อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนอวสาน[1] วันที่ 29 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนอวสาน[1] วันที่ 29 ธ.ค. 58

อดิสรอึ้ง! ในตอนนั้นเอง ชัยรีบฉากถอยไปหาตำรวจ ลูกน้องที่เหลือของอดิสรเลิ่กลั่ก อดิสรเหวอ พลิกรีโมทขึ้นดู พบว่าข้างใต้มีรู อดิสรแค้นมาก “ไอ้ชัย !!”
สีหนาทเดินมาอีกคน ส่องปืนมา“เซอร์ไพร์สมั๊ย ฉันใช้วิธีเดียวกับแกไง !” อดิสรอึ้ง สีหนาทยิ้มเหี้ยม
ก่อนหน้านั้น ชัยวิ่งหนีเหมือนว่าจะพ้น แต่แล้ว สีหนาทกระโดดพรวดมาจากหลังต้นไม้ต้นหนึ่ง ชัยจะยิง รามมาทางด้านหลัง เตะปืนชัยทิ้ง สีหนาทเข้ามาอัดชัย จับล็อคแขน และกดให้ฟุบกับพื้น!!
สีหนาทบอก “ใช้หนอนบ่อนไส้ เพราะไม่มีใครเค้าอยากจะโดนโทษหนักไปกับแกด้วย!”

อดิสรแค้นมาก “ ไอ้สิงห์ แก๊!!” แต่แล้วนึกได้ ว่าต้องเอาตัวรอด “นี่ถ้าแกเข้ามาล่ะก็!!” เขาจะเบนปืนไปที่ขนิษฐา


สีหนาทพรวดเอาศอกกระแทกหน้าอดิสรเข้าอย่างจังด้วยความแค้น อดิสรเซไป สองคนบู๊กัน!! สีหนาทจะจับตัวอดิสร ทางด้านกชล็อคข้อมือจะบิดปืนคงออก แต่คงหมุนตัวหนีแรงกชได้ แต่ก็ทำให้จ่ามาดึงตัวขนิษฐาไปได้ คงยิงใส่ กชหลบ เจ้าหน้าที่ที่เหลือจับตัวลูกน้องที่เหลือของอดิสรไว้ได้ เหลือเพียงอดิสรกับคงที่ต่อสู้อยู่
อดิสรโดนสีหนาทอัดจนหน้าน่วม “ถ้าแกอยากแก้แค้นฉัน ฉันอยู่นี่!! ทีหลังอย่าไปลงที่ผู้หญิง!!” อดิสรทำนิ่งอยู่ แล้วคว้าหินมาจะทุบหน้าผากสีหนาททีเผลอ สีหนาทหลบได้หวุดหวิด หินร่วงลงเฉียดร่าง สีหนาทกดล็อคคอดิสรไว้แน่น “แกหนีไม่รอดแล้ว!!”
คงสะบัดกชออกไปได้ หรี่ตา เล็งวิถีปืนไปที่สีหนาท กชเห็น “คุณสิงห์ ระวัง!!”
เปรี้ยง!!! ฝุ่นลอยขึ้นจากพื้น สีหนาทกลิ้งหนีวิถีกระสุนได้หวุดหวิด อดิสรรีบลุกหนี เปรี้ยงๆๆ คงยิงสามนัดติด สีหนาทกลิ้งหลบไปอีก อดิสรรีบหนีเข้าพง
เปรี้ยง! กชยิงเข้าที่แขนของคงข้างที่ถือปืน ปืนหล่น “จ่าจัดการด้วย!”
สีหนาทคว้าอาวุธวิ่งตามอดิสรไป!! กชก็รีบตามไป

หนูนากับรัศมีหนีย้อนกลับยังทางที่มา แต่วิ่งเลียบพง และพุ่มไม้เพื่อหลบสายตาคนร้าย คนร้ายยืนบนเนินหลังจากส่องดูภาพได้สำเร็จ! ก็รีบวิ่งไป

