อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 11/3 วันที่ 24 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 11/3 วันที่ 24 ธ.ค. 58

“ฉันบอกว่ามีเรื่องจะให้เธอช่วย ไม่ได้บอกว่าเราจะไปทำงานกันซะหน่อย”
หนูนาเหวอไปเลย “เจ้าเล่ห์! ถ้างั้นพาฉันกลับไปส่งที่ตลาดด้วย” สีหนาทยังขับต่อเฉย “ไม่อย่างงั้นก็ปล่อยฉันลงที่นี่”
“จะเอายังงั้นจริงๆน่ะเหรอ?”
หนูนามองตาสีหนาทแววตาเด็ดเดี่ยว สีหนาทคิด ยอมจอดรถ หนูนาก็ห้าวตามเปิดประตูลงไปเฉยเลย!

หนูนาลงมาจากรถด้วยทิฐิ! สีหนาทรีบตามลงมา ก้าวไวๆมาฉุดแขนหนูนาเอาไว้
“ใครใช้ให้ลงมาจริงๆ ฉันแค่แกล้งจอดไปยังงั้นเอง”


หนูนาสะบัดสีหนาทออก “ฉันเดินได้ ! ดีกว่าอยู่ในรถกับคนเจ้าเล่ห์!!!” หนูนาดื้อ ไม่ยอมแพ้ จะเดินต่อ สีหนาทมาช้อนอุ้มขึ้นหน้าตาเฉย “คุณ!!! นี่ทำบ้าอะไรของคุณ!!”
สีหนาทตอบหน้าตาย “ไม่ให้เดิน!! กว่าจะพาตัวเธอมาได้ก็แทบแย่ เรื่องอะไร!จะปล่อยให้เธอเดินกลับไปคนเดียวง่ายๆ ห๊ะ!” สีหนาทพูดไปก็จ้องหน้าหนูนาอย่างเอาจริง และกวนๆอยู่ในที
“คุณ!” หนูนาอายที่สีหนาทกล้าพูดกล้าตื๊อซะขนาดนี้! ดิ้น “ปล่อยนะ ถือว่าตัวเองเป็นเจ้านายเหรอ ถึงจะมาใช้อำนาจบังคับลูกน้อง!”
“ใช่!!” เขายอมรับหน้าตาเฉย อุ้มพาเดินกลับไปพลาง “ฉันใช้ความเป็นเจ้านายบีบให้เธอยอมมากับฉันจริงๆนั่นแหละ อยากจะว่าอะไรก็เชิญเลย!”
หนูนาอึ้ง ไม่อยากจะเชื่อ “นี่ ทั้งๆที่รู้ตัว คุณก็ยังจะทำยังงั้นเหรอ !”
“ก็ไม่งั้นเธอจะยอมมากับฉันเหรอหนูนา? แล้วก็เลิกทำหน้าเหมือนหนูกินข้าวบูดได้แล้ว” เขาบีบจมูกหนูนาแกล้งๆ “ฉันต่างหากล่ะที่ควรจะอารมณ์เสีย!”
“อุ๊ย! คุณ!!” เธอปัดมือสีหนาทออก อะไรเนี่ย!
“ปล่อยให้ตื๊ออยู่ได้ต้องนานสองนาน รู้ไปถึงไหนอายเค้าถึงนั่น!” หนูนาเหวอไป ปากพะงาบ แทบจะพูดไม่ออก “เลิกดื้อได้แล้ว!” เขาเปิดประตูรถอ้าออก เอาตัวหนูนาวางลงบนเบาะ “ถึงจะไม่ใช่เรื่องงาน แต่รับรองว่าฉันพาเธอมาทำเรื่องสำคัญแน่ๆ” สีหนาทปิดประตูรถ เห็นหนูนานั่งหน้าเหวอๆอยู่ สีหนาทเดินกลับไปขึ้นรถฝั่งตัวเองขับออกไป!

