อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 20/2 วันที่ 8 พ.ย. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 20/2 วันที่ 8 พ.ย. 58

ศรีจิตรานึกสงสาร “โธ่เอ๋ย คุณชาย ยายสาคงไม่มองคนอื่นหรอกค่ะ” ศรีจิตราเอ่ยถาม “หมู่นี้คุณชายเจอยายสาบ้างไหมคะ”
“เออ ก็เจอบ้างนะฮะ ทำไมหรือฮะ”
ศรีจิตรายิ้ม “ไปเจอพร้อมคุณพลรึเปล่าคะ”
“ทำนองนั้นล่ะครับ”
“แปลกจัง ทำไมยายสาพูดถึงแต่คุณพล ไม่ยักพูดถึงคุณชายบ้างเลย”
คุณชายเล็กเก้อไป ตอบไม่ถูก “ผมคงไม่เป็นที่สนใจของคุณสาล่ะมังครับ เขาสนแต่เจ้าพล”

“อยากเห็นหน้าคุณพลจัง เห็นว่ามาในงานวันประสูติด้วย ยังเต้นรำกับยายสาเลยค่ะ เอ หรือว่าดิฉันเคยเห็นหน้าเขาแล้ว” ศรีจิตรามองหน้าคุณชายเล็กนิ่ง คุณชายเล็กหลบสายตา “เขาคงมีนิสัยซน ๆ แบบคุณชายนะคะ”


“ยังไงครับ”
“ก็ชอบปลอมตัวเป็นคนนั้นคนนี้ หลอกคนไปเรื่อยน่ะซีคะ” ศรีจิตรามองจ้อง ยิ้มเหมือนรู้เป็นนัยๆ
คุณชายเล็กยิ้มตอบ เจื่อนเต็มที

วันต่อมา โถงกลางห้องสมุด มีการเตรียมงานวันอุทิศหนังสือ มีการจัดบอร์ดนิทรรศการ สาลิน บราลี ลลิตา แว่นช่วยกันติดภาพที่บอร์ด แว่นหยิบหนังสือขึ้นมาจากกองเล่มหนึ่ง เปิดดูแล้วมองมือสั่น หน้าแดง หอบหายใจแรง
สาลินสงสัย “นายแว่น เป็นอะไร”
“ปละ เปล่าครับ”
“อ่านอะไรน่ะ” ลลิตาจะดึงไปอ่าน
แว่นรีบดึงกลับ “ไม่มีอะไรครับ คุณเป็นผู้หญิงอย่าอ่านเลยครับ”
“ปล่อย นายแว่น” สามสาวรุมอ่านทันที
ในเล่มเป็นรูปวาดอัศจรรย์ แขกโบราณ จูบปากกอดรัดกันนัวเนีย บางภาพเป็นการร่วมเพศ
“ว้าย ภาพโป๊แนวอัศจรรย์ ว้าย สลับหัวสลับหาง กลับล่างบิดบน ว้ายจะเป็นลม” ลลิตาหวิว
“ใครเอามาบริจาคนะเนี่ย เอาไปทิ้งเถอะ” บราลีรับไม่ได้
“อย่าทิ้งครับ ขอผม”
“เอาทำอะไร” ลลิตาซัก
“ไว้ทำตาม เอ๊ย....เอาไปศึกษาน่ะครับ”
“เดี๋ยวขอฉันศึกษาก่อน” สามสาวรุมกันดูอีกครั้ง หัวเราะกันคิกคัก พลิกไปอีกหน้าทั้งสามทำหน้าหยี เบือนหน้าหนีพร้อมกัน แต่แล้วพอทำใจได้ ก็หันมามองดูใหม่ เริ่มวิพากษ์วิจารณ์
สาลินเริ่ม “มันเป็นอย่างนี้เองเหรอ”
“ก็ใช่น่ะซี” บราลีเหมือนรู้
สาลินแหยง “น่ากลัวจัง ฉันไม่มีสามีแล้วล่ะชาตินี้”
ไนเจลหน้าเครียดโผล่มา “นี่คุณสามคน จะทำงานหรือจะเล่นเพื่อน” ทั้งสามหญิงสะดุ้ง
“ว้าย เล่นกะเพื่อนค่ะ ไม่ใช่เล่นเพื่อน”
“ไม่ต้องมาแก้ผ้า เอ๊ย แก้ภาษาให้ผม”
จิตริณีเดินตามมา ถือกล่องเนกไทมาด้วย “บอส ตกลงคุณจะรับของขวัญของฉันหรือจะไม่รับ”
“ไม่รับ เพราะคุณไม่ได้ซื้อให้ผม คุณซื้อให้มิสเตอร์แอส (Ass) ต่างหาก”
“ฉันซื้อมาให้คุณจริง ๆ ถ้าคุณไม่เชื่อ ฉันจะเอาไปโยนทิ้งทั้งกล่องเลยคอยดู”
“อัพทูยู แล้วก็ทิ้ง “กล่องดวงใจ” ผมไปด้วย”
