อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 10/2 วันที่ 22 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 10/2 วันที่ 22 ธ.ค. 58

“แต่ยัยน้องก็ไม่เห็นด้วยหรอกนะ ที่น้ารามจะกลับมาอยู่คนเดียว ตอนนี้ แล้วนี่ ถ้ารู้ว่าผมยอมให้น้ารามไปทำงานด้วยละก็” เขาโคลงหัว
รามฟังท่าทีของขนิษฐาแล้วชะงักไป แต่ก็ไม่ให้สิ่งที่ได้ยินมาหยุดตัวเอง หยิบเสื้อที่ใช้สวมข้างนอกและหมวก “ก็อยู่เฉยๆมันเบื่อนี่ครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ ยังไงผมจะนึกถึงที่รับปากคุณน้องไว้ แค่คุมงานเฉยๆ ไม่ไปออกแรงเองให้แผลอักเสบแน่ๆครับ”
สีหนาทพยักหน้า รามยิ้มโล่งอกขึ้น

ที่แปลงสัก เห็นสักใหญ่ยืนต้นอย่างสมบูรณ์หนูนามองตาปรอยๆ สีหนาทหันมาเห็นสีหน้านั้นเข้าก็ทักขึ้น “เสียดายไม่อยากให้ล้มไม้ล่ะสิ”
“ค่ะ ไม้ใหญ่เลี้ยงมาตั้งสิบกว่าปี พอคิดว่าต้องตัดทั้งที่ประเทศไทยเรากำลังจะเป็นทะเลทรายอยู่แล้ว เลยไม่ค่อยสบายใจ”


สีหนาทเขย่าหัวหนูนาที่สวมหมวกของเขาอยู่ “นี่เป็นสักที่ปลูกเพื่อการค้านะ จริงๆแล้วการตัดไม้ของที่นี่เป็นการช่วยชาติซะด้วยซ้ำ”
หนูนาถอยหลบมือสีหนาท “ตัดไม้นี่น่ะเหรอคะ ช่วยชาติ?”
“ก็ช่วยลดการตัดไม้ทำลายป่าไงล่ะ ตลาดข้างนอกน่ะต้องการไม้สักเยอะมาก ถ้าไม่มีไร่สักเอกชนแบบที่นี่ ป่าได้เหี้ยนหมด!ทุกวันนี้ก็ลักลอบกันเยอะอยู่แล้ว เห็นมั๊ย ตรวจบ้านข้าราชการหรือนักการเมืองทุจริตทีไร ยังต้องเจอไม้สักผิดกฎหมายทุกที!” หนูนาพยักหน้าอย่างเห็นด้วย “ไปรอด้านโน้น เดี๋ยวซุ่มซ่ามทำของฉันพัง”
หนูนาค้อน น้อยใจนิดๆ “แหม ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างฉัน จะทำอะไรพังได้ค่ะ”
“ครัวยังทำไหม้มาแล้ว จำไม่ได้เหรอ”
หนูนาพูดไม่ออก ได้แต่ทำหน้างอ มองค้อน ก่อนจะเดินออกไป สีหนาทอมยิ้ม มองหนูนาเอ็นดู แล้วก็หันไปสั่งงานกับคนงาน หนูนายืนอยู่ดีดีก็เห็นหอยทากบนพื้น หนูนาเดินไปหยิบขึ้นมา “มาทำอะไรแถวนี้ เดี๋ยวก็โดนเหยียบตายหรอก” หนูนาหันไปมองหาที่ทางที่จะเอาหอยทากไปปล่อย เห็นมุมหนึ่ง จึงเดินออกไป
สีหนาทสั่งงานเสร็จหันมาทางหนูนาก็ตกใจที่หนูนาหายไปแล้ว สีหนาทหน้าเสีย “หายไปไหน??” สีหนาทเป็นห่วงขึ้นมาทันที