ลูกเจี๊ยบมากมายในโรงเลี้ยงไก่ หนูนามองดูอย่างตื่นตา แล้วยื่นมือไม้เข้าไปลูบ ไปเล่นเจ้าลูกเจี๊ยบอย่างเกินจะห้ามใจ… สีหนาทอมยิ้ม ที่เห็นหนูนาชอบ
หนูนาเผลอเล่นลูกเจี๊ยบเพลิน หันมาเห็นหน้ายิ้มของสีหนาท หุบยิ้ม...ก่อนจะทำไม่รู้ไม่ชี้ฟอร์มถาม “คุณพาฉันมาทำธุระ แล้วธุระสำคัญของคุณล่ะ”
“ไม่ต้องห่วง เลือกไปตามใจชอบเลยนะหนูนา ที่นี่เป็นฟาร์มเปิด ไก่จะแข็งแรง และทนโรคกว่าที่ขายในตลาดเยอะเลย ฉันอยากให้เธอได้พันธุ์ไก่ดีๆไปให้น้าราม” สีหนาทว่าพลางช้อนลูกเจี๊ยบตัวนึงส่งให้หนูนา หนูนายังไม่ทันจะรับ มันก็จิกมือสีหนาทเข้าให้ “โอ๊ย! นี่! ฉันเพิ่งจะชมแกอยู่แหม็บๆ”
หนูนาอมยิ้มที่เห็นสีหนาทโดนไก่ทำร้าย..สีหนาทเหล่ หนูนานี่ไม่เกรงใจกันเล๊ย หนูนาซ่อนยิ้ม แต่ก็เห็นว่ายิ้มอยู่ดี..
สีหนาทกับหนูนาช่วยกันเลือกลูกไก่ เห็นว่าความมึนตึงระหว่างทั้งคู่หายไปชั่วครู่ หนูนาแอบเอาไก่มาไว้ใกล้ๆมือสีหนาท ให้สีหนาทสะดุ้งว่าจะโดนจิก!! สีหนาทแกล้งหนูนาบ้าง สองคนเล่นกันเหมือนเด็กนิดๆ

ศักดาแต่งตัวเนี๊ยบถือกระเป๋าเอกสาร ท่าทางกระตือรือร้นและพราวด์เต็มที่ บอกรัศมีที่สวมชุดลำลองอยู่ “ผมมีนัดปรึกษากันกับว่าที่หุ้นส่วนเรา แต่งานนี้คุณไม่ต้องไปก็ได้”
“ค่ะ ฉันก็ไม่ค่อยอยากออกไปไหนอยู่พอดี”
“งั้นคุณอยู่รอที่นี่ รอฟังข่าวดี นะครับ” ศักดาจับคางรัศมีโยกเบาๆ ท่าทางเหมือนรักใคร่ได้ดั่งใจมากๆ
ศักดากำลังจะเดินออกไป คนรับใช้เข้ามาพร้อมซองเอกสาร “มีคนส่งเอกสารมาให้คุณรัศมีค่ะ”
ศักดาที่กำลังจะไป ชะงัก พลอยสนใจไปด้วย “แค่พาไปเปิดตัวอย่างเป็นทางการวันเดียว ก็มีคนสนใจซะแล้ว หวังว่าจะไม่ใช่หนุ่มๆนะครับ”
“จะใช่ได้ยังไงคะ คุณประกาศตัวซะขนาดนั้น” รัศมียิ้มๆ แล้วเปิดซองออกมาดู ทันใด หน้าอึ้ง
ศักดามองอย่างแปลกใจ สายตามีคำถาม “ใครส่งมาเหรอครับ ?”
