อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 10/4 วันที่ 23 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 10/4 วันที่ 23 ธ.ค. 58

รามกำลังคุมคนงานตัดแต่งสวนของโรงแรม รามดูหายเป็นปกติดีแล้ว
เลขาฯเดินมามองๆหา พอเห็นรามเข้าก็ รีบเข้ามาหา “ดีนะคะที่คุณรามแวะมาดูต้นไม้ นี่หายดีแล้วเหรอคะ ?”
“ครับ ตอนนี้ดีขึ้นแล้วครับ นี่คุณแต้วมีอะไรรึเปล่าครับ ?”
เลขาสีหน้ากังวลฉายชัด
รามเดินกลับบ้านสีหน้ายังครุ่นคิดกับเรื่องที่ได้ยินมา พอมองไปที่หน้าบ้าน หนูนากำลังรดน้ำต้นไม้ให้ พอหันมาเห็นรามก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจ สีหน้ากังวลของราม คลายออก...พอเห็นเด็กคนนี้ทีไรหัวใจจะชุ่มชื่นขึ้นอย่างประหลาดทันที

รามตักกับข้าวเข้าปาก เคี้ยว แล้วหน้านิ่ง หนูนามอง...สีหน้าลุ้นอย่างมาก


รามพยักหน้า “เก่งขึ้นมากเลยนะ”
“จริงเหรอคะ แปลว่าอร่อยใช่มั้ยคะ?”
รามพยักหน้า หนูนาหน้าบานดีใจมากๆ เยสสสส..“นี่ถ้าที่บ้านหนูนารู้ว่าหนูนาทำอาหารได้ คงตกใจกันจนหงายหลัง”
“ถ้าพ่อแม่หนูได้ชิม คงจะภูมิใจ เหมือนมีแม่ครัวเอกอยู่ในบ้านเลยล่ะ”
หนูนายิ้มปลื้มม...มองรามที่กินกับข้าวฝีมือตัวเอง แล้วก็เผลอปาดน้ำตาอย่างไม่รู้ตัว รามเงยหน้าขึ้นมาเห็นอาการหนูนา แปลกใจ “หนูคิดถึงพ่อ..น่ะค่ะ หนูก็อยากให้พ่อภูมิใจในตัวหนูอย่างที่น้ารามบอก”
“ไม่มีพ่อแม่คนไหน ไม่ดีใจที่ลูกทำสิ่งดีๆให้หรอกนะหนู” หนูนาอยากจะร้องไห้อีก รามยิ้ม..ขยี้ศีรษะเล็กๆนั้นอย่างเอ็นดู เป็นเชิงปลอบไปในตัว “ท่าเราจะคิดถึงบ้านมากนะเนี่ย พูดแค่นี้ถึงกับน้ำตาไหล”
“ค่ะ หนูนาคิดถึงพ่อ คิดถึงมากๆ” หนูนามองราม แววตาส่งความรู้สึกไปอย่างเต็มเปี่ยม พ่อจ๋า พ่อจะรู้บ้างรึเปล่า..
รามยิ้มๆให้ แต่ก้อนความเจ็บปวดในอกจุกขึ้นมาแปลกๆ รอยยิ้มของหนูนาสะกิดความรู้สึกจากส่วนลึก “ร้องไห้มากเดี๋ยวอาหารจะหมดอร่อย มะ กินกันดีกว่านะ” รามตัดบท ตักกับข้าวให้หนูนาเป็นการปลอบขวัญ
หนูนากินข้าว พยายามคิดว่าสิ่งที่ได้รับอยู่จากรามในตอนนี้มันก็ดีเหลือเกินแล้ว...

