลังตู้ก็สนใจไปหยิบดู

“สวยจริง หรือจะเป็นแฟนเขา... คุณวิศรุตมีแฟนเป็นฝรั่งเหรอเนี่ย อกหักเลยฉัน”

“ทำอะไรอยู่ ไปยุ่งของเขาทำไม” เสียงธาราทำเอาสโรชาสะดุ้ง ถามว่านี่รูปใคร “รูปผู้หญิงที่คุณวิศรุตรักมาก เขาบอกฉันอย่างนั้นนะ ไม่เคยเห็นตัวจริงหรอก รู้แต่ว่ามีจดหมายมาเป็นครั้งคราว”

สโรชางึมงำว่าคนยุคนี้ยังใช้จดหมายอยู่อีกเหรอ ทำไมไม่คุยสไกป์กัน ไลน์ก็ได้ ธารามองขวับถามว่าเธอพูดภาษาอะไรน่ะ สโรชาอึกอัก เฉไฉว่าภาษาวัยรุ่น อินเตอร์เน็ตน่ะเขาใช้กันทั่วโลกเลยแหละ

“แต่ไม่ใช่ที่นี่...เอ๊ะ นี่ฉันมัวมาเสียเวลาอะไรกับเรื่องไร้สาระเนี่ย วางเลย วางรูปแหม่มที่เดิม แล้วไปเอาไม้กวาดมากวาดพื้นกวาดเสร็จก็ถูซะด้วย ทุกห้องนะ”

สโรชาวางรูป ฟังธาราสั่งงานแล้วจะเป็นลม มองธาราที่เดินลงบันไดไปเซ็งๆ

สโรชาดีใจเมื่อเห็นโทรศัพท์ที่ดีไซน์แบบแอนทีค แต่พอหยิบขึ้นมากดโทร.ออก ปรากฏว่าโทรศัพท์ไม่มีสาย มันเป็นแค่เครื่องประดับไว้โชว์เท่านั้น ขณะกำลังคิดว่าจะติดต่อกับโลกภายนอกได้อย่างไร เสียงธาราก็แว่วเข้ามา

“พลับพลึง...ทำอะไร ไปจ่ายตลาด ช่วยหิ้วของหน่อย”

“ตลาดเหรอ...” สโรชายิ้มดีใจที่จะได้ออกนอกบ้าน

ooooooo

ระหว่างเดินตามหิ้วของให้ธารานั้น สโรชามองหาตู้โทรศัพท์ไปรอบๆ ธาราถามว่ามองหาอะไร เธอสะดุ้งเลยปดไปเรื่อยเปื่อยว่า หาไอติม!

ธาราบ่นว่าไม่ทันไรก็จะกินแล้ว เดี๋ยวซื้อของเสร็จจะซื้อให้กินแท่งหนึ่ง สโรชาขอไปซื้อเองได้ไหมธาราจะได้ไม่เสียเวลา ธาราบอกว่า “ฉันไม่ให้หล่อนถือสตางค์หรอก” สโรชาหน้าจ๋อย มองตู้โทรศัพท์ตาละห้อย...

ooooooo

ซื้อของเสร็จ ธาราซื้อไอติมกินกันคนละแท่งพากันขึ้นสามล้อนั่งเบียดกันเนื้อแทบปลิ้นของมากมายที่ธาราซื้อมา มีทั้งข้าวสาร น้ำตาล พริกแห้ง ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด หอม กระเทียมและหมู สโชราหิ้วจนตัวเอียงบ่น “หนักชะมัด”

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 2 วันที่ 26 พ.ย. 58

ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทประพันธ์โดย ศรีทอง ลดาวัลย์
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทโทรทัศน์โดย พิมบงกช
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู กำกับการแสดงโดย ชุติกุล สุตสุนทร
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ผลิตโดย บริษัท กัสท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ควบคุมการผลิตโดย พอฤทัย ณรงค์เดช และ ม.ล.ปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ออกอากาศทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน 2558
ที่มา ไทยรัฐ