อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 20/4 วันที่ 8 พ.ย. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 20/4 วันที่ 8 พ.ย. 58

“แล้วจะให้ฉันเข้าใจว่ายังไงคะ คุณรองกำลังลำบากแต่คุณกลับทิ้งเพื่อน คุณรองเคยช่วยคุณทั้งตอนเรียนที่นี่และที่อังกฤษ แต่คุณกลับตอบแทนบุญคุณเขาแบบนี้”
“หญิงกลางครับ อย่าทะเลาะกันเลยนะครับ ไม่ใช่ความผิดศุภร ศุภรทำถูกแล้ว มันเป็นความผิดของผมต่างหากที่เอาตัวไม่รอดเอง”
“มันเป็นเรื่องของธุรกิจน่ะครับ”
“ค่ะ..... เข้าใจ แต่ถ้าธุรกิจมันทำลายความเป็นเพื่อนแบบนี้ ฉันรับไม่ได้ ขอตัวก่อนค่ะ” ศศิรัชนีสะบัดไปทันที
ศุภรรีบตาม “หญิงครับ เดี๋ยว” ศุภร คุณชายรอง สาลินรีบตามไป

ศุภรตามมาจับมือ ศศิรัชนีไว้ คุณชายรอง สาลินตามมา
“เดี๋ยวครับหญิงกลาง วันนี้เรานัดทานกลางวันกันนี่ครับ”


“ไม่มีอีกต่อไปแล้วค่ะ ฉันควรจะรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่ควรมาคบกับนักธุรกิจหน้าเลือดอย่างคุณ ลาก่อนค่ะ” ศศิรัชนีสะบัดไปทันที สาลินตกใจ คุณชายรองหน้าสลด
“หญิงกลางครับ” ศุภรร้องเรียก ศุภรหันขวับมามองคุณชายรอง “เพราะแก แกคนเดียวไอ้หม่อม สร้างแต่ปัญหา ถ้าหญิงกลางเลิกกับฉัน มันคือความผิดของแกทั้งหมด” ศุภรเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน
คุณชายรองถอนหายใจเฮือกใหญ่ สาลินจับมือคุณชายรอง “คุณชาย ไม่ใช่ความผิดคุณนะคะ” คุณชายรองเหมือนจะหน้ามืด เซไปนั่ง สาลินประคองตาม จับมือคุณชายรองอย่างลืมตัวอีกครั้ง “คุณชาย เป็นยังไงบ้างคะ”
“ไม่เป็นไรหรอก ฉันคงต้องกลับแล้ว”
“แต่ดูเหมือนคุณไม่สบาย”
“ฉันสบายดี เออ หนังสือบริจาคอยู่ที่รถน่ะ”
“ค่ะ” สาลินพาคุณชายรองค่อย ๆ ลุกเดินออก

ถนนหน้าห้าง รถบุโรทั่งจอดอยู่ คุณชายรองและสาลินเดินมา คุณชายรองชำเลืองมองสาลิน สาลินมองรถทันทีถอนใจเฮือกใหญ่ “นี่รถคุณเหรอคะ”
“เอ๊ะ แต่เธอรู้ได้ยังไงว่านี่คือรถฉัน”
“ก็เมื่อกี้คุณเพิ่งพูดเองว่าคุณขับรถบุโรทั่ง แถวนี้ก็มีคันนี้แหละบุโรทั่งที่สุด”
คุณชายรองแอบยิ้ม “เธอไม่....สมเพชฉันหรอกหรือ”
“คุณชายคะ ฉันจะไปสมเพชคุณทำไม คุณค่าของคนไม่ได้วัดที่ราคาของวัตถุนะคะ แล้วคุณค่าของคุณชายก็มีมากเสียจนไม่ต้องอายใคร”
“งั้น....ฉันพอจะมีความมั่นใจขึ้นมาบ้างกับคำชมของเธอ เออ....ที่จริงฉันมีหนังสือที่จะบริจาคอีกหลายเล่มที่บ้าน”
“บ้านคุณ ?”
“บ้านเช่าน่ะ ถ้าเธอไม่รังเกียจ จะลองแวะไปเลือกดูก็ได้นะ”
“ก็ได้ค่ะ” คุณชายรองผายมือให้สาลินขึ้นรถ จะเปิดประตูให้ แต่ต้องใช้ความพยายามมากสักหน่อย สาลินหัวเราะคิกด้วยความสนุก คุณชายรองเหลือบมอง สาลินหยุดขำทำเสงี่ยมใหม่

