อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 20/3 วันที่ 8 พ.ย. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 20/3 วันที่ 8 พ.ย. 58

“ถ้าเราประหยัด รู้จักอดออม เราก็อยู่ได้นะ อีกไม่ถึงสองเดือนเราจะแต่งงานกันแล้ว” คุณชายรองเดินเข้ามากอดคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงทั้งๆ ที่เหงื่อชุ่ม คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงตัวเกร็งอย่างรังเกียจ “เราจะแต่งอย่างเงียบๆ เชิญเฉพาะญาติสนิท จัดอย่างสมถะที่สุด”
“เหรอคะ”
“แล้วบ้านเช่าเล็กๆ นี่ จะเป็นรังรักของเรา”
“หญิงต้องมาอยู่ในรัง เออ....รังรักหลังนี้เหรอคะ”

“ครับ....เราจะพิสูจน์ให้ทุกๆ คนเห็นว่าความยากไร้ไม่ใช่อุปสรรคความรักของเราแม้แต่น้อย”
“คุณรอง เหงื่อทั้งนั้น ถอยออกไปก่อนค่ะ หญิงหายใจไม่ออก”


“โทษครับ” คุณชายรองสีหน้าดีใจ “หญิง....เรามาเริ่มต้นสร้างเรือนหอของเราดีกว่านะ”
“ยังไงคะ”
“ช่วยผมจัดบ้านไงครับ เดี๋ยวผมจะกวาดถูเอง หญิงช่วยจัดเสื้อผ้า แล้วล้างจานนะ”
“ล้างจาน”
“ครับ” คุณชายรองถลกแขนเสื้อ เริ่มต้นเก็บข้าวของ “จานชามสามวันแล้วยังไม่ได้ล้างเลยนะ หญิงช่วยหน่อย”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหยิบจานขึ้นมาอย่างรังเกียจ แล้วทันใดคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงร้องกรี๊ดออกมาลั่น แมลงสาปวิ่งออกมาจากจาน คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงขว้างจานทิ้ง “กรี๊ดดดๆๆๆ” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยังปาจานชามอีกหลายใบ ตามนิสัยดั้งเดิม ก่อนวิ่งออกจากบ้าน
“หญิง” คุณชายรองวิ่งตาม

คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงวิ่งออกมานอกบ้าน “แมลงสาป หญิงเกลียด โอย อยากอาบน้ำ”
“ไม่เป็นไรครับหญิง นั่งก่อน” คุณชายรองประคอง คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงลงนั่งที่เก้าอี้สนาม
“อย่าให้หญิงกลับเข้าไปอีกนะคะ หญิงแพ้ฝุ่น แพ้สิ่งโสโครก ปฏิกูลทุกอย่าง” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงพูดแต่สายตามองคราบเหงื่อบนตัวคุณชายรอง
“ครับ ครับ”
“มีผ้าเช็ดมือไหมคะ อ้อ อยู่นี่” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหยิบเส้นยาว ๆ ที่พาดอยู่ที่เก้าอี้สนามขึ้นมา ทำเช็ดมือ “นั่นไม่ใช่ผ้านะหญิง” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงมองดู มันคือคราบงูอันสมบูรณ์ยาวใหญ่ “กรี๊ดดดด” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงปาคราบงูปลิวไป แล้ววิ่งออกจากรั้วบ้านทันที ก่อนออกยังผลักรูปปั้นเก่าๆ ล้มไปอีกสองตัวตามนิสัยดั้งเดิม คุณชายรองมองตาม แต่ไม่วิ่งตามอีกแล้ว ยิ้มกับตัวเอง
ที่ศาลาวังวุฒิเวสม์ ศรีจิตรานั่งบนโซฟายาวกำลังเย็บตรึงใบโพธิ์อย่างใจเย็น สาลินมาจากห้องสมุด มองศรีจิตราอย่างร้อนรน “เรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้ ทำไมพี่ศรีไม่บอกสา”
“อ้าว ก็สาบอกว่าไม่อยากสนใจเรื่องอะไรของคุณชายรองอีกแล้วไง”
“ฮึ พี่ศรีไม่ต้องมาประชดสา พี่ศรีเองก็เสียใจใช่ไหมล่ะ”
“จ้ะ แต่น้อยกว่าสา”
“ใช่ซี เพราะสาเป็นคนเจ้ากี้เจ้าการจนเกิดเรื่อง วันนั้นเป็นไงบ้างคะ เสด็จกริ้วมากเลยหรือ”
“จ้ะ ทรงเรียกประชุมคนเกือบหมดวัง ประกาศตัดขาดคุณชายต่อหน้าทุกคน แล้วไล่ออกจากวัง ยังกะฉากในหนังหรือละครเวทีแน่ะสา” ศรีจิตรามีแววยิ้มขบขัน แต่สาลินทุกข์ร้อน
“ยังจะมาพูดเล่นอีก สาสงสารเขาจะตายอยู่แล้ว”
“สาแคร์คุณชายจัง ก็ไม่ดีหรอกหรือที่คุณชายจะได้อยู่กับคุณหญิงก้อย”
“โดยโดนเสด็จทรงตัดขาดน่ะหรือ ฮึ ความจริงที่สามาหาพี่ศรี สากะจะนัดพี่ศรีไปเจอคุณพล แต่พอเกิดเรื่องแบบนี้ สาไม่มีกระจิตกระใจเป็นแม่สื่อแล้ว”
ศรีจิตรายิ้มนิดๆ มองเลยไปยังตำหนักเล็กแล้วหลุดปาก “สาเพิ่งเจอคุณชายเล็กซีนะ”
สาลินงง “คุณชายเล็กอะไร เปล่านี่คะ สาเจอแต่คุณพล ไม่เคยเจอคุณชายเล็กซักหน่อย”
“คุณชายเล็กอาจจะไปเจอสาหลายหนแล้วก็ได้”
“อื้อ อย่าบอกนะว่าเขาไปคอยแอบดูสา ตาย พิลึกตายเลย”
ศรีจิตรามองดูสาลินอย่างอ่อนโยน มีแววอัดอั้นบางอย่าง

ห้องนั่งเล่นตำหนักใหญ่ เสด็จทรงประทับบนตั่ง ตรงหน้ามีบุหงาของชำร่วยหลายแบบที่เป็นใบโพธิ์โปร่งก็มี ที่เป็นดอกกุหลาบดอกโตเดี่ยวๆ ที่เป็นถุงผ้า คุณสอางค์อยู่ที่พื้นปั้นปึ่งใส่เสด็จ ศรีจิตรา มาลา วรรณา และนางข้าหลวง 5-6 คน กำลังเลือก-แยกดอกไม้
“อ้อ เรือนหอจะโปรดให้ทุบทิ้งวันไหนดีเพคะ”
“ให้สร้างต่อไป”
“ฮึ”
“ฉันยังเหลือเจ้าเล็กอีกคนนี่”
คุณสอางค์เลิกงอนยิ้มออก ศรีจิตรายิ้มมุมปาก ดวงตาระยิบระยับ สบสายพระเนตรของเสด็จเข้าพอดี ศรีจิตราอึ้งไปเพราะสายเนตรนั้นทรงแสดงถึงความรอบรู้เท่าทัน
“วุ้ย อาทิตย์นี้หม่อมฉันจะให้แม่สามานี่ แล้วทางนมย้อยก็จะรั้งคุณชายเล็กไว้เพคะ”
“ยังไม่เข็ดอีกหรือ เรื่องจับคู่นี่”
คุณสอางค์ มาลา วรรณาเป็นงง “อ้าว เสด็จทรงหมายถึงคุณเล็กกับยายสาไม่ใช่เหรอเพคะ”
เสด็จไม่ทรงรับสั่งอะไร “เอ้า ช่วยฉันดูหน่อยซิ ของชำร่วยงานแต่งจะทำแบบไหนดี”
“ฮึ เกิดเรื่องขนาดนี้แล้ว ยังทรงมีพระทัยทำของชำร่วยประทานใครอีกหรือเพคะ”
“ไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหนนี่” ศรีจิตรายิ้มรับเสด็จ “อีกอย่างนังพวกนี้พอมีเวลาว่างเยอะ ถ้าไม่จับกลุ่มซุบซิบนินทา ก็พูดกันแต่เรื่องผู้ชาย” มาลา วรรณา นางข้าหลวงซุบซิบหน้าเป็น “จริงไหม ศรีจิตรา”
“จริงเพคะ”
ทุกคนมองศรีจิตราอย่างตกใจนิดๆ ที่กล้าพูดเล่นกับเสด็จ แต่เสด็จกลับแย้มสรวลพอพระทัย ทุกนางจึงยิ้มออก

