อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 2 วันที่ 27 พ.ย. 58

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 2 วันที่ 27 พ.ย. 58

ซื้อของเสร็จ ธาราซื้อไอติมกินกันคนละแท่งพากันขึ้นสามล้อนั่งเบียดกันเนื้อแทบปลิ้นของมากมายที่ธาราซื้อมา มีทั้งข้าวสาร น้ำตาล พริกแห้ง ข่า ตะไคร้ ใบมะกรูด หอม กระเทียมและหมู สโชราหิ้วจนตัวเอียงบ่น “หนักชะมัด”

“ได้ไอติมแท่งนึงยังจะบ่น จะบอกให้ว่าของพวกนี้สำคัญมากสำหรับโฮมสเตย์เรา” สโรชาถามว่าไหนว่าคนที่มาพักส่วนใหญ่เป็นฝรั่ง “ก็พวกเป็นฝรั่งสิ เราถึงต้องตำน้ำพริกแกงเอง จะได้เผ็ดน้อยๆ อีกอย่างนึงนะ พริก กะปิ หอม กระเทียม ข่าตะไคร้ ผิวมะกรูด สมุนไพรสดๆพวกนี้มันเป็นของแปลกสำหรับชาวต่างชาติ พวกเขาชอบมาดูตอนเราทำ”

“ทำให้เขาดูด้วยเหรอ ตื่นเต้นจัง ฉันจะได้ดูด้วย”



“ดูอะไร ฉันจะให้เธอมาช่วยทำย่ะ เป็นลูกมือหยิบจับสับหั่นเก็บล้างตำโขลกยกข้าวยกของ” สโรชาบ่นอุบอิบว่าใช้จัง แต่พอธาราหันถามว่าอะไรนะ! สโรชายิ้มประจบบอกว่า ใช้ได้จ้ะ “ถ้าใช้ได้ งั้นไปเก็บผักให้หน่อย ฉันไม่อยากออกไปโดนแดด ผิวเสียหมดแล้ว”

“ไปเก็บผัก? ที่ไหน?”

“ออกครัวไปนะ เลี้ยวซ้ายก็จะเห็นโค้งหลังคาเรือนผัก เข้าไปหาคุณวิศรุต ไปเอามะเขือเทศ แตงกวา แล้วก็ผักสลัด”

สโรชาพึมพำว่านึกว่าคุณวิศรุตไปทำงานแล้วเสียอีก “กลับมาแล้วล่ะ เห็นรถจอดอยู่ คุณวิศรุตเขาต้องเข้าไปดูผักของเขาแทบทุกวัน หล่อนรีบไปเอาผัก อย่ามัวเจ๋อคุยกับคุณวิศรุตนานล่ะ เข้าใจไหม”

ธาราทั้งอยากใช้ทั้งกันท่า สโรชารับคำ กอดตะกร้าเดินไปตามทางที่ธาราบอก

ooooooo

วิศรุตอยู่ที่เรือนผักกับป้าหวานที่เอาปลามาให้ วิศรุตจึงเอาผักให้ตอบแทน ป้าหวานโอ้เอ้บอกว่าอยากปลูกผักแบบนี้บ้าง ต้องมีสตางค์สักเท่าไหร่ถึงจะทำอย่างนี้ได้

วิศรุตบอกว่าถ้าอยากปลูกผักแบบนี้ก็ให้ริชาร์ดกับจอห์นนี่สอนให้ถ้าทำไหวก็มาคุยกันเผื่อช่วยกันได้ ป้าหวานตื่นเต้นบอกว่าตนไม่อยากไปรับจ้างดายหญ้าก้มๆเงยๆ หลังไหล่ไม่ไหวแล้ว

ไอ้จ้อนหรือจอห์นนี่กับไอ้ริดหรือริชาร์ด พากันแซวว่า เลยต้องซัดน้ำยอดข้าว เข้าไปดมทำหน้าเบ้บอกว่าหอมหึ่งเลย ป้าหวานทำหน้าง้ำบอกว่าก็กินแล้วมันมีแรงนี่หว่า

“ไม่กินจะดีกว่านะครับป้า เหล้าน่ะไม่ดีกับตับ แล้วตับเราก็มีอยู่อันเดียว เสียแล้วซ่อมไม่ได้”