รามมาส่งหนูนาเพราะค่ำแล้ว “ดีแล้วที่ป้าไข่แกเมตตาหนู ปกติแกไม่ได้สอนใครง่ายๆหรอกนะ”
หนูนาฟังแล้วก็ชะงักไป “จริงค่ะ หนูนาก็แปลกใจเหมือนกัน อย่างตอนที่สอนบุญตา แกดุ๊ดุ แต่หนูนาเผลอทำของไหม้ไปต้องทิ้งทั้งกระทะ แกยังไม่ว่าอะไรเลย”
ราม ยิ้มๆ “ป้าไข่แกคุมเรือนมานาน รู้อะไรๆดี รู้ว่าใครควรดุ ใครไม่ควร”
“แกไม่ดุก็จริง แต่แกก็ไม่กินข้าวพร้อมกับหนูนา ไม่รู้ว่าทำไม ตอนหนูนาเป็นคนงานไร่ ทำงานด้วยกันแค่วันเดียวก็คุ้นเคยกันหมด แต่พอมาทำผู้ช่วยเนี่ย ทุกคนดีกับหนูนาก็จริง แต่ดูเกร็งๆ มันอึดอัดยังไงไม่รู้ค่ะ” หนูนาถอนใจ เฮ้อออ “บางทีก็อยากจะขอกลับมาทำงานไร่ใหม่นะคะ”
“อย่าเลย คุณสิงห์ไม่ยอมหรอก” หนูนาชะงักไป “คุณสิงห์ดีกับหนูมากนะ บางทีอาจจะทำให้คนอื่น เค้าพลอยเกรงใจหนูไปด้วย”
หนูนาย่นจมูก เชอะ “หนูอยากให้เค้าช่วยหวังดีให้น้อยกว่านี้! หนูอยากจะเป็นหมือนคนอื่นๆในไร่มากกว่า”
“ไม่ได้หรอกหนู อะไรที่มันเปลี่ยนแปลงไปแล้ว มันก็ต้องเปลี่ยน เมื่อก่อนก็คือเมื่อก่อน ตอนนี้.. หนูยอมรับในสิ่งดีๆที่เข้ามา แล้วมันก็จะดีเอง น้าส่งแค่นี้นะ” รามยิ้ม บอกหนูนาอย่างให้กำลังใจ หันหลังเดินกลับไป
หนูนามองตามราม ถอนใจเบาๆ “สิ่งต่างๆมันต้องเปลี่ยนแปลง รวมทั้ง...พ่อ ด้วยใช่มั๊ยคะ?” หนูนาคิดแล้วส่ายหัว ไล่ความคิดไม่ดีออกไป พยายามจะพอใจในช่วงเวลาที่มีอยู่ในตอนนี้ให้มากที่สุด

เช้าวันต่อมา ขนิษฐาเดินลงเรือนมาพร้อมออกไปทำงาน เหลือบเห็นรามกำลังสั่งงานคนสวนอยู่ที่สนาม รามหันหลังอยู่ขนิษฐาลอบมอง แล้วถอนใจบางๆ หันหลังเดินไป รามหันมาเห็นขนิษฐาเดินขึ้นรถ รามมองตามอย่างเป็นห่วง ขนิษฐาเปิดประตูรถ หันกลับมามองรามอีกครั้ง ทั้งสองสบตากัน รามหลบตา รถขนิษฐาขึ้นรถขับออกไป
รามมองตามรถขนิษฐา สีหน้าหนักใจ