ห้องนั่งเล่นตำหนักใหญ่ คุณสร้อยและคุณสอางค์อยู่บนโซฟา ศรีจิตรานั่งอยู่กับอุ่นเรือน อุ่นเรือนจับมือลูกสาวไว้ มาลา วรรณานั่งอยู่กับพื้น ทุกคนครุ่นคิดยกเว้นศรีจิตราที่อมยิ้มอยู่
คุณสอางค์งุนงง “ตีปริศนาหน่อยเถอะทุกคน เสด็จตรัสมาแบบนี้ จะให้ตีความว่ายังไง”
คุณสร้อยบอกปัด “วุ๊ย....สมองหนูยิ่งไม่ค่อยดี อย่าให้คิดเลยค่ะ”
อุ่นเรือนถามลูกสาว “แล้วแม่ศรีล่ะ คิดว่ายังไงที่เสด็จยังทรงให้จัดงานหมั้น งานแต่งต่อไป”
ศรีจิตรายิ้ม “เสด็จรับสั่งว่ายังเหลือคุณชายเล็กไงคะ”
คุณสอางค์ท้วง “แต่ไม่ได้ตรัสถึงแม่สาลินสักคำเลยนี่”
มาลาเสริม “แล้วยังทรงเหน็บด้วยว่า ยังไม่เข็ดเรื่องการจับคู่อีกเหรอ”
วรรณามั่นใจ “ก็ต้องไม่ใช่คุณสาแน่ ๆ ค่ะ”
อุ่นเรือน คุณสร้อย คุณสอางค์ มองหน้ากันแล้วสะดุ้งเฮือก
คุณสร้อยเอะใจ “งั้น ก็ต้องหมายถึงหล่อนกับคุณชายเล็กน่ะซี”
คุณสอางค์ตระหนก “ว้าย....เอาจริงหรือลูก”
คุณสร้อยชักเห็นด้วย “เอ๊ะ แต่ก็ได้เหมือนกันนะ”
อุ่นเรือนไม่เห็นด้วย “ว้าย ไม่ได้ค่ะคุณพี่ ยายศรีไม่ใช่ลูกตะกร้อนะคะ จะได้โยนไปเรื่อย ตั้งแต่พี่คนโต คนรองแล้วมาน้องคนเล็ก”
ศรีจิตราแจง “แม่คะ คุณป้า หนูกำลังจะบอกว่าคุณชายเล็กน่ะเธอชอบยายสาอยู่นะคะ”
อุ่นเรือนงง “หา....จริงนะลูก ไปชอบกันตอนไหน”
วรรณาสงสัย “เจอกันครั้งแรกที่งานฉลองวันประสูติ แล้วก็ไม่เห็นเจอกันอีกเลยนะคะ”
ศรีจิตราเปรย “เขาคงเจอกัน แต่พวกเราไม่รู้ก็ได้ค่ะ”
คุณสอางค์โล่งอก “งั้นก็ไขปริศนาได้แล้วล่ะ เสด็จทรงหมายมั่นคุณเล็กกับแม่สาลินนั่นแหละ ไม่มีใครอื่นหรอก งานนี้แม่สาจะมาแก้สถานการณ์ได้”
คุณสร้อยเรียก “นี่แม่มาลา วรรณา”
“ขา / ขา”
“ขมิ้นกับดินสอพองน่ะมีไหม ขอปันมาให้สักหน่อยเถอะ ที่บ้านราชดำริกำลังขาด”
วรรณาแกล้งพูด “มีครบค่ะ จะเอากำยาน หรือมดยอบก็มีนะคะ”
“เอาไว้ปัดรังควานพวกหล่อนเถอะจ้ะ” คุณสร้อยค้อนวงใหญ่
มาลา วรรณาหัวเราะคิก

