อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 10/6 วันที่ 23 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 10/6 วันที่ 23 ธ.ค. 58

ม่านน้ำตาของรามกลบทัศนียภาพเบื้องหน้าจนพร่าเลือน รามเจ็บร้าวหัวใจเหมือนใครมาบีบมันจนแหลกลาญ ความเจ็บปวดจากแผลใจที่ลึกที่สุดของรามผุดพร่างขึ้นมาเกินจะยับยั้ง รามสะอื้นออกมาอย่างไม่เหลืออาย
ภายนอก รถรามแซงรถคนอื่นๆที่อยู่ด้านหน้าไปด้วยความเร็วเหมือนกับลืมตาย มาตรวัดความเร็วรถยังขึ้นๆๆไปเรื่อย ๆ ปิ๊นนนนน ปิ๊นนนนนนน เสียงแตรลากยาวดังจากรถคันข้างๆ รามได้สติ สะดุ้ง พอเลิกเปลือกตาขึ้นกว้างก็เห็นรถบรรทุกแล่นออกมาจากซอย ขวางลำอยู่เกือบกึ่งกลางถนน รามผงะ!!!

“ว๊าย!!!”ก้านไม้เล็กๆกระเด็นลงมาที่สมุดบันทึกงานของหนูนา หนูนาตกใจ ทำสมุดตก
คนงานกำลังลิดกิ่งไม้อยู่ รีบหันมา “ขอโทษครับ เป็นไรรึเปล่าครับ”
หนูนาส่ายหน้า “ไม่เป็นไรค่ะ แค่กิ่งเล็กๆเอง” หนูนาก้มลงเก็บสมุด ทำให้กระเป๋าสตางค์ร่วงลงมา และอ้าออกภายในคือรูปรามและหนูนาในวัยเด็ก หนูนาหยิบขึ้นมาดู...คิด



ข้างทาง คนที่มากับรถบรรทุกวิ่งมาดูที่รถรามที่จอดเกยอยู่ขอบทาง เห็นว่าสภาพรถรามปกติดี ชายเคาะกระจกรถ
“คุณๆ เป็นอะไรรึเปล่า”
ด้านในกระจก รามค่อยๆหันมา... ยังไม่อยากจะเชื่อกับเสี้ยววินาทีที่เพิ่งผ่านไปอย่างฉิวเฉียด รามสำรวจมองตัวเอง ยังอยู่ในสภาพปกติทุกอย่าง รามถอนใจ กดกระจกลง บอกชาย “ขอบคุณ ผมไม่เป็นไร”
“โชคดีนะ ที่คุณออกขวาทัน ถ้าเหยียบเบรก ระยะแค่นี้อัดก็อปปี้แน่ ทีหลังขับให้มันช้าๆหน่อยนะคุณ”
“ครับ ขอโทษครับ...”
ชายคนนั้นผละไป ขึ้นรถบรรทุก รถคันใหญ่เคลื่อนออกจากซอยได้อย่างเรียบร้อย
รามหันไปมองขนาดของรถที่ตัวเองเกือบจะชนเข้า รามกุมขมับ “นี่เราทำอะไรลงไป....”

หนูนายังดูรูปของรามอยู่
”เคยเตือนแล้วไงว่าเวลาคนงานลิดกิ่งให้อยู่ห่างๆ”
หนูนาเหลือบตาขึ้นมอง เห็นสีหนาทเดิมดุ่มเข้ามาหา ... สีหนาทกำลังจะเห็นว่าหนูนาดูอะไรอยู่ หนูนารับปิดกระเป๋าสตางค์ฉับได้ทันท่วงที “ขอโทษค่ะ ฉันไม่ทันระวังเอง”
“เธอเนี่ยนะชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย”
หนูนายิ้มแหยๆ แต่มือกำกระเป๋าสตางค์แน่น โล่งอกไป...