ศักดาคลี่ยิ้มออกอย่างพอใจ … รัศมีเดินออกมา พร้อมเป็นคู่ควงของศักดา สวยเริ่ดเชิ่ดหรูมากมาย
“ไปได้แล้วค่ะ ฉันพร้อมแล้ว”
ศักดายื่นมือไปรับรัศมี “รู้มั้ยครับ คุณจะเป็นผู้หญิงที่สวยและใจบุญที่สุดในงานนี้เลย”
รัศมียิ้มพอใจ … อดิสรส่ายหน้าในความประจบเกินทนของพ่อ แอบแสยะหน้า แล้วเดินนำออกไปก่อน
ศักดาควงรัศมีออกไป
ในวงประชุมของกรรมการจัดงาน กรรมการล้วนเป็นวัยกลางคนถึงอาวุโส คือบรรดาคุณหญิง คุณนาย และข้าราชการชั้นสูง แต่บรรยากาศ มีความเป็นกันเอง ขนิษฐาบอกกับที่ประชุม “การแสดงบนเวทีจะแบ่งออกเป็นสามหมวดนะคะ หมวดแรกคือการร้องเพลง จะเชิญนักร้องกิตติมศักดิ์ และนักร้องรับเชิญมาร้องเพลงเพื่อเพิ่มยอดบริจาค”
คุณหญิงผู้ว่าฯซุบซิบกับเลขาฯของงาน “ทำไมฝ่ายสถานที่ถึงยังไม่มาอีก”
“โทรตามแล้วค่ะ บอกว่ากำลังเดินทางมา”
“แล้วจะมีการคั่นด้วยการแสดงบนเวทีของเด็กนักเรียน ปีนี้จะเป็นการประยุกต์การแสดงแบบคอมเท็มโพรารี่แดนซ์เข้ามาผสมผสานกับการแสดงพื้นบ้าน นี่คือตัวอย่างการแสดงที่ได้รับความสนใจมากในช่วงนี้” ขนิษฐาเปิดภาพบนโปรเจ็คชั่นเป็นแดนซ์คอมเท็มผสมการแสดงแบบไทย
คณะกรรมการฟังกันอย่างสนใจ ในสิ่งที่ขนิษฐานำมาพรีเซนท์เสนอ พร้อมทั้งมีแบบชุดสำหรับนักแสดงที่ร่างมาในม้วนกระดาษ มีพิมพ์เขียวของเวที เปิดโชว์ให้กรรมการดู

รัศมีและศักดานั่งหวานกันมาในรถ อดิสรซึ่งนั่งอยู่ด้านหน้ากับคนขับมองนาฬิกาอย่างใจร้อน

ขนิษฐาถืออุปกรณ์เตรียมกลับ คุณหญิงถามขณะมาส่งขนิษฐาที่หน้าห้อง มีเลขาติดตามมาด้วย
“จะไม่อยู่ประชุมกับฝ่ายสถานที่ก่อนจริงเหรอคะ จะได้พูดคุยตกลงกันเรื่องเวทีให้เรียบร้อยไปทีเดียว”
“ต้องขอประทานโทษจริงๆนะคะ ดิฉันมีธุระจริงๆ แต่เอกสารทุกอย่าง และพิมพ์เขียวของเวทีก็ฝากไว้ที่คุณพิมพ์แล้ว” ขนิษฐาหันไปทางเลขา “ทางฝ่ายสถานที่ทำงานได้แน่ค่ะ”
เลขาฯบอกคุณหญิง “คุณขนิษฐาเตรียมไว้ให้รอบคอบขนาดนี้ คงไม่มีปัญหาหรอกค่ะ”
ขนิษฐาไหว้กลุ่มกรรมการและขอตัวออกมา

ขนิษฐาพ้นออกมาโดยไม่ต้องเจออดิสรก็โล่งอก รีบหอบของเดินให้พ้นจากบริเวณงาน
ลมพัดมาอย่างแรง แผ่นภาพที่หอบมาถูกลมปลิวไป พอขนิษฐาหันตาม พิมพ์เขียวและเอกสารอื่นๆก็ปลิวไปด้วย กระจัดกระจาย ..... ขนิษฐารีบตามเก็บ ภาพชุดนักแสดงปลิวออกไป ขนิษฐารีบตามไปคว้า ลมหอบกระดาษแทบปลิวออกนอกหน้าต่าง ขนิษฐาใจหายชะโงกเอื้อมคว้า ลำตัวยื่นออกไปนอกขอบหน้าต่าง
“ระวังครับ” ร่างของขนิษฐาถูกคว้าเอาไว้ พร้อมกับที่ขนิษฐาคว้ากระดาษเอาไว้ได้....ขนิษฐาไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง ชาวูบวาบไปทั้งร่าง เธอค่อยๆหันไป รามโอบร่างของเธอเอาไว้อย่างใกล้ชิด และทะนุถนอมอย่างยิ่ง...
ขนิษฐาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง “น้าราม...”