ในวังวุฒิเวสม์ หน้าตำหนักใหญ่ เจียมรับฟังเรื่องทั้งหมดจากมาลา วรรณาแล้ววิ่งแจ้นไปที่ทางสวนตำหนักเล็ก เจียมวิ่งผ่านสวนไปที่เรือนครัวตำหนักเล็ก เจียมวิ่งมารายงานแม่น้อมและนมย้อย ที่กำลังทำครัวกันอยู่ “คุณนม!! คุณเล็กจะแต่งกับคุณสาลิน” นมย้อยรีบขึ้นตึกทันที แม่น้อม เจียมรีบตาม

บ่อนหม่อมอำพัน ขาไพ่มาประจำทีม นมย้อย แม่น้อม เจียม เข้ามา นมย้อมมากระซิบข้างหู
“อะไรอีกล่ะนม อย่าบอกนะว่าตำรวจบุกอีก ฉันกำลังลุ้นไพ่อยู่ ไพ่สวยเชียว”
“ไม่ใช่ค่ะหม่อม เสด็จมีพระประสงค์จะให้คุณเล็กกับคุณสา......” นมย้อยกระซิบ
“หา....จับคู่อีกแล้ว คราวนี้กับเจ้าเล็ก”
“ค่ะ”
คุณหญิงเสนาทิ้งไพ่พอดี หม่อมอำพันกรีดร้อง นมย้อย เจียม แม่น้อม ร้องเอะอะตาม
“ไม่พอใจเหรอคะหม่อม”
“ใครบอกล่ะ พอใจมากต่างหากนมย้อย ฉันได้กินตานี้ เห็นทีโชคลาภจะกลับมาพร้อมข่าวดีเรื่องเจ้าเล็กกับหนูสาโท”
“สาลินค่ะ”
“นั่นแหละ”

สนามบ้านราชดำริ สาลินร้องโอดครวญ นั่งอยู่บนตั่ง มีคุณสร้อย คุณสอางค์ อุ่นเรือนจับขัดศรีฉวีวรรณด้วยขมิ้นและดินสอพอง “โอย แสบ ทำไมต้องมาลอกคราบหนูด้วย หนูไม่แต่ง ไม่แต่งกับใครทั้งนั้น”
คุณสอางค์ปลอบ “ต้องแต่งซีลูก กับคุณเล็กนั่นแหละเหมาะกับเราที่สุดแล้ว”
“แล้วถ้าคุณชายไม่ชอบหนู หันไปคว้าผู้หญิงอื่นมาเป็นเมียอีกล่ะคะ หนูไม่กลายเป็นหม้ายขันหมากตามพี่ศรีไปอีกคนเหรอ”
อุ่นเรือนปราม “ยายสา อย่าพูดเป็นลางอย่างนั้นซีลูก”
คุณสร้อยชักระแวง “อุ๊ย...หรือว่าจะจริง คราวคุณชายโตก็ไปคว้าคนใช้มาเป็นเมีย ส่วนคุณชายรองก็ไปคว้าของใช้แล้วมาอีก คุณชายเล็กเธอเพลย์บอย อาจจะไปคว้าหญิงสาธารณะใช้แล้ว อย่างหญิงพาร์ทเนอร์ หรือนางหยำฉ่าก็ได้นะคะ “
“ยายสร้อย หล่อนพูดอะไรไม่เป็นมงคล ยายศรีบอกแล้วว่าคุณเล็กน่ะเขาชอบยายสามาก เอาน่า งานนี้ไม่พลาดแน่”
“คุณชายเล็กชอบหนู ? ตอนไหน ?” สาลินทำหน้างุนงง สะดุ้งเมื่อน้ำราดตัว “โอย....แสบร้อนไปหมดเลย ฮือ.... หนังหนูลอกแล้ว”

