อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนอวสาน[3] วันที่ 12 พ.ย. 58

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนอวสาน[3] วันที่ 12 พ.ย. 58

“บอสคะ กำหนดการวันเล่านิทานค่ะ”
“ฮั่ม” ไนเจลคำรามอีก สาลินผวา ไนเจลหน้าบิดเบี้ยว แล้วกลายเป็นเบะ “ฮือๆๆ จินนี่ไม่รักผมเลย”
“บอสคะ”
ไนเจลโผเข้ากอดสาลิน ซบหน้ากับไหล่สาลินสะอื้น ฮักๆ สาลินตาเหลือกยกมือเก้ ๆ กัง ๆ “ผมเบื่อเหลือเกินแล้วที่ต้องเป็นมดแดงแฝงฝีมะม่วง”
“แฝงพวงมะม่วงค่ะ” ไนเจลร้องฮือ “โอ๋....ไม่ร้องนะคะ ไม่ร้อง” สาลินตัดสินใจยกมือลูบผมไนเจล แล้วตีแปะๆ “โอ๋ คุณจินนี่ชอบบอสมากนะคะ แต่บอสชอบประชดประชันเขา เขาก็โกรธน่ะซีคะ” ที่หน้าประตู คุณชายเล็กถือกุหลาบก้าวมาพอดีมองไป บราลี ลลิตาเดินตามมาอ้าปากค้าง สาลินกอดไนเจลมือลูบผม “บอสน่ารักออกอย่างนี้ ใครจะไม่รักไม่มีหรอกคะ” คุณชายรองยืนนิ่งอึ้ง มองอย่างเย็นชา

ห้องทำงานไนเจล สาลินกอดไนเจลมือลูบผม “บอสน่ารักออกอย่างนี้ ใครจะไม่รักไม่มีหรอกคะ”
คุณชายรองยืนนิ่งอึ้ง มองอย่างเย็นชา แล้วหมุนตัวเดินจากไป บราลีและลลิตารีบตาม



โถงห้องสมุด บราลี ลลิตาตามคุณชายรองออกมา
บราลีพยายามอธิบาย “คุณชายคะ อย่าเพิ่งเข้าใจผิด ยายสากับบอสไม่ได้มีอะไรกันนะคะ”
ลลิตาเสริม “บอสเขาเสียใจที่คุณจิตริณีไม่รับรักเขาน่ะค่ะ”
“ขอบคุณครับที่ช่วยแก้แทนให้สาลิน แต่ผมไม่ได้เข้าใจผิดสาลินหรอกครับ ผมรู้ว่าสาลินไม่ได้มีใจกับมิสเตอร์ไนเจล”
บราลีงง “อ้าว.....แล้วจะรีบกลับทำไมล่ะคะ ทำไมไม่อยู่คุยกับสาลินก่อน”
“เฮ้อ....มันมีเหตุผลอื่นน่ะ ผมขอตัวนะครับ อ้อ ไม่ต้องบอกนะครับว่าผมแวะมา” คุณชายรองแยกไปพร้อมกุหลาบในมือ
สองสาวถอนใจ ลลิตาอยากรู้ “แล้วเหตุผลอะไรล่ะ”
สาลินออกมาพอดี “บอสร้องไห้กับไหล่ฉัน เสื้อฉันเปียกไปหมดเลย” บราลี ลลิตาทำหน้าเศร้า “มีอะไรเหรอ”
ลลิตารีบปฏิเสธ “ปละ เปล่า ไม่มีอะไร” สาลินงง ๆ แล้วแยกไป
จิตริณีเดินผ่านมาพอดี บราลีจึงเรียกไว้ “คุณจินนี่คะ มีเรื่องจะปรึกษา”
“เรื่องอะไรคะ”
“ดูเหมือนบอสของเราจะทำให้คุณชายรองกับลินซี่หมางใจกันแล้วล่ะค่ะ”
“เล่าซีคะ เรื่องเป็นอย่างไร”