หนูนาเอาหอยทากวางบนใบไม้ใบหนึ่ง....สีหน้าสบายใจ“ปลอดภัยแล้วนะเจ้าหอยทาก”
อีกด้าน สีหนาทตามหาหนูนา หน้าตาเป็นกังวลใจมาก “หนูนา...หนูนา!!!” สีหนาทหันมองหาไปรอบๆ ไม่นานหนูนาเดินออกมา สีหนาทยังไม่เห็น กำลังจะเรียก “หนู..” เขาหันไปเห็นพอดี “หายไปไหนมาห๊ะ!!”
หนูนาตกใจ “ฉันเอาหอยทากไปปล่อยค่ะ”
สีหนาทเหวอไปนิดนึง “เอาหอยทากไปปล่อย?? นี่ฉันไม่ได้ฟังผิดใช่มั๊ย”
“ค่ะ คุณไม่ได้ฟังผิด”
“เธอสติดีป่ะเนี่ย” เขาเป็นห่วงมากเลยโมโห “ถ้าเกิดเธอหลงป่าไป จะทำยังไง”
หนูนางงๆ “ฉันเดินออกไปแค่นิดเดียว ไม่หลงหรอก”
“รู้ได้ไงว่าไม่หลง นี่ป่านะ ไม่ใช่สวนในบ้านที่เธอจะเดินไปไหนมาไหนก็ได้ ผิดทิศแค่นิดเดียว ก็หลงทางแล้ว ไม่ห่วงตัวเอง ก็อย่าทำให้คนอื่นเป็นห่วง” หนูนามองหน้าสีหนาทนิ่งไปซักพัก สีหนาทสงสัย “มองหน้าฉันทำไม”
“อย่าบอกนะว่าคุณเป็นห่วงฉัน” หนูนาถามอย่างแอบรู้สึกดี
สีหนาทหน้าถอดสีที่ถูกจับได้ รีบเปลี่ยนเรื่อง “กลับกันได้แล้ว” เขาหันหลังจะเดินไป หนูนายิ้มออกมา สีหนาทเอะใจหันมา “ยืนอยู่อีกทำไม มาสิ...!”
“ค่ะ...” หนูนากำลังจะเดิน แต่สะดุด หน้ากำลังจะคะมำ
สีหนาทรีบเข้ามารับเอาไว้ได้ทัน หนูนาชะงัก “ซุ่มซ่ามได้ตลอดเวลา” หนูนาหน้ามุ่ย
สีหนาทประคองหนูนาให้ยืน แต่หนูนาเจ็บข้อเท้า พอขยับก็ร้องออกมา“โอ๊ยยย!”
“เจ็บเหรอ???”
“ค่ะ แต่ฉันค่อยๆเดินไปก็ได้”
“ไม่ต้อง”
หนูนานิ่วหน้า ยังไม่ทันพูดอะไร สีหนาทอุ้มหนูนาขึ้นมา หนูนาตกใจจนต้องเอามือคล้องคอสีหนาทแน่น พอหันไปก็เจอหน้าสีหนาทห่างกันไม่ถึงคืบ ทั้งคู่ต่างเขิน แต่สีหนาทเก็บอาการเก่งมาก
หนูนารีบคลายมือออก “ปล่อยฉันลงเถอะค่ะ ฉันเดินได้จริงๆ”
“ฉันไม่ได้ห่วงว่าเธอจะเดินเองไม่ได้ แต่ถ้าปล่อยให้เดินเอง มันช้า ไม่ทันใจฉัน กอดแน่นๆ ฉันรีบ” สีหนาทรีบเดินแล้วหันไปลอบยิ้มอย่างรู้สึกดี ส่วนหนูนาเขินมากมาย
สีหนาทอุ้มหนูนากลับมา ทำเอาคนงานทุกคนหันไปมองสีหนาทกับหนูนาเป็นตาเดียว นารารู้สึกขัดเขิน “ฉันหายเจ็บแล้ว ปล่อยฉันลงนะคะ”
สีหนาทวางหนูนาลงบนพื้น “อยู่ใกล้ฉันเอาไว้ !การล้มไม้เป็นงานอันตรายที่สุด ฉันไม่อยากตามแซะเธอออกจากใต้ไม้”
หนูนาหน้ามุ่ย หาว่าเราจะซุ่มซ่ามอีกแล้ว! แต่ก็ยอมเดินมาใกล้สีหนาทตามคำสั่ง เลื่อยยนต์ดังกระหึ่ม!!! หนูนาตกใจ ขยับเข้าไปติดกับสีหนาทโดยไม่รู้ตัว สีหนาทหันไปมอง เสียงเลื่อยดังมากจนหนูนาหน้ามุ่ย สีหนาทเห็นสีหน้าก็ยกมือขึ้นมาปิดหูหนูนาให้ หนูนาชะงัก มองหน้าสีหนาท ทั้งคู่มองหน้ากันเหมือนตกอยู่ในภวังค์แห่งความเงียบ ทั้งๆที่เสียงรอบข้างดังมาก
แล้วหนูนาก็ได้สติ เอามือสีหนาทออก “ฉันทำเองก็ได้ ขอบคุณ”
หนูนายกมือตัวเองขึ้นมาปิดหู สีหนาทแก้เก้อหันไปดูคนงาน