โถงตำหนักเล็ก คุณชายเล็กแต่งชุดหมีเหงื่อซ่ก เปื้อนน้ำมันเครื่องเข้ามาในโถง หน้ามีน้ำมันเครื่องกระเซ็นเปื้อนเป็นปื้น คุณชายเล็กผงะเมื่อหม่อมอำพันถลาเข้ามากอด ประคองพิศดูหน้า “ตาเล็ก กลับมาแล้วหรือลูก เหนื่อยไหม ดูซิ เหงื่อไหลไคลย้อย” หม่อมอำพันคว้าผ้าเช็ดหน้าขลิบลูกไม้มาจากร่องอกเข้าเช็ดหน้าให้ “แม่เช็ดหน้าให้ลูก ว้าย เปื้อนขี้ดิน”
“น้ำมันเครื่องน่ะหม่อม อย่าเช็ดฮะ ยิ่งเช็ดยิ่งเลอะ”
หม่อมอำพันประคองพาคุณชายเล็กมายังโซฟา บนโต๊ะจัดของว่างไว้อลังการ คุณชายโต จรวยนั่งอยู่ด้วย นมย้อย แม่น้อม เจียมประคองอ่างแก้วลอยกลีบกุหลาบมาให้ล้างมือ คุณชายเล็กล้างมือ หม่อมอำพันคว้าผ้าเช็ดมือมาเช็ดให้ “หิวไหมลูก แม่ทำของโปรดไว้ให้ เมี่ยงก๋วยเตี๋ยวลูก”
“นั่นมันของโปรดพี่รองต่างหากครับ หม่อม”
“อุ๊ย นมนี่แหละ จำผิดจำถูก เลยมาพาฉันผิดไปด้วย”
“ไม่ได้จำผิดจำถูกหรอกค่ะ แต่คุณเล็กน่ะไม่มีของโปรดค่ะ ส่งอะไรขึ้นมาก็กินเรียบหมด”
คุณชายรองนึกได้ “เหมือนคุณสาเปี๊ยบเลยฮะ”
“อุ๊ย....ใช่ลูก หนูสาวิตรีนี่น่ารักไหมลูก”
“หม่อมครับ คุณสา คุณสาชื่อสาลินครับ ไม่ใช่สาวิตรี” คุณชายโตติง
“อุ๊ย นมนี่แหละจำผิดจำถูก เลยมาพาฉันผิดไปด้วย เออ แล้วเรากับหนูสาเป็นยังไงลูก”
“อ๋อ เราเป็นเพื่อนกันฮะ”
“ว้าย ไม่ได้เป็นเพื่อนไม่ได้ เขาน่ารักก็ต้องรักเขาซี อุ๊ย นี่เยลลี่ในตู้เย็นเซตตัวหรือยัง นังเจียม”
“เจียมดูไม่เป็นเจ้าค่ะ หม่อม”
“เดี๋ยวฉันไปดูเอง รอเดี๋ยวนะลูก ตาเล็ก” หม่อมอำพันกระวีกระวาดลุกขึ้นเดินเข้าไปห้องกินข้าว
คุณชายเล็กทำตาปริบๆ “หม่อมเสียไพ่จนเพี้ยนหรือครับ”
“ไม่ใช่เสียไพ่หรอก หม่อมกลัวเสียตำหนักมากกว่า” คุณชายโตเหน็บ
นมย้อยอธิบาย “ตอนนี้คุณสาขึ้นมาเป็นนางคู่บัลลังก์แทนคุณศรี ถ้าคุณเล็กแต่งกะคุณสา คุณเล็กก็จะเป็นทายาทอันดับหนึ่งของเด็จป้าไงคะ” คุณชายเล็กอ้าปากค้าง จรวยมองอย่างหมั่นไส้เต็มที
คุณชายโตกล่าวต่อ “สรุปคือ นายรองตกกระป๋อง ส่วนนายก็ขึ้นหม้อแน่”
คุณชายเล็กอ้าปากค้างยิ่งกว่าเดิม นึกขึ้นได้ว่าสาลินเพิ่งปฏิเสธความรักตนไปหยก ๆ ที่สำคัญคุณชายเล็กอยู่ในคราบของนายพลเสียด้วย จะทำยังไงดีละหว่า

