อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 22 วันที่ 11 พ.ย. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 22 วันที่ 11 พ.ย. 58

“ไม่ได้ถูกปล้ำ แค่ถูกวางยา ฉันว่าดีตรงที่ฉันจะได้มีข้ออ้างไม่ต้องไปทำงานกับเขาไง”
“สัญญาแลกเปลี่ยนของเธอกับนายอัศนีย์น่ะจบได้แล้ว”
“คุณรู้ด้วยหรือคะ”
คุณชายรองมองดุ ๆ “ฉันรู้ซี ต่อไปนี้ก็เลิกคบกับมันเสียที”
“ถึงคุณไม่บอก ฉันก็ไม่คบกับเขาอีกแล้ว”
“ที่นี้นายอัศนีย์จะมาทวงสัญญาบ้าๆ อะไรจากเธอไม่ได้อีก อ้อ แล้วก็เลิกคบกับเจ้าพลเสียด้วย”
สาลินมึนๆ “งั้นเสด็จจะทรงรับคุณกลับวังไหมคะ”
คุณชายรองยิ่งอ่อนโยนมากขึ้น “ก็มีคนไปกราบทูลจนเด็จป้าพระทัยอ่อนแล้วนี่”
“ฉันแค่ทำเพื่อคุณ แล้วก็เพื่อพี่ศรี”

“แล้วจะทำเพื่อฉันอีกอย่างได้ไหม สาลิน”
“คะ?”
คุณชายรองประทับจูบเนิ่นนาน สาลินหมดแรง ซบหน้ากับไหล่กว้างของคุณชายรอง คนทั้งคู่ตระกองกอดริมน้ำ งดงาม



รถแล่นมาจอดหน้ารั้วบ้าน สาลินนั่งนิ่งน้ำตาคลอ คุณชายรองหันมามอง คุณชายรองลงเปิดประตูประคองสาลิน ลงจากรถ “เดี๋ยวฉันไปส่งเธอในบ้าน”
สาลินสะบัดคุณชายรองแล้วหันมองหน้าถาม “คุณจูบฉันทำไม”
“ฉัน เออ”
“คุณรักกับคุณหญิงก้อย แล้วมาจูบฉันทำไม”
“ฉันเลิกกับหญิงก้อยเมื่อวานนี้เอง แต่ความจริงจะถือว่าเลิกมาปีนึงแล้วก็ได้”
“เขารักคุณจะตาย”
“หญิงก้อยไม่เคยรักใคร เธอไม่เคยได้ยินหรือ เมื่อความจนมาเคาะประตู ความรักก็โบยบินออกนอกหน้าต่าง” สาลินน้ำตาไหล ลงจากรถจะเข้าบ้าน คุณชายรองรีบตาม ยึดสาลินไว้ “ร้องไห้ทำไม สาลิน”
“ฉันทำผิด ถ้าคุณเลิกกับคุณหญิง คุณต้องกลับไปหาพี่ศรีนะ พี่ศรีรักคุณมาก”
คุณชายรองขุ่นใจขึ้นมาอีก “นี่จะเสียสละไปถึงไหน เธอยอมทำเพื่อฉันมาแล้ว เธอยอมไปทำงานกับอัศนีย์เพื่อให้ฉันกลับไปคืนดีกลับหญิงก้อย”
“คุณจะแต่งงานกับพี่ศรีไหมคะ”
“ไหนว่าเธอไม่มีวันจะรับฉันเป็นพี่เขยไง” สาลินร้องไห้ คุณชายรองโอบมาจูบหน้าผาก สองคนมองหน้ากัน คุณชายรองกำลังจะจูบสาลิน
ตาผลเรียก “คุณสา..คุณสา” ประตูรั้วมีเสียงถอดกลอนแกรก ตาผลแง้มประตูโผล่มา สาลินรีบผละจากคุณชายรอง คุณชายรองสบตา สาลิน หมุนตัว วิ่งเข้าประตู ตาผลไหว้คุณชายรอง คุณชายรองรับไหว้ ตาผลงง ทำไมเป็นคุณชายรองมาส่ง “สวัสดีครับคุณชาย จะเข้ามาก่อนไหมครับ”
“ดึกแล้ว ผมกลับล่ะครับ”
ตาผลรับคำแล้วปิดประตู คุณชายรองยืนนิ่งอึ้งแล้วแหงนมองดวงจันทร์ สีหน้ายุ่งยากใจนิดหนึ่ง แล้วค่อย ๆ ยิ้มกับ
ตัวเองเดินไปขึ้นรถ รถเปิดประทุนพุ่งปราดหายไป

