อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนอวสาน[จบ] วันที่ 20 พ.ย. 58

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนอวสาน[จบ] วันที่ 20 พ.ย. 58

“สมบูรณ์เค้าไส้ติ่งอักเสบเข้าโรงพยาบาลไปแล้วค่ะ ยุทธเค้าก็เข้าเวร เลยให้ริกามารับคุณแม่แทนค่ะ” นวลสวาทพยักหน้ารับ หน้าบึ้งตึง ทาริกายื่นถุงของว่างกับน้ำสมุนไพรให้ “ริกาทราบว่าวันนี้คุณแม่ประชุมทั้งวัน เกรงว่าจะหิว ก็เลยทำของว่างกับน้ำสมุนไพรมาให้ค่ะ เอ่อ คุณแม่ไม่ต้องกลัวนะคะ ริกาไม่ได้ใส่น้ำตาลเลย เพราะทราบว่าคุณแม่เป็นเบาหวานค่ะ”
นวลสวาทรับถุงของว่างมา “ขอบใจ”
ทาริกายิ้มแย้ม “งั้นคุณแม่รอแป๊บนะคะ เดี๋ยวริกาไปขับรถมารับ”
ทาริการีบเดินเลี่ยงไป นวลสวาทมองถุงของว่างในมือ แล้วถอนใจ ก่อนจะมองตามทาริกาไป สายตาอ่อนโยนลงมาก ไม่เหมือนเมื่อก่อน

เช้าวันต่อมา ยงยุทธเดินคุยกับทาริกา ออกมาจากโรงพัก
ทาริกาหน้าจ๋อยๆ “คุณแม่คงไม่ยอมรับริกาง่ายๆหรอกค่ะ ริกาว่าคุณอย่าเพิ่งพูดอะไรกับคุณแม่เลยนะคะ”


ยงยุทธหน้าเครียด “ไม่ ผมตั้งใจแล้วว่าจะพูด อีกอย่าง ผมได้ทุนเรียนต่อด้านอาชญาวิทยาที่ชิคาโก ไปคราวนี้ก็คงหลายปี ผมอยากจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อยก่อน”
ทาริกาหน้าเครียดหนัก รู้สึกใจคอไม่ดี
ภัทรลดาเดินเข้ามาหา “สวัสดีค่ะ คุณยุทธ คุณริกา”
“อ้าว คุณภัทร มีอะไรรึเปล่าครับ ถึงได้มาถึงที่นี่”
“ไม่ต้องตกใจค่ะ ภัทรไม่ได้มาแจ้งความหรือมีเรื่องอะไรทั้งนั้น แต่พอดีท่านผู้กำกับเป็นลูกค้ากล้วยไม้ของคุณพ่อน่ะค่ะ ภัทรก็เลยจะมารับออเดอร์จากท่านเฉยๆ”
“แหม กิจการรุ่งเรืองจริงๆนะคะ งั้นเชิญเลยค่ะ จะได้ไม่เสียเวลา”
“เอาไว้เจอกันนะคะ” ภัทรลดาเดินขึ้นโรงพักไป
ยงยุทธมองตามภัทรลดาไปด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
ทาริกาสังเกตสีหน้ายงยุทธ “มีอะไรรึเปล่าคะยุทธ”
“พอดีผมเพิ่งได้ข่าวอะไรมาบางอย่างน่ะ” ยงยุทธสองจิตสองใจ “แต่ไม่รู้จะบอกคุณภัทรดีรึเปล่าน่ะสิ” ยงยุทธมองตามภัทรลดาไป ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ไม่สบายใจ