“จ้ะๆ ไม่เอาล่ะโดนคนหล่อต่อว่า กลับบ้านดีกว่า ขอให้เจริญๆนะ ให้โฮมกะเตงมีแขกเยอะๆ ได้ถีบเยอะๆ”

“เขาเรียกทิปจ้ะป้า” วิศรุตยิ้มๆ ป้าหวานหันมาบอกว่าให้เขาได้ทิป แต่ไอ้สองตัวนั่นได้ถีบก็แล้วกัน

ooooooo

ป้าหวานยิ้มกริ่มหน้ากรึ่ม ถือผักที่วิศรุตให้เดินออกจากเรือนผัก สโรชาที่เดินเปรี้ยวแกว่งตะกร้ามาพอเห็นป้าหวานก็ทำสงบเสงี่ยม เดินไหล่ห่อหน้าซื่อเข้าไปในเรือนผัก ป้าหวานเหล่ พึมพำ

“สงสัยลูกจ้างใหม่ หน้าตาดีเสียด้วย”

สโรชาเดินเข้าไปในเรือนผัก โต๊ะผักไร้ดินยกสูงระดับเอว เธอเอื้อมมือจับใบผักจะยกขึ้นดู วิศรุตก็ลุกพรวดขึ้น สโรชาตกใจ วิศรุตถามว่ามาทำไม เธอบอกว่าธาราให้มาเก็บผักไปทำสลัด รำพึงทึ่งว่า

“ไม่อยากเชื่อเลยว่าเมืองไทยก็...” หยุดกึกนึกได้เปลี่ยนเป็นว่า “กรุงเทพฯจะมีอะไรแปลกๆแบบนี้ ไม่ต้องมีดิน ผักก็งอกได้ ที่บ้านฉันไม่มี”

สโรชาสนใจถามว่าปลูกยากไหม ต้องมีสตางค์เท่าไหร่ถึงจะปลูกได้ แล้วขายดีไหม วิศรุตถามว่าอยากมาช่วยไหม วันหลังจะสอนให้ บอกว่าตอนนี้อยากได้ต้นไหนเลือกเอาเลย

ริชาร์ดกับจอห์นนี่ที่คนน้ำหมักจุลินทรีย์ในถังพลาสติก อยู่ มองวิศรุตกับสโรชาคุยกัน ริชาร์ดซุบซิบถามว่า

“ทำไมป้าหวานให้มาหัดกับเรา แต่พอเป็นพลับพลึงจะสอนเองวะ”

“นั่นสิ หรือเขาจะให้เราจีบป้าหวานวะ” จอห์นนี่เขม้นมอง ริชาร์ดสงสัยว่าหรือวิศรุตชอบพลับพลึง “แต่ดูๆ พลับพลึงก็ชอบคุณวิศรุตนะ”

ทั้งสองสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆ รากผักก้อนหนึ่งก็ปลิวมาลงที่หัวริชาร์ด อีกก้อนกระเด็นมาที่หัวจอห์นนี่ แม่นฉมังราวกับจับวาง!

ooooooo

สโรชากลับมาที่ครัวพร้อมผักในตะกร้า ธาราถามอย่างจับผิดว่าทำไมหายไปเสียนาน สโรชาบอกว่าวิศรุตชวนคุย ฟังแล้วอยากไปปลูกผักที่บ้านมั่ง

“ที่ร้อยเอ็ดน่ะเหรอ ต่างจังหวัดที่ดินเยอะแยะ ไม่เห็นต้องมายกโต๊ะต่อท่อน้ำให้วุ่นวาย...หยิบชามแก้วให้หน่อย” ธาราสั่งจะเอามาใส่น้ำสลัด

ธาราถามว่าคิดจะปลูกผักที่บ้านเกิดแล้วติดต่อใครที่บ้านบ้างไหม สโรชาส่ายหัวก้มหน้าหลบตา พูดงึมงำ

“ถ้ากลับไปตัวเปล่า ไม่ได้ประสบการณ์ชีวิตดีๆ คือหมายถึงถ้าไม่มีตังค์น่ะ มันอายเขา” ธาราถามว่าแล้วจะเอาตังค์จากไหน คิดว่าอาศัยเขาอยู่แล้วเขาจะให้เงินเดือนสักเท่าไหร่ “แล้ว...ธาราทำงานบ้านแบบนี้ไม่มีเงินเดือนเหรอ”

ธาราบอกว่ามีแต่ไม่มาก พอสโรชาถามซอกแซกก็ถามว่าหลอกถามจะปล้นกันรึไง สโรชาบอกว่าก็แค่อยากรู้

“เธอนี่จริงๆหน้าตาดูไม่บ้านนอกเลยนะ หมดจด สดสะอาด...”

