อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 11 วันที่ 20 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 11 วันที่ 20 ธ.ค. 58

“ท่านย่า เมื่อคืนหญิงไม่ควรออกไปกับพี่ชายเลย หญิง...” ทุกคนคิดว่า ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมร้องไห้เพราะเป็นห่วงเสด็จพระองค์หญิงวิสุทธิโสภี

บ้านวิศรุต สุทิศมาเล่าเรื่องเจอม.ร.ว.หญิงประสงค์สมไปกับชัยบดีที่ผับเมื่อคืนให้วิศรุตฟัง
“ผมเห็นคุณวิศรุตพาคุณหญิงออกไป ตอนนั้นท่าทางคุณหญิงเหมือนจะไม่ไหวแล้ว”
“อาจจะไม่มีอะไรก็ได้”
“ก็หวังว่างั้นนะครับ เพราะยังไงเขาก็เป็นญาติกัน ผมอาจจะคิดมากไปเองก็ได้ แต่ผมไม่ชอบสายตาหมอนั่นเลย จะว่าผมคิดมากก็ได้นะครับ”

วิศรุตฟังด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ เพราะรู้แก่ใจว่าชัยบดีไม่ใช่คนในครอบครัวม.ร.ว.หญิงประสงค์สมจริงๆ
สโรชาท่าทางรีบร้อนเข้ามาหาวิศรุต คว้าแขนเขาเพื่อดึงให้ไปด้วยกัน “รีบไปเถอะค่ะ”


วิศรุตดึงสโรชาเอาไว้อย่างงุนงง “อะไรของคุณ มาถึงก็จะให้ผมรีบไป”
“นั่นสิครับ อย่าบอกนะครับว่าคิดถึงกันจนต้องรีบมาหา”
“ใช่ที่ไหนล่ะสุทิศ เสด็จพระองค์หญิงประชวรค่ะ คุณควรจะรีบไปกับฉันนะคะ”
วิศรุตใจหาย “ทรงเป็นอะไรมากหรือเปล่า”
“ฉันไม่ใช่หมอนะคะ คงตอบไม่ได้ คุณอยากรู้ก็ไปกับฉันที่วังเดี๋ยวนี้เลย”
วิศรุตลังเลแต่สุดท้ายก็พยักหน้ายอมไปกับสโรชา

มุมหนึ่งในวังเทวาสถิตย์ ชัยบดียืนโทรศัพท์ “คำแนะนำใช้ได้ผลนะ .. เขาตามหมอกันจ้าละหวั่น เมื่อคืน ก็เลยแค่เฉียดๆ”
ที่บ้านพลโทวินิต จริยาหลบมุมพูดโทรศัพท์ “คนที่คิดว่าตัวเองใกล้ตายน่ะ มีประโยชน์กับเรามากกว่าคนตาย จำไว้” จริยายิ้มเหี้ยม วางสาย “ยายแก่!! .. เกลียดชั้นนัก ก็ต้องเจอแบบนี้”
ทางเดิน วังเทวาสถิตย์ วินิตาอยู่กับม.ร.ว.พิริยพงษ์ที่ทางเดิน วินิตาทำหน้าเซ็ง “ตกลงวิมาเสียเที่ยวใช่ไหมคะเนี่ย”
“ท่านย่าบรรทมอยู่ เข้าไปท่านก็ไม่รู้หรอกว่าคุณมา”
“งั้นคุณชายต้องทูลท่านตอนที่ท่านตื่นนะคะว่าวิมา แล้วก็เป็นห่วงท่านมาก บอกว่าตกใจ เข่าอ่อน มือไม้สั่นไปหมด”
ม.ร.ว.พิริยพงษ์มองวินิตาที่ไม่ได้มีทีท่าอย่างที่พูดสักนิด “ขนาดนั้นเลย”
วินิตารู้ว่าอีกฝ่ายคิดอะไร “วิจะได้ดูดีในสายตาท่านย่าของคุณชายไงคะ เขาว่าคนแก่จะรักจะหลงลูกหลานก็ตอนป่วยนี่ล่ะ”
“เรื่องนั้นไม่ต้องบอก ผมก็รู้น่า”
ทิวาถือกระเช้าดอกไม้พาวิศรุตและสโรชาเดินเข้ามาพอดี
ม.ร.ว.พิริยพงษ์เห็นก็แสดงท่าทีรำคาญใจ “พวกหูผีจมูกมด มากันเร็วจริงๆ”
“คุณวิศรุตกับคุณสโรชามาขอเยี่ยมเสด็จค่ะ”
วินิตาเกาะแขนม.ร.ว.พิริยพงษ์พูดยิ้มเหยียด “ต้องขอโทษด้วยนะคะ เสด็จยังบรรทมอยู่คงไม่พร้อมให้คนนอกเยี่ยม”
“ถ้าอย่างงั้นผมขอพบคุณหญิงได้ไหมครับ”
ทุกคนพากันแปลกใจที่วิศรุตเอ่ยของเจอม.ร.ว.หญิงประสงค์สม โดยเฉพาะสโรชา