สี่สาวหนึ่งหนุ่มสะดุ้ง ร้องอุทานพร้อมกัน
จิตริณีตกใจ “กล่องดวงใจ คุณหมายถึงอะไร”
“ก็หมายถึง “หัวใจ” ที่แตกสลายของผมน่ะซี เอ.....พูดตรงๆ แล้วทำไมยังไม่รู้เรื่อง พวกคุณนี่แย่ ภาษาไทยไม่แตกฉานเอาเลย” ไนเจลกระแทกเดินกลับไปโต๊ะทำงาน
จิตริณีหงุดหงิดเต็มที ทั้งสี่สาวหนึ่งหนุ่มเดินกลับมาที่เคาน์เตอร์ แว่นหยิบหนังสืออีโรติกมาด้วย
จิตริณีวางกล่องเนกไทลงบนเคาน์เตอร์ “ฉันจะทำยังไงดีกับผู้ชายขี้งอน ขี้หึง ขี้โวยวาย แถมเป็นคนต่างชาติและเป็นนายฉันเสียด้วย”
“ใจเย็นค่ะคุณจินนี่ ว่าแต่จะเอาเนกไทนี่จะเอาไปทิ้งจริง ๆ เหรอคะ” บราลีสงสัย
“มีใครอยากได้บ้างล่ะคะ ฉันจะเอาไปบริจาค”
“ผมครับ”
“ค่ะ ฉันให้คุณ” จิตริณีส่งให้แว่น
ลลิตาดึงกลับมา “แว่นไม่เกี่ยว เก็บไว้ก่อนค่ะ เวลาที่คืนดีกันคุณจะได้ให้เขาอีกครั้ง คราวนี้แหละเขาจะเห็นค่าทั้งของขวัญและตัวคุณเองอย่างไม่มีวันลืม”
“เหรอคะ เมื่อไหร่จะถึงวันนั้นล่ะ”
“ไม่ยากนะคะคุณจินนี่ บางครั้งทุกอย่างลงเอยได้ ด้วยจูบครั้งแรกค่ะ จูบให้วาบหวาม ซาบซ่าน สะท้านทรวง” สาลินพรรณา
บราลีแขวะ “แหม เห็นหนังสือโป๊เข้าแวบเดียว รู้ดีขึ้นมาทันทีเลยนะ”
“ฉันจำมาจากหนังสือโว้กต่างหากล่ะคะ” สาลินแก้
“แล้ว.....จะจูบยังไงล่ะคะ ถึงจะซาบซ่าน สะท้านทรวง” จิตริณีถามสาลิน
“จะแสดงให้ดูค่ะ”
“ต้องการผู้ร่วมแสดงไหมครับ”
“นายแว่นไม่เกี่ยว เขาทำอย่างนี้ค่ะ เลียริมฝีปากให้ชุ่มฉ่ำ แล้วแหงนเงย เผยอริมฝีปากน้อยๆ” สาลินพูดไปก็ทำท่าไปด้วย จิตริณี ลลิตา บราลี แว่นอ้าปากค้าง เพราะเห็นคุณชายรองเดินเข้ามาพอดี “ยกมือขึ้นแตะผมชายหนุ่มเบา ๆ แล้วหลับตาพริ้ม” สาลินยกมือทำท่าปากเผยอ แล้วหลับตาลง จิตริณี ลลิตา บราลี แว่นพยายามจะเตือนแต่ไม่สำเร็จ สาลินหลับตา มือยังยกค้าง ปากเผยอ ยวนยั่ว คุณชายรองเดินอ้อมมายืนตรงหน้า “ง่ายจะตายค่ะ” สาลินลืมตาขึ้น ชะงักกึก คุณชายรองยืนอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด
“นี่เธอทำอะไรน่ะ” สาลินหน้าแดงฉาน ตกตะลึง จิตริณี ลลิตา บราลี แว่นกลั้นหัวเราะคุณชายรองมองดู ดวงตามีแววขบขันแต่พยายามระงับไว้ “เธอทำท่าจูบกับผู้ชายคนไหนเหรอ”
“ฉะ....ฉันเปล่า”
“แล้วเธอไปเอาท่าทางแบบนี้มาจากไหน”
“เล่มนี้มังครับ” แว่นส่งหนังสือโป๊ให้คุณชายรอง
คุณชายรองเปิดอ่านดูแล้วหน้าแดง “ฉันห้ามเธออ่าน “จันดารา” กับ “บันเทิงทศวาร” แต่เธอกลับอ่านหนังสือที่มีภาพโจ๋งครึ่มแบบนี้เลยเหรอ”
สาลินพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

สาลินอับอายขายหน้าหน้าแดงฉาน คุณชายรองมองดูดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ สาลินเม้มปากเชิดหน้านิดหนึ่ง “คุณมีธุระอะไรกับฉันคะ ฉันมีเวลาให้คุณ 5 นาที”