รถบุโรทั่งแล่นสั่นเทิ้ม เสียงเครื่องดังสั่น ท่อไอเสียปล่อยควันดำฝุ่ด ฝุ่ด ฝุ่ด มาตามถนน ในรถคุณชายรองขับอย่างรำคาญใจเล็กน้อย สาลินนั่งข้างเอามือยึดขอบหน้าต่างไว้ หัวสั่นหัวคลอน แต่กลับสนุกสนาน
“เออ...ช่วยจับประตูรถไว้หน่อยนะ มันชอบหลุดออกมาบ่อยๆ”
“มันเคยเปิดผัวะออกไปจริงๆ หรือคะ”
“จริงซี เธอระวังให้ดีๆนะ”
“ฉันไม่เห็นกลัวเลย” ขาดคำสาลินก็ดึงผ้าพันคอจากกระเป๋าถือ มาผูกปลายข้างหนึ่งกับมือจับประตู อีกปลายก็ผูกกับเบาะ คุณชายรองมองตาปริบๆ มีเสียงเครื่องยนต์ดังตื่ด ๆๆๆ สาลินตาโต “ฟังซี.....พอมันดังตึ่ด ๆ ๆ สิบหน แล้วมันก็จะระเบิดหนหนึ่ง ลองนับดูซีคะ เจ็ด แปด เก้า สิบ” ขาดคำก็มีเสียงท่อไอเสียระเบิดตูม สาลินตาโต หัวเราะคิกแล้วรีบงำกิริยาทำสวย
คุณชายรองมองอย่างเหนื่อยใจ “นี่...เธอหาเรื่องเล่นสนุกได้ทั้งวันจริงๆ นะ เธอเคยเป็นทุกข์เป็นร้อนอะไรบ้างไหมนี่”
“มีสิ ก็ที่เสด็จกริ้วคุณ จนคุณต้องออกจากวังนี่ไง” สาลินเลิกสนุก กลับเป็นทุกข์ร้อนจริงๆ ขึ้นมา
คุณชายรองยิ้มนิดๆ “ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่า นี่เธอหิวหรือยัง ภัตตาคารข้างหน้านี่อาหารอร่อยดีนะ ทานกันไหม”
สาลินมองไปเห็นภัตตาคารจีนหรู “อุ๊ย ไม่เอาค่ะ มันเลี่ยน มันใส่ผงชูรสเยอะ อีกอย่างมันก็แพงด้วย”
“ฉันแค่ถูกไล่ออกจากวัง ไม่ถึงกับหมดตัวหรอกนะ”
“เอ๊ะ แต่เมื่อกี้คุณบอกคุณศุภรว่าคุณยอบแย่บเต็มที ยังไงกันแน่”
คุณชายรองเก้อไป หลุดบท “เออ.....ก็ใช่ ฉันลืมตัวอยู่บ่อย ๆ ว่าฉันยังเป็นคุณชายวังวุฒิเวสม์อยู่ ตอนนี้ฉันเป็นแค่ยาจกจะสุรุ่ยสุร่ายไม่ได้”
“ดีค่ะ เอาอย่างนี้ แวะตลาดให้หน่อย เดี๋ยวฉันซื้อของสดไปทำให้คุณทานเอง ประหยัดกว่าตั้งเยอะ”
คุณชายรองมองสาลินอย่างเอ็นดู