ในห้องประชุม ศักดายกมือไหว้กลุ่มกรรมการ “ขอโทษด้วยนะครับ ที่มาสาย พอดีติดธุระด่วนนิดหน่อย”
รองผู้ว่าฯตอบ “ไม่เป็นไร งานแบบนี้เรากันเองอยู่แล้ว”
“ขอบคุณครับ ท่านรองครับ นี่คุณรัศมี วรรณพาณิช” กรรมการต่างมีปฏิกิริยาสนใจเมื่อได้ยินนามสกุลนี้ ศักดารีบโปรโมท “เธอเป็นว่าที่คู่หมั้นของผม และตอนนี้เธอยังเป็นหุ้นส่วนของโกลด์คลาส โปรเจ็คท์โรงแรมใหม่ของบริษัทผมด้วย เธอจะมาช่วยเราในงานนี้ด้วยครับ”
เหล่ากรรมการต่างพยักหน้ารับรู้ และมีท่าทีสนใจ ท่านรองฯรับไหว้รัศมี คุณหญิงเอ่ยอย่างมีไมตรี “ได้ยินชื่อของคุณมานาน ตัวจริงสวยกว่าที่เค้าพูดกันเยอะเลย ยินดีนะคะที่ได้ร่วมงานกัน”
รัศมีส่งยิ้มตอบคุณหญิงตามเกมมารยาท
อดิสรไม่สนใจฉากละครที่พ่อเล่นมากนัก หันมาเป้าหมายที่ใจจดจ่ออยู่ “แล้วนี่ คุณขนิษฐาล่ะครับ ?”