หนูนาและรัศมียังมีเศษใบไม้ติดตัวประปราย หนูนาจูงแม่หนีมา แล้วทั้งสองหันหลังไปได้ยินเสียงฝีเท้า พอเหลียวไปมอง เห็นคนร้ายก็แทบช็อค คนร้ายยิงปืนไล่หลัง เปรี้ยงๆ หนูนาดึงรัศมีให้วิ่งหลบๆตามริมขอบแนว
“ว๊าย กรี๊ดด!!” รัศมีหลบกระสุนได้หวุดหวิดแต่แข้งขาอ่อนกลัวตาย ล้มลง
หนูนาวิ่งนำหน้าเลยไป หันกลับมา “แม่!!”
คนร้ายวิ่งปรี่เข้ามาเล็งปืน ใส่รัศมี รัศมีแทบช็อค เห็นลำกล้องปืนที่เล็งมาแล้วคงจะโดนแน่
หนูนาวิ่งปราดออกไปกั้น “อย่า อย่ายิง!!” คนร้ายชะงัก แต่แค่แว่บเดียวเท่านั้น มันไม่สนใจว่าเหยื่อเป็นใคร เหนี่ยวไกทันที หนูนาหันหลังไปผลักแม่ เอาตัวเองบังไว้ “หนีไป แม่ !! วิ่ง!!!” คนร้ายเหนี่ยวไก แกร๊ก! ปรากฏว่ากระสุนหมด หนูนาเห็นอย่างนั้นจะหนี แต่คนร้ายไวกว่าปราดมาคว้าแขนหนูนาเอาไว้ หนูนาพยายามดิ้นรนสู้ “ปล่อยนะ!!” เธอห่วงรัศมี ตะโกนไล่สุดเสียง “แม่ หนี หนีไป!!”
รัศมีหันหลังลนลาน วิ่งเอาตัวรอด หนูนาถูกจับไว้แน่น กัดงั่มเข้าที่มือคนร้าย “เฮ้ย!!!” หนูนากัดมือคนร้ายจะให้มันปล่อย แต่แล้วศีรษะกลับโดนกระชากไปด้านหลังอย่างแรง คนร้ายอีกคนตามมาถึง
“ฤทธิ์มากนักนะนังนี่!!” รัศมีวิ่งๆไป ไม่วายเหลียวมองกลับมา เห็นคนร้ายสองคนกำลังรุมที่ลูกก็ชะงัก คนร้ายตบหน้าหนูนาเข้าให้ “กัดเจ็บยังกะหมา!!” แล้วทำท่าจะถีบหนูนา
“เฮ่ย! อย่าเสียเวลา” อีกคนร้องห้ามแล้วส่งปืนให้
คนร้ายรับปืนมา ขยับให้กระชับกับมือ คนร้ายอีกคนกดตัวหนูนาไว้

รัศมีที่มองอยู่...พลันภาพต่างๆแว่บผ่านหัวมาอย่างรวดเร็ว
หนูนาในวัยแบเบาะเพิ่งเกิดไม่นาน รัศมีกำลังคุยโทรศัพท์โมโห หันไปตวาดแหว
รัศมีปรี๊สสสสส แล้วไปคว้าแขนหนูนาที่นั่งขีดเขียนสมุดภาพระบายสีอยู่บนพื้นมาทันทีอย่างเกรี้ยวกราด และทั้งกระชากทั้งบิดแขนลูก
รัศมีกระชากเสื้อผ้าลูกหล่นกระจัดกระจาย หนูนาก็ยังไม่หยุด รัศมีทนไม่ไหว ตบหนูนาหน้าหัน เพี๊ยะ !!! หนูนาชะงักไป !!!
สุดท้ายหนูนามาบังให้รัศมี และตะโกนให้รัศมีหนีไป!!