ที่บ่อนมงคลที่ชายแดน พิมลภาถูกหญิงสาวแต่งตัวเซ็กซี่คนหนึ่ง เหวี่ยงไปกระแทกกับกำแพง โดยมีมงคลนั่งทำงานอยู่ใกล้ๆ
พิมลภาแค้นมาก จะเอาเรื่อง “แก...”
มงคลรีบตวาดห้าม “หยุดได้แล้วน่ะพิม ที่นี่มันห้องทำงานผมนะ เกรงใจกันบ้างสิ”
“คุณก็ถามนังเด็กใหม่ของคุณดูสิคะ ว่ามันทำอะไรกับพิมบ้าง”
อีกฝ่ายเบะปากรำคาญ “ก็ใครใช้ให้แกเซ้าซี้อยู่ได้ล่ะ แค่เครื่องเพชรชุดเดียวเอง ทวงอยู่ได้”
พิมลภาตวาดแว๊ด “ก็มันเป็นของๆฉัน แกไม่มีสิทธิ...”
มงคลตัดบท รำคาญ “พอๆๆ พอได้แล้ว เรื่องไม่เป็นเรื่องน่ะพิม ยังไงคุณก็ไม่ได้ใช้อยู่แล้ว ให้เอมมี่เค้ายืมใส่หน่อยจะเป็นไรไป”
“แต่...”
มงคลเสียงดุ เฉียบขาด “พิม คุณควรจะรู้นะ ว่าคุณอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร ถ้าผมไม่พาคุณมาอยู่ที่บ่อนชายแดนของผม ป่านนี้คุณติดคุกไปแล้ว และคุณก็ต้องอยู่แต่ในนี้ ห้ามออกไปวุ่นวายให้ผมเดือดร้อน เพราะฉะนั้น อย่าว่าแต่เครื่องเพชรเลย แม้แต่เงินบาทเดียวคุณก็ไม่มีโอกาสได้ใช้ แล้วคุณจะงกไปทำไม”
พิมลภาอึ้งไป ขบกรามแน่นด้วยความแค้น กำหมัดจนเล็บจิกเข้าไปเนื้อ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะตนหนีคดีอยู่ต้องพึ่งพามงคลจริงๆ
“นั่นสิคะป๋า” หญิงสาวปรายตามองพิมลภา “ของตกรุ่นแบบเนี้ยแค่ป๋ายังเลี้ยงไว้ก็บุญเท่าไหร่แล้วล่ะค่ะ”
มงคลเดินเข้ามาโอบบ่าหญิงสาวยิ้มกรุ้มกริ่ม “ไป ป๋าหิวแล้ว ไปหาอะไรกินกันดีกว่า” มงคลเดินออกจากห้องไป
พิมลภามองตามด้วยความแค้น ก่อนจะกรี๊ดออกมาสุดเสียง “กรี๊ดดดดดดด” พิมลภาปล่อยโฮออกมาทันที ทั้งแค้น ทั้งสมเพชตัวเอง ที่ต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้ พิมลภาร้องไห้ ก่อนจะทรุดตัวลงอย่างคนหมดแรง ชีวิตตนไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ หมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง
คำพูดของไตรภพดังก้องขึ้นมาในหัว “คุณมันไม่เหลืออะไรแล้วพิมลภา ทรัพย์สินเงินทอง เกียรติยศทางสังคม ศักดิ์ศรีความเป็นคน แล้วที่หนักที่สุด ก็คือคุณสูญเสียความรักความไว้ใจ ที่พ่อแม่คุณ น้องสาวเพียงคนเดียวของคุณมีให้” พิมลภาร้องไห้ เสียใจสุดๆ ทุกอย่าง เป็นไปตามที่ไตรภพเคยด่าตนไว้ไม่มีผิด