“ตั้งแต่คบหากับนักธุรกิจนี่ เดี๋ยวนี้พูดจาเป็นนักธุรกิจไปแล้วนะ” สาลินเชิดขึ้นอีกนิด “ฉันมาเรื่องบริจาคหนังสือ”
“อีกตั้งหลายวัน เดี๋ยวฉันจะให้ทางห้องสมุดส่งรถไปรับหนังสือที่วังค่ะ”
“ไม่ต้องหรอก ตอนนี้ฉันขนหนังสือมาไว้ที่ร้านแล้ว”
“ฉันจะใส่พระนามเสด็จกับชื่อคุณเป็นผู้บริจาคนะคะ”
คุณชายรองยิ้มขรึมๆ “ใส่แค่พระนามเสด็จป้าเถอะ เพราะว่าตอนนี้ฉันไม่ใช่วุฒิวงศ์แล้ว”
สาลินงง “คุณหมายความว่าอะไรคะ”
“ก็หมายความว่า เด็จป้าทรงเนรเทศฉันจากวุฒิเวสม์ ทรงประกาศตัดขาด ห้ามไม่ให้ฉันใช้สกุลวุฒิวงศ์อีก”
สาลินตาเบิกกว้าง คว้ามือคุณชายรอง มือสาลินจับมือคุณชายรอง คุณชายรองอึ้ง สาลินดึงคุณชายรองไปมุมหนึ่งที่พ้นตาผู้คน คุณชายรองหน้าวูบวาบแต่ข่มไว้ “โธ่.....เพราะเรื่องคุณกับคุณหญิงก้อยหรือคะ” คุณชายรองพยักหน้า “แล้วตอนนี้คุณเป็นยังไงบ้าง”
“ตอนนี้นะหรือ ตอนนี้ฉันรู้สึกแปลก ๆ”
“แปลกยังไงคะ”
“แปลกที่มีผู้หญิงมาจับมือถือแขนฉัน”
สาลินชะงักหน้าแดง ปล่อยมือคุณชายรองทันที ขยับถอยไปนิด เมินหน้าอีกหน่อยดูงดงาม คุณชายรองมองอมยิ้ม
“ฉันหมายความว่า แล้วคุณจะทำยังไง”
“ก็ไม่เห็นต้องทำอะไร ฉันแค่ถูกไล่ออกจากวุฒิเวสม์ ไม่ได้ถูกไล่ออกจากงานซักหน่อย ฉันยังมีเงินเดือน มีร้านผ้า แย่หน่อยที่ต้องยืมรถบุโรทั่งนายศุภรใช้”
สาลินส่ายหน้า ดวงตาทุกข์ร้อน “โธ่ นี่คุณ นี่คุณต้องมารับเคราะห์หรือคะ”
“ยังไงฉันก็เป็นคนเดิม หน้าเดิม มีมือไม้แขนขาเหมือนเดิม อาจจะมีแต่เพียง....หัวใจที่เปลี่ยนไป”
สาลินร้อนใจจนไม่สังเกต ที่บอร์ดหนึ่งมีหัวลลิตา บราลี แว่น โผล่มาซุบซิบคิกคักกัน ลลิตาทวน “มีเพียงหัวใจที่เปลี่ยนไป”
สาลินมองไปที่ทั้งสามคน คุณชายรองก็หันไปดูแวบหนึ่ง ทั้งสามรีบหดหัวหายไป สาลินถอนใจ “ไม่ได้นะ คุณเป็นผู้สืบสกุลวุฒิวงศ์ เป็นทายาทของวุฒิเวสม์ คุณเป็นเจ้า จะมาเป็นชาวบ้านได้ยังไง”
“ท่านพ่อฉันต่างหากที่เป็นเจ้า ฉันก็เป็นแค่ชาวบ้านคนหนึ่ง เธอเองก็เคยบอกหญิงก้อยว่าอย่างนี้ไม่ใช่หรือ”
“แล้วคุณหญิงล่ะคะ คุณหญิงว่ายังไง”
คอฟฟี่ช็อปหรู คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงและคุณชายรองนั่งอยู่ที่โต๊ะด้านในค่อนข้างเป็นส่วนตัว คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงตาเบิกกว้าง เอะอะ “แล้วนี่หญิงจะเป็นยังไง บ้าที่สุด แล้วใครเขาจะว่ายังไง”
คุณชายรองทำหน้าเฉย “ใครเขาจะว่ายังไง หญิงแคร์ด้วยหรือ ปรกติผมไม่เคยเห็นหญิงแคร์อะไร”
“แต่เรื่องนี้หญิงแคร์ค่ะ รอบตัวเรามีแต่พวกปากหอยปากปู”
