อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 10/5 วันที่ 23 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 10/5 วันที่ 23 ธ.ค. 58

ขนิษฐาสุดจะทนกับคนพวกนี้ รามเห็นท่าทางขนิษฐาก็เตือนเบาๆ “ช่างเถอะครับคุณน้อง พูดกับพวกเขาไปก็ไม่มีประโยชน์”
อดิสรไม่ได้ยินราม แต่ร้อนตัว “พูดอะไรของแกห๊ะ ว่าอะไรพวกฉัน!!!”
คุณหญิง ประธานการจัดงานปรี่เข้ามา “มาอยู่กันตรงนี้เอง... นี่รู้จักกันแล้วใช่มั๊ยคะคุณรัศมี คุณขนิษฐา”
“ขนิษฐา อ๋อ คุณนี่เอง” รัศมีไม่สนใจ ฟ้องทันที “คุณหญิงคะ สถานที่แบบนี้ไม่ควรจะอนุญาตให้คนคนละชั้นกับเราเข้ามาวุ่นวายนะคะ นายคนนี้เสียมารยาทกับฉัน ถ้าฉันยังเห็นเค้ามาที่นี่อีก ฉันคงไม่สะดวกใจจะมางาน”

ขนิษฐาไม่ยอม “ถ้าหากว่าน้ารามเข้ามาที่นี่ไม่ได้ ฉันก็ขอถอนตัวจากงานนี้”


ทุกคนอึ้งกันไป ที่ขนิษฐาปกป้องรามอย่างจริงจังมาก
“คุณน้อง ไม่ต้องหรอกครับ” รามเอ่ยอย่างเกรงใจมาก
“อุ๊ยใจเย็นๆก่อนนะคะ ถอนตัวอะไรกัน ถ้ายังไงไปจิบน้ำชา แล้วคุยกันดีๆ เถอะค่ะ”คุณหญิงรีบไกล่เกลี่ย
“ขอประทานโทษด้วยค่ะ ที่น้องไม่มีเวลามากขนาดนั้น ถ้าจะห้ามน้ารามเข้ามาในงาน ก็แจ้งมานะคะ แล้วน้องจะไม่มาวุ่นวายอีก ไปค่ะน้าราม” ขนิษฐาตัวปลิวออกไป รามถือของตามขนิษฐาไป แต่ปรายตามามองรัศมีแว่บหนึ่งเห็นใบหน้าหยามเหยียด! รามตามขนิษฐาไป แต่ท่าทางละล้าละลังเหมือนห่วงอะไรอยู่บางอย่าง
คุณหญิงสีหน้ากังวลอยู่ ศักดาจึงรีบไกล่เกลี่ย “ไม่มีอะไรแล้วล่ะครับ ทางนี้เดี๋ยวผมเคลียร์เอง” คุณหญิงเห็นว่าขนิษฐาไปแล้ว ก็ยอมผละไป
รัศมีสบถไล่หลังขนิษฐา “จองหอง อวดดี !” รัศมีเอ่ยกับศักดา “สองคนนั่นเค้าเป็นอะไรกันไม่ทราบ”
“ไอ้รามมันก็แค่คนงาน มันเป็นผู้จัดการไร่บัวขาว ไร่ของนายสิงห์ ลูกพี่ลูกน้องของคุณขนิษฐา”
“ไม่อยากจะเชื่อ แหม ออกโรงปกป้องกันซะยังกับว่าเป็น...”
“นี่คุณ! คุณน้องไม่มีทางตาต่ำแบบนั้นแน่ๆ” อดิสรไม่พอใจ
ศักดาปรามลูก “อดิสร!”
อดิสรยอมหยุดปาก แต่สีหน้าไม่พอใจ

รามเดินมากับขนิษฐา แต่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คอยแต่จะมองไปทางด้านหลัง เขาเห็นกลุ่มของศักดา อดิสร รัศมีเดินมุ่งไปทางหนึ่ง
ขนิษฐารู้สึกได้ว่ารามพะวงกับอะไรบางอย่าง “น้าราม มีอะไรรึเปล่าคะ ?”
รามอึกอักก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธ จนทั้งสองคนเดินมาใกล้จะถึงรถของขนิษฐา รามหยุดมองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นใคร ก็พูดขึ้น “งานแบบนี้พวกมันคงไม่กล้าเอาคนติดตามมา” รามบอกขนิษฐา “คุณน้องครับ คุณน้องกลับไปก่อนนะครับ พอดีผมมีธุระ”
“ธุระ ธุระอะไรคะ?”
รามหลบตา บอก “ธุระในเมือง..นิดหน่อยน่ะครับ” รามตอบเลี่ยงๆแล้วหยิบกุญแจรถในมือขนิษฐา กดรีโมทแล้วเปิดประตูรถรอ ดูรามร้อนอกร้อนใจ “คุณน้องรีบไปเถอะครับ เกิดนายอดิสรเปลี่ยนใจตามมา แล้วจะวุ่นวายเอา”
ขนิษฐายอมขึ้นรถ รามเห็นขนิษฐาขึ้นรถแล้วก็รีบผละไป ขนิษฐามองตามรามรู้สึกว่ารามดูรีบร้อนและกระวนกระวายแปลกๆ ขนิษฐามองอย่างสงสัย