ศักดา รัศมี และอดิสรกลับเข้ามา ศักดาหน้าตาเบิกบานกว่าใครเพื่อน “วันนี้เราโชคดีจริงๆ มีหลายคนที่สนใจจะมาเข้าหุ้นโปรเจ็คท์ใหม่ของเรา” เขาจับมือรัศมีที่กุมไว้มาหอม “เพราะมีหุ้นส่วนสวยๆอย่างคุณ ทุกคนถึงได้พากันสนใจ”
รัศมีอารมณ์ยังไม่ปลอดโปร่งนัก “ค่ะ ก็ดี..”
“ทำไมไม่ดีใจเลย หรือว่ายังอารมณ์เสียเรื่องไอ้รามนั่นอยู่” รัศมีชะงัก ศักดาดันทายถูก
“หึ อยากจะให้คุณน้องมาเห็นจริงๆ ว่าไอ้คนที่ตัวเองไว้ใจนักหนา ธาตุแท้ก็ไม่ได้ดีเด่อะไรตรงไหน” อดิสรนึกขึ้นได้ “ชิบ! มันอยู่ใกล้คุณน้อง แล้วจะไว้ใจได้มั้ยเนี่ย”
“พูดจาให้มันสุภาพหน่อย”
“ถ้าทำให้ระคายหู ผมขอตัวดีกว่า” อดิสรผละไปเลย
ศักดาส่ายหน้าเมื่ออดิสรไป หันไปหวานต่อ “เรามาฉลองกันส่วนตัวดีมั๊ย?”
“อย่าเพิ่งเลยค่ะ วันนี้ฉันรู้สึกเหนื่อยๆ” ศักดาหน้าขรึมลง “ฉันก็ดีใจพอๆกับคุณนั่นแหละ แต่คุยกับคนหน้าใหม่ๆทั้งบ่าย มันเหนื่อยไม่ใช่เล่น ขอไปพักก่อน” รัศมีเดินไปอีกคน
ศักดามองซ้าย ขวาทั้งรัศมี และอดิสรต่างไปกันหมด แต่ไม่เป็นไร นึกถึงความสำเร็จที่ได้มาก็ยังกระหยิ่มใจ

รัศมีเดินผละมา ไม่สนใจเรื่องหุ้นส่วนสักนิด เพราะมีบางอย่างที่ยังสะกิดใจอยู่มากๆ รัศมีคิด เสียงโทรศัพท์ดัง
“แกจะมาถามฉันทำไม” วรรณพูดหน้าดุ น้ำเสียงเอาเรื่อง “แกนั่นแหละที่อยู่ใกล้นังนามันมากกว่าฉัน ต้องเป็นฉันถามแก มันถึงจะถูกว่านารามันเป็นยังไงบ้าง ไม่ใช่ให้แกมาถามฉัน”
รัศมีจากโทรศัพท์ “คุณพ่อก็รู้ว่าครั้งที่แล้วหนูถ่อไปถึงไร่ก็ยังไม่เจอยัยนา” วรรณเบ้หน้า มันช่างล้มเหลวอะไรอย่างนี้! รัศมี พยายามจะอธิบายตัวเอง “หนูรู้นะพ่อไม่เชื่อหนู หนูถ่ายรูปป้ายไร่นั้นไปให้พ่อดูแล้วไงล่ะ ว่าหนูไปจริงๆ”
วรรณ เยาะ! “ก็เห็นมีแต่แกคนเดียวที่ติดต่อยัยนาไม่ได้ ทั้งอรุณีทั้งฉัน ไม่เห็นจะมีปัญหา”
รัศมีขึ้นเลย “ใช่สิ ก็มันเกลียดหนูนี่ นังลูกไม่รักดี มันรักทุกคนยกเว้นแม่มัน แม้แต่พ่อเลวๆที่หายหัวไปมันก็ยังจะด้านหน้าไปรัก”
วรรณ ไม่อยากฟัง “ถ้าแกจะมาว่าลูกแก หลานฉัน ให้ฉันฟัง ไปบ่นกับผัวใหม่แกโน่น แค่นี้”
พอวรรณจะตัดบท รัศมีก็รีบลนลาน “คุณพ่อ เดี๋ยว เดี๋ยวก่อนค่ะ หนูไม่พูดก็ได้ วันนั้นที่มาเชียงราย ตกลงคุณพ่อคุยอะไรกับมัน ยัยนาได้เจอราม เจอพ่อมันรึเปล่า”
“ถามอะไรของแกมันหายไปตั้งหลายอาทิตย์จะไม่เจอได้ยังไงห๊ะ”
“แล้วทำไม ยัยนาถึงยังไม่กลับ” วรรณเงียบ ไม่อยากจะตอบ ไม่อยากจะพูด “คุณพ่อ หนูโมโหมันก็จริง แต่หนูก็เป็นแม่มันนะ พอหนูไม่ห่วงไม่ถามถึงมันคุณพ่อก็ว่า แต่พอถามก็ทำกับหนูแบบนี้น่ะเหรอ”
“พอๆ ไม่ต้องมาคร่ำครวญมาก ก็ยังดีที่ยังมีแก่ใจถาม ยัยนามันบอกว่าพ่อมันโดนยิง” รัศมีได้ฟัง อึ้งไปทันที วรรณยอมบอกรัศมี “มันเลยขออยู่ดูแลพ่อมันต่อ ฉันก็เลยอนุญาต ไง รู้แล้วพอใจรึยัง ยังจะด่าลูกแกอีกมั๊ย ..........ห๊ะ ทำไมเงียบล่ะ”
รัศมีจากโทรศัพท์ “แค่นี้ก่อนนะคะคุณพ่อ” เธอวางสายไปเลย
“สงสัยจะกินอะไรผิดสำแดง นึกยังไง ถามถึงยัยนา” วรรณงง
รัศมีวางสาย..แววตายังงุนงงมาก “ยัยนาไม่ได้หลอกคุณพ่อ รามโดนยิงจริงๆ แต่ทำไม รามถึงถามเราเรื่องลูก ถ้าเราบอกคุณพ่อว่ารามไม่รู้เรื่องยัยนา คุณพ่อก็ต้องไม่เชื่อแน่ๆ” รัศมีคิดหนัก “ยัยนา ตัวก่อเรื่อง! แกทำอะไรของแกอยู่กันแน่”