“ช่างปากเขาปะไร” คุณชายรองกุมมือคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง “ตอนนี้เรามีกันและกันอย่างที่หญิงต้องการแล้วไง เสด็จป้าจะมาทรงบีบบังคับอะไรเราไม่ได้แล้ว”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงฝืนยิ้ม ค่อยดึงมือออก เมินไป คุณชายรองมองคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหน้าเฉย แต่ดวงตามีรอยยิ้ม

ถนนใกล้คอฟฟี่ช็อป คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเดินเคียงคุณชายรองมา คุณชายรองหยุด คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงงง
“รถคุณรองอยู่ไหนคะ”
คุณชายรองผายมือไปข้างตัว คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงผงะถอย ยกมือปิดปากอย่างมีท่วงท่า
“นี่ไงหญิง” ข้างกายคุณชายรองมีรถเก่าปุปะผุพังอย่างน่าสังเวชจอดอยู่ “รถนายศุภร มันให้ผมยืมขับ”
“แล้วรถคุณรอง”
“นั่นรถของเด็จป้า ผมต้องถวายคืนฮะ”
“แล้วคุณรองจะให้หญิงไปรถบุโรทั่ง สับปะรังเคนี่หรือคะ”
“หญิงรักผมที่ตัวผม ที่จิตใจผมไม่ใช่หรือ สิ่งนอกกายพวกนี้ หญิงไม่สนใจเลย หญิงเคยบอกไม่ใช่หรือฮะ”
คุณชายรองพูดเหมือนเพ้อรัก คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยิ้มจืดเจื่อน คุณชายรองเปิดประตูให้คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงขึ้น คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงนั่งลงอย่างขยะแขยง คุณชายรองอ้อมมาขึ้นรถสตาร์ทเครื่อง เสียงรถดังสนั่น รถสั่นไปทั้งคัน พร้อมกับเสียงระเบิดเบาๆ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงร้องว้าย
คุณชายรองหันมา “ดึงประตูไว้หน่อยหญิง เมื่อเช้านี้ประตูมันเพิ่งเปิดผัวะออกไป”
“หา....ประตูหลุดเหรอคะ”
“ครับ ประตูมันหลุดอยู่เรื่อย เวลาออกรถแรง ๆ น่ะครับ”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงกลั้นใจ กรายมืองาม 2 ข้างจับกรอบหน้าต่าง รถไขกระจกหน้าต่างลงเพราะไม่มีแอร์
คุณชายรองยิ้มในหน้า ออกรถ รถเคลื่อนไป มีเสียงระเบิดอีก ที่ท่อไอเสียปล่อยควันดำโขมง พร้อมเสียงวี๊ดว้ายของคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง

บ้านไม้สองชั้นเก่าคร่ำ ไม้ดูกระดำกระด่างมืดทะมึน รางน้ำหลุดห้อยจากหลังคา บานหน้าต่างเอียง บางบานห้อยทำท่าจะหลุดลง รอบด้านเป็นป่าหญ้าสูงท่วมหัว คุณชายรองและคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงก้าวมาหน้าประตูบ้าน คุณชายรองปลดกระดุมพับแขนเสื้อ มีรอยเหงื่อชุ่มตามตัว คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงมองสภาพบ้านอย่างสยองใจ
“บ้านผม บ้านเช่าน่ะหญิง รกไปนิดนะ”
“ไม่นิดหรอกค่ะ”
“แต่ถ้าซ่อมแซมทาสีใหม่ ทำสนามจัดสวนซักนิดก็สวย หญิงจะอยู่ได้ไหม”
“แล้วทำไมหญิงต้องอยู่คะ คุณรองน่ะเงินเดือนก็ไม่ใช่น้อย แล้วก็ยังมรดกท่านพ่ออีก”