รามคุยกับขนิษฐา “คุณน้องควรจะบอกคุณสิงห์นะครับ ไม่ควรเสี่ยงมาเองคนเดียวแบบนี้”
“นี่พี่สิงห์ ให้น้ารามมารับน้องงั้นเหรอคะ?”
รามชะงักไป...เพราะจริงๆ สีหนาทยังไม่รู้ “คุณสิงห์ยังไม่ทราบ...ผมรู้จากเลขาของคุณ เธอเป็นห่วงคุณที่รู้ว่านายอดิสรก็มาที่งานนี้ด้วย”
ขนิษฐาสับสนอยู่อึดใจ ถามราม “แปลว่า น้ารามมาที่นี่ ไม่ใช่เพราะคำสั่งของพี่สิงห์”
รามชะงักไปอีก กับคำถามและสายตาอันประหลาดใจเหลือเกินของขนิษฐา รามอึกอักไป ก่อนตอบเสียงเบา “...ครับ”
“นี่น้าราม...เป็นห่วงน้องเหรอคะ?”
รามมองขนิษฐา แทบจะสบตาคู่นั้นไม่ได้ ขนิษฐาใจเต้นรัวแรงขึ้น ไม่นึกว่ารามดิ้นรนมาเองเพราะห่วงเธอ
รามเตือนจากใจจริง “คุณน้องครับ คุณเคยขอให้ผมอย่าเอาตัวไปเสี่ยงอันตราย แล้วถ้าผมจะขอให้คุณน้องอย่าเสี่ยง อย่าทำแบบนี้อีก จะได้มั๊ยครับ”
“นี่น้ารามพูดเอง หรือว่าพูดแทนพี่สิงห์คะ?”
“จะผมพูด หรือคุณสิงห์พูด มันก็ไม่สำคัญหรอกครับ “
ขนิษฐาเผลอโพล่งออกมา “สำคัญสิคะ! ก็ถ้าเป็นน้ารามพูด น้อง..” ขนิษฐามองตาราม สายตาเปี่ยมด้วยความหมาย แต่เห็นสายตาของรามที่นิ่ง ไม่แสดงความอ่อนไหวใดๆ...ก็พูดไม่ออก “น้องนึกว่าน้ารามยังไม่พอใจเรื่องที่น้องให้น้ารามมาพักฟื้นที่เรือนใหญ่ แต่พอน้ารามตามน้องมาที่นี่ รู้มั้ยคะ ว่าน้องโล่งใจมากแค่ไหน”
รามอึ้งไป “คุณน้องไม่ควรจะคิดแบบนั้น เรื่องพักฟื้น ผมรู้ว่าคุณหวังดี เพียงแต่ผม.. รับความหวังดีนั้นไว้ไม่ได้”
ขนิษฐาอึ้งๆไป เมื่อได้ยินคำพูดของรามที่ย้ำมาแบบนี้ “ช่างมันเถอะค่ะ” เธอพยายามจะเกาะเกี่ยวความรู้สึกดีๆในวันนี้เอาไว้ “แต่ความหวังดีที่น้ารามให้น้อง น้องจะรับไว้ และน้องจะจำไว้..” ขนิษฐามองรามด้วยสายตาที่เปี่ยมความหมาย เหมือนจะยืนยันในถ้อยคำนั้น รามไม่สามารถจะมองหน้าขนิษฐาชัดๆได้ รามรู้สึกหนักอึ้งไปหมด
“ผมนึกแล้วว่ายังไง เราก็หนีกันไม่พ้น!” อดิสรเดินเข้ามาอย่างพอใจที่เห็นว่ามาทันขนิษฐา แต่พอเห็นว่าใครที่ยืนอยู่ด้วย สีหน้าก็เหยียดขึ้นทันที “ไอ้แก่ นี่แกยังไม่ตายอีกเหรอ ?”
ศักดา รัศมีคุยกับเหล่ากรรมการอยู่ในห้อง แล้วศักดามองๆไปไม่เห็นอดิสร รู้สึกไม่สบายใจ