อดิสรเดินมาในโรงแรม พนักงานไหว้ อดิสรเข้าไปคุยกับผู้จัดการสั่งเรื่องไว้ “แขกของเพื่อนฉันจะมาบ่ายนี้ ต้อนรับให้ดี”
จุฑารัตน์แอบถ่ายรูปของอดิสรอยู่ห่างออกไป เธอสวมแว่นกันแดด ใส่หมวกเพื่อไม่ให้อดิสรจำได้ว่าเป็นนักข่าวที่เคยสัมภาษณ์ จุฑารัตน์สังเกตการเคลื่อนไหวของอดิสร อดิสรเดินไปไหน การ์ดสองคนจะเดินตาม อดิสรเดินไปทักทายกับแขกโต๊ะหนึ่ง จุฑารัตน์เดินตาม จะแอบถ่ายภาพ ทันใดการ์ดหันมา มองอย่างสงสัย จุฑารัตน์รีบแอ็คท่าเซลฟี่กับมุมในล็อบบี้ การ์ดเห็นเป็นผู้หญิง แอ็บถ่ายสวย ก็หันกลับไป....จุฑารัตน์โล่งอก..เฮ่อ.. แต่แววตาที่ลอบมองอดิสรยังคงมุ่งมั่น!

ภาพในกล้องขนาดเล็กของจุฑารัตน์ เป็นภาพช็อทต่างๆของอดิสร ซึ่งมีบอดี้การ์ด 2 คนติดตามไปด้วย ในสถานที่ต่างๆ 2-3 แห่ง เช่น เดินจุ๊ยอยู่ในล็อบบี้โรงแรม ไปสั่งงานที่โรงเลื่อยไม้ และล่าสุดเข้าไปในร้านขายปืน
“โรงแรม โรงเลื่อยไม้ ร้านปืน....” จุฑารัตน์ส่ายหน้า ขยับตัวอย่างเมื่อย! นั่งอยู่ในรถซึ่งจอดซุ่มคอยสังเกตการณ์“ยังไม่เจออะไรเล๊ย!” จุฑารัตน์ดูดกาแฟ แล้วกาแฟหมดอีก ! เซ็ง ! หันไป เห็นมีร้านสะดวกซื้ออยู่ข้างนอก จุฑารัตน์เปิดประตูรถ จะลงไป
ฝั่งตรงข้าม ที่หน้าร้านปืน อดิสรออกมา พร้อมลูกน้อง เห็นกล่องใส่ปืนอย่างดีของทางร้าน อดิสรเดินมาขึ้นรถ
จุฑารัตน์เห็นอย่างนั้นรีบกลับเข้ามาในรถ พอรถของอดิสรแล่นไป แล่นตาม...

จุฑารัตน์ขับรถตามรถอดิสร แบบเว้นระยะห่างพอสมควร จุฑารัตน์ขับๆๆไป ชักหิว เอามือลูบท้อง ยื่นมือรื้อๆถุงใส่ขนมที่วางบนเบาะข้างๆ อ้าว! หมด! “โธ่เอ๊ย” จุฑารัตน์คว้าขวดน้ำมา กรอกน้ำเปล่าลงท้องไปก่อน...“ตามแบบนี้จะได้เรื่องเมื่อไหร่เนี่ย ?” จุฑารัตน์เพลียเต็มที...
ทันใดรถอดิสรเปิดไฟเลี้ยว และจอดลงที่ข้างทาง ตรงนั้นมีรถคันหนึ่งจอดรออยู่ ชายใส่เสื้อเชิ้ตลาย หน้าตาไม่บ่งบอกว่าเป็นคนดี ท่าทางนักเลงเดินลงมาจากรถ แล้วขึ้นไปบนรถของอดิสร รถแล่นไป
จุฑารัตน์มอง ปากเหวอ รู้สึกได้ว่าต้องมีอะไรแน่ๆ