หลายวันต่อมา สาลินเดินมาในห้าง ผิวสาลินผ่องเหลืองลออเป็นพิเศษ จะตรงไปร้านผ้าไหม เห็นศศิรัชนีกำลังวินโดว์ช็อปปิ้งอยู่ “คุณหญิงกลาง สวัสดีค่ะ จำได้ไหมคะ ดิฉันสาลินค่ะ”
“จำได้ซีคะ นายเล็กพูดถึงคุณสาไม่ขาดปาก”
“คุณชายเล็กพูดถึงฉันเหรอคะ”
“ใช่ค่ะ ท่าทางจะสนิทกับคุณมาก”
“เอ....ไม่มังคะ เขาคงฟังเรื่องของฉันจากเพื่อนเขาอีกทีน่ะค่ะ”
“คุณสามาซื้อของเหรอคะ”
“แวะมาร้านผ้าไหมคุณชายรองน่ะค่ะ เขานัดฉันมารับหนังสือที่เขาบริจาคจากวังวุฒิเวสม์”
“ได้ข่าวเรื่องคุณรองถูกเนรเทศออกจากวังแล้วใจหายนะคะ”
“ค่ะ.....ความผิดของฉันแท้ๆ เลย” ศศิรัชนีมองอย่างสงสัย ทั้งสองเดินไปที่ร้านด้วยกัน

สองสาวเดินเข้ามาในส่วนร้านผ้าไหม ต้องชะงักไปเพราะ ศุภรกำลังหัวเสียใส่คุณชายรอง คุณชายรองใส่เสื้อไม่ได้รีด หน้าตาดูโทรมๆ หมดสง่าราศีคุณชาย “ไม่ได้ แกจะมาใช้รถของฉันไม่ได้ นั่นมันรถส่วนตัวของฉัน”
“โธ่..... ศุภร เห็นใจหน่อยเถอะว่ะ ฉันขับรถบุโรทั่งของแกไปกระทรวงทีไร ถ้ารถไม่ตายก็แล่นเป็นเต่าคลาน ฉันทำงานสายทุกที”
“ก็เรียกแท็กซี่ซีวะ”
“ไม่มีปัญญาว่ะ ตอนนี้ฉันยอบแยบเต็มที เออ....แกพอจะมีให้ฉันหยิบยืมหน่อยไหม ต้องไปจ่ายมัดจำล่วงหน้าบ้านเช่าน่ะ
“ไอ้หม่อม แกยืมฉันไปสามงวดแล้วนะ ตั้งแต่ระเห็จออกมาจากวัง ยังไม่ใช้สักกะบาท นี่ร้านเราก็เปิด section ใหม่อีก ยังถอนทุนคืนไม่ได้เลย แล้วแกก็รู้ว่าตอนนี้ร้านเราไม่มีฝรั่งเข้าเลย ขาดทุนมาเป็นปีแล้ว ฉันจะระดมทุนเพิ่มจากแก แกก็ไม่มีอีก จะมาเบียดบังอะไรฉันอีกวะ เฮ้ย.....ถ้าแกยังลืมตาอ้าปากไม่ได้ บางทีฉันจะคงต้องตัดแกออกจากหุ้นส่วนร้าน”
“โธ่ ศุภร ฉันขอร้อง ยังไงก็เห็นแก่ความเป็นเพื่อนเถอะว่ะ” คุณชายรองจับมือศุภร
“ปล่อย ปล่อย อย่ามาทำลูกโอดแบบนี้ ฉันไม่ใจอ่อนหรอก” ศุภรสะบัดมือคุณชายรองทิ้ง คุณชายรองถึงกับเซ ก้มหน้านิ่งดูหมดหวัง ศุภรหันมาเห็นสองสาวพอดี ศศิรัชนีหน้าเครียด ส่วนสาลินตาแดงอยากจะร้องไห้ “อ้าว หญิงกลาง คุณสา มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ”
“มานานแล้วค่ะ นานพอที่จะได้ยินได้เห็นทั้งหมดที่คุณทำกับเพื่อนอย่างไร้มนุษยธรรมที่สุด”
“เดี๋ยวครับหญิง อย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะครับ”
“แล้วจะให้ฉันเข้าใจว่ายังไงคะ คุณรองกำลังลำบากแต่คุณกลับทิ้งเพื่อน คุณรองเคยช่วยคุณทั้งตอนเรียนที่นี่และที่อังกฤษ แต่คุณกลับตอบแทนบุญคุณเขาแบบนี้”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 20/3 วันที่ 8 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