ชานเรือนบ้านสวน นาฬิกาตีบอกเวลา 24.00 นาฬิกา คุณตามองดูนาฬิกา วิทยุครวญเพลง “ดึกแล้วคุณขา” คุณยาย ยายพิณนั่งทำกระทงใบตองสำหรับห่อหมกอยู่ สาลินวิ่งถกกระโปรงใส่รองเท้าขึ้นมาจากทางหน้าเรือน
“อ้อ เที่ยงคืนพอดี ราชรถกลายเป็นฟักทองหรือยังฮึ”
สาลินกัดริมฝีปาก นึกถึงราชรถและเจ้าชาย แล้วร้องฮือ “ฮื้อ” สาลินถกกระโปรงวิ่งขึ้นยกพื้นตรงไปยังห้อง รองเท้าข้างหนึ่ง หล่นปุลงหน้ายายพิณ
คุณยายเหน็บ “ว้าย รองเท้าแก้วหลุด แกวิ่งหนีเจ้าชายมาหรือ”
สาลินถึงห้องพอดี หันมาร้องฮื้ออีกครั้ง “ฮื้อ”
สาลินเข้าห้องดึงประตูปิดบัง คุณตาคุณยาย ยายพิณงงเป็นไก่ตาแตก ยายพิณส่งรองเท้าให้คุณยาย คุณยาย
ส่งให้คุณตา คุณตาทำตาปริบ ๆ เป็นงง

ห้องนอนสาลิน สาลินโถมตัวลงที่นอนทั้งชุดราตรี ดึงหมอนมาปิดหัว ดวงใจสับสนอลหม่าน น้ำตาค่อยๆไหลรินออกมา สาลินผลักหมอนไป ค่อย ๆ ลุกมานั่งร้องไห้ น้ำตาไหลพรากหน้าเบี้ยวเบะหันไปทางกระจกเงา เงาสะท้อนสะท้อนภาพสาวงาม ปากนั้นระเรื่องาม ดวงตาสดใสวาววามด้วยความรัก แก้มแดงปลั่งด้วยความอาย สาลินค่อยๆยกมือแตะปาก สาลินหวั่นไหวใจรัญจวน

ห้องโถงตำหนักเล็ก เจียมและแม่น้อมเดินออกมาจากห้องทีวี เห็นคุณชายรองถือกุญแจรถก้าวเข้ามาก็ร้องอุทาน พลางสะกิดแม่น้อม “ว้าย....คุณชายรอง”
แม่น้อมผวา “คุณชายรอง คุณชายรอง คุณชายรอง”
ทุกคนกรูกันออกมาจากห้อง นมย้อยน้ำหูน้ำตาถลาไปจับแขนคุณชายรอง คุณชายเล็ก หม่อมอำพัน คุณชายโต จรวยเป็นงงกันทุกคน “คุณชายขา คุณชายของนม”
“ชายรอง”
“นายรอง มาได้ยังไงกันนี่ แล้วทางเสด็จ” คุณชายโตเข้ามาลูบหลังลูบไหล่ดีใจ
จรวยเชิด “ฮึ ถือวิสาสะกลับมาอย่างนี้ แล้วเสด็จจะทรงว่ายังไงนี่”
“เงียบเลยจรวย” คุณชายโตดุ
“เสด็จประทานพระอนุญาตผมกลับมาได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว” ทุกคนมองหน้ากันงง ๆ คุณชายเล็กยิ่งสงสัยหนัก
“ยังไงกันลูก ชายรอง”
“เอาไว้พรุ่งนี้ค่อยคุยกันยาวๆ ตอนนี้ผมขอตัวก่อนนะฮะ”
“จ้ะๆ”
“เชิญเถอะค่ะ คุณชาย”
คุณชายรองเดินขึ้นชั้นบนไป หม่อมอำพันนึกขึ้นได้ ตาเบิกโพลง “ชายรองกลับมา ก็ยังเป็นทายาทตัวจริงอยู่น่ะซี”
“ฮะ ตัวปลอมอย่างผมก็ตกกระป๋องไปตามระเบียบ”
“ใช่ย่ะ คงรู้ตัวแล้วสินะ” หม่อมอำพันค้อนคุณชายเล็ก คุณชายเล็กตามคุณชายรองขึ้นชั้นบน “ว้าย....ดีใจ สงสัยดวงฉันขึ้นแล้ว นังเจียมพรุ่งนี้เรียกขามาให้ครบ”
“เจ้าค่ะ พรุ่งนี้บ่อนเปิดเจ้าค่ะ”
“พรุ่งนี้นมย้อยเตรียมสำรับคับค้อน 30 ที่” หม่อมอำพันเดินออก
“ชายรองกลับมาได้ไงนม” คุณชายโตซักนมย้อย
“นมก็แปลกใจ”