ที่ร้านอาหาร คุณหญิงนวลสวาทกำลังอ่านเมนู ระหว่างรอยงยุทธอยู่
ยงยุทธ ทาริกาก็เดินเข้าไปหานวลสวาท “คุณแม่ครับ”
นวลสวาทยิ้มรับ “มาแล้วเหรอ ตายุทธ...”
คุณหญิงนวลสวาทชะงักไป เมื่อเห็นทาริกามากับยงยุทธด้วย ทาริกาไหว้ “สวัสดีค่ะ” นวลสวาทรับไหว้ หน้าตาบึ้งตึง
“ผมพาริกาเค้ามากินข้าวด้วยน่ะครับ”
นวลสวาทพยักหน้ารับ “นั่งสิ”
ยงยุทธ ทาริกานั่งลง
ทั้งคู่สบตากัน สีหน้าอึดอัด แต่ก็จำเป็นต้องพูด ยงยุทธรวบรวมความกล้า “คุณแม่ครับ ผมมีเรื่องอยากจะกราบเรียนคุณแม่ครับ คือ ผม ผมกับริกา ตัดสินใจว่าจะแต่งงานกันครับ”
ยงยุทธพูดไปเสร็จ ก็แทบขาดใจ ทั้งคู่คอยดูปฏิกิริยาของนวลสวาท นวลสวาทหน้านิ่ง “ไม่ได้ แม่ไม่ให้แต่ง”
ยงยุทธ ทาริกาหน้าซีดเผือด “แต่คุณแม่ครับ ผมกับริการักกัน...”
นวลสวาทพูดสวนขึ้น “จนกว่าจะหาฤกษ์ยามที่เหมาะสมได้ ไม่งั้นแม่ไม่ให้แต่งเด็ดขาด”
ยงยุทธดีใจสุดๆ กุมมือทาริกาไว้ “หมายความว่า คุณแม่อนุญาตให้เราแต่งงานกันแล้วใช่มั้ยครับ”
นวลสวาทหน้าบึ้งตึง “ยังต้องให้แม่พูดซ้ำอีกเหรอตายุทธ”
“ขอบคุณมากครับคุณแม่” ยงยุทธ ทาริกาไหว้ขอบคุณนวลสวาท
“เอ่อ เรื่องฤกษ์ยาม หนูกับยุทธไม่มีความรู้อะไรเลย ไม่ทราบว่าจะรบกวนคุณแม่ ช่วยพวกเราได้มั้ยคะ”
“เด็กสมัยนี้ก็อย่างงี้ล่ะนะ ก็ได้ เอาวันเดือนปีเกิดมาสิ เดี๋ยวฉันไปจัดการให้”
ยงยุทธ ทาริกา มองหน้ากันด้วยความดีใจ ต้องถือว่านวลสวาทอ่อนลงมามากแล้ว

ภัทรลดากำลังกินขนมเค้กกับกาแฟ พร้อมกับคุยกับทาริกาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
“ยินดีด้วยนะคะคุณริกา ในที่สุด คุณกับคุณยุทธก็ฝ่าฟันอุปสรรคไปจนได้
“ก็ได้คุณภัทรคอยช่วยน่ะล่ะค่ะ ไม่อย่างงั้นก็คงมาไม่ถึงจุดนี้หรอก”
“คุณสองคนจิตใจมั่นคงต่างหากล่ะคะ เป็นคนอื่น เลิกกันไปนานแล้ว”
“พูดถึงแต่เรื่องริกา แล้วเรื่องคุณภัทรเองล่ะคะ ได้ข่าวว่า มีทหารเรือมาจีบเหรอคะ”
ภัทรลดาหน้าเสีย “เอ่อ ภัทรปฏิเสธไปแล้วล่ะค่ะ ตอนนี้ยังไม่อยากคิดอะไร”
“ไม่อยากคิด หรือว่ายังลืมคุณไตรภพไม่ได้กันแน่คะ” ภัทรลดาหน้าเศร้าลง เพราะใจจริง ตนก็ลืมไตรภพไม่ได้จริงๆ ทาริกาถอนใจ “เมื่อสองสามวันก่อน คุณไตรภพมาซื้อเค้กร้านริกาไปให้น้องแคทด้วยนะคะ”
“แล้วไงคะ”
“คุณไตรภพบอกกับริกา ว่าบริษัทกำลังขยาย อาจจะต้องย้ายไปทำงานที่สาขาต่างประเทศ ริกาไม่แน่ใจว่าเค้าจะไปกี่ปี แต่บางที คุณไตรภพอาจจะไม่กลับมาอีกแล้วก็ได้นะคะ”
ภัทรลดาหน้าเสียไปทันที พอคิดว่าจะไม่เจอไตรภพอีกก็อดใจหายไม่ได้