รัศมีอึกอัก ก่อนจะตีเนียน “จะมีใครล่ะคะ ก็ก๊วนของคุณหญิง ภรรยาท่านรองฯที่คุยกันเมื่อวานนี้แหละค่ะ เห็นว่าจะเชิญไปปาร์ตี้จิบน้ำชา..” รัศมีตอบไป มือซ่อนกระดาษให้แน่ใจว่าศักดาไม่เห็น ลุ้นๆศักดาจะถามต่อไหม ศักดายิ้มรับแล้วเดินออกไปโดยดี รัศมีผ่อนลมหายใจ หันขวับรีบเดินไปยังมุมที่ปลอดสายตาคน แล้วเอาเอกสารมาอ่านอีกครั้ง มันเขียนด้วยลายมือของราม
“รัศมี ขอโทษที่ต้องรบกวนคุณ แต่ผมมีบางอย่างที่สำคัญมากจะให้ลูกจึงต้องขอให้คุณออกมาพบ เพราะคุณก็คงไม่สะดวกถ้าผมจะไปพบคุณหวังว่าจะได้รับคำตอบ นี่คือเบอร์ติดต่อของผม …..” แล้วต่อด้วยเบอร์มือถือ
รัศมีอ่านซ้ำก็ยิ่งอึ้ง ยิ่งจี๊ดขึ้นกว่าเดิม “ไอ้ราม แกกล้าดียังไง คุณก็คงไม่สะดวกถ้าผมจะไปพบคุณ นี่ นี่! แกขู่ฉันงั้นเหรอ!” รัศมีแค้น ขยำกระดาษปาทิ้งลงขยะ “นึกเหรอว่าฉันจะกลัว” รัศมีจะไป พอก้าวไปได้นิดหนึ่ง คิด...นึกถึงที่สิ่งที่คุยกับรามเรื่องเขาอยากเห็นหน้าลูก และนึกถึงที่เธอคุยกับบิดาเรื่องที่หนูนาหายไปเป็นอาทิตย์แล้วทำไมจะไม่เจอราม รัศมีหยุดอยู่ เปลี่ยนใจหันกลับมา ยอมหยิบกระดาษที่ทิ้งไปแล้วขึ้นมา คลี่ออกดู แล้วคิด!!

กล่องใส่ลูกเจี๊ยบ 6 ตัว ถูกหนูนาถือไว้อย่างทะนุถนอม เห็นลูกเจี๊ยบร้องจิ๊บๆ โผล่หน้าและส่งเสียงผ่านรูที่เจาะเอาไว้ให้หายใจ หนูนายังสนใจกล่องลูกเจี๊ยบไม่วางตา
“ขอบคุณนะคะที่พาฉันมาซื้อเจ้าพวกนี้”
“หนูนา แล้วเธอจะไม่ถามหน่อยเหรอ ว่าตกลงธุระฉันคืออะไร”
หนูนาชะงักๆไป “งั้น.. อะไรล่ะคะ? เดี๋ยวเราจะไปไหนกันต่อ”
“ไม่มี ฉันเสร็จธุระแล้ว ก็ธุระของฉัน คือมากับเธอไง” เขาว่าด้วยตาพราวระยับ หนูนาทั้งอึ้งทั้งเขิน.. แล้วสีหนาทค่อยๆประคองเอากล่องใส่ลูกเจี๊ยบจากมือหนูนาไปวางไว้บนกระโปรงรถ “ตกลงว่าเธอหายโกรธฉันแล้วใช่มั๊ย หนูนา..”
“โกรธ...ฉันไปโกรธคุณตอนไหน เปล่าซะหน่อย” หนูนาบอกแต่ไม่ยอมสบตา
“เรื่องเมื่อวาน ถ้าฉันทำให้เธอเสียความรู้สึก ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” หนูนาก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาสีหนาท ได้ยินแต่น้ำเสียงที่นุ่มนวลอย่างมาก “ฉันอาจจะถามอะไรเธอไปบ้าง แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันไม่เชื่อใจเธอ ฟังนะ” เขาเชยคางหนูนาขึ้นให้สบตา “ฉันมั่นใจว่าผู้หญิงที่อยู่ต่อหน้าฉันคนนี้ เค้าไม่มีทางที่จะคิดร้ายกับฉัน กับไร่บัวขาว” เห็นหนูนายังนิ่ง ก็ย้ำ “ฉันรู้ว่าฉันคิดไม่ผิด” สีหนาทสบสายตาหนูนา หนักแน่น จนความหวั่นไหวตกลงมาอยู่ที่หนูนาแทน “เอายังงี้ ถ้าเธอยังไม่หายโกรธ ฉันยอมให้ทำโทษ” หนูนางงๆ ทำโทษ ? “ตอนฉันเด็กๆ ถ้าใครทำผิด จะโดนมะเหงกตรงนี้” เขาชี้หน้าผากแล้ว จับมือหนูนาขึ้นมากำไว้เป็นกำปั้น “เขกฉันเลย ถ้ามันทำให้เธออารมณ์ดีขึ้น”
“คุณสิงห์ คุณจะบ้ารึเปล่า คุณไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ แล้วฉันก็ไม่ชอบใช้ความรุนแรงด้วย!”