ห้องนอนคุณชายรอง คุณชายเล็กตามเข้ามาในห้อง คุณชายรองกำลังจะเปลี่ยนชุด “มากวนฉันทำไม ฉันจะพักผ่อน พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”
“ไม่ได้ครับ ขืนพี่ยังอมพะนำอยู่ ผมนอนไม่หลับแน่ ๆ ตกลงมันเรื่องอะไรกันครับ อยู่ดีๆ พี่ก็กลับมาไม่มีปี่มีขลุ่ย แถมยังบอกด้วยว่าเสด็จประทานพระอนุญาตแล้ว”
“ที่ฉันเคยบอกนายไง ฉันกำลังเล่นละครโรงใหญ่ แล้วตอนนี้ละครก็ใกล้จบแล้ว”
“ละคร? พี่เล่นละครตอนไหนไม่ทราบ”
“ก็ที่ฉันกลับไปรักกับหญิงก้อยใหม่นั่นไงล่ะ”
“นั่นไม่ใช่เรื่องจริง?”
“ถูกต้อง”
“เดี๋ยว.....แล้วที่เด็จป้าทรงเนรเทศพี่ออกจากวัง”
“เด็จป้าทรงร่วมแสดงอยู่ด้วย”
คุณชายเล็กทรุดนั่งขอบเตียง อ้าปากค้าง “มัน....มันเริ่มตั้งแต่ตอนไหนฮะพี่”
“จำวันที่เราเข้าเฝ้าเสด็จพร้อมกันวันนั้นได้ไหม ที่ห้องทรงพระอักษร”

ย้อนไปที่ห้องทรงพระอักษร คุณชายเล็กลุกขึ้นยืนโค้งให้เสด็จ มือยังมีกุหลาบด้วย แล้วออกจากห้องไป เหลือคุณชายรองอยู่เพียงลำพังกับเสด็จ
“หลังจากที่แกออกจากห้องไปแล้ว ฉันได้กราบทูลขอคำปรึกษาจากเสด็จ เรื่องละครฉากใหญ่”
“อะไรนะ เธอจะให้ป้าเล่นละครร่วมกับเธอ”
“พะยะค่ะ”
“ไหน บอกแผนของเธอทั้งหมดมาซิ”
“เริ่มต้นด้วยเกล้า จะกลับไปคบหญิงก้อยเพื่อลองใจอีกครั้ง”
“แสดงว่าเธอจะขัดใจป้าอย่างไม่เกรงกลัวใด ๆ”
“พะยะค่ะ จากนั้นเด็จป้าจะทรงลงโทษเกล้าขั้นเด็ดขาด ทรงเนรเทศเกล้าออกจากวัง”
“หา....ขนาดนั้นเชียว ฉันจะเล่นได้ไหมเนี่ย” เสด็จตกพระทัยแต่แล้วเมื่อนึกก็สรวลออกมา “แต่ก็น่าสนุกดีนะ”
คุณชายรองยิ้มรับ

คุณชายเล็กยังอ้าปากหวอ “ถ้าอย่างนั้นวันที่พี่พายายก้อยมาดูเรือนหอ นั่นก็เป็นความตั้งใจ เป็นอีกบทบาทหนึ่ง”
“ใช่....เฮ้อ แต่วันนั้นเกือบหลุดบทแล้วเหมือนกัน”