“ขายได้เลยทีเดียวแหละ” เสียงสุทิศแทรกเข้ามา ธาราหันด่าไอ้ลามกมาถึงก็ปากเสีย “ไม่ใช่อย่างนั้น ผมหมายถึงว่า เธอน่ะ หน้าตาดี ไปยืนเป็นพนักงานขายได้เลย” สุทิศกะล่อนจับไม่ติด ประพันธ์ตามมาติดๆ เก๊กหล่อป้อสาวตามเคยผสมโรงว่า

“จริงครับ หน้าตาดีน่ะมีชัยไปกว่าครึ่ง ผมถึงได้เป็นสุดยอดเซลส์ ขายอะไรก็ขายได้ขายดี คารมเป็นต่อแต่รูปหล่อด้วยนะ เป็นผู้จัดการฝ่ายขายครับ” สุทิศดักคอว่าทำไมกลับบ้านเร็ววันนี้ไม่ไปขายอะไรรึไง ธาราพูดอย่างรู้ทันว่ามันจะมาขายขนมจีบแถวนี้น่ะสิ

พอดีวิศรุตเข้ามา ทั้งสามกำลังต่อปากต่อคำขัดคอกันอยู่ถึงกับแตกกระเจิง วิศรุตชูพวงปลาที่ป้าหวานให้ไปตรงหน้าสโรชา บอกว่าเมื่อกี้ลืมให้ถือมา สโรชามองพวงปลาแหยงๆ

“รับสิพลับพลึง ทำปลาเป็นไหม” สโรชายังมองแหยงๆ ประพันธ์อาสาจะทำให้ “อย่าเลย ให้ผู้หญิงเขาทำ ทำไม่เป็นก็ต้องหัด ถ้าจะอยู่ด้วยกันต้องทำได้”
สโรชาจึงค่อยๆรับพวงปลาตาปริบๆ พอวิศรุตออกไป ธาราถามเย้ยประพันธ์ว่า

“ไงล่ะ พ่อค้าขนมจีบ ถ้าอยากช่วยนะ มาตำเครื่องน้ำจิ้ม ไปหยิบครกมาซิ” แต่พอหันมองทั้งประพันธ์และสุทิศหายไปหมดแล้วเลยทำเอง ทำไปบ่นไป “หายไปหมดเลย ช่างมัน พลับพลึงมาทำปลา ล้าง ควักไส้”

สโรชามองพวงปลาที่เกี่ยวนิ้วอยู่ ทำหน้าแหยๆ รีบเอาไปวางในอ่าง

ooooooo

อาหารมื้อนี้อร่อยเป็นพิเศษ วิศรุตชมว่าอร่อยมาก บอกธาราว่านี่ถ้าเราจัดโต๊ะริมน้ำเพิ่มสักโต๊ะ ประดับคบไฟตามทางเดินน่าจะดี สโรชาฟังแล้วกระซิบกับสุทิศว่า แค่คิดว่าจะมีแขกมาพักเยอะๆก็สนุกแล้ว

วิศรุตได้ยินถามว่าไม่คิดถึงบ้านเลยใช่ไหม ธาราลอยหน้าพูดเหน็บว่า

“แม่คนนี้เขาบอกว่าเขาจะทำงานเก็บตังค์เป็นเศรษฐินีก่อน”

วิศรุตถามว่าเธอคิดจะอยู่ที่นี่นานไหม จะได้ให้ธาราสอนงานบ้านงานครัวให้เต็มที่ สุทิศกับประพันธ์เสนอตัวจะสอนงานบริการและงานขายให้ ทั้งสุทิศและประพันธ์ต่างคุยเขื่องข่มกันไปมาจนสโรชาขำ ธาราดักคอประพันธ์อย่างรู้ไต๋ว่าสินค้าเก่าที่ขายไม่ออกน่ะไม่ทิ้งก็บริจาคเสียบ้าง สุทิศแฉว่า