อดิสรกร่างใส่รามทันที “ถอยไป เจ้านายเค้าจะคุยกัน”
“ไม่มีอะไรต้องคุย ฉันคุยกับที่ประชุมเสร็จหมดแล้ว ขอตัวนะคะ” ขนิษฐามองสบตากับราม สองคนจะเดินไป แต่มีหรืออดิสรจะยอม มาขวางตรงหน้าขนิษฐา รามเห็นอย่างนั้นก็รีบเดินมาบังขนิษฐาไว้อีกที!
“ที่แล้วๆมายังเจ็บตัวไม่พอรึยังไง หรืออยากจะโดนมากกว่านี้” อดิสรขู่
“อย่าหาเรื่องเลยดีกว่า ถ้ามีใครเห็นพฤติกรรมแย่ๆของคุณที่นี่ คงไม่ดีเท่าไหร่” รามว่า
“ไม่ต้องมาสอนฉัน แกเป็นใคร ฉันเป็นใคร ไอ้กุ๊ย!!!คุณน้อง ผมไม่ให้คุณกลับเราต้องคุยงานกันก่อน” อดิสรจะคว้าแขนขนิษฐา รามปัดแขนอดิสรออก อดิสรแค้นจะพุ่งเข้าชก
“อดิสร !” ศักดาเดินรีบรุดมา “ใจเย็นๆสิ เราเป็นใคร ถึงจะไปถือสากับพวกคนงาน ที่นี่คนเยอะแยะ”
“ไม่มีอะไรต้องคุยหรอกค่ะ พวกเราจะไปแล้ว” ขนิษฐาเผลอตัว จับแขนของรามจะให้รามรีบไป
“มาคุยอะไรกันอยู่ตรงนี้คะ” รัศมีเดินเข้ามา ปราดสายตาไปเห็นขนิษฐาเข้า ยังไม่ทันได้ตัดสินอะไร ต้องตะลึงตัวเย็นวาบเมื่อเห็นผู้ชายข้างๆ ที่ยืนอยู่ด้วยท่าทีปกป้องขนิษฐา ขนิษฐาก็จับแขนของรามเอาไว้ รัศมีแทบช็อค
รามซึ่งเห็นรัศมีมาอยู่หน้า ก็อึ้งงันไปไม่ต่างกัน!!
รัศมีช็อค !!! ที่มาเจอรามต่อหน้าศักดาและอดิสร เซและทรุด..
ก้าวถอยหลังไปชนข้าวของด้านหลังที่ขนิษฐาวางเอาไว้หล่นลงมา ของล้มลงมาหมด!! ตัวรัศมีก็ตกใจล้มลงก้นฟาดพื้น!! รามซึ่งจะเข้ามาเก็บของเห็นรัศมีล้มก็รีบฉุดแขนช่วยให้ลุกขึ้น “คุณ เป็นอะไรรึเปล่า”
รัศมีเงยมอง เห็นมือที่จับ เห็นหน้าราม สะดุ้งเหมือนโดนไฟ ชักแขนออกอย่างแรง “แก..อย่ามาแตะตัวฉัน ออกไปนะ!!”
รัศมีตวาดรามเสียงดังจนทุกคนสะดุ้งไปด้วยกับเสียงนั้น ศักดารีบตามเข้ามาดูและช่วยรัศมี
“คุณคะ น้ารามแค่จะช่วยคุณนะคะ”
“ช่วยงั้นเหรอ? ฉันไม่ต้องการความช่วยเหลือจาก..” รัศมีมองรามด้วยสายตาที่เหยียดหยามมากๆ “พวกคนงาน!” เธอหันไปพูดกับขนิษฐา “มันมากับคุณเหรอ ทีหลังสั่งสอนกันด้วยนะ ว่าอย่าทำรุ่มร่ามกับคนแปลกหน้า”
รามมองรัศมีอย่างไม่อยากจะเชื่อ ทั้งหยามน้ำใจ หยามเกียรติ์อย่างไม่ไว้หน้า ศักดา อดิสรดูเหตุการณ์อย่างทึ่งที่รัศมีเฉาะรามอย่างไม่มีชิ้นดี
“ค่ะ ฉันจะเตือนน้าราม” ขนิษฐาบอกขณะที่รัศมีเชิดหน้า “ว่าอย่าทำดีกับคนที่ไม่มองไม่เห็นค่าน้ำใจคน!”
“หล่อน กล้าดียังไง หล่อนยังไม่รู้จักผู้ชายพรรค์นี้ดีหรอกนะ ต่อหน้าดูหงิมๆพินอบพิเทา แต่จริงๆแล้ว ไม่รู้จักเจียม!”
รามสะดุ้งแปลบ..กับคำแต่ละคำที่รัศมีหวดลงมาเหมือนแส้บาดเนื้อ
“ฉันไม่ทราบว่าที่คุณพูดมาคุณพูดถึงใคร แต่ไม่ใช่น้ารามแน่ๆ”
อดิสรแทรกเข้ามา “คุณน้อง คุณไม่จำเป็นต้องออกรับแทนมัน ไม่ใช่ความผิดอะไรของคุณ ไอ้เนี่ยมันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเอง!”
ขนิษฐาสุดจะทนกับคนพวกนี้ รามเห็นท่าทางขนิษฐาก็เตือนเบาๆ “ช่างเถอะครับคุณน้อง พูดกับพวกเขาไปก็ไม่มีประโยชน์”
อดิสรไม่ได้ยินราม แต่ร้อนตัว “พูดอะไรของแกห๊ะ ว่าอะไรพวกฉัน!!!”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 10/4 วันที่ 23 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