ไตรภพเดินคุยกับอรรณพเข้ามาในห้องนั่งเล่น
“ไม่เห็นแกจะต้องไปด้วยตัวเองเลย ให้คุณประโยชน์เค้าไปก็ได้ ดีซะอีก ลูกเค้าเรียนอยู่ที่นั่น เค้าคงอยากไปอยู่กับลูกเค้าจะแย่อยู่แล้ว”
“ผมอยากเรียนรู้ตลาดที่โน่นด้วยครับ ถ้าเราจะขยายกิจการจริงๆ ก็ต้องรู้วัฒนธรรมแล้วก็นิสัยของคนประเทศเค้าด้วย”
“ฉันว่าแก อยากหนีอะไรที่นี่มากกว่ามั้ง คนเรา มันหนีคนอื่นได้ แต่หนีใจตัวเองไม่พ้นหรอกนะโว้ย”
ไตรภพเซ็งๆ “ขี้เกียจเถียงด้วยแล้ว วันนี้พ่อมีนัดเดทกับน้าสาไม่ใช่เหรอครับ จะไปกี่โมงล่ะ เดี๋ยวผมแวะไปส่ง”
อรรณพชักเขิน “ไม่ได้เดทโว้ย รุ่นนี้แล้วจะเดทอะไรอีก ฉันกับน้าแกนัดกันไปทำบุญเฉยๆ แล้วก็ไม่ใช่วันนี้ด้วย พรุ่งนี้ต่างหาก” อรรณพเดินมานั่งที่โซฟา
“งั้นผมไปก่อนนะครับพ่อ ถึงเมื่อไหร่ แล้วผมโทรบอก” ไตรภพไหว้ลา “สวัสดีครับ”
อรรณพรับไหว้ “เออ”
ไตรภพสะพายเป้เดินออกจากห้องไป อรรณพได้แต่มองตาม แล้วถอนใจส่ายหน้า
ภัทรลดาจูงมือแคท ลูกเกด กลับเข้าบ้านมา ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส
นินันท์พอเห็นลูกกับหลานมา ก็รีบเข้ามาหาทันที
“พามาส่งแล้วค่า ขอฟ้องหน่อยนะคะ ว่ากว่าจะพามาได้ หมดไอติมไปตั้งสี่ถ้วยแน่ะ”
ลูกเกด แคท ไหว้นินันท์
“ลูกเกดกินไปถ้วยเดียวเองนะคะคุณแม่ ที่เหลือ แคทเป็นคนจัดการค่ะ”
“แต่แคทสั่งถ้วยเล็กนะ พี่ลูกเกดสั่งถ้วยใหญ่พิเศษ แถมท๊อปปิ้งด้วย”
“พอๆ ไม่ต้องโยนความผิดกันเองเลย ไปอาบน้ำ แล้วก็รีบมาทำการบ้านได้แล้ว เดี๋ยวจะได้กินข้าวเย็นกัน” เด็กสองคน รีบวิ่งเข้าข้างในบ้านไปทันที “ขอบคุณมากนะคะคุณภัทร ที่ไปรับเด็กๆมาให้ นี่นิกับคุณธิปก็เพิ่งเสร็จงาน ถึงบ้านเมื่อกี๊นี้เองค่ะ”
“ไม่ต้องขอบคุณหรอกค่ะ แค่ไปรับเด็กๆมาส่งบ้านแทนคุณนิเท่านั้นเอง ให้รับทุกวันก็ยังได้ค่ะ”
ธนาธิปเดินลงมาจากชั้นสอง “อ้าว คุณภัทร อายุยืนจริงๆ ผมเพิ่งบอกคุณแม่ ว่าวันนี้คุณภัทรจะพาเด็กๆมาส่งอยู่พอดี คุณแม่บอกว่า ถ้าคุณภัทรมาเมื่อไหร่ ให้ขึ้นไปหาคุณแม่ที่ห้องพระด้วยครับ”
“น้าสามีอะไรจะคุยกับภัทรเหรอคะ”
“ไม่ทราบครับ คุณภัทรขึ้นไปเองละกันครับ”
“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ภัทรลดาเดินขึ้นชั้นบนไป
นินันท์แปลกใจ “ทำไมต้องห้องพระด้วย คุณแม่จะทำอะไรเหรอคุณ”
ธนาธิปยิ้มเจ้าเล่ห์ “เอาน่า เรามาคอยลุ้นกันดีกว่า อีกเดี๋ยวก็รู้ผลแล้ว” ธนาธิปโอบบ่าภรรยา เดินเข้าข้างในไป