เทอเรสมุมสวนวังรัชนี ศศิรัชนีหน้าซึมเศร้ากำลังจัดดอกไม้อย่างเฉยชา รื่นกับโรยหัวเราะระริกระรี้เข้ามายอบตัวลง อ้าปากจะรายงาน “นายเล็กมาล่ะซี”
สองนางหน้าม้าน “เจ้าค่ะ”
คุณชายเล็กเดินเข้ามายิ้มๆ รื่น โรยกลับไปทางเดิม
“นายเล็กนั่งซี ยินดีด้วยนะ ได้ข่าวเธอกับคุณศรีจิตราแล้ว จะเข้าประตูวิวาห์อยู่รอมร่อแล้วใช่ไหม”
“ยังหรอก ต้องรอพี่รองกับคุณสาก่อน”
ศศิรัชนีหน้าหมองลง “ทุกคนสมหวังกับความรักของตัวเอง น่ายินดีจริง ๆ”
“แล้วเธอเองล่ะ เมื่อไหร่จะยอมคุยกับเฮียศุภรเขาเสียที เธอก็รู้แล้วนี่ว่าวันนั้นเฮีย เขาเล่นละคร มันไม่ใช่เรื่องจริง”
“ฉันไม่ชอบการหลอกลวงน่ะซี”
“โธ่ เฮียเขาเล่นไปตามแผนของพี่รอง ไม่ใช่ความผิดเฮียเขาเสียหน่อย”
“แล้วฉันควรจะทำยังไง”
“ก็คุยกันให้รู้เรื่องไง”
รื่น โรยหัวเราะแว่วมาอีกครั้ง ทั้งสองพูดกับใครบางคน
“รื่น โรยคุยกับใครในสวนน่ะ”
“ไป ไปดูกัน” คุณชายเล็กพาศศิรัชนีไปที่มุมสวน

ที่มุมหนึ่งในสวน รื่น โรยคุยกับศุภรหัวเราะระริก ศุภรถือช่อดอกไม้สวยในมือ
ศศิรัชนีทำท่าไม่พอใจ “เธอพาเขามาทำไม”
“ยังไงก็ต้องคุยกัน เฮียเขาคิดถึงเธอจะแย่อยู่แล้ว อ้อ นี่....มีอีกเรื่องจากพี่รอง”
“อะไรเหรอ”
คุณชายเล็กส่งจดหมายปิดผนึกส่งให้ศศิรัชนี “พี่รองบอกว่าช่วยส่งให้หญิงก้อยด้วย เอาล่ะ ฉันขอทำหน้าที่ทูตประสานสัมพันธ์ครั้งสุดท้ายนะ” คุณชายเล็กเดินตรงไปหาศุภร แล้วกระซิบกระซาบ
ศุภรหันมาหาศศิรัชนีแล้วเดินตรงมาหา “คุณกลางครับ ยกโทษให้ผมเถอะนะครับ” ศศิรัชนีเป็นอึ้งไป ศุภรส่งดอกไม้ให้ ศศิรัชนีรับมา “วันนี้ผมมาขอทานเค้กสายรุ้งของคุณกลาง ได้ไหมครับ”
ศศิรัชนีใจอ่อนยวบลงทันที แล้วค่อยๆ ยิ้มออกมา น้ำตารื้นขึ้นนิดๆ “เชิญค่ะ แต่ต้องช่วยทำนะคะ เพราะเลิกทำไปหลายวันแล้ว”
“ใช้ผมมาเถอะครับ ผมยินดีทำทุกอย่างเพื่อคุณกลาง”
ศศิรัชนีพา ศุภรกลับไปที่เทอเรส คุณชายเล็กถอนใจ รื่น โรยยิ้มปลื้ม
“คุณชายขา คงเข้าใจกันได้แล้วนะคะ เพราะช่วงนี้พวกเราทานอะไรไม่ลงเลย”
“ตรอมใจแทนหญิงกลางเหรอรื่น”
“เปล่าค่ะ อาหารเค็มจัดทุกประเภทค่ะ”
“ตั้งแต่คุณกลางเสียใจเรื่องคุณศุภร ทำกับข้าวทำขนม ผิดรสหมดเลยค่ะ” คุณชายเล็กงง รื่น โรยหัวเราะคิกคัก