ห้องบรรทม ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมนั่งข้างๆพระที่ จับพระหัตถ์เสด็จพระองค์หญิงวิสุทธิโสภีที่บรรทมหลับสองจิตสองใจ ชัยบดีโผล่เข้ามา ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมหันไปเห็น ผงะออก แต่ยังจับพระหัตถ์แน่นเหมือนอยากจะปลุก พยาบาลเดินมาจากมุมหนึ่ง ยิ้มสุภาพและแสดงท่าทีว่าไม่อยากให้เสียงดัง ชัยบดีถอยแต่มองม.ร.ว.หญิงประสงค์สมไม่วางตา ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมค่อยๆปล่อยมือ ลุกแล้วเดินออก ชัยบดีเดินตามออกไปด้วย

ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมออกมาจากห้องบรรทม ชัยบดีเดินตามมา
“น้องหญิง จะหนีพี่ไปไหน.. แล้วเมื่อกี้น้องหญิงจะเล่าอะไรให้ท่านยายฟัง”
“หญิงไม่มีวันเล่าเรื่องอัปยศนั่นให้ท่านย่าทรงรับรู้เด็ดขาด”
“แต่พี่..” ชัยบดีคว้าแขน
ทิวาเดินเข้ามาพอดี ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมรีบดึงแขนออก
“คุณวิศรุต มรุพงษ์ มาขอพบคุณหญิงค่ะ รออยู่ที่สวนค่ะ”
“ฉันจะไปพบเขาเดี๋ยวนี้ล่ะ” ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมเดินออกไปพร้อมทิวา
ชัยบดีได้แต่เจ็บใจที่ถูกขัด อีกใจก็ รู้สึกผิดกับม.ร.ว.หญิงประสงค์สม

สวนในวัง สโรชามานั่งรอม.ร.ว.หญิงประสงค์สมพร้อมวิศรุต พลางมองวิศรุตอย่างข้องใจจะเจอม.ร.ว.หญิง
ประสงค์สมทำไม
“คุณสโรชา”
“คะ”
“ผมขอคุยกับ...”
“คุยกับฉันเหรอคะ ได้เลยค่ะ คุณอยากคุยเรื่องอะไรก็ว่ามาเลย”
“ผมจะขอคุยกับคุณหญิงตามลำพังต่างหาก”
สโรชางอน “งั้นก็เชิญตามสบายค่ะ” สโรชาประชด “ก็ดีเหมือนกัน ฉันจะได้มีเวลาไปคุยกับคุณวิศรุต” สโรชาเน้น “ราชโยธิน” สโรชาลุกขึ้นสะบัดหน้าจะออกไป
วิศรุตรีบดึงแขนสโรชาไว้อย่างห่วงๆ “ผมแค่จะคุยกับคุณหญิง แล้วทำไมคุณต้องไปคุยกับคุณวิศรุตเขาด้วย”
“ก็คราวก่อนฉันยังคุยกับเขาไม่จบ”
“นี่คุณอย่าทำเป็นเด็กๆชอบประชดประชันหน่อยเลย คุณก็รู้ว่าเขาไม่น่าไว้ใจ”
“ตายแล้ว นั่นคุณวิศรุต ราชโยธิน หลานชายเสด็จพระองค์หญิงแห่งวังเทวสถิตนะคะ ไม่น่าไว้ใจตรงไหน”
“คุณก็รู้ว่าเขา...”
สโรชาย้ออน “เขาทำไมคะ”
ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมเดินเข้ามา เห็นวิศรุตจับมือถือแขนสโรชา ก็นึกไม่ชอบใจแต่พยายามเก็บความรู้สึกไว้ วิศรุตเห็นม.ร.ว.หญิงประสงค์สมก็รีบปล่อยแขนสโรชา
“เห็นทิวาไปบอกว่าคุณวิศรุตอยากจะพบหญิง”
สโรชางอน “เชิญคุณหญิงกับคุณวิศรุตตามสบายนะคะ ฉันจะไปรอด้านใน ไม่อยากอยู่เป็น(ก้าง)...ไม่อยากรบกวน” สโรชาแอบค้อนใส่วิศรุตก่อนเดินเลี่ยงออกไป วิศรุตแอบส่ายหน้า
“ถ้าคุณวิศรุตจะมาเยี่ยมท่านย่า ดิฉันจะพาไปค่ะ”
“คุณชายบอกผมว่าเสด็จบรรทมเพราะฤทธิ์ยาอยู่ ผมก็เลยอยากจะคุยกับคุณหญิงเรื่องเมื่อคืน”
ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมหน้าเสียทันที