“มันเอาไว้แจกสาว สวยมากก็ได้รุ่นหรูๆ สวยน้อยก็ได้ของมือสอง” สโรชาจับต้นชนปลายไม่ถูกถามว่าแจกรถยนต์หรือ “โทรศัพท์มือถือครับพร้อมซิมเลยนะ ไอ้นี่มันแผนสูงจะได้มีเบอร์สาวที่มันชอบ”

พอสโรชาได้ยินว่าแจกโทรศัพท์ก็ตื่นเต้นตาโต ประพันธ์ถามว่าอยากได้มั่งไหมล่ะ สโรชารีบพยักหน้า วิศรุตกระแอมจ้องดุๆ สโรชาเลยก้มหน้าจ๋อย ธาราบอกให้เก็บจานต่อ ทุกคนจะได้ไปพักผ่อน

วิศรุตเดินไปหยิบหนังสือแยกไปทางระเบียง ประพันธ์รีบกระซิบถามสโรชาว่า “อยากได้รุ่นไหนครับ...” วิศรุตที่จับตาสังเกตอยู่มองประพันธ์ทันที สุทิศแอบเห็นพอดี

แล้วคืนนี้ ประพันธ์ก็แอบเอาโทรศัพท์รุ่นเก่าราคาถูกมาให้สโรชา พูดอย่างไว้ฟอร์มว่า เธอใช้รุ่นนี้ดีแล้วเพราะใช้ของแพงๆมันอันตราย สโรชาถามว่าแถมซิม ด้วยหรือเปล่า ประพันธ์เอาซิมให้บอกว่าในนี้มีเงินอยู่ห้าสิบบาทโทร.ได้นิดหน่อย

สโรชาดีใจมากรับโทรศัพท์ยิ้มแป้นรีบกลับไปทางห้องพัก ห่างออกไปวิศรุตแอบมองอยู่ เห็นสีหน้าสโรชาเต็มตา เขาไม่รู้ว่าประพันธ์ให้อะไรสโรชาแต่รู้สึกห่วงขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ooooooo

สโรชาเข้าห้องก็รีบโทร.หาน้ำมนต์ทันที พอปลายสายรับก็ทักอย่างตื่นเต้น น้ำมนต์ถามสโรชาว่าอยู่ไหน แล้วก็งงเมื่อปลายสายเงียบ

เพราะวิศรุตมาเคาะประตูเรียก สโรชาเปิดประตูให้ เขาเดินเข้ามาแต่เปิดประตูค้างไว้อย่างนั้น เขามองโทรศัพท์ในมือ สโรชารีบบอกว่าประพันธ์ให้ ถามว่าเขามีอะไรจะใช้ตนหรือเปล่า วิศรุตบอกว่าไม่ได้ใช้อะไร แต่เอานี่มาให้ พลางยื่นหนังสือคู่มือปลูกผักไฮโดรโพนิกส์ให้ บอกว่าเป็นความรู้เบื้องต้น

วิศรุตถามว่าห้องอยู่ได้ไหม เธอรีบบอกว่าสบาย ...สบายกว่าที่เคยอยู่เยอะเลย

“ฉันจำได้ว่าเธอบอกว่าเคยขายของที่ตลาด” สโรชางงไม่รู้ว่าบอกตอนไหน “ถ้าที่นี่มีแขกมาพัก เธอคงจะช่วยรับแขกได้” สโรชาบอกว่าได้ตนชอบพบปะผู้คน วิศรุตเผลอมองสโรชาที่ยิ้มสดใส แล้วยิ้มเก้อๆ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อ เลยบอก “ฝันดีนะ” ทำเอาสโรชางง แต่ก็ชอบที่วิศรุตใส่ใจตน พึมพำปลื้ม “หล่อนัก...เดี๋ยวจับปล้ำซะหรอก”

น้ำมนต์รอฟังอยู่ได้ยินเต็มๆ ตะโกนถาม “แกจะปล้ำใครไอ้ลิลลี่” ทำเอาสโรชาสะดุ้งโหยงถามว่าตะโกนทำไมวะ?