ร้านเสริมสวยเกศมณี คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเข้ามาในร้านทำผม พบว่าจรวยนั่งทำอบผมอยู่แล้ว กำลังคุยกับมวยมณี มวยมณียังไม่ได้มองมาที่คุณหญิงเทพีเพ็ญแสง ทั้งสองกำลังอ่านข่าวหนังสือพิมพ์ มวยมณีกำลังซุบซิบกับจรวย แล้วเหลือบมองมาทางคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง หัวเราะกันคิกคัก เหมือนกำลังเม้าเรื่องความตกต่ำของคุณชายรองและคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงมองกลับไปอีกที พบว่ามวยมณีและจรวยแค่คุยและหัวเราะกันธรรมดา “ถูกตัดขาดแบบนี้ก็เหลือแต่ตอ”
“เหลือแต่ตัวค่ะคุณมวย”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงสะดุ้งเฮือก
“เหลือแต่ตอนั่นแหละถูกแล้วค่ะ เมื่อก่อนเคยร่ำรวย พอจะอยู่กับนังเมียคนนี้ก็ตกอับทันที นี่แหละที่เขาเรียกเมียกาลกิณี”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงก้าวมาทันที ตวาดแว้ด “เธอว่าใครตกอับ ว่าใครกาลกิณี”
“ว้าย คุณหญิง”
“คุณหญิงขา เราว่าคนในข่าวค่ะ”
“หา.....ยายติ่งเอาข่าวคุณรองไปลงแล้วเหรอ” มวยมณีและจรวยหน้ามึน คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงคว้าหนังสือพิมพ์เปิดหน้า วิรงรองทันที “เอ๊ะ ไม่เห็นมีข่าวอะไรนี่”
“เราอ่านข่าวพาดหัวอยู่ค่ะ” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเปิดดูหน้าแรก ข่าวพาดหัว “ เมียหึงโหดเชือดของดีผัวโยนให้เป็ดกิน”
“ที่พูดเมื่อกี้คือข่าวนี้เหรอ”
“ค่ะ ผู้ชายเคยเป็นเศรษฐีเก่า พอมาอยู่กับยายเมียคนนี้ก็ตกต่ำ เล่นแต่การพนัน แล้วยายเมียก็ขี้หึงร้ายกาจ”
“คืนนึงนังเมียทนหึงไม่ได้ ย่องหาผัวตอนหลับแล้วปาดตรงนั้น สับ ๆๆๆ โยนให้เป็ดกินค่ะ”
“ไม่ต้องเล่าแล้ว ฉันไม่อยากฟัง” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงโยนหนังสือพิมพ์ให้ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงลงนั่ง
“สักครู่นะคะ เดี๋ยวมวยเตรียมเครื่องมือก่อน วันนี้สวยเปิ๊ดสะก๊าดเหมือนเดิมนะคะ” มวยมณีแยกไป
จรวยยิ้มเอาใจคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง “กลัวเรื่องคุณรองถูกเนรเทศจะกลายเป็นข่าวอื้อฉาวลงหน้าหนึ่งใช่ไหมคะคุณหญิง”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงปรายตามองหน้าเชิด