สโรชาเดินจ้ำอ้าวออกมาอย่างเคืองๆวิศรุต เกือบชนกับชัยบดีที่เดินตามมาดูม.ร.ว.หญิงประสงค์สมพอดี
“อุ๊ย คุณวิศรุต”
“คุณสโรชาก็มาเยี่ยมท่านยายเหรอครับ”
“ค่ะ” สโรชาได้โอกาสหลอกถาม “เห็นคุณแก้วกิริยาบอกฉันว่าวันนี้จะมีคนมาตรวจดีเอ็นเอ คุณวิศรุต”
“คุณทราบเรื่องนี้ด้วยเหรอครับ”
“พอดีได้คุยกับคุณแก้วกิริยาน่ะค่ะ คุณวิศรุตคงไม่คิดว่าฉันละลาบละล้วงนะคะ”
“ไม่เลยครับ จริงๆผมก็ตั้งใจจะตรวจวันนี้นะครับ แต่...เกิดเรื่องที่วังซะก่อน ยังไงตอนนี้สุขภาพของท่านยายต้องมาก่อนเรื่องอื่น”
“หมายความว่ายกเลิกการตรวจไปแล้วเหรอคะ”
“ผมอยากดูแลท่านยายให้หายดีก่อน เรื่องตรวจดีเอ็นเอ เมื่อไหร่ก็ได้ จริงไหมครับ”
สโรชาแอบผิดหวัง “นั่นสินะคะ ยังไงสุขภาพของเสด็จก็ต้องมาก่อน”

สวนในวัง ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมพยายามเก็บพิรุธไม่ให้วิศรุตเห็น ฝืนยิ้ม “เมื่อคืนก็ไม่มีอะไรนี่คะ นอกจากเรื่องท่านย่าประชวร”
“ถ้าคุณหญิงว่าไม่มีอะไร ผมก็สบายใจ ที่ผมถามเพราะความเป็นห่วง ถ้าคุณหญิงมีปัญหาอะไรขอให้นึกถึงผมไว้” วิศรุตรู้สึกได้ว่าม.ร.ว.หญิงประสงค์สมมีความทุกข์ในใจ จึงยื่นมือไปจับมือม.ร.ว.หญิงประสงค์สมไว้อย่างให้กำลังใจ “ผมพร้อมที่จะเป็นพี่ชายที่ยินดีช่วยเหลือน้องสาวเสมอ”
“ค่ะ ถ้าหญิงมีปัญหาอะไร หญิงจะนึกถึงคุณวิศรุตคนแรก” ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมอยากร้องไห้เล่าทุกอย่างให้วิศรุตฟังแต่ทำไม่ได้
สโรชาและชัยบดีเดินเข้ามาเห็นวิศรุตที่กุมมือม.ร.ว.หญิงประสงค์สมพอดี สโรชาช็อกไปชั่วขณะ
ชัยบดีไม่พอใจอย่างมาก เข้าไปดึงม.ร.ว.หญิงประสงค์สมออกมา “แกคิดจะทำอะไรน้องหญิง ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง” ชัยบดีตรงเข้าไปผลักอกวิศรุตอย่างแรง ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมและสโรชาพากันตกใจ “เป็นคนแค่คนปลูกผักคิดจะเด็ดดอกฟ้าเหรอ แกไม่รู้หรือไงว่าน้องหญิงเป็นของ...”
“หยุดพูดเหลวไหลได้แล้วค่ะพี่วิศรุต” ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมขอตัวกับวิศรุต “หญิงต้องขอโทษแทนพี่ชายด้วยนะคะ หญิงรู้สึกไม่ค่อยสบายขอตัวก่อนค่ะ” ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมเดินหนีไป
ชัยบดีเข้าไปประชิดวิศรุต กัดฟันพูดเบาๆได้ยินกันสองคน “อย่ามายุ่งกับน้องหญิงของฉันอีก” ชัยบดีเดินออกไป
สโรชาเข้าใจผิดมองวิศรุตอย่างผิดหวัง