“ก็แกโทร.หาฉันแล้วทำไมไม่พูดต่อ ฉันรออยู่ นั่นแกอยู่ไหน ไปอยู่กับใคร ทำอะไร ทำไมไม่กลับบ้าน บอกมานะ รู้รึเปล่าว่าป๊าแกตามหาแกให้ควั่ก เขาจะบินไปรับแกที่แอลเอเลยนะเว้ย” พอน้ำมนต์หยุดหายใจ สโรชารีบถามว่าจบคำถามหรือยัง “ยัง...โทรศัพท์แกหายไปไหน นี่เอาเบอร์ผู้ชายที่ไหนโทร. แล้วเมื่อกี๊แกจะปล้ำใคร”

“ถามจบแล้วใช่ไหม ฉันจะได้ตอบ ฟังนะ...ฉันเจอชายในฝัน...แบบที่ไม่อยากตื่นเลย” สโรชาหัวเราะคิกคัก พอนึกได้ก็รีบปิดปากตัวเองกลัวเสียงลอดออกไป
พอรู้พิกัดที่อยู่โฮมสเตย์ที่สโรชาอยู่ น้ำมนต์ก็จะไปหา สโรชาตกใจรีบเบรกว่า ให้มาใกล้ๆแถวนี้แล้วโทร.บอก ตนสะดวกจะออกไปหาเอง

“รีบๆออกมาเถอะน่า ฉันอยากรู้เรื่องชายในฝันของแกจะแย่แล้ว รีบออกมาก่อนที่เงินในโทรศัพท์แกจะหมด บอกจุดนัดหมายมา ฉันจะรอ” แต่ก็ย้ำดักคอว่า อย่าให้รอถึงค่ำล่ะ

ooooooo

น้ำมนต์มารออยู่นาน โทร.ถามเป็นระยะเพราะสโรชาถูกธาราใช้งานไม่ได้หยุด ส่วนตัวเองแต่งตัวสวยขี่มอเตอร์ไซค์ออกจากบ้านเพราะปลายเดือนต้องเอาเงินส่งไปบ้าน

พอสโรชาออกไปพบน้ำมนต์ก็เข้าไปนั่งคุยกันในรถ พอเล่าเรื่องของตนให้ฟัง น้ำมนต์ถามว่าจะอยู่เป็นสาวใช้หลอกเขาไปอย่างนี้หรือ สโรชาบอกว่ามันเป็นเรื่องตกกระไดพลอยโจน น้ำมนต์เป็นห่วงที่เพื่อนจะอยู่ในแวดล้อมของผู้ชายห้าคนกับกะเทยอีกหนึ่ง แต่ที่สำคัญคือเธอมีใจให้เจ้าของบ้านเสียด้วย ถามว่าแล้วถ้าต่อไปเจ้าของบ้านรู้เข้าจะว่ายังไง

สโรชาคิดหนัก แต่ก็ขอแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปทีละวันดีกว่า บางทีการวางแผนไปเสียหมด ชีวิตอาจไม่สนุกก็ได้

น้ำมนต์หว่านล้อมจนสโรชายอมจะไปพบพิสิฐ เธอแปลงกายเป็นสโรชาที่ปากแดงแช้ด สวย เปรี้ยว ไฮโซ ในพริบตา

วันเดียวกันนี้ วิศรุตไปพบพิสิฐเสนอแผนเชื่อมต่อระหว่างโรงแรมห้าดาวกับโฮมสเตย์เล็กๆ เป็นการส่งเสริมการท่องเที่ยวในอีกรูปแบบหนึ่ง พิสิฐพอใจไอเดียของเขามาก บอกว่าต่อไปให้ติดต่อกับฝ่ายการตลาดของตนได้เลย

วิศรุตคุยเสร็จเดินออกมา สวนกับสโรชาที่เดินเชิดเข้าไป เขามองแว่บหนึ่งอย่างไม่สนใจนัก

พอสโรชาเข้าไปในโรงแรม เธอตรงไปที่หน้าห้องพิสิฐ นวลเลขาของพิสิฐเห็นเข้า ร้องทักอย่างดีใจ

“คุณหนูลิลลี่! คุณหนูลิลลี่กลับมาจากอเมริกาเมื่อไหร่คะ?”