รถบุโรทั่งเลี้ยวเข้าประตูรั้วแล้วจอดลงที่บ้านเช่า สาลินหอบถุงสีน้ำตาลใส่ของชำ อีกมือหิ้วหมูห่อใบตองพันด้วยเชือกกล้วยลงมา คุณชายรองรับถุงไป สาลินมองดูบ้านตรงหน้าแล้วตาโต บ้านเช่ายังทรุดโทรมอย่างที่เคย
“นี่น่ะหรือคะบ้านเช่าคุณ ก็น่ารักดี”
คุณชายรองมอง สาลินอย่างทึ่ง “ไม่ซอมซ่อหรอกหรือ”
“รกไปนิด แต่ถ้าจัดดีๆ ก็น่าอยู่นะคะ”
“ฉันก็ว่าอย่างนั้น แต่พอกวาดถูเข้าจริงๆ ก็ทำเอาหมดแรงไปเหมือนกัน”
“คุณกวาดถูบ้านเป็นด้วยหรือ”
“สมัยไปเรียนต่อนะ นักเรียนนอกต้องทำงานบ้านเองทุกอย่าง ดูดฝุ่น ถูบ้าน ซักผ้าเอง ทั้งนั้นแหละ อีกอย่างงานบ้านฉันก็ทำเป็นประจำอยู่แล้วที่วัง”
“คุณน่ะเหรอทำงานบ้านเองที่วัง”
“ใช่....เสด็จป้าทรงบังคับให้ทำงานบ้านกันทุกคน ไม่ให้อยู่เฉย ถ้าทำงานก็จะได้ค่าตอบแทน ฉัน พี่โต นายเล็กยังเคยรับจ้างตัดหญ้าสนามวังหารายได้ช่วงปิดเทอมเลย”
“ดีจัง ทีแรกฉันนึกว่านักเรียนนอกจะมือห่าง เท้าห่างเสียอีก”
“ฉันไม่ใช่นักเรียนนอกแบบนายอัศนีย์”
“หรือแบบคุณหญิงก้อย” สาลินรู้สึกว่าตัวเองพูดลามปามไป ทำหน้าสำนึกผิด ลงสำรวจสวน คุณชายรองเดินตาม สาลินนั่งลงดูดอกขาวสวย “อุ๊ย....ต้นแก้ว”
“ทำไมเหรอ อะไร”
“ดอกสวยมากค่ะ แล้วใบมันก็ขมปิ๊ดปี๋”
“เคยกินเหรอถึงรู้”
“กินบ่อยๆ ค่ะ”
“อ้าว ไปกินมันทำไม”
“ก็กินแล้วตัวจะร้อนรุม ๆ ฉันเลยกินเพื่ออ้างว่าป่วย จะได้ไม่ต้องไปโรงเรียนไง ตายายเชื่อฉันทุกครั้ง มีคนที่รู้ทันคือพี่ศรี” สาลินหันไปเห็นคราบงู หยิบมาดูเล่น
คุณชายรองเกือบหัวเราะออกมา “เธอนี่เจ้าวางแผนนะ หาของสารพัดในสวนมาเล่นพิสดารแบบนี้”
“สนุกจะตาย ชั้นเอาไปแกล้งยายพิณ กรี๊ดบ้านแตก....ในวังคงไม่เล่นอะไรกันแบบนี้หรอก คงเล่นแต่ตุ๊กตาชาววัง”
“ใครว่า ในวุฒิเวสม์น่ะ มีต้นไม้เยอะยังกะป่า เด็จป้าทรงหาอะไรแปลกๆ มาให้เรา 3 คนเล่นเป็นประจำ ทรงสอนฉันเล่นด้วงกว่าง ทรงให้ฉันเลี้ยงปลากัดด้วยนะ”
“เสด็จพระองค์หญิงน่ะเหรอคะ”
“คุณสอางค์บอกว่า สมัยเรียนน่ะ เด็จป้าทรงเป็นหัวโจก พาสมุนไปเล่นอะไรแผลงๆ ร้อยแปด คงแบบเดียวกับเธอน่ะแหละ” สาลินค้อน คุณชายรองเด็ดดอกผักตบมารวมกัน
สาลินเปรยเป็นกลอน “ยามไร้ เด็ดดอกหญ้า แซมผม”

คุณชายรองต่อ “หอมบ่หอมก็ดม ดั่งบ้า” สาลินทึ่ง “นี่....ฉันไม่ใช่พระลอหรอกนะ จะได้ทำแบบนั้น”
“เพราะคุณมีดอกไม้เลอโฉมอยู่ในมือแล้วต่างหาก” คุณชายรองถอนใจเมื่อนึกถึงคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง สาลินเดินไปเก็บดอกไม้ตามต้น แสงแดดอ่อนทำให้สาลินดูงดงามประหลาด สาลินหันมามองเห็นคุณชายรองมองตะลึงอยู่ “คุณมองอะไรคะ”
“เออ....เปล่า กำลังสงสัยน่ะว่าเธอไม่สบายรึเปล่า”
“ทำไมคะ”
“ก็....ผิวเธอดูเหลืองจัง”
สาลินไม่กล้าบอกเรื่องจับคู่คุณชายเล็ก “ฉัน....เออ....ขัดผิวด้วยขมิ้นน่ะค่ะ ผิวจะได้สวยเหมือนพี่ศรีบ้างไง”
คุณชายรองยิ้ม สาลินเก็บดอกไม้ต่อ “เธอพูดถูก ฉันมีดอกไม้เลอโฉมอยู่ในมือ”