ย้อนไปที่บริเวณก่อสร้าง เสด็จเผชิญหน้าคุณชายรอง คุณหญิงเทพีเพ็ญแสง
“เธอพาหญิงก้อยมาดูเรือนหอแบบนี้ หมายความว่า....เธอกำลังบอกฉันว่า นี่คือเรือนหอของเธอสองคนงั้นสิ”
คุณชายรอง อึกอักพูดไม่ออก คุณหญิงเทพีเพ็ญแสง พูดแทน “ก็ควรจะเป็นของเราสองคนซีเพคะในเมื่อคุณรองตัดสินใจแล้วว่าจะแต่งงานกับหญิง”
เสด็จมองคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง หัวจรดเท้า เบือนหน้าหนี แล้วหลิ่วตากับคุณชายรองอย่างขอความช่วยเหลือ
“กิตติ มาคุยกับฉันส่วนตัว” เสด็จดำเนินแยกไปริมบึงบัว คุณชายรองตามไป

เสด็จพระพักตร์เชิดอยู่ริมบึง เห็นคุณสอางค์ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสง คุณชายเล็ก มาลา วรรณาอยู่เบื้องหลัง
คุณชายรองเดินเข้ามาสมทบ
เสด็จพระเนตรลอกแลกทันที “เอายังไงดีชายรอง พอด้นสดแบบนี้ ป้าคิดคำพูดไม่ออก จะตอบโต้ยายก้อยยังไงดี”
“เด็จป้าทรงไล่กระหม่อมกลับไปก่อนพะยะค่ะ แล้วทรงยืนยันว่าเรือนหอทรงสร้างให้ผู้ที่เหมาะสมอยู่เท่านั้น”
เสด็จทรงท่อง “ไล่เธอกลับ แล้วยืนยันเรื่องผู้ที่เหมาะสมอยู่เรือนหอ ได้ ได้ จำได้แล้ว”
“อ้อ....มีอีกเรื่องพะยะค่ะ เด็จป้าทรงยื่นคำขาดให้เกล้าต้องกลับมากราบทูลว่าจะแต่งหรือไม่แต่งกับศรีจิตรา ภายในสามวัน”
“ภายในสามวันนะ”
“พะยะค่ะ”
“เอาล่ะ ฉันพร้อมแล้ว”
“เออ อย่าหาว่าเกล้าบังอาจ เลยนะพะยะค่ะ เด็จป้าน่าจะกริ้วกว่านี้ สุรเสียงดุกว่านี้อีกสักหน่อย จะทรงสมบทบาทมากพะยะค่ะ”
“อ้อ เมื่อกี้เบาไปใช่ไหม ได้ ได้” เสด็จสูดลมหายใจลึก ๆ คุณชายรองรีบคำนับแล้วกลับไปยังกลุ่ม
เสด็จทรงตรัสกับคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง “กล้ามากนะหญิงที่ถามในสิ่งที่เธอไม่ควรถาม”
“หม่อมฉันต้องการความยุติธรรมเพคะ”
“ได้ ความยุติธรรมก็คือ เรือนหอนี้ฉันสร้างขึ้นเพื่อชายรองและศรีจิตรา ไม่ใช่ให้ใครมาอยู่ก็ได้ตามอำเภอใจ กิตติราชนรินทร์”
“พะยะค่ะ”
“ฉันให้เวลาเธอสามวัน ไตร่ตรองให้ถ้วนถี่ แล้วมาให้คำตอบฉันอีกครั้ง”
“แต่หม่อมฉันคิดว่า คำตอบของคุณรองคงเหมือนเดิมเพคะ” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงตอบแทน ทุกคนตะลึงงัน
“หมดธุระเธอแล้ว กลับไปได้ ไป ไปให้พ้นหน้าฉันได้แล้ว ทุกคน”
“เพคะ ชายรองรีบกลับไปเลยนะ ทุกคนไป” คุณสอางค์รีบพยักหน้าให้ทุกคนออกไปโดยเร็ว
คุณชายรองรีบพาคุณหญิงเทพีเพ็ญแสงออกไป คุณชายเล็กมองตามพี่ชายอย่างโกรธเต็มที เสด็จยังทอดเนตรไปยังบึงบัว ทอดถอนพระทัย เสด็จสรวลออกมาเล็กๆ เมื่อทุกคนกลับกันออกไป