ปืนจ่อที่หัวหนูนา คนร้ายเร่งเพื่อน “เร็ว!! เดี๋ยวต้องไปเก็บนังแม่อีก”
หนูนาเบนศีรษะจะหนี คนร้ายบีบคอเอาไว้ “อ่อก...” หนูนาเริ่มตาพร่า แต่ปรากฏภาพขึ้นในหัว
“เรียนจบแล้วรีบกลับมานะ ห้ามลืมเด็ดขาด ว่านายสิงห์คอย..”
“เราพ่อลูก จะไม่จากกันอีกแล้วนะลูก”
หนูนาสะอึกสะอื้นกอดพ่อแน่น...
หนูนาน้ำตาอาบแก้ม เสียงเหนี่ยวไกดังขึ้นที่ข้างหู แกร็ก!
รัศมีด่า “แกมันตัวซาย เหมือนพ่อแก!!!”
หนูนาพึมพำอย่างรู้สึกผิด “แม่..แม่หนีไป...” น้ำตาหยด
น้ำหนักปืนกดเน้นลงมาที่ขมับ หนูนาตัวสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง หลับตา!!ไม่รอดแล้วแน่ๆ
ปึ้ก!! ปึ้กๆๆ ก้อนหินถูกปามาโดนตัวคนร้ายทั้งสอง
“ห้ามฆ่ายัยนา” รัศมีตะเบ็งสุดเสียง “ห้ามฆ่าลูกฉัน”
หนูนาที่น้ำตานอง คิดว่าตายแน่แล้ว ไม่อยากจะเชื่อสายตา “แม่” เธอตกตะลึง “แม่อย่ามา หนีไป” คนร้ายเปลี่ยนวิถีปืนส่องไปที่รัศมีทันที หนูนาดื้นสุดแรงให้คนร้ายอีกคนปล่อยตัว แต่ดิ้นไม่หลุด หนูนาหวีดสุดเสียง “แม่!!!!”
เปรี้ยง!!!! เสียงปืนก้องดังสะท้านป่า รัศมีสะดุ้ง แต่แล้วร่างที่ทรุดลงกลับเป็นคนร้ายที่โดนยิงเข้าที่แขน เปรี้ยงๆ!! รามยิงไปขาของคนร้ายอีกคน แต่มันหลบทันเลยแค่เฉี่ยวไป!! มันรีบดึงปืนที่ทำหล่นมา รามดิ่งเข้ามา ขว้างปืนตัวเองใส่ที่หน้ามันอย่างไม่ทันตั้งตัว!! แล้วเข้าไปกระทืบยอดอก
หนูนารีบวิ่งออกมา เข้าไปกอดรัศมี “ยัยนา” รัศมีจับตัวลูกไม่อยากจะเชื่อ “ฉัน ฉันยังไม่ตายเหรอ?” หนูนาส่ายหน้า แล้วกอดปลอบแม่แน่น

คนร้ายที่เจ็บแขน ลุกขึ้นมาได้ เอาก้อนหินมาจะทุ่มใส่หลังรามที่เล่นงานคนร้ายอีกคนอยู่ รามได้ยินเสียงเดินจากด้านหลัง จับคนร้ายในมือหันไป มันเลยทุบโดนกันเอง เจ้านั่นน็อคไปอีกคนเลยเหวอ
รามล็อคแขนที่เจ็บของมัน มันร้องอย่างโหยหวน “นี่แหละความทรมานที่แกจะมอบให้คนอื่น!!” รามอัดหน้า กระแทกเข่าใส่ แล้วเสยพล็อคปลายคาง คนร้ายหงายเก๋ง สลบเหมือด รามจัดการคนร้ายได้เสร็จ หันไปทางหนูนากับรัศมี หนูนาเข้าไปกอดพ่อ “ยัยหนู พ่อขอโทษ ขอโทษที่เกือบจะปกป้องลูกไว้ไม่ได้”
“ไม่ใช่เพราะพ่อหรอกค่ะ เพราะคนเลวๆพวกนั้นต่างหาก.. หนูนาคิดว่าจะไม่ได้เห็นหน้าพ่ออีกแล้ว”
รามกอดหนูนาแน่น... “ไม่เป็นแล้วนะลูก ไม่เป็นไรแล้ว...”
หนูนากอดรามจนค่อยคลายความหวาดกลัว ก็เข้ามาจับแขนรัศมีไว้ ส่งสายตาบอกในทีว่าปลอดภัยแล้ว...
รัศมีเหนื่อยและช็อคมากจนแทบจะพูดอะไรไม่ออก...

