อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 21 วันที่ 9 พ.ย. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 21 วันที่ 9 พ.ย. 58

“ค่ะ” วิรงรองโอดโอยตอนลุกขึ้น อัศนีย์ประคองแขนอีกข้าง
“ติ่ง ขอโทษจริง ๆ นะ”
สองหนุ่มพาวิรงรองกลับเข้าตัวตึก คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงตามไปสีหน้ากึ่งสงสารกึ่งยิ้ม สาลิน จิตริณีสังเกต
“เห็นอย่างที่ฉันเห็นรึเปล่าลินซี่”
“ค่ะ เธอตั้งใจทำคุณติ่งเจ็บตัวแน่ ๆ” สองสาวตามไป

ห้องพยาบาลสปอร์ตคลับ วิรงรองนั่งอยู่บนเตียงพยาบาล สะอื้น หัวหูฟู สาลินกำลังช่วยทำแผลที่เข่าให้ ใช้สำลีล้างแผลด้วยน้ำเกลือ และใช้ทิงเจอร์ฆ่าเชื้อ คุณชายรองช่วยอยู่ข้าง ๆ


สาลินปลอบ “แสบหน่อยนะคะ”
“โอย....แสบค่ะ แสบ”
“อดทนนิดค่ะ”
คุณชายรองแกล้งไอออกมาอีก มองหน้าสาลิน สาลินมองตามอย่างเป็นห่วง ตรงหน้าห้องคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยืนมองอยู่สีหน้าสะใจ
อัศนีย์ยืนอยู่ข้างๆ “ไม่ช่วยยายติ่งหน่อยล่ะครับหญิง”
“ไม่ล่ะค่ะ คุณก็รู้นี่ว่าฉันเกลียด เออ ฉันแพ้เลือด เห็นแล้วจะเป็นลม” จิตริณีเดินเข้ามาพอดี “แหม....ยายติ่งนี่ก็สำออยนะคะ แผลเล็กแค่นี้เอง ร้องจะเป็นจะตาย”
“ดิฉันว่าไม่ใช่แค่แผลนะคะ เพราะที่ไหล่ก็โดนแร็คเก็ตของคุณหญิงฟาดเข้าไปเต็ม ๆ ยกแขนแทบไม่ขึ้น ไม่รู้กล้ามเนื้ออักเสบหรือกระดูกหักรึเปล่า”
“คุณพูดเหมือนฉันตั้งใจทำอย่างนั้น”
“ฉันไม่ได้กล่าวหาคุณหญิงนะคะ อย่าเพิ่งร้อนตัว” จิตริณีตรงไปหาวิรงรอง
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงอยากจะด่าตาม อัศนีย์ตามไป คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงตามมาห่าง ๆ
จิตริณีอาสา “ติ่ง เดี๋ยวฉันขับรถพาเธอไปโรงพยาบาลเอง”
“ขอบใจจ้ะ แต่ปวดแขนจริงๆ นะ”
อัศนีย์เข้าทาง “งั้น....ผมไปส่งลินซี่นะ”
คุณชายรองมองสาลินและอัศนีย์
“ฉันว่าฉันเรียกแท็กซี่กลับบ้านเองดีกว่าค่ะ”
“ไม่ได้หรอก มากับผม ผมก็ต้องไปส่งซีครับ” สาลินพูดไม่ออก
“เออ.... อาร์นี่ เธอไปส่งฉันด้วยซี รถคุณรองเสีย ฉันไม่อยากลับแท็กซี่”
“ผมเรียกช่างมาซ่อมแล้วนะหญิง”
“แล้วถ้ามันเกิดเสียอีกล่ะคะ คุณจะให้หญิงเข็นรถให้คุณกลางถนนอีกงั้นเหรอ”
สาลินเสนอ “ฉันรู้แล้ว งั้นฉันไปกับคุณชาย ฉันช่วยเข็นได้สบายมากค่ะ คุณอัศนีย์ก็ไปส่งคุณหญิง คุณจินนี่ก็ไปส่งคุณติ่ง ลงตัวทุกคู่แล้วนะคะ” สาลินยิ้มแย้ม อัศนีย์โกรธ
คุณชายรองยิ้มปลื้มนิดๆ จิตริณีพึงใจ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเลิกคิ้วมองสาลินอย่างสงสัย