ห้องนอนคุณหญิงเทพีเพ็ญแสง คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงกำลังอ่านเนื้อความในจดหมาย ขยำทิ้งปาลงกับพื้นแล้วหันขวับ สะบัดผ้าบางมามองศศิรัชนี มีเค้กสายรุ้งเพิ่งทำสดใหม่วางอยู่ “จะมาทวงแหวนของท่านพ่อคืน ฮึ จะเอาไปให้นังนั่นล่ะซี หญิงไม่หวงเอาไว้หรอก”
“จ้ะ หญิงเก็บแต่เครื่องเพชรแพงๆ เอาไว้ก็พอ แหวนคุณรองเป็นแค่พลอยไม่มีราคาค่างวดอะไร”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงเชิด ไปนั่งที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เปิดลิ้นชักหาแหวนของคุณชายรอง “นี่คงหมั้นหมายกันแล้วล่ะซี เห็นไหมคะว่าเด็จป้าอยุติธรรมแค่ไหน อคติกับหญิงสารพัด แต่กับนังหลานสาวแม่บ้านนั่นน่ะทรงยอมง่ายๆ”
“ใครบอกว่าเสด็จป้าทรงยอมง่ายๆ ทรงลงทุนลงแรงไปตั้งเยอะ”
“หมายความว่าอะไรคะ”
“ก็เสด็จป้าทรงอุตส่าห์เล่นละครร่วมกับคุณรอง ทรงทำเป็นเนรเทศคุณรองออกจากวัง เพื่อพิสูจน์ว่าใครรักคุณรองที่ตัว ใครรักที่เปลือกไงจ๊ะ”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงลุกพรวดมา ประจันหน้าศศิรัชนีเพราะไม่คิดว่าศศิรัชนีจะรู้ “พี่หญิง! พี่หญิงรู้ได้ยังไง อ้อ... หรือว่าคุณเล็กกับนายศุภรเอามาเที่ยวพูด”
“ข่าวจากวังวุฒิเวสม์น่ะมาสายตรงที่วังรัชนีกุลเสมอนะจ๊ะ เพียงแต่รู้จากคุณศุภรเพิ่มมาว่า คุณศุภรก็ต้องร่วมมือเล่นละครกับคุณรองด้วย”
“บทบาทไหนไม่ทราบคะ”
“ก็เจ้าของรถบุโรทั่งที่เธอนั่งอยู่นั่นไง”
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงอยากร้องกรี๊ดออกมา รื่น โรยเข้ามา “คุณหญิงกลางขา อาหารค่ำพร้อมปรุงแล้วค่ะ”
“ชิมเค้กแล้วหรือยังรื่น โรย”
“อร่อย หวานมันเหมือนเดิมแล้วค่ะ”
“คุณศุภรกับคุณชายเล็กขอเค้กกลับไปทาน คนละหลายชิ้นเลยนะคะ”
ศศิรัชนียิ้มบาน “ขอตัวไปปรุงมื้อค่ำก่อนนะจ๊ะหญิง” ศศิรัชนีจะตามรื่น โรยออกไป
คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงประกาศเสียงลั่น “อ้อ ร่วมมือกันเป็นทีม ได้ค่ะ งานนี้หญิงก็จะให้เสด็จป้าได้ทรงรู้ว่า นังศรีสะใภ้ของเสด็จป้า...เคยทำระยำตำบอนอะไรเอาไว้บ้าง” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงมองแหวนในมือดวงตาอาฆาตแค้น ศศิรัชนี รื่น โรยหน้าเสีย