“ฉันไม่ถือ ลูกผู้ชายทำผิดต้องรับโทษ เอาเลยหนูนา” เขายุดมือหนูนาจะให้เขกให้ได้
“ฉันบอกว่าฉันไม่!! นี่คุณ” สองคนยื้อยุดมือกัน “บ้ารึเปล่า!! ก็ได้ ๆ ฉันไม่โกรธคุณแล้ว เลิกเล่นได้แล้ว!!”
“จริงเหรอ?” หนูนาพยักหน้า “จริงๆนะ” หนูนาพยักหน้าแรงๆๆๆ “โล่งอกไปที..” สีหนาทก้มลงหน้าเอาหน้าผากแนบหน้าผากของหนูนา มือนึงประคองล็อคศีรษะด้านหลังของหนูนาไว้
หนูนาโดนเล่นทีเผลอ ผงะ “อ๊ะ !”
สีหนาทถอยออกมา ชี้แจง “หน้าผากฉันอยากจะขอบคุณน่ะ ที่เธอไม่เขกมัน” หนูนายังงุนงง สีหนาทก็บีบจมูกเล็กๆเชิดๆนั่นอย่างหมั่นเขี้ยว พอหนูนาทำท่าจะโวย สีหนาทรีบส่งกล่องลูกเจี๊ยบให้ “ตกลงว่าหายโกรธกันแล้วนะ” เขาขยี้ผมหนูนาทำเนียนๆ
หนูนาพูดไม่ออก สีหนาทรีบชิ่งไปสตาร์ทรถ หนูนาปัดผม ปัดหน้าผาก หน้าร้อนผ่าวเลย อะไรเนี่ย!!

รามสีหน้าเซอร์ไพร์สเมื่อได้ลูกไก่จำนวน 6 ตัวจากหนูนา และสีหนาท
“ขอบใจหนูมากนะ คุณสิงห์ด้วยนะครับ ผมได้แต่บ่นว่าจะเลี้ยง แต่ยังไม่ได้ไปซื้อซะที ดูซิ เลยต้องลำบากทั้งสองคน”
“ไม่ลำบากหรอกค่ะน้าราม แล้วหนูนาจะมาช่วยเลี้ยงด้วยนะคะ”
“เลี้ยงเป็นด้วยเหรอเรา”
“อย่าดูถูกนะคะ เห็นยังงี้ตอนเด็กๆฉันเคยเลี้ยงไก่นะ ตอนที่ฉัน 6 ขวบ พ่อ..” เธอเหลือบตาไปทางราม ก่อนจะเบนสายตากลับรวดเร็ว “เคยซื้อไก่ให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิด” รามฟังอย่างนิ่ง และนิ่งมากขึ้น “เพราะงั้นหนูก็เลยซื้อมาหกตัวค่ะ เพราะเลขหกเป็นเลขที่มีความหมายสำหรับหนู ตอนหกขวบเป็นปีสุดท้ายที่หนูนาได้อยู่กับพ่อ.. ก่อนที่พ่อจะจากหนูนาไป ...” รามอึ้ง ถ้อยคำของหนูนาจี้เข้าไปกลางใจอย่างไม่รู้ตัว “มันเป็นปีสุดท้ายที่หนูนามีความสุขจริงๆ หนู..จะไม่มีวันลืม”
ภายนอกรามแสดงออกอย่างนิ่งงัน แต่ลึกลงไปเหมือนสายฟ้าแล่นผ่านร่าง ความทรงจำของหนูนาสั่นสะเทือนรามอยู่ข้างใน หนูนามองรามแอบสงสัยอยู่ในใจ ว่าพ่อ..ยังคงจำเรื่องราวของเราได้อยู่หรือเปล่า...