ประกอบแจกจ่ายสตางค์ คนงานมุงกันคึกคัก ประกอบจ่ายจนสตางค์หมด“เฮ่ย เงินม่ายพอ” เขาหน้าตายุ่งยาก คว้าตะกร้าใส่สบู่เก่าๆมา “เอานี่ไปแทนละกัน แก้รักแร้ดำได้ล่วยน๊า ขัดๆถูๆ รักแร้ขาวจั๊วะ น่าเจี๊ยะ ก้อนละ 20 ห้าก้อนโร้ย” คนงานส่ายหน้า ไม่เอาๆ
พวง กระจิบ เพ๊อะเดินกรีดกรายกันมา แสยะสีหน้า
“สมน้ำหน้า อยากเล่นพนันกันดีนัก โดนเจ้ามือโกงถึงได้รู้สึก”
“เฮ่ย โกงตรงไหน ของพวกนี้มันก็แทนเงินได้เว้ย เนี่ย ของลีๆทั้งน๊าน” คนงานเบ้หน้า ไม่เอาๆ
“ฉันว่าแปะไม่น่ารีบจ่าย รู้ได้ไงว่าหวยออกที่คุณสิงห์” เพ๊อะบอก
“ใช่ ผู้หญิงสะดวกซื้อ เช้าไปกับอีกคน เย็นก็ไปกับอีกคน ใครจะรับประกันว่าคุณสิงห์จะเอามันจริง”
“โหหห แรง แรงนะเนี่ย น้องพวง” นพบอก
คนงานที่เรียกร้องเงินอยู่เริ่มชะงักๆกันไป
“ฉันรับประกันเอง ! พี่เชษฐ์รับรองได้เลย เพราะว่าอาการนาย มันฟ้อง...”
“ไหน ฟ้องว่าอะไร ห๊ะ”
“ฟ้องว่า....” เขามองไปรอบๆ เห็นคนงานสนใจฟังกันตาปริบๆ พูดมีลีลา ให้ได้ยินทั่ว “หนูนาเนี่ย นายจอง แล้วใครที่ไหนจะกล้า!”
อะฮิ๊ววว คนงานโห่ฮิ๊วววชอบใจ พวงยิ่งฟังยิ่งแค้น !!! คนงานรีบหันไปเร่งประกอบ “จ่ายมาๆๆๆ”
“โอ๊ย ใจเย็นๆ!!!”
เชษฐ์ยื่นสบู่ให้ “เอาไปถูแก้รักแร้ดำมั๊ย?” คนงานหัวเราะเยาะ “เอ๊ะ แล้วมันล้างใจดำๆได้ด้วยมั๊ยแปะ?” เขาแขวะพวงเข้าให้
คนงานยิ่งหัวเราะเยาะพวงกันใหญ่ พวงแค้นมากๆอร๊ายย! กระทืบส้นไป เพ๊อะกับกระจิบตามไป กลุ่มคนงานยังเฮละโลทวงตังค์ต่อ ประกอบหัวหมุน! เชษฐ์หัวเราะ สะใจที่ได้ดัดสันดานพวงซะบ้าง

พวงเดินมาอารมณ์เสียมากๆ “ไม่หย่งไม่อยู่มันแล้ว!!!”
“ถ้าไม่อยู่นี่ น้องพวงจะไปไหน” กระจิบถาม
“ไปอยู่ในเมือง หางานดีๆทำน่ะสิ เบื่อคนที่นี่ เบื่อ!!!” พวงบ่นอาละวาดสุดฤทธิ์ แล้วผงะ
ก้อนมาตรงหน้า “มาอยู่นี่เอง ผ้าผ่อนตากไว้ไม่รู้จักเก็บ ข้าทำงานมาเหนื่อยๆ รู้จักช่วยกันบ้างสิวะ”
พวงแบมือ “พ่อ ขอตังค์ ฉันจะไปเช่าห้องอยู่ในเมือง ฉันเบื่อไม่อยากจะอยู่ที่นี่แล้ว”
กระจิบ เพ๊อะหนาวเลย ไม่นึกว่าพวงจะเอาจริง!
เพ๊อะชมเบาๆกับกระจิบ “เด็ดเดี่ยวอ่ะ”
ก้อนมองลูกอยู่อึดใจแล้วบอก “ได้” เฮ้ยยย กระจิบ เพ๊อะอึ้งๆ น้าก้อนยอมด้วย!!! พวงยิ้มเชิ่ด “แกไปได้ แต่ตังค์น่ะหาเอาเอง หนอย จะไปอยู่ในเมือง ความรับผิดชอบยังไม่มีเลย ไปอยู่ไหนก็ได้แค่เป็นปลิงเกาะชาวบ้านเค้า อยู่ได้ไม่นานเค้าก็ต้องเอามาส่งคืนข้าอยู่ดี ขี้เกียจรับคืน!!!”
“พ่อออออ!!”
“แล้วนี่จะไปเก็บผ้ามั๊ย? ไม่เก็บ ตัดเบี้ยเลี้ยงนะ!”
พวงอยากจะคลั่ง กระจิบ เพ๊อะเหวอๆกันไปเมื่อเห็นท่าดีทีเหลวแบบนี้