ลานจอดรถสปอร์ตคลับ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงนั่งหน้าเชิดข้างอัศนีย์ที่หน้าบอกบุญไม่รับ แล่นรถบึ่งออกไป คุณชายรองยืนอยู่กับสาลินข้างรถบุโรทั่งของตัวเอง “จะให้ฉันไปส่งเธอที่บ้านสวนใช่ไหม ขึ้นรถเลย”
“คุณไปส่งฉันแค่ถนนใหญ่ก็พอค่ะ ฉันเรียกแท็กซี่ไปเอง”
“ไหนบอกว่าจะให้ฉันไปส่งไง”
“รถคุณแล่นไปไม่ถึงเมืองนนท์หรอกค่ะ อีกอย่างฉันแค่จะหลบนายอัศนีย์ ไม่ให้เขาไปส่งฉันเท่านั้นเอง”
คุณชายรองมองสาลินอย่างปลื้ม แล้วทำเป็นไอแรง ๆ “ตายจริง คุณไม่สบายนี่ ไหน ดูซิ”
สาลินอังมือหน้าผากคุณชายรอง คุณชายรองรู้สึกถึงสัมผัสนั้น “ตัวรุม ๆ”
“ไม่เป็นไรหรอก ไป ฉันไปส่งเธอ”
คุณชายรองทำไอแรงๆ น่าสงสาร เปิดประตูรถให้สาลิน สาลินขึ้นนั่งมองคุณชายรองตาละห้อย คุณชายรองขึ้นนั่งยิ้มเพลียๆ ไอออกมาอีก หอบหายใจแรงแล้วขับออก รถพ่นไอเสีย กระตุกเป็นระยะ ดูป่วยไม่แพ้เจ้าของ

ห้องพยาบาล จิตริณีประคองวิรงรองลุกจากเตียง
“จินนี่ ยายคุณบรรณารักษ์นี่เขาก็ดี้ดีนะ ขนาดเคยมีเรื่องกันมา ยังเต็มอกเต็มใจทำแผลให้ ไม่เห็นร้ายกาจอย่างที่นัง เอ้ย ยัยหญิงก้อยใส่ไฟไว้ซักนิด”
“ลินซี่เป็นคนดี น่ารัก ฉันเลยต้องมาดูแลเขาเพื่อกันเขาจากอาร์นี่ คนร้ายที่เธอควรระวังคือยายคุณหญิงก้อยต่างหาก”
“ทำไมเหรอ”
“ถึงจะอยู่ในระยะไกล แต่ฉันก็พอมองออกว่ายายคุณหญิงตั้งใจฟาดเธอด้วยแร็คเก็ต”
“แน่ใจเหรอ”
“ลินซี่ก็เห็นเหมือนฉัน แล้วยิ่งแน่ใจ เมื่อเห็นสีหน้าสะใจของหล่อนตอนที่มองดูเธอทำแผล มีปัญหาอะไรกันรึเปล่า”
วิรงรองนึกถึงสิ่งที่คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงต่อว่าเมื่อกี้ทันที สีหน้าเครียดขึ้นทันที “เดี๋ยวเล่าให้ฟัง”
จิตริณีประคองวิรงรองออกไป