วันรุ่งขึ้นที่ร้านอาหารโต๊ะด้านสุด คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงนั่งรออยู่ จรวยเดินสงบเสงี่ยมมาชุดสีอ่อน แต่หน้าตาอิ่มบุญเดินมา คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงมองตาปริบๆ จรวยยกมือไหว้แช่มช้อย คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงรับไหว้ ชี้ให้จรวยนั่ง
“คุณหญิงมีอะไรให้รวยรับใช้คะ”
“ฉันเอาแหวนมาฝากเธอ คืนคุณรอง” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงหยิบกล่องแหวนมาส่งให้จรวย
“ได้ค่ะ”
“แล้วฉันยังมีของฝากไปถวายเด็จป้าด้วย” คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงตาวาวเลื่อนซองกระดาษสีน้ำตาลขนาดกลางมา จรวยรับมาอย่างงงๆ คุณหญิงเทพีเพ็ญแสงทำหน้านางร้ายแต่สวย

ห้องนอนคุณชายโต จรวยเดินเข้ามาในห้อง วางกระเป๋าถือ ซองน้ำตาลและกล่องแหวนลงที่โต๊ะเครื่องแป้ง เจียมและนางข้าหลวงสองนางเพิ่งทำความสะอาดห้องเสร็จ จรวยยิ้มให้อย่างแสนดี เจียมมองไปที่กล่องแหวน
“ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วค่ะคุณจรวย”
“ขอบใจจ๊ะเจียม” เจียมมองจรวยอย่างไม่วางใจนัก ออกไปพร้อมสาวใช้ จรวยถือซองไปนั่งบนเตียง มองซองในมืออย่างชั่งใจ “ของฝากอะไรกัน” จรวยยิ้มแสนดี “หรือคุณหญิงจะกลับตัวกลับใจ เลยส่งของมาขอประทานอภัยเสด็จ ต้องใช่แน่ๆ เลย” จรวยยกซองที่ผนึกทากาวมาดู “ถ้าฉีกออกดูก็เสียมารยาท แต่ไม่ผิดศีลธรรม คงไม่เป็นไร” จรวยฉีกซองออก หยิบรูปถ่ายออกมาแล้วเบิกตากว้าง

เทอเรสหลังตำหนักเล็ก เจียมและสองนางข้าหลวงเข้ามาสมทบแม่น้อมและข้าหลวงอีกนาง ทั้งหมดช่วยกันทำใบโพธิ์บุหงา “เออ นังเจียม แล้วเรื่องเรือนหอนี่ยังไง”
หม่อมอำพันหน้าบูดบึ้ง ออกมาทันได้ยินแม่น้อมถาม
“เห็นว่าคุณชายรองกับคุณสาจะอยู่ตำหนักใหญ่ทางปีกขวา”
“อ้าว....งั้นเรือนหอก็เป็นของคุณชายเล็กกับคุณศรีน่ะซีนะ”
“งั้นตำหนักเล็กนี่ ต่อไปก็เป็นของคุณชายโตกับคุณจรวยน่ะซีคะ”
หม่อมอำพันหน้าบูดบึ้งก้าวมา “ใคร ใครมาแส่จัดสรรปันส่วนแบ่งสมบัติฉัน” เจียม แม่น้อม สามข้าหลวงก้มหน้างุด “เฮอะ.....คงได้หรอกย่ะ นังสะใภ้นอกคอกน่ะ”
“แหม....แต่เดี๋ยวนี้คุณจรวยก็ดีขึ้นเยอะนะคะ”
“มันแกล้งทำน่ะซี อุ๊ยตาย....ฉันเลยลืมเลย”
“ลืมอะไรคะ”
“ฉันจะมาถามพวกแกว่า แหวนเพชรฉันเอามาเตรียมขัด วางไว้แปบๆ หายไปแล้ว พวกแกเห็นบ้างหรือเปล่า”
“เอ....ไม่เห็นนะคะ แต่....เมื่อกี้เจียมเห็นคุณจรวยถือกล่องแหวนอยู่ค่ะ”
หม่อมอำพันตาเบิกกว้าง ตบอกผาง