จุฑารัตน์บอกกชจริงจัง! “สองคนนั้นนัดคุยกันบนรถ เพื่อไม่ให้มีหลักฐานเรื่องสถานที่ ต้องคุยเรื่องไม่ดีกันแน่ อาจจะเกี่ยวกับการจ้างวานคนที่ลอบทำร้ายหนูนา กับคุณสิงห์ก็ได้”
กล้องของจุฑารัตน์วางอยู่ ใกล้กันจ่ากำลังเซิร์ซหาคนในภาพจากเครื่องคอมพ์
“คุณมันบ้าไปแล้ว นี่ ! รู้รึเปล่าว่าตัวเองเป็นนักข่าว ไม่ใช่นักสืบ ไม่ใช่ตำรวจปราบปราม!”
จุฑารัตน์เอือม “ฉันไม่ได้มาให้คุณเลคเชอร์นะ ฉันต้องการประวัติอาชญากร ต้องการรู้ว่าไอ้หมอนี่มันเป็นใคร”
กชแทบอยากจะขย้ำคอจุฑารัตน์ซะจริงๆ จ่าขัดขึ้น“ไม่ใช่พวกมือปืน หรือว่านักฆ่าหรอกครับ”
“เห็นมั๊ย !!! เสี่ยงบ้าๆบอๆ แล้วมันได้ประโยชน์อะไรรึเปล่า”
“แต่ว่า...เคยต้องคดีลักลอบค้าไม้เถื่อน เป็นหนึ่งในเอเยนต์ไม้เถื่อนที่ทางการกำลังต้องการตัว”
กชชะงักไป รีบเอารูปขึ้นมาดูชัดๆอีกครั้ง จุฑารัตน์เหวอ ผิดประสงค์แต่เห็นท่าทีกชก็รู้ว่า ไม่เสียเที่ยว รีบดึงกล้องกลับมา “เคสนี้เป็นของฉัน”
“เป็นหน้าที่ตำรวจในการจับพวกผิดกฎหมาย มันอาจจะโยงไปถึงความผิดของพ่อเลี้ยงศักดากับนายอดิสรได้ ครั้งนี้ถือเป็นเรื่องใหญ่ ผมจะให้คนจ่ายเงินรางวัลให้คุณ แล้ว...”
“ไม่มีทาง ฉันต้องได้ทำข่าวเรื่องนี้ และติดตามการสืบสวนทุกขั้นตอน” กชจะเถียง “ถ้าฉันไม่ไปเสี่ยงบ้าๆบอๆมา คุณจะได้หลักฐานนี้มั๊ย” กชอยากจะคลั่ง จุฑารัตน์ลอยหน้า กชเถียงไม่ออก
“ยินดีต้อนรับนะค๊าบ ผมชอบให้ในทีมมีนักข่าวสวยๆ” จ่าดีใจ
“ตาถึงนะคะจ่า”
กชส่ายหน้า เซ็งมากกกก จุฑารัตน์มองกช แบบว่าสม!

บ้านพักราม รามกำลังรดน้ำต้นไม้ เห็นว่าใช้แขนข้างที่ไม่มีผ้าพันแผล
“น้าราม ขยันจังเลยนะคะ” หนูนาเข้ามาหารามด้วยอาการสดใส ถือปิ่นโตในมือ
รามเพียงเห็นสีหน้าสดชื่นของเด็กคนนี้ ก็คลี่ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู “อ้าว หนู” รามทักแล้วมองปิ่นโต “นี่หอบอะไรมาซะเยอะแยะ”
กับข้าวสามอย่างวางบนโต๊ะ พร้อมข้าว 2 จาน หนูนานั่งกินข้าวกับรามอย่างกลมกลืน

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 10/2 วันที่ 22 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