หนูนากำลังคุยโทรศัพท์ เยื้องออกไปทางด้านหลังประกอบกำลังเรียกลูกค้าที่ผ่านมา “เอาอารายดี ม่ายมีก็สั่งล่ายน๊ะ”
หนูนาถามเสียงเบา ไม่อยากจะเชื่อ “แม่เป็นหุ้นส่วนกับพ่อเลี้ยงศักดางั้นเหรอ?”
จุฑารัตน์นั่งอยู่หน้าโน้ตบุ๊ค กำลังพิมพ์สกู๊ปอยู่ในร้านกาแฟ “ใช่ เริ่มๆจะควงกันออกงานป่าวประกาศกับวงสังคมไฮโซที่นี่แล้ว คนลือกันให้แซ่ดว่ามีแบ็คใหญ่มาอุ้มโปรเจ็คท์ใหม่ของพ่อเลี้ยง!”
หนูนาฟัง คิด.. คุ้นๆว่าก่อนหน้านั้นไม่ใช่อย่างนี้ “ใช่โปรเจ็คท์โรงแรมคาสิโนที่สามเหลี่ยมทองคำรึเปล่า จำได้ว่าตอนพ่อเลี้ยงศักดาเอาเรื่องนี้ไปคุยกับคุณตา ดูคุณตาไม่เห็นด้วยเลย”
จุฑารัตน์ย้อนถาม “ตาแก รู้เรื่องรึเปล่าเถอะ” หนูนาชะงักไป “หนูนาที่แกเคยถามฉันว่าพ่อเลี้ยงเป็นคนยังไง มีเค้าไม่ค่อยดีว่ะ ดูเหมือนจะพัวพันกับธุรกิจมืดอยู่หลายๆอย่าง ฉันก็ไม่อยากจะพูดให้แกกลุ้มหรอกนะ มีโอกาสก็เตือนๆแม่แกหน่อย”
หนูนา กลุ้มจริงๆน่ะแหละ “จุ๊ แกก็รู้ว่าแม่ไม่เห็นด้วยเรื่องที่ฉันมาตามพ่อ ตอนนี้ไม่ได้คุย ไม่ได้เจอกัน และก็ยังเจอไม่ได้ด้วย“
“เฮ้อ จะเอายังไงดีล่ะ ความจริง มันยังมีอีกเรื่องนึง..ที่ฉันว่าแกก็ควรจะรู้” จุฑารัตน์กำลังจะบอก
“คุยโทรศัพท์นานเป็นชาติ” หนูนาชะงัก หันไป เห็นพวงที่ยืนกร่างหาเรื่องอยู่ เพ๊อะ กระจิบก็เดินมาด้วยกัน “ถือว่าตัวเองเป็นคนโปรดของนายก็เลยไม่ต้องเกรงใจใคร”
จุฑารัตน์ “เสียงใครอ่ะหนูนา”
หนูนาจะเอายังไงดี อยากฟังจุฑารัตน์ต่อ หันไปบอก “ฉันคุยอีกแค่แป๊บเดียว เธอมีมือถือไม่ใช่เหรอ?”
พวงยียวน “มี แต่ไม่ใช้ ใครจะทำไม!”
เพ๊อะหลุดปาก “ถูกระงับใช้ เพราะยังไม่ได้ไปจ่ายตังค์ ก็ต้องพึ่งเจ้าเครื่องนี่แหละ”
“ไปบอกมันทำไม จั๊ดง่าว! จริงๆเลยนะแก!”
ประกอบเห็นพวกพวงมารุมหนูนา ก็รีบเดินมา“เฮ่ย อาหนูนาอีมาก่อง ก็ให้อีโทรไปซี่ พวกลื๊อก็รอหน่อยจะเป็นไรปายไ
“ทียังงี้เข้าข้างกันเชียว” พวงหันไปบอกกับหนูนา “เชิญเถอะค่ะ คุณหนูนาอยากจะใช้นานนนน แค่ไหนก็ได้ คนโปรดอย่างเธอ ไม่มีใครกล้าว่าอยู่แล้วนี่”
หนูนาไม่ไหวแล้ว บอกจุฑารัตน์ “แล้วฉันจะโทรไปหาใหม่นะ”
จุฑารัตน์ย้ำ “หนูนา เรื่องสำคัญนะ แกต้องโทรกลับมานะ!”
เสียงหนูนาวางสายไป จุฑารัตน์ชะงัก เฮ้อ..