คุณชายเล็กเป็นอึ้ง “แล้วพี่ก็ถูกเนรเทศออกจากวัง แล้วทำไม....วันนี้พี่ถึงกลับมา”
“แผนสำเร็จไปขั้นนึงแล้วน่ะซี หญิงก้อยบอกเลิกฉันแล้วเมื่อวาน”
คุณชายเล็กยิ้มยินดี “หา...บอกเลิกแล้ว แล้ว.... สาลินล่ะครับ”
“สาลิน....เออ....ฉันเพิ่งพาเขาออกจากไนท์คลับนายอัศนีย์เมื่อกี้ และเขาสัญญาว่าจะไม่กลับไปทำงานกับนายอัศนีย์อีกแล้ว”
“งั้นแผนของพี่ก็สำเร็จหมดแล้วนี่ครับ เอ.....แล้วคุณศรีล่ะ พี่จะกลับมาหมั้นหมายกับคุณศรีอีกรึเปล่า” คุณชายเล็กหน้าสลด “คุณศรีรักพี่มากนะครับ”
“พรุ่งนี้ฉันจะเข้าเฝ้าเด็จป้า ทุกอย่างจะลงเอยตามที่มันควรจะเป็น”
“หมายความว่ายังไงครับ”
“พรุ่งนี้นายจะรู้เอง ไปนอนได้แล้ว ฉันง่วงเต็มที”
“พี่”
“อะไร”
คุณชายเล็กเดินเข้ามากอดพี่ชาย “ผมดีใจที่พี่กลับมา”
“ขอบใจ”
คุณชายเล็กผละจากคุณชายรอง “แล้วดีใจที่สุดที่ทุกอย่างคือละคร พี่ยังเป็นพี่แสนฉลาดของผมคนเดิม ไม่ใช่ “ไอ้โง่ ไอ้ควาย” อย่างที่ผมเข้าใจแต่แรก”
“อยากโดนเตะใช่ไหม ไอ้เบื๊อก ไปได้แล้ว” คุณชายรองผลักหลังคุณชายเล็กออกจากห้องไป แล้วเดินกลับมายิ้มที่ปลายเตียงครุ่นคิดเรื่องรสจูบสาลินเมื่อกี้
เช้าวันใหม่ คุณตาคุณยาย ยายพิณนั่งช่วยจัดอาหารเตรียมถวายเพล บรรดาอุบาสก อุบาสิกา มากันเต็มศาลาแล้ว เห็นพุดซ้อนและชบาทิพย์แต่งตัวโดดเด้งเด่นออกมาจากทุกคน พุดซ้อนตาวาวเข้ามาทักทาย ถือวิสาสะเปิดตะกร้าขนมทรงกลมเป็นไม้ไผ่สานถี่ยิบออกดู “อู๊ย....ตะกร้าขนมสวยจริง ขนมอะไรคะ”
“ขนมของจีนน่ะ แม่ซ้อนรู้จักไหมล่ะ”
“อู๊ย รู้จักซีคะ แหมดิฉันเคยกินบ่อย ๆ เขาเรียกว่าขนมคอห่านใช่ไหมค่ะ” คุณตา คุณยาย สะดุ้ง
ชบาทิพย์สะกิด “ว้าย ไม่ใช่แม่ เขาเรียกว่าขนมคอเป็ด”
“ถ้าคอห่านน่ะ มันเว็จแล้วจ๊ะ” ผู้คนโดยรอบหัวเราะคิกคัก
พุดซ้อนหน้าแตกพูดแก้เกี้ยว “วุ้ย มันก็คล้ายๆกันแหละ นี่หนูสาไม่มาหรือคะ”
“ไม่มาหรอกค่ะ เขาทำงาน นานๆทีถึงจะมาได้”
ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ๆ ต่างออกความเห็นกันใหญ่ “เห็นว่าไปทำงานกลางคืน เป็นพ๊าดซะเนอร์เบียร์ฮอลล์” / “เลยนอนกลางวันแทนหรือยังไงคะ”
“ก็คงเพลียนะค่ะ ก็โถ ทำงานติดพันจนมาพัลวันเกกันริมถนน” พุดซ้อนพูดจบ คุณตา คุณยาย ยายพิณชะงัก “เดี๋ยวมันยังไงกัน แม่ซ้อนพูดมาให้ชัดๆซิ”
พุดซ้อนตาวาว เริ่มเล่าเป็นภาพ
“คือว่า เมื่อคืนดิฉันกับลูกชบาไปดูหนังกลางแปลงรอบดึกแล้ว นึกสนุกอยากออกกำลัง ก็เลยชวนลูกชบาทิพย์เดินกลับบ้าน ผ่านวัดใต้”
ย้อนไปที่ริมน้ำ พุดซ้อน ชบาทิพย์แต่งตัวเต็มเช่นเคย สวมส้นสูงเดินเปลี้ยผ่านต้นไม้ริมแม่น้ำ
“ตั้งสามสี่กิโล ทำไม ไม่เรียกสามล้อนะ”
“ไม่เอาย่ะ เปลือง”