บ้านเช่าคุณชายรอง คุณชายรองพาสาลินเข้ามาในบ้าน บ้านเป็นระเบียบเรียบร้อยมากกว่าเดิม คุณชายรองยังไอโขลกๆ แล้วเซมานั่งที่โซฟายาว หอบหายใจแรงดูเหนื่อยเสียเต็มประดา
“โธ่.....ลำบากเธอแท้ๆ กลายเป็นเธอที่มาส่งฉันที่บ้านแทน”
“ก็คุณไอเสียขนาดนี้ คุณไม่สบายมากนะ ไปโรงพยาบาลคุณก็ไม่ยอมไป”
“ฉันนอนพักเดี๋ยวก็หาย แค่มึนหัวเท่านั้นเอง เธอกลับได้แล้วล่ะ”
“แล้วคุณอยู่คนเดียว ใครจะดูแลคุณ”
“เดี๋ยวฉันเรียกหญิงก้อยมาก็ได้ หญิงดูแลฉันได้อยู่แล้ว”
“คุณแน่ใจเหรอคะ”
“ทำไมพูดอย่างนั้น”
สาลินไม่อยากเล่าเรื่องที่คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงทำร้ายวิรงรอง “ก็คุณ.ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”
“ขอน้ำทานหน่อยเถอะ คอแห้งจัง” คุณชายรองไอโขลกๆ
สาลินรีบวิ่งไปรินน้ำในห้องด้านหลัง คุณชายรองรีบเดินไปที่กระถางต้นแก้วที่วางอยู่นอกเทอเรซ เด็ดใบแก้วมาสามสี่ใบ แล้วกลั้นใจเอาเข้าปากเคี้ยว หน้าเหยเกเพราะขมปี๋ แล้วรีบกลับมานอนทำซมที่โซฟาต่อ สาลินกลับเข้ามาพร้อมน้ำ คุณชายรองดื่มน้ำ ทำท่าอ่อนแรง
สาลินอังฝ่ามือที่หน้าผาก “ตายจริง ตัวร้อนกว่าเดิมอีก ไปหาหมอเถอะนะ ฉันพาไป”
“ไม่....ค่าใช้จ่ายทั้งนั้น ฉันไม่มีเงิน”
“โธ่ ทำยังไง ไข้ขึ้นขนาดนี้ เอาอย่างนี้ ต้องลดไข้ค่ะ คุณต้องนอนแช่น้ำแข็งแล้วล่ะ”
คุณชายรองสะดุ้งเล็ก ๆ “หา....ว่าอะไรนะ”
“นอนแช่น้ำแข็งค่ะ”

ในห้องน้ำ สาลินไขน้ำครึ่งอ่างน้ำแล้วเทน้ำแข็งลงไป คุณชายรองในชุดเสื้อคลุมอาบน้ำ ปิดเนื้อตัวมิดชิด
“เร็วค่ะ ลงมาแช่ในอ่าง ฉันไม่แอบดูคุณหรอกน่า”
คุณชายรองเดินมาที่อ่าง แล้วหย่อนเท้าลงไป สะดุ้งโหยง “มันเย็นนะ”
“มันช่วยลดไข้ค่ะ นั่งลงไปเลย”
คุณชายรองลงนั่งแล้วผวาเฮือก “โอย....”
“แช่ไปทั้งตัวค่ะ” สาลินกดร่าง กิตติลงแช่ไปทั้งร่าง คุณชายรองสะดุ้งเฮือก “ดีค่ะ พอไข้ลดคุณจะรู้สึกดีขึ้น” คุณชายรองจะลุกขึ้นเพราะน้ำเย็นจัด สาลินกดให้นอนลงไปใหม่ “อย่าเพิ่งลุก” สาลินเอาฟองน้ำมาเช็ดหน้าและช่วงคอให้คุณชายรอง
“เธอเคยทำมาก่อนเหรอ เห็นเธอทำแผลให้คุณติ่งอย่างชำนาญ”
“ค่ะ.....ฉันเป็นนางพยาบาลประจำบ้าน ใครเจ็บป่วยอะไรฉันรักษาได้หมด คุณตามีตำรับยาสมุนไพรตั้งหลายเล่ม ที่บ้านสวนก็ปลูกสมุนไพรไว้เยอะแยะ เราแทบไม่ต้องพึ่งยาหมอฝรั่งเลยนะ แม้แต่เจ้ามอมฉันก็เคยทำแผลให้มันเลย”
“ฉันว่าไข้ฉันน่าจะลดแล้วนะ เพราะน้ำมันเย็นขึ้นเรื่อย ๆ”
สาลินอังฝ่ามือที่หน้าผากคุณชายรองอีกครั้ง “ค่ะ เหมือนไข้จะลดแล้ว ทำไมเร็วจัง”