สโรชาจุ๊ปากห้าม หลิ่วตาให้นวล แล้วเดินเชิดตรงไปที่ประตู เปิดเข้าไป

ooooooo

พิสิฐดีใจมากกอดหอมลูกสาวซ้ายขวา...ซ้ายขวา ในขณะที่สโรชาก็ดราม่าได้เนียน แต่พอพิสิฐถามว่าแล้วข้าวของอยู่ไหน มาตั้งแต่เมื่อไร บินไฟลท์ไหน มองหน้าบอกว่าพ่อได้กลิ่นตุ่ยๆ มีอะไรไหมเรื่องดีหรือไม่ดี

“สมเป็นป๊าของลิลลี่จริงๆเลย ลิลลี่มีเรื่องจะเล่าให้ฟังค่ะ” เธออ้อนพ่อแต่แววตาเจ้าเล่ห์

เวลาเดียวกัน วิศรุตไปนั่งที่ร้านกาแฟ น้ำมนต์นั่งรอสโรชาอยู่เห็นหล่อดีเลยแอบถ่ายรูปไว้

ฟังสโรชาเล่าเหตุการณ์นับแต่กลับมาให้ฟังแล้ว พิสิฐทำท่าจะหัวใจวาย ยิ่งเมื่อรู้ว่าไปหลบอยู่บ้านผู้ชายอีก ถามว่าชื่ออะไรนะ พอเธอบอกว่าชื่อวิศรุต พิสิฐ
ส่ายหน้าว่าชื่อนี้อีกแล้ว ชื่อโหลจริงๆ ถามว่าแล้วนามสกุลอะไร เธอบอกว่าไม่รู้ แต่อยู่บ้านนั้นแล้วสนุกดี ตนชอบ มีอะไรให้เรียนรู้เยอะแยะเลย

“ก็เรียนจบแล้วจะเรียนอะไรอีก กลับมาทำงานของเราได้แล้ว ป๊ายังมีโครงการจะขยายอะไรอีกเยอะแยะ ลูกต้องมารับช่วงต่อ ไม่งั้นป๊าจะเกษียณได้ยังไง”

สโรชาต่อรองว่าให้ตนได้ใช้ชีวิตอิสระอีกสักสองสามเดือน พิสิฐบอกไม่ได้ต้องกลับมาเดี๋ยวนี้ ป๊าเหนื่อย

สโรชาต่อรองจนพิสิฐยอมให้เดือนเดียว แต่ระหว่างนี้ถ้ามีงานสำคัญจะเรียกตัวด่วน

“บอกล่วงหน้า 24 ชั่วโมงแล้วให้ไอ้น้ำมนต์ไปรับลูกมาเลย” พิสิฐถามว่าน้ำมนต์รู้เห็นเป็นใจด้วยใช่ไหม “อย่าไปว่ามันนะพ่อ มันเพิ่งรู้ตะกี๊นี้แหละ”

พิสิฐมองหน้าลูกสาวสุดที่รักอย่างเหนื่อยใจหมดแรงที่จะเถียงด้วย สโรชาดูออกว่าพ่อตามใจก็โผกอดหอมแก้มฟอด

พอออกมาหาน้ำมนต์บอกว่าถ้าป๊ามีอะไรด่วนให้บอกเธอและให้เธอมารับตนในทันใด น้ำมนต์บ่นว่าไม่ได้ใกล้เลยนะ สโรชายิ้มประจบ น้ำมนต์บอกว่าอยากเห็นจริงๆ ว่านายวิศรุตที่ว่านี่หล่อสักขนาดไหน

น้ำมนต์เอารูปที่แอบถ่ายวิศรุตให้ดู ถามว่าหล่อเท่าคนนี้ไหม สโรชาบอกว่าใช่เลย คนนี้แหละคุณวิศรุต

“โอ้โห...เป็นไง โชคชะตาฟ้าลิขิต ถ้าหล่อขนาดนี้ จัดไป จะให้ช่วยอะไรให้บอก”

ooooooo

กลับมาถึงโฮมสเตย์ สโรชาวิ่งเก็บเสื้อผ้าที่ตากไว้แทบไม่ทันเพราะฝนจะตกแล้ว ธาราวิ่งมาช่วยเก็บถามว่ามัวหลับอยู่รึไงถึงเพิ่งออกมา