พุดซ้อนเล่าต่อเนื่อง “มีรถเปิดประทุนแล่นมาจอด ผู้ชายน่ะใส่ชุดราตรี แม่ผู้หญิงแต่งตัว เปิดนั่น เว้านี่เหมือนผู้หญิงหยำฉ่า” คุณตาขบกราม กำทัพพีแน่น คุณยายตาวาว ยายพิณอ้าปากฟัง ผู้คนฟังตาเป๋ง “มองไปมองมาคือหนูสานั่นเอง”

ภาพย้อนที่ริมน้ำ คุณชายรองยืนคุยกับสาลินข้างรถ สาลินก้าวลงรถเซอยู่ในอ้อมกอดคุณชายรอง ชบาทิพย์และพุดซ้อนซุ่มแอบดู
พุดซ้อนยิ้มขยะแขยง แต่ชบาทิพย์กลับเริ่มมีอาการเคลิบเคลิ้ม “แล้วไม่ยักไปส่งที่บ้านนะคะ ยืนพร่ำพลอดกันอยู่ริมน้ำเป็นนานสองนาน ดิฉันก็เป็นห่วงยังไงหนูสาก็เหมือนลูกเหมือนหลาน”
“แล้วยังไงอีก” คุณยายซัก
“จะยังไง ฝ่ายชายก็กระชากเข้ามากอดรัดฟัดเหวี่ยง” ชบาทิพย์ร้องวี๊ดเบา ๆ คล้ายถึงสวรรค์ชั้นเจ็ด
ภาพย้อนที่ริมน้ำ คุณชายรองก้มลงจูบสาลินแผ่วเบา แล้วหนักขึ้นดูงดงามราวเทพนิยาย พุดซ้อนดึงชบาทิพย์ที่ตาเชื่อมหายไปหลังพุ่มไม้
“แล้วก็จูบกันจนลิ้นปลิ้น ยังกะหนังโป๊ที่มาฉายในวัดวันนั้น”
“ใครว่าจ๊ะ เขาจูบกันแผ่วเบาแล้วค่อยๆหน่วงหนัก สวยยังกะเจ้าหญิง เจ้าชาย”
“เอ๊ะ อี เอ้ย หนูชบา ยังไงก็ไม่ได้ลูก บัดสีบัดเถลิง อุจาดสกปรก ลามกจกปี้สัปดี้สัปดน ผิดขนบ แหวกจารีต ฝืนธรรมเนียมฝ่าประเพณี ทุก ๆ ข้อ”
ยายพิณถึงบางอ้อ “มิน่า ถึงวิ่งหนีจนรองเท้าหลุด”
คุณยายเข้าใจ “มิน่า ปากถึงได้เจ่อเป็นครุฑ”
“ไอ้อัศนีย์ มึงตาย” คุณตาตบพื้นศาลาปัง
ชบาทิพย์ตื่นจากภวังค์รัก “ว้าย คุณอัศนีย์ของหนูมาเกี่ยวอะไรด้วยคะ”
คุณตา คุณยายชะงักมองหน้ากัน ยายพิณยิ้ม ทุกคนเริ่มเดาได้ “อ้าว แล้วใครยะ”
“จะใครล่ะคะ ถ้าไม่ใช่ว่าที่พี่เขยคนเดิม คุณชายรองอะไรนั่น ทีนี้คุณน้าจะอมพระมาพูดว่าไม่มีอะไรกัน ก็คงเชื่อยากแล้วล่ะนะคะ” คุณตา คุณยาย ยายพิณเชิดใส่ พุดซ้อนเชิดหน้าชนะศึก