คุณชายรองจามฮัดเช้ย เป็นหวัดเข้าจริงๆ สวมเสื้ออุ่น ๆ นั่งอยู่ที่โต๊ะทานข้าว มองข้าวต้มร้อนๆ ในหม้อที่สาลินเพิ่งปรุงมาให้ตรงหน้า สาลินตักใส่ชามเล็ก โรยด้วยผักชีและขิงหั่นซอย
“ข้าวต้มปลาค่ะ ทานหน่อยนะคะจะได้ทานยาลดไข้ แล้วรีบเข้านอนเลย พรุ่งนี้ฉันจะแวะมาดูอาการอีกที”
“พรุ่งนี้เธอจะแวะมาเหรอ”
“ค่ะ.....ถ้าคุณไม่ว่า”
“ไม่ว่าหรอก แต่ฉันเกรงใจเธอ”
“อย่าเกรงใจเลย ฉันเป็นต้นเหตุให้คุณเป็นอย่างนี้นี่นา ทานค่ะ” คุณชายรองทานข้าวต้ม รู้สึกอร่อยที่สุดเท่าที่เคยทานมา “เป็นไงคะ”
“ดีมาก อร่อยที่สุดเท่าที่เคยทานมา”
“ไม่ต้องมายอฉันหรอกค่ะ ฝีมือฉันก็พื้น ๆ แค่คุณทานได้ฉันก็ดีใจแล้ว” สาลินเขิน “ฉันทานบ้างดีกว่า” สาลินยิ้มให้ ไม่รู้เลยว่าคุณชายรองรู้สึกอร่อยที่สุดตามที่พูดจริงๆ

คืนนั้นที่วังรัชนีกุล ท่านจันทร์กำลังทรงอ่านหนังสือ หม่อมวาณีนั่งปักผ้าอยู่ใกล้ๆ ศศิรัชนีจัดดอกไม้ลงแจกันอยู่ ท่าทางเศร้าซึม รื่น โรยกำลังริดก้านใบ ดอกไม้อยู่ที่พื้นใกล้ๆ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงใส่ชุดอยู่บ้านเดินมานั่งลง
หม่อมวาณีทัก “อ้าว ลูกหญิง”
“ท่านพ่อเพคะ หญิงมีเรื่องอยากปรึกษา เรื่องมรดกของหม่อมย่า ในส่วนของหญิง”
ท่านจันทร์แจง “หม่อมย่ายกให้เธอเป็นทุนการศึกษา กับเป็นของขวัญแต่งงาน ตอนเธอไปอเมริกาเพื่อที่เธอเรียนไม่จบ และเพื่อแต่งแล้วหย่าสายฟ้าแลบน่ะ เธอผลาญสมบัติไปจนไม่เหลือแม้แต่สตางค์แดงเดียว”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงคอแข็ง หม่อมวาณีสบตาศศิรัชนี รื่น โรยขยับเข้าหากัน
“แล้วท่านพ่อจะช่วยหญิงกับคุณรองยังไงบ้างเพคะ หลังจากที่เราแต่งงานกันแล้ว”
“ทำไมต้องช่วย สมบัติของชายรองมีตั้งเยอะแยะ”
“นั่นสมบัติเด็จป้าเพคะ ตอนนี้คุณรองกำลังลำบากเพราะเหลือแต่เงินเดือนราชการ ธุรกิจผ้าไหมก็ขาดทุน”
“อย่าว่าแต่ชายรองเลย ธุรกิจของรัชนีกุลก็อยู่ใต้ใบบุญของวังวุฒิเวสม์เหมือนกัน ถ้าฉันยื่นมือไปช่วย เสด็จพี่ไม่โปรดแน่ และถ้าเสด็จพี่กริ้วฉันขึ้นมาอีกคน เราจะเดือดร้อนกันหมด”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงลุกพรวดขึ้น “ท่านพ่อเห็นแก่ตัวเอง ไม่เห็นแก่หญิงเลย”
หม่อมวาณีและศศิรัชนีเกือบช็อก รื่น โรย เข้าบีบมือกันแน่น “หญิง!”
ท่านจันทร์มองคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงอย่างสมเพช แล้วตรัสเรียบๆ “แล้วเธอเล่า ตั้งแต่ลืมตาดูโลกขึ้นมานี่ เธอเคยเห็นแก่ใครอื่นบ้างไหม”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงชะงักแล้วเชิดหน้าเดินไปขึ้นไปชั้นบน หม่อมวาณีร้องเรียกลูกหญิงแล้ววิ่งถลาตามไป ศศิรัชนีมาคุกเข่ากับพื้นบีบกรท่านจันทร์อย่างปลอบโยน ท่านจันทร์แย้มสรวลแต่เนตรขมขื่น ศศิรัชนียิ้มปลอบ ซบหน้ากับตักของท่านพ่อทอดถอนใจ