ศักดา อดิสร รัศมีเดินกันมา กำลังจะไปที่รับประทานน้ำชา สายตาของอดิสรล่อกแล่ก
“เลิกคิดจะตามเค้าได้แล้ว ไม่เห็นเหรอว่าเค้าหนีแกยังกับหนีกับระเบิด” อดิสรสีหน้าไม่พอใจ “จะตื๊อให้มันได้อายคนทั้งงานรึไง! อย่าลืมสิ ว่าวันนี้เราจะต้องช่วยกันโปรโมทโปรเจ็คท์ใหม่”
ศักดานำทุกคนเดินกันไปต่อ รัศมีเหลือบไปเห็นป้ายทางไปห้องน้ำ มองชุดตัวเองที่ยับไปเล็กน้อย บอกศักดา “ชุดยับหมด” รัศมีหน้าตายังอารมณ์ไม่ดี “ฉันขอไปห้องน้ำก่อนนะคะ แล้วจะตามไป”
“แล้วรีบมานะครับ”
รัศมีพยักหน้า แล้วเดินแยกไป
ศักดาพยักหน้าสั่งให้อดิสรตามไป อดิสรตามไป ไม่โปร่งใจเท่าไหร่ เพราะยังเสียดายเรื่องขนิษฐา ห่างออกมา รามที่กลับเข้ามา แอบดูอยู่ห่างๆ มองเห็นรัศมีแยกตัวออกมาพอดี

รัศมีเดินตามป้ายทางไปห้องน้ำ พอเลี้ยวไปก็ผงะ รามมารออยู่ตรงทางเดิน รัศมีอึ้งไปทันที เหลียวมองรอบๆ เห็นไม่มีคน โล่งอกไปนิด ตวาดใส่ราม “นี่แกแอบตามฉันมางั้นเหรอ!”
“ผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วย ขอเวลาสักเดี๋ยวได้มั๊ย”
“แต่ฉันไม่มีอะไรจะคุย ถอย!”
“คุณรัศ” รามยืนขวาง ไม่ยอมให้รัศมีไป
“แกต้องการอะไรกันแน่ เมื่อกี๊นี้ยังไม่ชัดเหรอ ว่าฉันขยะแขยง ไม่อยากให้ใครรู้ด้วยซ้ำว่าฉันเคยรู้จักคนอย่างแก แล้วอย่าคิดนะ ว่าจะบอกใคร เรื่องของเรา.. เพราะสารรูปอย่างแกพูดไปก็คงไม่มีใครเค้าเชื่อหรอก”
“ถ้าคุณกังวลเรื่องนั้นล่ะก็ ไม่ต้องห่วง! ผมรู้ตัวผมดี แต่เรื่องที่ผมอยากจะคุย..”
รัศมีไม่ฟัง “ก็น่าจะรู้ตั้งนานแล้ว! แกจะได้ไม่ต้องมาทำลายชีวิตฉัน เพราะเรื่องชั่วๆที่แกทำ แล้วก็ไอ้จดหมายบ้าๆที่แกส่งมา ฉันต้องเดือดร้อนแค่ไหนรู้มั๊ย!”รามอึ้ง รัศมีไม่หยุดการโจมตี ที่ลึกๆยังแค้นสั่งสมอยู่ “แกยังจะต้องการอะไรอีก ตอนนี้ก็มีชายกระโปรงใหม่ให้เกาะสุขสบายไปแล้วนี่”
“พูดอะไรของคุณ ถ้าหมายถึงคุณน้องล่ะก็ ผมกับคุณน้องเราไม่มีอะไรกัน”
รัศมีเยาะ “อยากจะเชื่อ! ออกโรงปกป้องกันขนาดนี้น่ะเหรอ พอออกจากคุกมาได้ ก็เบื่อความลำบากแล้วใช่มั๊ยล่ะ แม่นั่นก็ท่าทางจะโง่หลอกง่ายซะด้วย”
“หยุดพูดใส่ความคุณน้องได้แล้ว”
รัศมีชะงักที่รามแรงขึ้นมา “หยุดนะ แกไม่มีสิทธิ์มาขึ้นเสียงกับฉัน!” เธอชี้หน้า
“ผม..ผมแค่ต้องการคุยเรื่องลูก เรื่องนารา”
รัศมีชะงักกึ้ก “เรื่องยัยนา..ทำไม ถ้าแกจะมาเรียกร้องเอาอะไรอีกล่ะก็ อย่าหวังเลย! คนอย่างแกไม่สมควรได้ชื่อว่าเป็นพ่อของยัยนาซะด้วยซ้ำ!”
รามเจ็บมาก แต่พยายามคุมสติ “รัศมีที่ผ่านมา ผมก็ยอมคุณมาตลอด แต่เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว เรามาคุยกับแบบผู้ใหญ่จะได้มั๊ย ? ผมแค่อยากจะถามว่าลูก..”
“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่คุย ถึงลูกมันจะกลับ...”
“ลูกเราเป็นยังไงบ้าง รัศมี” รัศมีชะงักไป ราม ละล่ำละลักวุ่นวายใจ “ยัยนา... ลูกเป็นยังไงบ้าง” รัศมีชะงัก กำลังจะพูดต่อ ปากอ้าค้าง “ยัยหนู...แกสบายดีใช่มั๊ย ? แล้วนี่ ยัยหนูมาเชียงรายกับคุณด้วยรึเปล่า?” รัศมียิ่งฟังราม ก็ยิ่งงง ราวกับว่าถูกตีแสกหน้า “ลูกอยู่ที่นี่ด้วยรึเปล่า? รัศมี?”
รัศมีอึ้งงันมากๆ