ห้องโถงตำหนักเล็ก เจียม แม่น้อม หม่อมอำพันเดินนำนางข้าหลวงวางของรับทานลงบนโต๊ะ นมย้อยรออยู่แล้ว คุณชายรอง คุณชายเล็กลงบันไดมาพร้อมกัน หม่อมอำพันโผเข้าจะเข้ากอด คุณชายเล็กอ้าแขนรับ หม่อมอำพันผลักหัวจนเซ คุณชายเล็กมาร้องทุกข์กับนมย้อย
“ตารอง.....มาแล้วหรือลูก วันนี้แม่ลงครัวเอง ทำของโปรดให้เราตั้งสิบอย่าง กินเลยนะลูก”
คุณชายเล็กท้วง “แล้วมีของโปรดของผมบ้างไหมฮะ”
“มีย่ะ มีกากหมูเต็มโถอยู่ก้นครัว ไว้ให้แกกินกับพริกดองน้ำปลา” คุณชายเล็กกุมอกทำเซซัง หม่อมอำพันค้อนขวับหันไปลูบหลังลูบไหล่คุณชายรองต่อ “อ้อ แม่อยากชวนแม่ศรีโสดาเขามากินข้าวกับเราซักวัน จะได้คุ้นเคยกันไว้”
คุณชายรองงง “ใครนะฮะ”
“วุ๊ย จะแต่งกันอยู่แล้ว ยังจะถามอีก”
คุณชายเล็กแก้ “โธ่ เขาชื่อศรีจิตราต่างหากฮะ”
“อุ๊ย ก็นั่นแหละ คล้ายๆ กัน”
“แหม หม่อมน่าจะชวนมาเล่นไพ่มากกว่า”
“ไม่เอา ช่วงนี้ฉันยิ่งเสียยุบเสียยับอยู่”
“แหม คุณศรีอาจจะเป็นเทพีแห่งโชคก็ได้ฮะ พอเป็นสะใภ้ปั๊บ หม่อมก็กินเรียบหมดทั้งวง”
“ให้สมพรปากเถอะย่ะ ฉันจะเอาทองปิดทั้งตัวเลย”
จรวยอุ้มลูกโผล่มากับคุณชายโต ทุกคนมอง หม่อมอำพันค้อนขวับ นมย้อยถามคุณชายรอง “คุณชายจะรับประทานเลยไหมคะ”
“ผมขอไปเฝ้าเด็จป้าก่อนครับ เดี๋ยวจะกลับมากินข้าวกับหม่อมแม่”
“อุ๊ยได้ลูก”
“นายเล็ก เดี๋ยวนายไปเข้าเฝ้าเสด็จกับฉันด้วย” คุณชายเล็กเป็นงงไป

ที่บ้านสวน มีเสียงขวับ ๆ และสาลินร้องครวญคราง “ฮือ....คุณตา คุณยาย พอเถอะค่ะ ทรมานเหลือเกิน” บนชั้นสองบ้านสวน คุณตาถือตะพดคุมเชิงหน้าเคร่งดูโหดร้าย คุณยายเงื้อไม้หวายฟาดครั้งแล้วครั้งเล่า “หนูทนไม่ไหวแล้ว พอแล้ว” คุณตาร้องฮึ่ม คุณยายตีต่อ เสียงสาลินโวยวาย “ขมยิ่งกว่ามะระอีก”
คุณยายเอาหวายตีที่นอนที่เอามาพาดลูกกรง คุณตาเช็ดตะพดอยู่ที่พื้น ยายพิณถือชามยาเขียวกรอกสาลิน สาลินผลักออก ตาผลช่วยคุณตาทำความสะอาดตะพดของสะสม
คุณยายหันมา “อ้อ.....ขม แล้วที่ไปจูบกันริมแม่น้ำ ให้อีพวกปากหอยปากปูมันเห็นน่ะ มันคงหวานซาบซ่านถึงใจซีนะ”
สาลินหน้าซีดตกตะลึงจังงัง คุณยายเงื้อไม้ตีฟาดที่นอนอีกครั้งราวระบายอารมณ์แล้วทรุดนั่งลง คุณตาส่งไม้เท้าให้ตาผลรวบไปเก็บแล้วลงนั่งด้วย ยายพิณก็วางชามยาเขียวลง
“คุณยาย .. หนู”
“ฮึ.....อับอายขายหน้าเขาไปเจ็ดคุ้งน้ำ ทีแรกคิดว่าไอ้เจ้าเศรษฐีนั่น ทำไมถึงกลายเป็นคุณชายไปได้”
คุณตา คุณยายกังวล แต่ยายพิณยิ้มร่า

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนที่ 22 วันที่ 11 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