สาลินก้าวเข้ามาในห้องเช่า มองดูรอบๆ ที่ส่วนรับแขกมีเก้าอี้หวายชุดหนึ่ง มีเบาะและหมอนอิงสีสด ที่โต๊ะทำงานมีหนังสือเอกสารสุม มีกองหนังสือล้มกระจายที่พื้น กระดาษเกลื่อนอยู่ จานอาหารวางสุมอยู่เช่นเดิม คุณชายรองเดินไปที่ตู้เย็นเครื่องเก่า เอาน้ำดื่มมาวาง 2 แก้ว “นี่น่ะหรือคะเก็บกวาดแล้ว”
“ฉันหาของไม่เจอเลยต้องรื้อหนังสือดู ไม่รู้ไปเก็บไว้ที่ไหน”
“เหมือนไดอะรี่ของคุณ ที่หามาข้ามปีก็ไม่เจอซีนะ ไดอะรี่ที่จะยืนยันว่าคุณขับรถทำโคลนเปื้อนฉันไง”
“นี่เธอจะอาฆาตแค้นไปถึงไหน”
“ฉันไม่ได้อาฆาตแค้น แต่ถ้าใครทำผิดไว้ ก็ต้องขอโทษ” สาลินคุกเข่าลงจับหนังสือขึ้นวางบนโต๊ะ
“นี่ ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวฉันเก็บเอง”
“อยู่บ้านท่าน อย่านิ่งดูดายต่างหากค่ะ” สาลินเก็บอย่างชำนิชำนาญ
คุณชายรองมองอย่างซาบซึ้ง

ร้านเสริมสวยเกศมณี คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงนั่งเชิด อบผมต่อเนื่อง จรวยอบอยู่เช่นกัน
“รวยเสียใจด้วยนะคะเรี่องที่คุณชายต้องถูกเนรเทศออกจากวัง แล้วคุณหญิงก็ไม่มีโอกาสได้อยู่เรือนหอ”
“ฉันดีใจต่างหากที่ไม่ต้องเข้าไปอยู่ในวัง คุณรองออกมาจากวังนั่นก็เพื่อฉัน”
“แต่ก็แปลกนะคะ เสด็จยังทรงให้สร้างเรือนหอต่อไป ของหมั้นของแต่งก็ทำกันอยู่ต่อเนื่อง”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเกิดความหวังในเรือนหอขึ้นมาทันที “ก็เป็นไปได้ที่เด็จป้าทรงขู่ไปอย่างนั้น เมื่อฉันกับคุณรองแต่งงานกัน เด็จป้าคงพระทัยอ่อน ทรงยอมรับคุณรองและฉันกลับเข้าวังตามเดิม เรือนหอก็คงเป็นของฉันนั่นแหละ”
“เอ....รวยไม่แน่ใจนะคะ เพราะเห็นลือกันว่าคุณชายเล็กจะเป็นเป้าหมายคนต่อไป ถ้าไม่ถูกจับคู่ยายคนน้อง ก็อาจจะเป็นยายคนพี่เหมือนเดิม”
“ทำไมเธอคิดอย่างนั้น”
“ก็ตอนนี้ นังคนพี่เป็นหม้ายขันหมากแล้ว แต่เสด็จไม่ทรงเฉดหัวมันออกจากวังไปเสียที ยังลอยหน้าเฉิบๆ เก็บดอกไม้หน้าระรื่นอยู่ทุกวัน “
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงชักลังเลสงสัย “มันยังหวังว่าจะได้อยู่เรือนหอซีนะ”
“คงอย่างนั้นมังคะ”
“มันยังมาทำผมที่นี่อยู่รึเปล่า”
“ค่ะ”
“สืบวันเวลามา ฉันอยากเจอหน้ามันอีกสักครั้ง”
“ได้ค่ะ คุณหญิง” จรวยยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