ศักดาอยากจะไปคุยกับว่าที่หุ้นส่วน รออย่างหงุดหงิดที่รัศมีไปนาน “ทำไมคุณรัศถึงยังไม่มาอีก ? แกเข้าไปก่อนก็แล้วกัน” ศักดาพยักพเยิดให้อดิสรเข้าไปในที่ดื่มน้ำชาก่อน “เดี๋ยวฉันไปตามคุณรัศมี” ศักดาเดินไป

รามยังวอนขอกับรัศมี สีหน้ารัศมีงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก
“ผม... ผมขอเห็นหน้าลูกสักครั้ง...นะรัศมี”
“แกอยากเจอลูก?”
“ใช่ ผมอยากเจอ อยากเจอยัยหนูจริงๆ แค่ครั้งเดียว ครั้งเดียวก็ยังดี” รัศมีผินหน้าไปอีกทางอย่างงุนงงมาก แต่รามเข้ามารั้งตัวเอาไว้ เพราะนึกว่ารัศมีจะผละไป “ขอร้องล่ะ ผมก็เป็นพ่อ ผมไม่มีสิทธิ์จะเจอลูกเลยยังงั้นเหรอ” รามพรั่งพรูความรู้สึกที่อัดอั้นออกมา “ที่ผ่านมา ลูกไม่เคยถามถึงผมบ้างเลยเหรอ ไม่เคยเลยจริงๆเหรอ ผมไม่เชื่อ ว่าแกจะลืมผมไปแล้วหรอกนะ รัศมี”
ศักดาเดินออกมา เห็นในระยะไกลว่ารามเกาะแกะรัศมีอยู่ “เฮ้ย ทำอะไร?”
รัศมีสะดุ้งโหยง รีบผลักรามออกไปให้ห่างจากตัวทันที รัศมีรีบไปเกาะแขนศักดา “เค้าพยายามเข้าหาฉัน มารั้งตัวฉันเอาไว้”
“หนอย แก!!” ศักดาอัดรามที่ยังงุนงงอยู่!! รามเซไปทันที “ไอ้กุ๊ย แกรู้รึเปล่าห๊ะ ว่าคุณรัศมีเค้าเป็นใคร อยากจะโดนโยนออกไปจากที่นี่ใช่มั๊ย”
“ไม่ใช่นะ ผมแค่!!” รามอยากจะอธิบาย
ศักดาไม่ฟังกระชากคอเสื้อรามขึ้นมา ขู่ “แก!!เพิ่งจะโดนกระสุนไป ยังไม่เข็ดอีกยังงั้นเหรอไปห่างๆ อย่ามายุ่งกับคุณรัศมี !” ศักดาผลักรามล้มลง แล้วจะตามไปอัดซ้ำ
รัศมีเห็นสีหน้ารามอดกลั้น เริ่มกลัวว่ารามจะปูดเรื่อง รัศมีห้ามศักดา “พอเถอะค่ะ! มันคงรู้ตัวแล้วล่ะ ไม่อยากเดือดร้อนกว่านี้หรอกใช่มั้ย”
“คุณยังจะใจดีกับมันอีกงั้นเหรอ”
“ฉันห่วงคุณต่างหาก เรื่องงานคุณ ลืมไปแล้วเหรอ..ไปกันเถอะค่ะ”
ศักดาได้สติขึ้น ชี้หน้าราม “จำไว้นะ ถ้าแกกล้ามายุ่งย่ามกับคุณรัศมีอีก ฉันไม่ปล่อยแกเอาไว้แน่”
รัศมีรีบดึงตัวศักดาไป … รามที่ล้มอยู่บนพื้น...ค่อยโซเซลุกขึ้น แล้วทุบกำปั้นกับพื้นอย่างอัดอั้น ที่ทั้งโดนหยามเกียรติ์และไม่สามารถจะขอพบกับลูกได้ ! รามเจ็บปวดและเดือดพล่านอยู่แน่นอก มือกำแน่น!