สีหนาท กชวิ่งตามหาตัวอดิสร มือยังการ์ดปืนไว้อย่างระวัง!!
“ไม่เจอมันเลย!” กชหน้าเครียด “แถบนี้ เป็นถิ่นของมัน มันคงรู้ทางหนีทีไล่อย่างที่คุณบอก”
“ผมไม่มีทางปล่อยมันลอยนวล! สารวัตรผมแน่ใจ! มันจะต้องข้ามเขาออกไปชายแดน !” สีหนาทรีบพุ่งตัวไป กชตามไป!!

อดิสรหนีกระเซอะกระเซิงมา ตามร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล ไม่มีแม้แต่ปืนติดตัว ทั้งเหนื่อยและแค้นแทบกระอัก “รอให้กูตั้งหลักได้อีกครั้งก่อนเถอะ ไอ้สิงห์!!!” อดิสรหนีมาตามแนวไม้รกๆ ทันใดก็ได้ยินเสียงฝีเท้ามาแต่ไกลๆ อดิสรรีบหลบ..
ราม เดินมากับหนูนาและรัศมี “คนดูต้นทางที่โดนจับตัวได้ บอกว่าหนูกับแม่โดนจับขึ้นมาบนนี้ ระหว่างที่คุณสิงห์จัดการนายอดิสรและช่วยคุณน้องอยู่ พ่อก็รีบขึ้นมาตามหนู บุญจริงๆที่มาทัน”
หนูนาบีบมือพ่อ ต่างปลอบความรู้สึกของกันและกัน
อีกด้านหนึ่งหลังต้นไม้ อดิสรโผล่ลอดหน้าออกมาแอบมอง.. เมื่อเห็นราม หนูนา รัศมีที่เดินกลับมาเข้า ดวงตาวาวโรจน์ ทั้งแค้นและอยากหาทางเอาตัวรอด มองไปที่ปืนซึ่งรามพกไว้
ข้างหน้าเป็นทางรก รามช่วยแหวกเปิดทางให้ลูก แล้วค่อยหันไปช่วยรัศมี อย่างไม่ทันได้คาดคิด ชั่วขณะเดียวที่ละสายตาจากลูก อดิสรซึ่งซุ่มอยู่ โผล่มา กระชากตัวหนูนาไปทันที แล้วเอามีดจี้ที่คอ “มานี่!!!”
“อ๊ายยยย!!!!”
อดิสรเอามีดขู่จี้คอหนูนาไว้ ราม รัศมีหันมาตกใจ “ยัยนา!!”
อดิสรขู่ราม “ถ้ามึงยิง กูจะปาดคอนังนี่ทันที!! เอาปืนมาให้กู!!” รามหน้าซีดลังเล “เร็วสิวะ!!”
รามคิดหนักจะทำไงดี ทันใดเหลือบไปเห็น ด้านหลังอดิสรห่างออกไป สีหนาทย่องเงียบมา มีกชตามมา สีหนาทพยักหน้าให้ราม รามเข้าใจทันที บอกอดิสร “ใจเย็นๆ อย่าทำร้ายลูกฉัน ฉันจะส่งให้เดี๋ยวนี้!!” รามเอื้อมส่งปืนไปให้
ขณะที่อดิสรโฟกัสอยู่ที่การรับปืน ทันใดสีหนาทกระโดดลอยถีบหลังอดิสรเซปั๊ด!! รามเอาด้ามปืนกระแทกเข้าหน้าอดิสร! แล้วฟาดที่มือมันให้มีดหลุด สีหนาทเข้าไปรับตัวหนูนาเอาไว้
หนูนาเห็นหน้าสีหนาท ดีใจมากๆ “คุณสิงห์!”
สีหนาทกอดและรับหนูนาเอาไว้อย่างกลัวจะหาย! ดีใจที่สุดในชีวิต “หนูนา..” เขาเห็นหน้า เห็นสภาพหนูนาปลอดภัย ดีใจที่สุด “ไม่เป็นไรอะไรใช่มั๊ย?”
หนูนาพยักหน้า กอดตอบสีหนาทแน่น
ทางด้านอดิสรล้มหลังเถลือกพื้น!! รามตามเข้าไปกระทืบสั่งสอน “ไอ้ชั่วอย่างแก ต้องเข้าไปรับบทเรียนในคุก!!”
กชถือกุญแจมือเข้าไปหาอดิสร อีกมือนึงยังถือปืนไว้ กำลังตำรวจเสริมมาถึงส่องปืนมากันเป็นแถบ แสงจากเหล็กกุญแจมือส่องสะท้อนเด่นขึ้น อดิสรมองกุญแจมือ อดสู ไม่ยอมรับ แต่สภาพอดิสรถูกล้อมไปด้วยศัตรูและตำรวจ จนตรอกแล้ว กชย่างเข้าไปหาอดิสร
อดิสรคิด แล้วบอก “ยอม..ยอมแล้ว” ทำท่าจะยกมือขึ้น อดิสรยกมือข้างซ้ายขึ้นก่อน ขณะที่มือข้างขวาลูบผ่านไปที่ขากางเกงด้านหลัง ควักเอามีดอีกอันหนึ่งที่ซ่อนไว้ที่เสียบตรงรองเท้าที่ซ่อนไว้ออกมา จังหวะที่กำลังจะยกมือขวา อดิสรก็เปลี่ยนทิศร่างกายอย่างรวดเร็ว เงื้อมีดเข้าหาลำคอของราม “อย่าอยู่เลย!! มึง” เขาจะปาดมีด อีกมือก็ดันด้านปืนในมือรามกดลง
“พ่อ!!!!”
สีหน้ารามผงะ สีหนาทจะผละไปช่วย ทันใด ปัง!!! มีดที่จะเฉือนคอรามอยู่แล้ว ค้างชะงัก ปืนในมือกชนั่นเองที่ส่องมา กระสุนอีกนัดเจาะซ้ำเข้าที่อกซ้ายใกล้ตำแหน่งเดิม ร่างอดิสรกระตุก เสียงหนูนาและรัศมีกรีดร้อง สีหนาทกอดปลอบหนูนาเอาไว้แน่น อดิสรทั้งช็อคและเจ็บปวดถึงขีดสุด ตาเหลือกลาน กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็งเขม็งเพราะความเจ็บอย่างสาหัส หูแว่วเสียงสุดท้ายก่อนสำนึกจะดับ
“ยังไงแกก็เป็นลูกฉัน! เป็นสายเลือดคนเดียวของฉัน กูก็ไม่อยากให้มึงตาย เข้าใจรึเปล่า!!!”
ร่างสะบักสะบอมทรุด...ลง... หน้าฟาดกระแทกเข้ากับรากไม้ใหญ่ที่อยู่บริเวณนั้น ร่างที่เคยผงาดนอนตายอยู่ใต้ต้นไม้อย่างอนาถเหมือนกำลังชดใช้บาปเวรให้กับป่าและแมกไม้ ...
หนูนายังคงไม่กล้ามอง สีหนาทกอดปลอบขวัญไว้ รามและกชถอนถอนใจ รัศมีหันหน้าหนีหลบหลังตำรวจที่มาช่วยดูแล สีหนาทมองจุดจบของอดิสรด้วยความอเนจอนาถ