“เงินผมเอาไปลงร้านหมดแล้วล่ะหญิง นี่ร้านก็ขาดทุนมา 2 ปีแล้ว”
“หา.....อะไรนะคะ ร้านผ้าไหมของคุณขาดทุนมาสองปี ไม่เห็นคุณบอกให้หญิงทราบ”
“โธ่.....ไม่อยากให้หญิงต้องรับรู้น่ะ จะไม่สบายใจไปเปล่า ๆ”
“แต่มารู้เอาตอนนี้ งั้นสิ รถนายศุภรถึงได้สภาพแบบนั้น”
“เข้าไปดูข้างในก่อนนะหญิง” คุณชายรองเข้าไปหมุนลูกบิดประตู แต่ดึงไม่ออกจึงดึงสุดแรง ประตูเปิดโครมออก บ้านสะเทือนเลื่อนลั่น คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงกรีดร้อง ผละถอย คุณชายรองหัวเราะกลบเกลื่อน “ประตูแน่นดี ขโมยแถวนี้ชุม มันจะได้งัดได้ยาก”

คุณชายรองเดินนำคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเข้ามาในบ้าน บ้านยังไม่ได้จัดระเบียบ ข้าวของวางเกลื่อน เสื้อผ้าซุกกอง ๆ ไว้ ทั้งใส่แล้วและที่ยังไม่ได้ใส่ หนังสือเกลื่อนห้อง จานอาหารมีเศษอาหารเกลื่อน วางสุมๆ อยู่ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงทำท่าจะเป็นลม
“ผมยุ่งมาก ยังไม่มีเวลาจัดห้องเลย”
“ทำไมไม่ให้แม่บ้านมาดูแลคะ”
“โธ่....หญิงครับ ตอนนี้ผมต้องประหยัดทุกอย่าง รายได้ทางเดียวตอนนี้ก็คือเงินเดือนกระทรวง”
“เอ.....แล้วเงินมรดกท่านพ่อล่ะคะ”
“หญิง เงินมรดกน่ะหมดไปนานแล้ว ที่จริงไม่มีด้วยซ้ำ เพราะตอนท่านพ่อสิ้น สมบัติเก่าแทบไม่เหลืออะไรเลย ดีที่เสด็จป้าทรงค้ำจุนพวกเราไว้ แล้วหญิง อย่านึกนะว่าเงินที่ประทานให้จะพอ เพราะ....เออ....หม่อมแม่ก็ถลุงไปกับบ่อนอยู่ทุกวัน”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหน้าเจื่อน ทรุดลงนั่งแล้วสะดุ้งโหยงเพราะมีแต่ฝุ่นที่โซฟา ลุกยืนทำสง่าใหม่ “ตายแล้ว คุณรองกำลังจะบอกหญิงว่าคุณรองหมดตัวงั้นเหรอคะ”
“เอาเป็นว่า ผมไม่ได้ร่ำรวยอย่างแต่ก่อนดีกว่า ผมยังพอหารายได้เสริมได้บ้าง”
“อย่างอะไรคะ”
“ก็อย่างสอนหนังสือ สอนพิเศษตามบ้านไง”
“หา....สอนพิเศษ คุณชายไม่อายเหรอคะ”
“อายเรื่องอะไรครับ”
“ไม่มีอาชีพอื่นที่ดีกว่านี้”
“ก็....อาจจะแปลหนังสือ หรือแปลบทความให้นักศึกษาอะไรทำนองนี้ก็ได้”
“แล้ว....แล้วมันจะได้สักกี่บาท กี่สตางค์กันคะ”
“ถ้าเราประหยัด รู้จักอดออม เราก็อยู่ได้นะ อีกไม่ถึงสองเดือนเราจะแต่งงานกันแล้ว” คุณชายรองเดินเข้ามากอดคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงทั้งๆ ที่เหงื่อชุ่ม คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงตัวเกร็งอย่างรังเกียจ “เราจะแต่งอย่างเงียบๆ เชิญเฉพาะญาติสนิท จัดอย่างสมถะที่สุด”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 20/2 วันที่ 8 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