เรือนใหญ่ ... ไข่ยื่นปิ่นปักผมรูปทรงอ่อนช้อย งามเรียบๆแต่ประณีตส่งให้สีหนาท “จำได้กะเจ้า?” สีหนาทหยิบมาดูยิ้มๆ แล้วส่ายหน้า ไข่ค้อนเข้าให้
สีหนาทหัวเราะ “ไม่มีทางลืม นี่ชิ้นโปรดของแม่”
“แล้วจำได้ก่อ ที่คุณแม่คุณใช้ปิ่นนี้อย่างถนอม บอกว่าจะเก็บไว้ให้สะใภ้”
สีหนาทยิ้ม รู้ทันไข่ “แม่ฉันมาเข้าฝันแม่ไข่เหรอ แม่ให้มาทาบทามหรือยังไง?”
“คุณน่ะ ทำเป็นเล่นไป๋ ให้ป้าฝึกสอนงานเรือนให้อีหล้าหนูนา แต่ไม่ทำอะไรให้เป็นชิ้นเป็นอัน ประเดี๋ยวเต๊อะ เจอหนุ่มอื่นคว้าไปจะรู้สึก!”
“ใครมันจะกล้า ถ้าเป็นคนแถวนี้ จะจับส่งออกชายแดนไปเลย”
“คุณก็ !” ไข่เห็นพูดเล่นอยู่ได้ “ถ้าบ่เอาก็แล้วไป๋”
สีหนาทหยิบปิ่นกลับมา “อย่าเพิ่งโกรธสิ ใครบอกล่ะ ว่าจะไม่เอา” สีหนาทยิ้มๆ ไข่ค้อนให้ในความช่างแกล้งช่างหยอกของสิงห์! สีหนาทหมุนปิ่นปักผมเล่นเบาๆ นึกถึงแม่ แล้วก็..นึกถึงคนในหัวใจ สายตามีเป็นประกายมุ่งมั่นขึ้น

หนูนากับสีหนาทเดินตรวจงานอยู่ด้วยกันในไร่สัก หนูนาถือสมุดบันทึกเดินตามสีหนาท หนูนาถามหน้างงๆ “จ่ายค่าสอน ?”
“ใช่ ฉันอุตส่าห์ให้แม่ไข่ สอนเธอทำอาหารซะดิบดี ก็ต้องมีค่าตอบแทนกันบ้าง”
“ถ้าจะหักเงินเดือนฉันให้ป้าไข่ ฉันไม่มีปัญหาหรอกค่ะ เพราะฉันก็ขอบคุณที่ป้าเค้าสอนฉันจนฉันทำกับข้าวเป็น แต่..ถ้าให้คุณ...”
“ทำไม ให้ฉันมันไม่ถูกตรงไหน ถ้าฉันไม่ให้แม่ไข่สอนเธอ เธอจะได้เรียนเหรอ”
หนูนาบ่น “เจ้าเล่ห์! ทีแรกไม่เห็นบอกเลยว่าจะคิดค่าสอน แล้วฉันก็ไม่ได้เป็นคนอยากจะเรียนซะหน่อย”
“ใครน๊า หอบกับข้าวกับปลาหน้าบานไปอวดน้ารามได้เกือบทุกวี่ทุกวัน ถ้าฉันไม่ให้แม่ไข่สอนเธอ จะได้อวดน้ารามเหรอ”
หนูนาชะงักกึ้ก แหม รู้ทัน “ฉันรู้แล้วว่าเถียงไม่ชนะพ่อค้าตัวเอ้อย่างคุณ คุณจะคิดเท่าไหร่ล่ะ ค่าสอนน่ะ” หนูนาถาม มีเคืองเบาๆ .... สีหนาทยิ้มๆ