ห้องนอนคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงกำลังพูดสายอยู่บนเตียง สายตาหวั่นไหวจากที่รู้ว่าท่านพ่อจะไม่ทรงช่วยเรื่องเงิน “อ้อ วันมะรืน มันจะไปเดินห้างใช่ไหม ดี ฉันจะไปเจอมันที่นั่น”

ที่ตำหนักเล็ก จรวยพูดสายอยู่ในห้อง “คุณหญิงแน่ใจเหรอคะว่า “เรือนหอ” น่ะ ไม่ใช่สำหรับคุณชายเล็กกับนังคนน้องแน่ๆ” จังหวะนี้ คุณชายโตเดินเข้ามา ชะงักหยุดฟัง
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงในห้องนอน “ฉันเพิ่งเจอนังคนน้องมา ถามลองใจมันดูแล้ว มันบอกว่ามันไม่ใช่คู่ของคุณเล็ก ดูมันไม่ได้สนใจอะไรเรื่องเรือนหอเลยสักนิด เพราะฉะนั้นน่าจะเป็นนังคนพี่กับชายเล็กเสียมากกว่า”
“เหรอคะ ก็แสดงว่านังคนพี่นี่แหละที่หวังว่าจะได้อยู่เรือนหอ คุณหญิงก็รีบจัดการเลยนะคะ”
“เธอก็ช่วยด้วยอีกแรงก็แล้วกัน ทำให้มันสิ้นหวังเป็นสะใภ้จ้าวให้มากที่สุด”
“ได้ค่ะ ให้มันหมดอาลัยตายอยาก ระเห็จจากวังไปเลย”
“เมื่อหมดเสี้ยนหนาม สมบัติของเด็จป้า รวมทั้งเรือนหอ ต้องเป็นของฉันทั้งหมด”
“ค่ะ จรวยก็หวังว่าอย่างนั้น อ้อ อย่าลืมนะคะวันมะรืนมันไปเดินช็อปปิ้งที่ห้าง เห็นว่าจะเข้าไปร้านติ่มซำด้วยนะคะ” จรวยหัวเราะ คุณชายโตส่ายหน้าระอาใจ

วันรุ่งขึ้น บ้านเช่าคุณชายรอง คุณชายรองใส่ผ้าขนหนู เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เปลือยท่อนบนน้ำยังพราวทั้งตัว เดินออกมาโถงกลาง แล้วสะดุ้งเฮือกเพราะสาลินกำลังเก็บกวาดโถง สาลินหันมาพอดี ห้องโถงสะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่งกว่าเดิม
“ว้าย” สาลินหันหลังให้
คุณชายรองรีบดึงผ้าขนหนูอีกผืนที่พาดบ่าอยู่ มาปิดท่อนบน “เออ.....เธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วเข้ามาในบ้านได้ยังไง”
“เมื่อคืนก่อนกลับ ฉันเอากุญแจบ้านไปด้วยน่ะค่ะ เพราะตั้งใจจะมาทำอาหารเช้าให้คุณทาน”
“เธอหันมาได้แล้ว” สาลินหันมา พบว่า คุณชายรองคลุมท่อนบนเรียบร้อย มองไปที่มุมครัวเห็นข้าวต้มกำลังอุ่นอยู่บนเตา “หอมจัง”
“ฉันทำข้าวต้มให้คุณค่ะ” สาลินตรงมาใกล้ แล้วเอามืออังหน้าผากทันที คุณชายรอง อึ้งไป “ตัวไม่ร้อนแล้วค่ะ เห็นไหมฉันลดไข้ให้คุณเห็นผลทันใจ”
“ขอฉันไปแต่งตัวก่อนเถอะนะ”
“ได้ค่ะ”
คุณชายรองรีบกลับเข้าห้องด้านใน สาลินดูแฮ็ปปี้ ไปดูข้าวต้มในหม้อต่อ