ไร่บัวขาว ... เหล่าคนในไร่ออกันอยู่หน้าร้านประกอบ ต่างเบียดกันรอฟังคำตอบอย่างใจจดจ่อ มีก้อนและแป้นอยู่ด้านหน้า กับประกอบ กระจิบ เพ๊อะ นพ และคนงานอื่นๆ เชษฐ์คุยมือถือหน้าเครียดๆ ... คนงานเกร็งมาก ลุ้นสุดใจกันว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร
“ครับ ขอบคุณนะครับ” เชษฐ์วางสายลง ยังหน้าเครียด
“คุณเชษฐ์ ไอ้หนูนามันเป็นไงบ้าง”
“คุณน้อง และพวกคุณสิงห์ที่บุกเข้าไปล่ะครับ” ทุกคนรอฟังคำตอบกันมากๆ
เชษฐ์ยังนิ่ง คนงานลุ้น “มีเจ้าหน้าที่บาดเจ็บหนักสองราย... นอกนั้น..ปลอดภัยดีทุกคน”
เฮ!!!!!คนงานลุ้นมาจนสุด!!! ดีใจกันมากๆ แป้นถึงกับกระโดดกอดคนที่อยู่ใกล้ๆ “ไอ้หนูนามันไม่เป็นไรแล้วโว้ย เฮ!!!” กอดๆกันอยู่อย่างดีใจ แล้วพอแป้นเห็นชัดว่าเป็นกระจิบก็ชะงักไป แต่ไม่เป็นไรดีใจ กูกอดมึงก็ได้ เห็นทุกคนยิ้ม คลายใจ