หนูนาวางสายเสร็จจะเดินไป
“นี่ขนาดเป็นแค่คู่ควงนะ ยังเชิดขนาดนี้”
หนูนาหันขวับมา “นี่ ฉันก็อุตส่าห์วางสายให้แล้ว ทั้งๆที่กำลังคุยเรื่องสำคัญอยู่”
“หนูไม่ต้องไปฟังนังพวกนี้หรอก ถ้าเรามีสตางค์จ่ายนะ ก็โทรไปเลย เจ้าของร้าน ไม่ว่า” ประกอบบอก
“งก ! ตังค์น่ะ ฉันก็มี” พวงแบเงินในมือให้ดู “เดี๋ยวฉันจะโทรให้กระหน่ำกว่านังนี่อีก พอใจมั๊ย”
“เฮ่ย อั๊วะไม่ได้จะเอาแต่เงินนะ ของมันใช้ร่วมกัน ก็อยากให้แบ่งๆกันช้าย“
กระจิบแขวะ “โทรศัพท์มันพอจะแบ่งกันใช้ได้ แต่อย่างอื่นมันแบ่งไม่ได้ ใครมาก่อนมาหลังก็น่าจะรู้ตัว น่ารังเกียจพวกมาทีหลัง แล้วมาฉกมาแย่ง”
“เอ๊ะ แย่งเก่งๆอย่างเงี๊ยะ มันเหมือนตัวอะไรน๊า …อ๋อ นึกออกแล้ว!” เพ๊อะหันไปหาหนูนา “เหมือนอีแร้ง !!!!”
แล้วสามคนก็หัวเราะชอบใจ แล้วยังทำท่าเหม็นเฉ่าๆใส่!!
หนูนาสุดจะทานทน “ฉันว่า... ฉันมากกว่า ที่โดนฝูงแร้งสามตัวรุมทึ้ง!!!”
พวง กระจิบ เพ๊อะกำลังหัวเราะ ก็ชะงัก ค้างกันไป
พวงโมโห “ปากดีนัก นี่แกอยากจะโดนใช่มั๊ย!!!”
หนูนาตัวฟู เบรคแตกแล้ว รูดแขนเสื้อขึ้น กร่างเข้ามาอย่างนักเลงมากๆ “เข้ามาเลย มือเท้าฉันก็มีเหมือนกัน !!!”
ห๊ะ!!!เล่นเอาสามคนอึ้งๆ เอาซี่ ถ้าเกลียดฉันมาก ก็เข้ามาเลย!! อย่าเก่งแต่พูด!!”
เพ๊อะอึ้ง ชักหวาดๆ “มัน..มันโดนหมาบ้ากัดมารึเปล่า?”
พวงสะดุ้ง เข้าตัว “แกว่าใครเป็นหมาบ้า” เพ๊อะเหวอไป พวงขู่หนูนาฟ่อด “ไม่ต้องมาท้า เดี๊ยะ เดี๋ยะ! แกโดนแน่ !”
พวงขู่ แต่ไม่ยักกะเข้าไป หนูนาซะอีกกำหมัด ตั้งการ์ดทำท่าพร้อมจะพุ่งเข้าใส่!! ซะมากกว่า... พวงชักฝ่อ
กระจิบกระซิบพวง “น้องพวง ถ้าตบกับเค้าตอนนี้ แล้วถูกไล่ออกไป เราจะไปอยู่ที่ไหน”