ห้องนอนคุณชายโต จรวยยังคงนั่งอึ้งมือถือรูปอยู่ ประตูห้องเปิดผางออก จรวยสะดุ้งสุดตัว เลื่อนรูปซ่อนใต้หมอน
หม่อมอำพัน แม่น้อม เจียม เข้ามา 3 ข้าหลวงชะเง้ออยู่ข้างนอก
“นี่นังจรวย หล่อนเอาอะไรซุกใต้หมอน”
“ไม่ ไม่มีอะไรเจ้าค่ะหม่อม”
หม่อมอำพัน เจียม แม่น้อม เห็นพิรุธก็ยิ่งแน่ใจ “แกขโมยแหวนเพชรฉันไปใช่ไหมยะ”
“เปล่านะคะ”
เจียมชี้มือไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง “นั่นไงคะ กล่องแหวน”
หม่อมอำพันเต้นผางเข้าไปจิกหัวจรวย จรวยพยายามแกะมือ หม่อมอำพันเหวี่ยงจรวยไปล้มตะแคงที่พื้น บรรยากาศนางทาสคุกรุ่น “นี่แน่ะ อีขี้ขโมย”
แม่น้อมเข้าไปคว้ากล่องมาส่งให้หม่อมอำพัน จรวยผมหลุดลุ่ย น้ำตาไหลดูเป็นนางเอกรันทด คุณชายโตเดินมาจากอีกห้อง “หม่อมครับ เกิดอะไรขึ้นครับ” คุณชายโตเข้าประคองจรวย
“คุณชาย ช่วยรวยด้วยค่ะ หม่อมหาว่ารวยขโมยแหวนไป แต่รวยไม่ได้ขโมย”
“ต๊าย จับได้คาหนัง คาเขา คากระดูก ยังมาปากแข็ง แหวนอยู่ในมือมันเห็นทนโท่” หม่อมอำพันเปิดกล่องแหวน “นี่ไง แหวนฉัน เอ๊ะ ไม่ใช่นี่” หม่อมอำพันหยิบแหวนคุณชายรองมาแล้วงง
คุณชายโตรับมาดู “แหวนพลอยท่านพ่อนี่ครับ แหวนต้นตระกูลเรานะครับหม่อมแม่ เธอไปได้มาจากไหน”
“ฮือ....นี่คือแหวนคุณชายรองค่ะ คุณหญิงก้อยเธอให้รวยเอามาคืนคุณชาย” จรวยปาดน้ำตา หม่อมอำพันหน้าแตกเล็กน้อย
คุณชายโตไม่พอใจ “เอ๊ะ นี่เธอยังคบหากับหญิงก้อย มาทำตัวเป็นไส้ศึกอยู่งั้นเหรอ”
“ไม่แล้วค่ะ คุณหญิงแค่นัดรวยออกไปพบ บอกว่ามีของจะฝากคุณรองและมีของถวายเสด็จด้วย”
แม่น้อมสงสัย “เอ๊ะ แล้วที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าปู คืออะไร”