ภัทรลดากำลังก้มลงกราบพระพุทธรูป โดยมีวิสานั่งอยู่ใกล้ๆ
ภัทรลดากราบเสร็จก็หันไปคุยกับวิสา “น้าสามีอะไรจะพูดกับภัทรเหรอคะ”
วิสายิ้มบางๆ “หนูภัทรจำได้มั้ยจ๊ะ ว่าวันนี้ของปีที่แล้ว เกิดอะไรขึ้น”
ภัทรลดาหน้าเสีย “จำได้ค่ะ วันนี้เป็นวันแต่งงานของภัทรกับคุณภพ” เธอยิ้มเล็กน้อย “เป็นงานแต่งงานที่ลืมไม่ลงเลยค่ะ”
“หลังจากแต่งงาน น้าให้คุณภพมากราบพระที่ห้องนี้ แล้วก็ถามคำถามคุณภพข้อนึง น้ากลัวว่าคุณภพจะไม่พูดความจริง ก็เลยต้องหลอกให้มาพูดต่อหน้าพระ จะได้ไม่กล้าโกหกค่ะ”
ภัทรลดายิ้มขำๆ “อย่างคุณภพ ก็ต้องเจออย่างงี้ล่ะค่ะ แล้วน้าสาถามอะไรคุณภพเหรอคะ”
“น้าถามว่า คุณภพ “รัก” หนูภัทรรึเปล่า” ภัทรลดาตกใจ พูดอะไรไม่ออก จะถามว่าไตรภพตอบยังไง ก็ไม่กล้า วิสายิ้มบางๆ “แล้วคุณภพ ก็ตอบน้าว่า...”
ไตรภพสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนจะถอนใจออกมา “รักครับ ผมรักภัทรลดา เพราะรักมาก ผมถึงได้เสียใจมาก เวลาที่เค้าทรยศผม”
“แล้วคุณภพก็เอาความเสียใจ ไปลงเอยด้วยการทำร้ายจิตใจหนูภัทรอีกทีน่ะเหรอคะ”
ไตรภพหน้าเศร้าลง “ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้สึกอะไรนะครับน้าสา ผมเจ็บปวดทุกครั้งที่ทำลงไป แต่มันก็ยังเจ็บน้อยกว่าเวลาที่ภัทรเค้าเข้าข้างพี่สาวเค้าแล้วหักหลังผม”
“คุณภพกำลังหวาดระแวง แล้วก็ไม่เชื่อใจหนูภัทร ความระแวงเป็นศัตรูของความรักนะคะ มันจะทำให้ความรักของคุณภพกับหนูภัทรเป็นเพียงแค่ทางผ่าน ที่ไม่มีวันไปถึงจุดหมายปลายทางได้”
ไตรภพนิ่งคิดตามที่วิสาพูด แล้วพยายามหาทางออกให้กับตัวเอง