แป้นพักเหนื่อยจากการขุดย้ายต้นสักจากแปลงเพาะ มากินน้ำเย็นๆจากกระติก หนูนาในมือถือสมุดบันทึกมาคุยด้วย ห่างออกไปสีหนาทตรวจดูความคืบหน้างาน และคุยงานกับคนงานอื่นอยู่
“แหม คุณสิงห์นี่ร้าย” แป้นเหลียวมองสีหนาทแล้วกลับมาคิกคักกับหนูนา “อ้างว่าเป็นค่าสอนทำอาหาร ที่แท้อยากให้แกไปทำกับข้าวให้กินก็ไม่บอกกันตรงๆ”
“มันไม่ใช่หรอกแป้น เค้าคงอยากจะแกล้งฉันมากกว่า”
“เค้าจะแกล้งแกทำไมวะหนูนา ที่เรียกแกไปเนี่ย ก็คง.. อยากกินกับข้าวฝีมือแก อยากกินข้าวกับแก แล้วก็อยากกิน…” แป้นเมียงมองหนูนา
“พอๆเลยแป้น ชักจะพูดจาเลอะเทอะไปกันใหญ่แล้ว!!”
“ไม่เลอะเทอะนะเว้ย ใครๆเค้าก็คิดอย่างฉันกันทั้งไร่นั่นแหละ มีแต่แกนี่แหละยังปฏิเสธอยู่ได้ ต้องให้คุณสิงห์เค้าคุกเข่าขอแกแต่งงานก่อนรึไง ถึงจะยอมรับสักที”
“บ้า!! ฉันไม่พูดกับแป้นแล้ว” หนูนาฟึดฟัด ผละออกห่าง หันไปเห็นสีหนาทแยกจากคนงานพอดี ก็รีบไป
“เออ ปฏิเสธไปเถ๊อะ ระวังนะ เค้าเรียกแกไปกินข้าวด้วยมืดๆค่ำๆ ระวังจะโดน” หนูนาชะงัก กลัวๆ โดนอะไร? “โดนบอกรัก”
“แป้น!!!” เธอกลับมาปิดปากแป้น กลัวสีหนาทได้ยิน “ไม่มีทาง ฉันแค่ไปทำกับข้าว ทำเสร็จแล้วฉันก็จะรีบกลับ!“
“จ้า แล้วอีแป้นคนนี้จะรอดู ว่าแค่ทำกับข้าว!!”
หนูนาฟึดฟัดไป แป้นยิ้มกริ่ม ก้มลงดูดน้ำไม่ทันระวัง หลอดทิ่มเหงือก อุ่ย น้ำก็กระเด็นใส่หน้าอีก!!!

รถกระบะของรามแล่นตะบึงไปอย่างเร็วบนท้องถนน ในรถ รามขับรถ จิตใจซัดส่าย บีบคั้นอย่างเหลือเกิน!!!
“เรื่องยัยนา..ทำไม ถ้าแกจะมาเรียกร้องเอาอะไรอีกล่ะก็ อย่าหวังเลย คนอย่างแกไม่สมควรได้ชื่อว่าเป็นพ่อของยัยนาซะด้วยซ้ำ!!”
รามเจ็บช้ำ น้ำตาร่วงริน....“ลูก... ยัยหนู”
“คนอย่างแกไม่สมควรได้ชื่อว่าเป็นพ่อของยัยนา”
บรืนนน รถรามพุ่งไป เร็ว ๆๆมากขึ้น … รามไม่อาจหยุดคิดในสิ่งตอกย้ำจิตใจ
“แกไม่สมควรได้ชื่อว่าเป็นพ่อของยัยนา”เสียงตวาดของรัศมีดังก้อง
ม่านน้ำตาของรามกลบทัศนียภาพเบื้องหน้าจนพร่าเลือน รามเจ็บร้าวหัวใจเหมือนใครมาบีบมันจนแหลกลาญ ความเจ็บปวดจากแผลใจที่ลึกที่สุดของรามผุดพร่างขึ้นมาเกินจะยับยั้ง รามสะอื้นออกมาอย่างไม่เหลืออาย

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 10/5 วันที่ 23 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