จุฑารัตน์ก้าวเข้ามาในห้องทำงานกช ซึ่งเปิดประตูแง้มเอาไว้ จุฑารัตน์ไม่เห็นใคร ก็เลยไปมองดูที่โต๊ะทำงานกช
“มาดูอะไรที่โต๊ะทำงานคนอื่น!” กชโผล่มาจากด้านหลัง แล้วรีบเข้ามารวบเก็บแฟ้มให้เป็นตั้งทับกันเอาไว้
“ก็แค่จะมาถามความคืบหน้าว่าสายของคุณแกะรอยเอเยนต์ค้าไม้คนนั้นไปถึงไหนแล้ว ช้ามาก เดี๋ยวไม้ก็หมดป่าซะก่อนหรอกค่ะ”
“ถ้ารีบมากจนไม่ระวังโดนพวกมันจับได้ สายผมก็จะหมดลมซะก่อน “
“ยังไม่คืบหน้า ก็บอกกันดีก็ได้นี่คะ สารวัตร ทำไมจะต้องกวนกันด้วย” กชชะงักไป ตกลงใครกวนใครก่อนกันแน่ จุฑารัตน์ทำท่าจะออกไป กชคิดแล้วเรียกไว้ “เดี๋ยวก่อนคุณ” จุฑารัตน์หันมา “คุณสิงห์ กับหนูนา สบายดีเหรอ?”
จุฑารัตน์มองกชอย่างแปลกใจมากที่จู่ๆมาถามเธอเรื่องสองคนนี้ กชเห็นสายตานั้นก็อธิบาย “ได้ยินมาว่าคุณโทรไปถามทุกข์สุข คุณสิงห์กับหนูนามา”
“ทำไมเรื่องเอเยนต์ไม่รู้เร็วอย่างนี้บ้าง ! ใช่ค่ะ กับคนดีๆเราก็ต้องถามไถ่ ใส่ใจพวกเค้าอยู่แล้ว ไม่เห็นมันจะแปลกตรงไหน”
“ใช่ มันไม่แปลก แต่ผมแค่ทึ่ง ที่คุณสนิทสนมกับหนูนาขนาดนั้น ทั้งที่เพิ่งจะรู้จักกันไม่นาน”
จุฑารัตน์ตกใจ สันหลังหวะ “คนเราถ้าลองเปิดใจกว้างถึงเจอกันไม่นานก็สนิทได้ แต่คนอย่างสารวัตรคงจะไม่เข้าใจหรอกค่ะ อีกอย่าง คุณอย่าลืมสิ ว่าฉันเป็นนักข่าว ถ้าไม่สนิทกับคนง่าย จะทำงานได้ยังไงกันล่ะ”
“ผมแค่บอกว่าทึ่งเอง อธิบายเป็นชุดเลย ระวัง คนจะคิดว่าคุณร้อนตัวนะ”
จุฑารัตน์อึ้งไป แก้ตัว “ถ้าคนๆนั้นไม่ฟังคำอธิบาย ก็ระวังจะเสียเวลาไปสงสัยเรื่องไม่เป็นเรื่อง เอาเวลาไปสนใจเรื่องสำคัญๆดีกว่านะคะ” จุฑารัตน์ทิ้งท้าย ก่อนไป แต่หายใจไม่ค่อยทั่วท้องเท่าไหร่
กชพอเห็นจุฑารัตน์ไปแล้ว หยิบเอกสารด้านล่างที่เอาแฟ้มอื่นทับไว้กันจุฑารัตน์เห็นออกมา “เกือบไปแล้ว…”
เสียงโทรศัพท์ดัง กชกดรับสาย “ครับ เรื่องที่ให้ตรวจสอบทราบผลแล้วเหรอครับ เป็นยังไงครับ?” กชตั้งใจฟัง แววตาเป็นประกาย

หนูนาลุกขึ้นจากเล่นลูกเจี๊ยบบอกสีหนาทและราม “เดี๋ยวหนูนาไปขอเศษผักจากโรงครัวมาให้ลูกเจี๊ยบนะคะ”