จรวยรีบพรวดไปนั่งทับหมอน “ไม่มี ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ”
หม่อมอำพันสั่ง “ชายโต จัดการ”
คุณชายโตดึงร่างจรวยออก เห็นซองรูป “ซองอะไร รูปอะไร”
“รูปไม่สลักสำคัญอะไร คุณชายขา อย่าดูเลยค่ะ”
หม่อมอำพันตกใจ “หา หรือแกถ่ายรูปลามกของแกกับชายโตเอาไว้”
“หม่อมครับ ไม่มีครับ”
เจียมลืมตัวอยากดู “อุ๊ย เสียดาย” เจียมรีบหุบปาก แม่น้อมสะกิดด่าพึมพำ
คุณชายโตดึงรูปออกดูชะงักไป จรวยหมดแรงนั่งแปะลงกับพื้น หม่อมอำพันชะเง้อ “อย่าดูเลยครับหม่อม มันไม่ดี”
“ยังไงก็ต้องดู ต๊าย รูปลามกจริงๆ แต่ไม่ใช่ชายโต ผู้หญิงก็ไม่ใช่แกเพราะนมเล็ก ไม่ใหญ่เท่าของแก”
“ผู้หญิงหน้าคุ้นๆ นะครับ”
“ว้าย นี่มัน แม่สาโทใช่ไหม”
เจียม แม่น้อมรับรูปมาดู มีหลายรูป ร้องวี๊ดพร้อมกัน “ใช่เจ้าค่ะ / คุณสาลินแน่ๆ ค่ะ”
จรวยน้ำตาไหล หม่อมอำพันตาเหลือกเต้นผางๆ อีก“ต๊าย นี่น่ะเหรอจะมาเป็นเมียตารอง มาเป็นสะใภ้ฉัน”
“หม่อมครับใจเย็น ๆ”
นมย้อยเข้ามาในมือมีกล่องแหวน“อ้าว....เอะอะอะไรกันคะหม่อม”
“อ้าว นี่แหวนที่หายไปใช่ไหมครับ”
“ก็ใช่น่ะซีคะ อิฉันไปเจออยู่ในกองไพ่นกกระจอก”
ทุกคนมองจรวย จรวยปาดน้ำตา หม่อมอำพันอึ้งไป“อ้าวเหรอ”
“มีอะไรคะหม่อม”
“นมก็ดูเอาเองก็แล้วกัน” หม่อมอำพันส่งรูปให้ นมย้อยรับมาหมุนดูแล้วร้องอุทาน
คุณชายโตประคองร่างจรวยลุกขึ้น “ไม่เป็นไรนะจรวย รูปพวกนี้หญิงก้อยเอามาให้งั้นเหรอ”
“ค่ะ กำชับว่าให้ถวายเสด็จให้ได้ จรวยเห็นรูปก็ตกใจแทบตาย ถึงไม่อยากให้ใครเห็น”
“หม่อมครับ จรวยไม่ได้ทำผิดอะไรเลยนะครับ จรวยกลับเนื้อกลับตัวแล้ว อย่าอคติจรวยอีกเลยนะครับ”
“ย่ะ เอาเป็นว่าฉันขอโทษหล่อนก็แล้วกัน”
“ทุกคนก็ขอโทษแม่จรวยเขาด้วย” นมย้อยสั่ง