สาลิน คุณชายรอง ทานอาหารเช้าอยู่ด้วยกัน
“กุนเชียงบ้านสวนนี่อร่อยจัง ไม่ติดมันด้วย จำได้....คราวที่แล้วฉันให้ไอ้มอมกิน มันกระดิกหางใหญ่ แสดงว่าของโปรดมันเลยนะ”
“ชื่อคล้ายกัน ก็เลยชอบเหมือนกัน”
“หา....เธอพูดอะไร”
“ก็ชื่อเล่นคุณที่คุณศุภรเรียกไง”
“ศุภรเรียกฉันว่า “ไอ้หม่อม””
“ฉันได้ยินทีไร คิดว่าเป็นไอ้มอมทุกที” คุณชายรองหน้าบึ้ง สาลินทำหน้าวิงวอน “อย่าโกรธนะคะ ก็ครั้งแรกฉันได้ยินแบบนั้นจริงๆ นี่”
คุณชายรอง เอาตะเกียบคีบห้อยจ๊อส่งมาที่สาลินบ้าง“เธอชิมซิ” สาลินลังเล “มันเย็นแล้ว ไม่เหมือนไข่นกกระทาหรอก”
สาลินตีมือคุณชายรองเพียะ คุณชายรองคว้ามือไว้ สาลินชะงัก คุณชายรองมองตา สาลินหน้าแดงฉาน

ที่กลางห้องโถงคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงในชุดสั้นปักเลื่อม เดินเข้ามาแล้วชะงัก ตาวาว สาลินดึงมือออก คุณชายรองลุกขึ้นรับ สาลินลุกตาม
“อ้อ หญิง กินข้าวด้วยกันไหม”
“แหม....ถ้าร่วมวงด้วย ก็ขัดความสำราญแย่เลยซีคะ”
“คุณหญิงคะ คุณชายไม่สบายตั้งแต่เมื่อวาน ฉันเลยมาดูแล”
“ตั้งแต่เมื่อวาน! อ้อ งั้นก็ดูแลต่อเนื่องมาถึงวันนี้ซีนะ ค้างอ้างแรมกันรึเปล่า”
สาลินหน้าเชิด “ฉันคิดว่าฉันสมควรจะกลับแล้ว คุณชายคะหนังสือที่จะบริจาค ฉันมาเอาวันหลังก็แล้วกัน”
“เธอน่าจะบอกฉันด้วยนะ เพราะฉันก็มีของที่อยากบริจาคให้เป็นทานเหมือนกัน” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงยิ้ม หึงนิดหนึ่ง แต่โล่งใจมากกว่า
“กรุณาอย่าเข้าใจผิดนะคะ คุณชายกับฉันบริสุทธิ์ใจ”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงกรายมาใกล้ “เธอแน่ใจหรือ ว่าเธอบริสุทธิ์ใจจริง”
สาลินเริ่มโกรธ ยิ้มหวาน “ฉันแน่ใจค่ะ แน่ใจว่าฉันบริสุทธิ์กว่าคุณหญิง”
คุณชายรองสะดุ้ง คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงผวา สาลินพูดแล้วก็เสียใจ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเชิดหน้า “หญิงจะมารับคุณรองไปกินอาหารฝรั่งเศสที่ลาโรช แต่คุณรองกลับมีอาหารริมทางเสพอยู่แล้ว”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 21 วันที่ 9 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