พอหนูนาไป สีหนาทพูดกับราม “ท่าทางเห่อยิ่งกว่าเจ้าของซะอีก เดี๋ยวเถอะคงจะแวะมาเล่นกับเจ้าพวกนี้วันละหลายๆรอบ จะกวนน้ารามรึเปล่าครับเนี่ย”
“ไม่หรอกครับ ความจริงหลังๆมานี่ พอแกมาบ่อยๆเข้า ผมก็ชักรู้สึกว่าบ้านเงียบเกินไป เวลาแกไม่มา คงเพราะแกอายุไล่เลี่ยกันกับ.... ยัยหนู ผมก็เลยรู้สึกว่าแก.. เหมือน…” รามเสียงบีบขึ้นเล็กน้อย “เหมือนกับเป็นตัวแทนของลูก” สีหนาทฟังอย่างเห็นใจรามมาก “ทำให้คนแก่อย่างผมพลอยหายคิดถึงลูกไปได้บ้าง บางทีผมเลย..ชักจะติด ..คอยให้แกมา.. ไม่รู้ตัว” รามรู้สึกว่าตนเองชักพูดมากเกินไป “คนแก่แล้ว อยู่ตัวคนเดียว ก็คิด ก็พูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย อย่าถือสาเลยนะครับ”
“ไม่หรอกครับ ผมเชื่อนะครับว่าคนเราได้มาพบกัน ถูกชะตากันเพราะมีเหตุผลบางอย่าง เมื่อก่อนผมก็ไม่เชื่ออะไรแบบนี้ แต่..พอได้เจอกับคนๆนึง” เขานึกถึงหนูนา ยิ้มๆ “ก็เริ่มจะเชื่อที่น้ารามรู้สึกผูกพันกับหนูนา อาจจะเพราะมีอะไรบางอย่างก็ได้” รามฟังสีหนาทอึ้งไป “ผมเพิ่งเคยเจอความรู้สึกแบบนี้ ก็เลยอาจจะพูดอะไรไปเรื่อยเปื่อย”
“ไม่หรอกครับ ผม…เข้าใจที่คุณสิงห์พูด”
รามพยักหน้าให้สีหนาท แล้วเห็นว่าสีหนาทลาราม เดินกลับ…รามนั้นพอสิงห์ไปแล้ว คำพูดที่คุยกันก็ยังคงวนเวียนไม่ไปไหน สีหน้ายิ่งครุ่นคิด
“ที่น้ารามรู้สึกผูกพันกับหนูนา อาจจะเพราะมีอะไรบางอย่างก็ได้”
รามคิดถึงตอนอ่านโน้ตรูปรุ้งกินน้ำของหนูนา
“เคยมีคนบอกหนูนาว่าสายรุ้งจะช่วยขับไล่ความมืด และให้ความหวังกับเราได้” ท้ายแผ่นโน้ต มีรูปลูกศร
รามพลิกไปด้านหลังกระดาษ มีรูปสายรุ้ง วาดด้วยลายเส้นเรียบง่าย ลงสีง่ายๆ แต่ดูน่ารัก
“หนูให้เจ้ารุ้งตัวน้อยมาขับไล่ความมืดที่รบกวนน้ารามออกไปนะคะ”
“ตอนที่ฉัน 6 ขวบ พ่อ เคยซื้อไก่ให้ฉันเป็นของขวัญวันเกิด” รามฟังอย่างนิ่ง และนิ่งมากขึ้น “เพราะงั้นหนูก็เลยซื้อมาหกตัวค่ะ เพราะเลขหกเป็นเลขที่มีความหมายสำหรับหนู ตอนหกขวบเป็นปีสุดท้ายที่หนูนาได้อยู่กับพ่อ.. ก่อนที่พ่อจะจากหนูนาไป ...”
ความรู้สึกลึกๆบางอย่างกระแทกเข้ามาในใจราม แล้วภาพอีกภาพหนึ่งก็ผุดขึ้น!!