“ขอโทษนะคะคุณจรวย / ต่อไปจะไม่อคติอีกแล้วค่ะ” นางข้าหลวงเด็กยกมือไหว้
จรวยยิ้มทั้งน้ำตา ไหว้ตอบกลับ “ขอบคุณทุกคนค่ะ”
“แต่ที่จะยกโทษให้ไม่ได้ ก็นังหลานสาวยายคุณแม่บ้านนี่แหละ นี่ใช่ไหมที่เขาลือกันว่าไปเป็นนังพาสสะเน่อร์ เบียร์ฮอลล์ แหม... ทำงานได้ไม่เท่าไหร่ ขึ้นเตียงกับนายจ้างเสียแล้ว หัวเด็ดตีนขาด ฉันไม่ยอมมีสะใภ้เป็นนังออหรี่หรอก” ทุกคนเป็นอึ้ง หม่อมอำพันหน้ามุ่งมั่น

ห้องนั่งเล่นตำหนักใหญ่ เสด็จประทับอยู่กลางโถง คุณสร้อยกับสอางค์หน้าบานนั่งอยู่เบื้องพระพักตร์ มาลา วรรณาถวายงาน
“ยายสาน่ะฉลาดเป็นกรด แคล่วคล่องว่องไว ภาษาก็ดี คุ้นเคยกับฝรั่งมังค่า สมกับเป็นภริยาท่านทูตในอนาคตเพคะ” คุณสร้อยอวยสาลิน
คุณสอางค์เอาบ้าง “ส่วนแม่ศรีน่ะเป็นแม่ศรีเรือน เยือกเย็นเป็นน้ำ คงทำให้คุณชายเล็กเลิกร้อนรนปรูดปราดได้เพคะ”
เสด็จทรงแย้มสรวล มาลา วรรณาเซ็ง “ทีนี้ล่ะเห็นเหมาะสม เป็นเนื้อคู่ตุนาหงันกันเชียวนะ”
คุณสอางค์ คุณสร้อยหัวเราะคิก นางข้าหลวงสาวใหญ่เดินนำเข้ามา หม่อมอำพันถือซองหน้าเคร่ง คุณสร้อย คูณสอางค์เชิดโดยอัตโนมัติ
“อ้าว.....แม่อำพัน เชิญจ๊ะ” เสด็จรับสั่งทัก หม่อมอำพันลงกราบ “มีอะไรหรือ”
“แหมลำบากใจจริง ๆ เพคะ ความไม่ควรจะกราบทูลให้ระคายเบื้องพระบาทเพคะ”
เสด็จแย้มสรวล “งั้นก็ไม่ต้องบอกดีไหม”
คุณสร้อย คุณสอางค์ยิ้มเยาะ หม่อมอำพันมองทั้งสองพี่น้องแล้วยิ้มมาดมั่นเหนือกว่า “แต่จะอุบเงียบงำความไว้ ก็ยิ่งไม่บังควรเพคะ”
“เลิกอารัมภบทได้แล้ว ไหนเอามาดูซิ” หม่อมอำพันส่งซองให้คุณสอางค์
คุณสอางค์รับมาแล้วเปิดซอง ดึงรูปออกแล้วร้องอุทาน คุณสร้อยชะเง้อดูแล้วตาเหลือก คุณสอางค์เอารูปกดแนบอก “ความไม่ควรจะกราบทูลให้ระคายเบื้องพระบาทจริงๆ เพคะ”
คุณสร้อยเห็นด้วย “ภาพไม่ควรจะทรงดูให้ระคายพระเนตรเพคะ”
หม่อมอำพันยิ้มเยาะ นมย้อยถอนใจ เสด็จทรงยื่นพระหัตถ์ ทรงมองคุณสอางค์อย่างเอาเรื่อง คุณสอางค์ยื่นรูปไป เสด็จทอดพระเนตรแล้วขมวดพระขนง ทรงลดรูปลง “นี่อะไรกัน”
“รูปแม่พาร์เนอร์กำลังทำงานน่ะซีเพคะ”
“องค์หญิงเพคะ ยายสาไม่มีวันทำเรื่องแบบนี้เป็นอันขาด”
“หม่อมฉันเอาหัวเป็นประกัน”
“หม่อมฉันก็เอาหัวเป็นประกันเช่นกันเพคะ ว่าจะไม่ขอรับแม่พาสสะเน่อร์นี่เป็นสะใภ้เด็ดขาด”
คุณสร้อยตาเขียว คุณสอางค์ซับน้ำตา มาลา วรรณาดูรูป ปริวิตก แต่เสด็จทรงทำพระพักตร์เฉย