ภัทรลดาได้ฟังที่วิสาเล่า ก็หน้าซีดเผือด แม้จะดีใจ ที่ไตรภพรักตัวเอง แต่ทุกอย่างก็เลยเถิดมาไกลแล้ว
“แล้วทำไมน้าสา ถึงมาเล่าให้ภัทรฟังตอนนี้ล่ะคะ”
“เพราะคุณภพทำไม่ถูกค่ะ คุณภพทำร้ายจิตใจหนูภัทรครั้งแล้วครั้งเล่า แถมยังดูถูกหนูภัทรอย่างร้ายกาจอีกด้วย ถึงจะบอกว่ารักมากก็แค้นมากก็เถอะ แต่คุณภพก็ควรได้รับบทเรียนซะบ้าง น้าเลยไม่ยื่นมือเข้ามาทำอะไรเลยยังไงล่ะคะ แต่เวลาที่ผ่านมา คุณภพก็น่าจะคิดอะไรได้บ้างแล้ว น้าถึงได้เล่าเรื่องนี้ให้หนูฟัง เพราะอยากรู้ ว่าหนูภัทรรู้สึกอย่างเดียวกับคุณภพรึเปล่า”
ภัทรลดาอึกๆอักๆ “เอ่อ มัน มันอาจจะสายไปแล้วก็ได้นะคะ”
วิสายิ้มบางๆ “คุณภพยังไม่มีใคร หนูเองก็เหมือนกัน แสดงว่ายังไม่สายเกินไปที่จะเริ่มต้นใหม่หรอกค่ะ ขึ้นอยู่กับว่าหนูยังรักคุณภพอยู่รึเปล่า เพราะไม่มีความผิดอะไร ที่ความรักอภัยให้ไม่ได้หรอกนะคะ เว้นแต่ จะไม่รักกันแล้วเท่านั้น”
“แล้วภัทรควรจะทำยังไงดีล่ะคะน้าสา”
“ก็ลองหาเวลาคุยกับคุณภพดูสิคะ แต่วันนี้คุณภพไปทำงานต่างประเทศ ไม่รู้...”
ภัทรลดาตกใจมาก กลัวไตรภพไม่กลับมาอีก “ไปวันนี้ แล้วเครื่องบินออกกี่โมงคะ”
วิสางงๆ “หกโมงมั้งคะ มีอะไรเหรอคะ”
ภัทรลดารีบไหว้ลา “ขอบคุณมากนะคะน้าสา ภัทรต้องไปแล้วค่ะ” ภัทรลดารีบออกจากห้องไป ปล่อยให้วิสามองตามด้วยความงุนงง

รถของภัทรลดากำลังวิ่งมาตามทาง ในรถ ภัทรลดากำลังขับรถด้วยความร้อนใจสุดๆ กลัวไตรภพจะไม่กลับมาอีก
ภัทรลดารีบกดโทรศัพท์มือถือ โทรหาไตรภพ แต่ไตรภพก็ปิดเครื่องไปแล้ว ได้ยินแต่เสียงตอบรับอัตโนมัติ ว่าไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ ภัทรลดายิ่งร้อนใจหนักกว่าเดิม