เก็บผ้าเสร็จ สโรชาไปทำห้องพักแขก ทำไปพูดไปอย่างเพลิดเพลิน

“งานง่ายๆ สบายมาก Very easy , anybody can do” หันไปเห็นวิศรุตยืนมองอยู่ก็ตกใจแต่รีบยิ้ม วิศรุตชมว่าเก่ง สโรชาตอบเหนียมๆว่าก็เคยทำบ่อย เขาบอกว่าหมายถึงภาษาอังกฤษ “อ๋อ...ก็...แหมศัพท์ง่ายๆ เรียนตั้งแต่ ป.สาม”

“พรุ่งนี้เย็นแขกจะเข้ามาพัก แต่ฉันต้องไปข้างนอกอีก ถ้ากลับช้า เธอดูแลนะ”

สโรชารับคำอย่างร่าเริง แต่พอจะเดินออกไปก็จ๊ะกันไปมาหลายรอบ จนสุดท้ายวิศรุตหยุดเธอจึงเบี่ยงตัวออกไป วิศรุตมองตามยิ้มอย่างเอ็นดู

เช้านี้สโรชาเอาอาหารเช้ามาให้ขณะวิศรุตนั่งดูหนังสือพิมพ์พลางลูบหัวแหวนที่นิ้วตัวเอง

“อรุณสวัสดิ์ค่ะเจ้านาย” วิศรุตสะดุ้งมองอาหารเช้าในถาดที่สโรชายกมาถามว่าเอามาให้ตนกินหรือ “ค่ะ อาหารเช้าสำคัญต่อสุขภาพ กินกาแฟ จะไม่มีสารอาหารไปเลี้ยงสมอง กินเถอะค่ะ นิดนึงก็ยังดี แค่ขนมปังไข่ดาว”

วิศรุตถามว่าเธอทำเองหรือ ชมว่าเก่ง ไข่สวยเชียว

“ขอบคุณค่ะเจ้านาย” สโรชายิ้มปลื้ม

“ใครสอนให้เธอเรียกอย่างนี้... อย่าเรียกอย่างนี้อีก ฉันไม่ชอบอะไรที่เจ้ายศเจ้าอย่าง เธออยู่กับฉันทำงานให้ฉันเหมือนคนอื่นๆ มาอยู่เป็นเพื่อนฉัน แค่นี้เราก็ได้แลกเปลี่ยนผลประโยชน์กันแล้ว ฉันอยากใช้ชีวิตแบบคนมีเพื่อน ไม่ใช่คนแปลกถิ่น หลงอยู่ในโลกนี้คนเดียว”

“โห...ฟังดูเหงาจัง...น่าสงสาร”

“ไม่ต้องมาสงสารฉันหรอกพลับพลึง” วิศรุตกินอาหารหมดแล้วดื่มน้ำส้มแก้วเล็กจนหมด

สโรชาชมว่าดีมาก แขกมาตนจะทำไข่ดาวแบบนี้ให้ วิศรุตบอกให้ลองดู แต่ตนต้องไปสอนหนังสือ สอนภาษาอังกฤษ ถามว่าอยากเรียนบ้างไหม ไว้จะฝึกให้ เอาประโยคง่ายๆ สโรชาทำเสียงขี้เล่นว่า “โอเคซิกาแร็ตค่ะ” ทำเอาวิศรุตหัวเราะขำ หยิบหนังสือภาษาอังกฤษสั่งก่อนเดินไปว่าตั้งใจทำงานให้ดี บ่ายๆจะกลับมา จะมีแขกเข้าสองคนเตรียมห้องด้วย

“ok, I’ll do my best. honey. Don’t worry” สโรชาชะเง้อมองตามวิศรุตอย่างร่าเริง ธาราถามว่าชะเง้ออะไร มาเห็นวิศรุตกินอาหารหมดก็ร้องว่าหมดเกลี้ยงเลยหรือ เมื่อก่อนตนทำให้ ไม่เคยแล ค้อนใส่ขวางๆ สโรชายิ้มแป้นภูมิใจ๊...ภูมิใจ

ooooooo

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 2 วันที่ 27 พ.ย. 58

ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทประพันธ์โดย ศรีทอง ลดาวัลย์
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทโทรทัศน์โดย พิมบงกช
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู กำกับการแสดงโดย ชุติกุล สุตสุนทร
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ผลิตโดย บริษัท กัสท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ควบคุมการผลิตโดย พอฤทัย ณรงค์เดช และ ม.ล.ปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ออกอากาศทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน 2558
ที่มา ไทยรัฐ