ร้านผ้าไหม คุณชายรองทำงานมีแววกังวล ศุภรทำบัญชีอยู่
“เฮ้อ ต้องใช้ความกล้ากับจังหวะจริงๆ นะ นายเล็กพาฉันไปหาหญิงกลางที่วัง ฉันปรับความเข้าใจกับหญิงได้ แล้วความรักก็กลับคืนมา ดูเหมือนจะมากกว่าเดิมเสียอีก”
“ยินดีกับนายด้วย ก็จริง มันต้องใช้ความกล้ากับจังหวะ”
“เฮ้ย แล้วจะเอายังไงวะ เรื่องที่ยายหญิงก้อยขู่ไว้”
คุณชายรองไม่ตอบ ถอนใจ พนักงาานสาวเข้ามา “คุณจิตริณีมาขอพบคุณชายค่ะ”
จิตริณีเดินฉับๆ เข้ามา คุณชายรองและศุภรลุกขึ้นต้อนรับ “สวัสดีครับคุณจินนี่ ทรามวัยกายสิทธิ์”
“แหม....พูดเหมือนฉันเป็น บาบาร่า อีเดน จินนี่จากตะเกียงวิเศษอย่างนั้นน่ะค่ะ”
“จริงนี่ครับ คุณมาทีไรเนรมิตทางแก้ปัญหาให้พวกเราทุกที”
“หลายวันก่อน ฉันได้ข่าวว่าคุณมีเรื่องผิดใจกับสาลินอีกแล้ว เรื่องไนเจลกับคุณสา”
“ไม่ใช่หรอกครับ ผมเชื่อใจสาลิน คนเราต้องเชื่อมั่นในคนที่เรารัก”
จิตริณีซาบซึ้ง ศุภรหมั่นไส้คุณชายรอง “ฉันดีใจค่ะที่ได้ยิน แล้วบอกได้ไหมคะว่าทำไมไม่เคลียร์กับสาลินเสียตั้งแต่ตอนนั้น”
“ผมแค่รู้สึกว่า หลังจากที่ผมขอเธอแต่งงาน เธอก็ห่างเหินผมขึ้นทุกที เห็นเธอปลอบประโยนมิสเตอร์ไนเจลแล้ว ก็อดน้อยใจไม่ได้น่ะครับ”
“เข้าใจแล้วค่ะ ให้เธอตั้งตัวหน่อยซีคะ กลับไปหาเธออีกครั้งพร้อมช่อดอกไม้สวยๆ คุณหายไปหลายวันแล้วนะ แล้วเธอก็คิดถึงคุณด้วย”
“เห็นไหม ไอ้หม่อม คุณจินนี่ เป็นทรามวัยกายสิทธิ์จริง ๆ”
“เอ เมื่อไหร่ดีล่ะครับ ที่เธอจะไม่ปฏิเสธผมอีก”
“เอาอย่างนี้ไหมคะ ฉันจะให้บอสเชิญคุณมาร่วมเล่านิทานในวันหนังสือเด็ก อาทิตย์หน้านี่แหละ”
“เล่านิทานเด็กเหรอครับ ผมคงไม่ถนัด”
ศุภรอาสา “ไม่เห็นยาก เดี๋ยวฉันเทรนให้ก็ได้”
“เรามีนิทานให้เลือกหลายเรื่องเลย จะส่งลิสต์รายชื่อมาให้นะคะ”
“ขอบคุณครับคุณจินนี่”
“ไหนๆ คุณจินนี่มาแล้ว แกก็ลองปรึกษาเรื่องที่ยายก้อยขู่ซีวะ เผื่อจะเนรมิตทางออกให้เราได้”

อ่านละคร สะใภ้จ้าว ตอนอวสาน[3] วันที่ 12 พ.ย. 58

ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทประพันธ์โดยรจนา
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว บทโทรทัศน์โดย วุสิทธิชัย บุณยะกาญจน
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว กำกับการแสดงโดย ชนินทร ประเสริฐประศาสน์
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว แนวโรแมนติก-คอมเมดี
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.20 น.
ติดตามชมละครเรื่อง สะใภ้จ้าว ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง สะใภ้จ้าว นักแสดงนำ ธนวรรธน์ วรรธนะภูติ,พิจักขณา วงศารัตนศิลป์
ที่มา ไทยรัฐ