รถของภัทรลดามาถึงสี่แยกไฟแดง ปรากฏว่ารถติดมากทำให้ภัทรลดาร้อนใจสุด รีบหักรถเลี้ยวเข้าซอยไป เพื่อจะไปทางลัดเลี่ยงรถติด
ภัทรลดาขับรถเข้ามาในซอยด้วยความร้อนใจ จะรีบไปตามไตรภพ ทันใดนั้นเอง ไตรภพก็เซเสียหลักออกมาจากมุมถนน ซึ่งเป็นมุมอับเพราะเสาไฟฟ้าบังอยู่ เห็นอีกที ตัวของไตรภพก็ชนเข้ากับรถของตัวเองแล้ว
ภัทรลดาตกใจสุดขีด กรี๊ดลั่น “กรี๊ดดดดด” ภัทรลดารีบเหยียบเบรกตามสัญชาติญาณทันที แต่ก็ไม่ทัน รถของตนชนไตรภพจนล้มกลิ้งลงไป ภัทรลดานั่งช็อกอยู่ครู่นึง ก่อนจะรีบลงจากรถไปดูทันที
พอลงไป ก็เห็นไตรภพนอนล้มอยู่บนพื้น ในขณะที่คนขับแท็กซี่คู่กรณีของไตรภพ เห็นไตรภพถูกรถชนก็ตกใจกลัว รีบขึ้นรถแท็กซี่ของตน แล้วขับหนีไปทันที ภัทรลดากลัวชนคนตายสุดๆ “คุณคะคุณ เป็นยังไงบ้างคะ”
ไตรภพเจ็บไปทั้งตัว แต่ก็ค่อยๆยันกายลุกขึ้นนั่ง ไตรภพเจ็บ มีบาดแผลตามตัวนิดหน่อยแต่ไม่เป็นอะไรมาก “โอ๊ย โอ๊ย ก็ยังไม่ตาย” เขาหันไปมองหน้าภัทรลดา นึกไม่ถึง “ภัทร”
ภัทรลดานึกไม่ถึง “คุณภพ นี่เกิดอะไรขึ้นน่ะ”
“ผมจ้างแท็กซี่ไปส่งที่สนามบิน แล้วมันพาขับอ้อม พอผมโวยวายก็เลยทะเลาะกัน”
“เหมือนเดิมเลย คุณนี่ทะเลาะกับแท็กซี่เป็นอาชีพรึไงนะ” ภัทรลดาคิดเรื่องไตรภพจะไปต่างประเทศก็โมโหขึ้นมา เลยทุบตีไตรภพยกใหญ่
ไตรภพโดนทุบจนเจ็บ โวยวาย “โอ๊ยๆๆ นี่คุณจะฆ่าผมเหรอ ขับรถชนผมยังไม่พอ ยังมาตีผมอีก”
ภัทรลดาเจ็บใจ “ก็ใครใช้ให้คุณหนีไปเมืองนอก แล้วไม่บอกฉันซักคำล่ะ ใจคอคุณ จะไม่เจอกันอีกแล้วใช่มั้ย”
“ไม่เจออะไรล่ะ ผมไปดูงานที่โน่นสองอาทิตย์ เดี๋ยวก็กลับแล้ว”
ภัทรลดาตกใจ “ไหนคุณริกาบอกว่าคุณไปทำงานต่างประเทศ จะกลับเมื่อไหร่ไม่รู้ไง”
ไตรภพงงๆ “คุณริกา อ๋อ ก็ตอนนั้นมันยังคอนเฟิร์มตั๋วกลับไม่ได้ ผมเลยบอกคุณริกาไปว่ายังไม่รู้จะได้กลับวันไหน สงสัย เค้าคงเข้าใจผิดมั้ง” ภัทรลดาหน้าเสีย เข้าใจผิดเต็มๆ ไตรภพเหล่มองภัทรลดา “นี่ แล้วถ้าผมไปไม่กลับจริงๆ ทำไมคุณต้องโกรธขนาดนี้ด้วย”
ภัทรลดา อึกๆอักๆ “เอ่อ เอ่อ”
ไตรภพดีใจสุดๆ “คุณอภัยให้ผมแล้วใช่มั้ยภัทร คุณยกโทษให้ผมแล้วใช่มั้ย ถึงได้เป็นห่วงผม” เขาดึงภัทรลดาเข้ามากอด
ภัทรลดาเขินอาย “บ้าเหรอคุณ นี่มันกลางถนนนะ โรแมนติกตายล่ะ”
ไตรภพยิ้มบางๆไม่พูดอะไร ได้แต่กอดภัทรลดาแน่นอยู่แนบอก ให้สมกับความคิดถึง