รถสีหนาทมาจอด ทุกคนทยอยกันลงมาจากรถ ทั้งสีหนาท หนูนา ขนิษฐา ราม และรัศมี มีรถตำรวจจอดนำด้านหน้า ไข่และบุญตารีบเข้ามาหา
“ได้เห็นทุกคนกลับมาแบบนี้ ไข่ค่อยหายใจหายออกได้ บุญจริงจริ๊ง!”
สีหนาทปลอบ “อีกหน่อย จะพยายามไม่ให้แม่ไข่ต้องตื่นเต้นแบบนี้อีก ครั้งนี้ฉันเองก็ยังแทบแย่..”
ไข่ลูบหลังว่าดีแล้ว บุญตายิ้มตาม แล้วก็นึกได้“นายคะ มีแขกจากกรุงเทพมารอนายได้สักพักแล้วค่ะ” สีหนาทแปลกใจ

หนูนากราบตักของวรรณ “นาขอโทษค่ะคุณตา ที่ทำให้เป็นห่วง จนคุณตาต้องขึ้นมาถึงนี่”
วรรณที่ได้เห็นหนูนาปลอดภัยดีแม้จะคลายความเครียดลงมาแล้ว แต่สีหน้ายังอึดอัดไม่พอใจ!
“ถ้า.. ท่านจะโกรธ ก็โกรธผมแทนเถอะครับ หนูนาเค้าไม่ผิด”
วรรณหันไปทันที “ผมจะไม่พูดเรื่องโกรธหรือไม่โกรธ แต่จะพูดเรื่องความรับผิดชอบ! ความรับผิดชอบของคุณน้อยเกินไป หลานของผม..” วรรณเหลือบไปเห็นรัศมีซึ่งหน้าเสียๆยืนอยู่ จะพูดถึง ก็เมินหน้า “หลานสาวคนเดียวของผม” รัศมีเจ็บ รู้สึกได้ว่าวรรณจงใจละเว้นชื่อของเธอ “เกือบจะตกเป็นเหยื่อล้างแค้นของศัตรูของคุณ!”
“คุณตา...”
“ครับ ผมยอมรับ ว่านี่เป็นความผิดของผม” หนูนามองสีหนาทไม่สบายใจ รามและขนิษฐาก็ห่วงสีหนาทเช่นกัน “แต่ก็อย่างที่ผมรับปากกับท่าน ว่าจะช่วยหนูนากับคุณรัศมีกลับมาอย่างปลอดภัย แล้วผมก็ได้ทำตามที่รับปาก ครั้งนี้ก็เหมือนกัน ผมขอรับปากว่าจะไม่เกิดเหตุที่หนูนาจะต้องมาเดือดร้อนเพราะผมอีก! จะไม่มีวันนั้นอีกครับท่าน”
“เรื่องอนาคต มันไม่จำเป็นอีกแล้ว! เดี๋ยวยัยนาก็จะบินไปเรียนต่อที่เมืองนอก ไม่มีศัตรูของใครมาทำร้ายได้อีก”
“คุณตา คุณสิงห์พยายามปกป้องนาแล้ว แต่..นาประมาทเอง”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนอวสาน[1] วันที่ 29 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