ในครัวโล่งเกือบจะว่างเปล่า มีเพียงตู้กับข้าว ที่คว่ำชามไม้ เตาอั่งโล่แบบใช้ถ่าน สาลินกำลังใช้พัดพัดไฟอย่างสุดแรงเกิด ควันไฟโขมง คุณชายรองถือหม้อข้าวมา สาลินไอสำลักควัน
“แน่ใจนะ ว่าเธอทำได้”
“ถึงฉันจะทำกับข้าวไม่เก่งอย่างพี่ศรี แต่ก็มีใครหลงเสน่ห์ปลายจวักฉันก็แล้วกัน”
“ใคร นายพลอีกล่ะซี”
“เปล่า...ไอ้มอม หมาที่บ้านฉัน” คุณชายรองทำตาปริบๆ สาลินเชิดเล็กน้อยดูงาม

ห้องครัวบ้านเช่า สาลินผัดผักดูชำนิชำนาญ คุณชายรองอยู่ข้างหลัง สาลินเอียงกระทะ ทันใดก็เกิดไฟลุกพรึ่บในกระทะ สูงเกือบถึงเพดาน สาลินร้องวี๊ด ผงะถอยมาในอ้อมอกคุณชายรอง คุณชายรองรีบยกกระทะจากเตาวางพักไว้ แล้วหันมาดูมือสาลิน “เป็นยังไงบ้าง ไหนดูซิ” คุณชายรองคว้ามือสาลินมาดู สาลินตัวชา “ไฟลวกตรงไหนหรือเปล่า”
สาลินงงนึกค้าน “ไม่โดนซะหน่อย” แต่สาลินกลับพูดอ่อยๆ “โดนลวกที่ปลายนิ้วนิดนึงค่ะ”
คุณชายรองพลันเอามือใกล้ปาก สาลินตกใจ คุณชายรองห่อปากแล้วเป่าลมแผ่วเบา สาลินเคลิบเคลิ้ม “ดีขึ้นไหม”
สาลินนึกรับ “ดีมากเลยค่ะ” สาลินพูดแผ่วเบา “เออ...ยังร้อนอยู่นิดนึงค่ะ” คุณชายรองเป่านิ้วอีก “รู้สึกแสบๆ ร้อนๆ อีกนิ้วด้วยค่ะ” คุณชายรองเป่าเพิ่มอีกนิ้ว สาลินมองคุณชายรองแล้วยิ้มระทวย

ทั้งสองทานอาหารด้วยกัน ทั้งสองทานอาหารพื้น ๆ และพุดคุยกันอย่างเต็มไปด้วยอรรถรส เปี่ยมสุข

ที่วังรัชนีกุล คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหน้าเคร่ง ครุ่นคิด ไม่สบายใจเดินลงบันไดมา ก้าวเข้าไปในส่วนห้องอาหาร ศศิรัชนี รื่น โรยกำลังเตรียมอาหารอยู่ที่โต๊ะ ศศิรัชนีมีอาการเลื่อนลอยเล็กน้อย หม่อมวาณีนั่งหน้าเจื่อน ถือหนังสือพิมพ์ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงทำปรกติเดินเข้าไปนั่งลง รื่น โรยเอาอาหารเช้ามาให้
“เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมหญิงกลางไม่บอกแม่”
“มันเป็นเรื่องของหญิงก้อย หญิงควรจะบอกคุณแม่เองค่ะ”
“มีอะไรกันคะ”
“นี่ลูก คอลัมน์ยายติ่งลงข่าวเรื่องคุณชายรองแล้ว” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงดึงหนังสือพิมพ์มาอ่าน “เด็จป้าทรงตัดขาดชายรอง เนรเทศจากวุฒิเวสม์ ห้ามใช้สกุลวุฒิวงศ์อีกต่อไป โธ่.....ไม่มีใครบอกแม่สักคน”
“นังติ่ง! เลวที่สุด ทำไมมันต้องเอาเรื่องแบบนี้ไปลงด้วย”
“เลิกคบเถอะลูก เพื่อนแบบนี้”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงกระแทกตัวลงนั่ง “มีอาหารเช้าอะไรให้ทานบ้างคะ หญิงหิวจะเป็นลมอยู่แล้ว”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 20/4 วันที่ 8 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