บรรยากาศท้องทะเลสวยงาม ไตรภพในชุดสีขาวล้วน กำลังขับเรือหางยาวฝ่าคลื่นลมมา โดยที่ข้อมือของไตรภพมีมงกุฎดอกไม้อยู่ด้วย ภัทรลดาในชุดสีขาวล้วน ยืนอยู่บนเรืออีกลำ ในมือภัทรลดาถือพวงมาลัยดอกไม้อยู่
ไตรภพลดความเร็วเรือลง ก่อนจะมาจอดข้างๆเรือของภัทรลดา สมชาย แม่นุ้ย นุ้ย กับพวกชาวบ้าน ที่จอดเรือซุ่มอยู่ คอยดูการแต่งงานของไตรภพ ภัทรลดา
สมชายใช้กล้องส่องทางไกลส่องดู “เฮ้ย คุณภพมาแล้วโว้ย มาแล้วโว้ย”
พวกชาวบ้านตื่นเต้นกันยกใหญ่
นุ้ยอยากดูมาก “พ่อๆ ให้นุ้ยดูบ้าง”
สมชายส่องกล้องดูไม่ยอมแบ่งใคร “ฟังพ่อเล่าก็พอแล้วน่ะ จะดูทำไม”
บนเรือนั้น ไตรภพถาม “ทะเบียนสมรสก็จดแล้ว งานเลี้ยงก็จัดแล้ว แหวนของแม่ผมก็สวมให้คุณอีกรอบแล้ว ทำไมคุณยังต้องให้ผมจัดงานแต่งงานแบบชาวเกาะขึ้นมาใหม่อีกเนี่ย”
“คุณไม่เข้าใจหรอก มันเป็นความใฝ่ฝันของผู้หญิง”
ไตรภพยิ้มกรุ้มกริ่ม “แสดงว่าคุณใฝ่ฝันที่จะแต่งงานกับผมแบบนี้มาตั้งแต่ต้นแล้วใช่มั้ยแล้วก็ไม่บอก”
ภัทรลดาทิ้งค้อน “หลงตัวเอง”
ไตรภพยิ้มขำๆ ก่อนจะกุมมือภัทรลดาไว้ สบตาภัทรลดานิ่ง “แต่ไม่ว่าคุณจะต้องการงานแต่งงานแบบไหน ผมก็พร้อมจะตามใจคุณทั้งนั้นแหละ เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุด ก็คือการได้อยู่ร่วมกับคุณ” ไตรภพเอามงกุฎดอกไม้ของตน สวมลงบนศีรษะของภัทรลดา “ภัทร ผมรักคุณนะ รักมาตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอคุณ แล้วก็รักมากขึ้นเรื่อยๆจนถึงวันนี้ แล้วก็คงไม่มีวันที่จะเลิกรักคุณได้”
ภัทรลดายิ้มบางๆ มองไตรภพด้วยสายตารักใคร่เต็มเปี่ยม ก่อนจะคล้องพวงมาลัยดอกไม้ของตน ลงบนคอของไตรภพ “ภัทรเองก็รักคุณค่ะ”
สมชายส่องกล้อง ตื่นเต้น “เฮ้ยๆๆ คุณผู้หญิงยอมคล้องพวงมาลัยให้คุณภพแล้วโว้ย”
พวกชาวบ้านเฮลั่น เริ่มเล่นดนตรี ร้องรำทำเพลงขึ้นมาทันที ต่างคนต่างดีอกดีใจ หลังจากลุ้นมานาน
ไตรภพจูบหน้าผากภัทรลดาเบาๆ ก่อนที่จะทั้งคู่สวมกอดกัน ด้วยความรักเต็มเปี่ยม หลังจากฝ่าฟันอุปสรรคอย่างยากลำบากมานานัปการ

********อวสาน********

อ่านละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ตอนอวสาน[จบ] วันที่ 20 พ.ย. 58

ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ บทประพันธ์โดย : กรุง ญ ฉัตร
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพบทโทรทัศน์โดย : วิสุทธิชัย บุญยะกาญจน, ฝนพรำ
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ กำการแสดงโดย : ชัชวาล ศาสวัตกลูน
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ผลิตโดย : บริษัท ทีวีธันเดอร์ จำกัด
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ ทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง ทางผ่านกามเทพ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 30 ตุลาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