สโรชาเดินมาที่หน้าตึกบริเวณที่จอดรถอย่างเสียใจ คิดว่าวิศรุตมีใจให้ม.ร.ว.หญิงประสงค์สม วิศรุตตามมา
สโรชาเย็นชาใส่ “เดี๋ยวคุณกลับได้เลยนะคะ ฉันจะกลับเอง ส่วนรถฉันจะให้คนไปเอาที่โฮมสเตย์”
“นี่คุณเป็นอะไร ทำไมต้องทำอะไรยุ่งยากด้วย ก็แค่กลับไปที่โฮมสเตย์ด้วยกัน”
“ก็ฉันไม่อยากกลับ” วิศรุตดึงแขนสโรชาไปที่รถด้วยกัน สโรชาพยายามขืนตัว “ปล่อยฉันนะ”
“จะขึ้นรถไปดีๆ หรือจะต้องให้ผมอุ้มขึ้น”
“คุณกล้าเหรอ ที่นี่วังเทวาสถิตย์นะ ไม่กลัวคุณหญิงประสงค์สมจะมาเห็นหรือไง” วิศรุตตรงเข้าไปจะอุ้มสโรชาจริงๆ สโรชาตกใจกลัวคนมาเห็น “อย่านะ ฉันขึ้นก็ได้”
วิศรุตเปิดประตูรถให้สโรชาขึ้นไป สโรชายอมขึ้นไปทั้งๆที่ยังงอนวิศรุตอยู่

ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมยืนมองวิศรุตและสโรชาอยู่ที่ระเบียงห้อง ด้วยสายตาเศร้าสร้อย รู้ได้ทันทีว่าวิศรุตและสโรชาต่างมีใจให้กัน ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมร้องไห้รู้สึกเกลียดตัวเองที่ตอนนี้ไม่คู่ควรกับวิศรุตอีกต่อไปแล้ว
วิศรุตพาสโรชามาที่วิวสวย จอดรถอยู่ใกล้ๆ สโรชายังโมโหหึงอยู่ “คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม”
“ก็คุณบอกเองว่าไม่อยากกลับไปที่โฮมสเตย์ ผมเลยพาคุณมาที่นี่ เอาใจคุณบ้างไง”
“ฉันไม่ได้สำคัญขนาดที่คุณต้องมาเอาใจสักหน่อย ฉันไม่ใช่คุณหญิงประสงค์สม”
“ตอนนี้เราอยู่กันสองคน คุณอย่าเอาคุณหญิงมาเกี่ยวได้ไหม”
“อยู่กับฉันคุณไม่ให้เอาคุณหญิงมาเกี่ยว แต่เวลาคุณอยู่กับคุณหญิงสองคน คนอื่นก็ไม่เกี่ยวด้วยใช่ไหมล่ะ ถึงได้จับมือกันอย่างกับโลกนี้มีเราแค่สองคน”

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 11 วันที่ 20 ธ.ค. 58

ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทประพันธ์โดย ศรีทอง ลดาวัลย์
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทโทรทัศน์โดย พิมบงกช
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู กำกับการแสดงโดย ชุติกุล สุตสุนทร
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ผลิตโดย บริษัท กัสท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ควบคุมการผลิตโดย พอฤทัย ณรงค์เดช และ ม.ล.ปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ออกอากาศทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน 2558
ที่มา ไทยรัฐ