ประกอบเห็นพวกพวงฝ่อ แกล้งเขี่ย “กลัวอาร๊าย ถ้าพวกลื๊อโดนไล่ออก เดี๋ยวอั๊วะให้คนรู้จักหาห้องเช่าถึกๆฮ่าย ราคากันเอง”
พวงได้สติ ไม่อยากโดนเฉดหัว ด่าหนูนา “อย่านึกนะว่าจะกลัว!! คนเรามันหมกเม็ดความโสโครกโสมมอะไรเอาไว้ อีกไม่นานคุณสิงห์เค้าก็จะต้องรู้!!! ไม่จำเป็นที่ฉันจะต้องตบแกให้เปลืองมือ” พวงเก็บมือ แล้วหันหลังกลับ จะชิ่งไป!
เพ๊อะสะกิด เตือนพวง “ไม่โทรแล้วเหรอ?”
“ฮึ่ย!!!” พวงโมโห สะบัดเพ๊อะเซไปเลย มาย้ำให้เสียหน้า กระจิบ เพ๊อะ รีบตามพวงไป!
“แหม่ นึกว่าจะได้ค่านายหน้าห้องเช่าซะแล้ว” ประกอบเหลือบเห็นหนูนาหน้าตาซีเรียส “ล้อเล่นน่ะ” พูดแล้วชูนิ้วโป้ง “พอเอาจริง ก็ใช่เล่นนะเรา เล่นเอาสามคนนั้นหงอไปเลย!”
หนูนาส่ายหน้า สุดเซ็ง “เป็นอะไรกันมากมั๊ยเนี่ย เพราะอีตานั่นแท้ๆ เราถึงต้องโดนแบบนี้!!!” หนูนาพอพูดถึงสิงห์ แล้วก็นึกขึ้นได้ ยกนาฬิกาที่ข้อมือขึ้นมาดู“6 โมง!! ได้เวลาแล้วนี่”

หนูนาก้าวขึ้นมาบนเรือนใหญ่ บริเวณที่มักจะมีผู้คนกลับเงียบเชียบ หนูนาหันมองไปรอบๆ ประหลาดใจนิดๆ“ทำไมเงียบจัง ไปไหนกันหมด?”

อาหารถูกจัดวางบนโต๊ะใกล้ระเบียง ไข่ตรวจดูความเรียบร้อยอย่างพิถีพิถัน บุญตาที่มาเสิร์ฟของยังยืนรออยู่
ไข่บอกสีหนาท “เรียบร้อยแล้วเจ้า”
สีหนาทยิ้มๆ “หนูนาคงโล่งอก ถ้ารู้ว่าไม่ต้องลงมือทำเอง”
“อาจจะเสียดายก็ได้เจ้า ที่บ่ได้ทำเอง”
“ไม่หรอก เค้าคงคิดว่าฉันแกล้งเค้ามากกว่า”
“งั้นเดี๋ยวก็คงได้ฮู้กั๋นว่าคุณบ่ได้แกล้ง คงใกล้จะมาแล้วล่ะเจ้า คุยกันดีๆเน้อ” ไข่ดันหลังบุญตาให้เดินออกไปด้วยกัน

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 10/6 วันที่ 23 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