“ละ..แล้วถ้ามีเด็กผู้หญิงคนนึง..มาบอกว่า...เค้าเป็นลูกน้ารามล่ะคะ..น้ารามจะ..จะว่ายังไง?” หนูนาเสียงสั่น ลองอีกสักที “แล้วถ้า...ถ้า..หนูนาจะขอเป็นลูกน้าราม...จะได้หรือเปล่าคะ?”
รามอึ้ง เหมือนเมฆหมอกที่บดบังสายตาเพิ่งจะสลายไป รามเพิ่งจะได้คิด “ทำไม? ทำไมตอนนั้นถึงพูดแบบนั้น?”
รามรีบเดินไปหยิบโน้ตรูปรุ้งมาดู ใจปวดตึ๊บไปหมด นี่มันบังเอิญได้ขนาดนี้เชียวหรือ???

หนูนาเดินกลับมาจากโรงครัว กำลังไปทางบ้านราม ในมือมีถุงใส่เศษผักและข้าวสารมาให้ลูกไก่ เดินมาตัวปลิวอย่างเริงร่า
รามมองรูปรุ้งในกระดาษโน้ตของหนูนา แล้วคิดไปถึงเรื่องในอดีตกับลูกสาวตัวน้อย
“นารา หนูคือรางวัล หลังความยากลำบาก.. เป็นความหวังของพ่อ นารา หนูคือสิ่งที่สวยงามที่สุด ลูกคือสายรุ้งของพ่อ” รามดูรุ้งกับลูกในวัยเด็ก
หนูนามายืนอยู่หน้าบ้านราม รามรู้สึกได้ว่ามีใครมา หันไป... แว่บที่มองหนูนาในตอนนี้ หลังจากนึกถึงรอยยิ้ม สีหน้า แววตาของลูกสาวแล้ว มันช่าง..มีบางอย่างที่คล้ายคลึงกันอย่างเหลือเกิน...
หนูนามองพ่อด้วยแววตาสดใส “ป้าอวนใจดีให้ปลายข้าวมาด้วยค่ะ เก็บไว้ให้เจ้าตัวเล็กได้หลายมื้อเลย” หนูนาคุยจ้อเรื่องอาหารไก่
รามถือกระดาษโน้ตเดินไปหาหนูนา ในใจมีคำถามที่พลุ่งพล่านอยากจะถาม “ขอบใจนะหนู เอ่อ...”
หนูนาเห็นรามอึกอัก ก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย “น้าราม มีอะไรรึเปล่าคะ?”
รามคิด ชั่งใจ จะถามดีหรือไม่!! หนูนามองรามแล้วเห็นกระดาษโน้ตที่มือ ตาโตขึ้นอย่างปลื้มๆ “น้าราม เก็บเอาไว้ด้วยเหรอคะเนี่ย” เธอทำสีหน้าดีใจมาก
รามเห็นสีหน้าหนูนา ตัดสินใจถาม “หนูนา ที่หนูเคยถามน้า วันก่อนหน้าที่หนูกับคุณสิงห์จะเกิดอุบัติเหตุในป่า หนูจำได้มั๊ย หนูถามฉันว่า..” หนูนารอฟัง ไม่แน่ใจว่ารามจะถามอะไรกันแน่ “ถามว่า....ถ้ามีเด็กผู้หญิงคนนึงมาบอกว่าเป็นลูกฉัน ฉันจะว่ายังไง” หนูนาชะงัก ความเจ็บปวดแล่นแปลบบบลึกเข้าไปในใจ เพราะว่ายังคงจดจำคำตอบของรามได้ “แล้วหนูก็ถามฉันอีกว่า...ถ้าหนูจะขอเป็นลูกฉัน จะได้มั้ย?” หนูนาแอบจิกมือแน่น ความเจ็บปวดของวันนั้น ยังจำได้เป็นอย่างดี “ทำไม.. หนูถึงได้ถามฉันแบบนั้น”
หนูนาใจโลดขึ้นแรง คลื่นความรู้สึกที่อยากจะบอกคลุกอย่างปั่นป่วนกับความหวาดกลัวลึกๆในใจ หนูนาอึกอักก่อนบอก “มันก็...ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้ว ทำไมน้าราม ถึงอยากรู้ล่ะคะ?”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 11/3 วันที่ 24 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