อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 11/4 วันที่ 24 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 11/4 วันที่ 24 ธ.ค. 58

หนูนาใจโลดขึ้นแรง คลื่นความรู้สึกที่อยากจะบอกคลุกอย่างปั่นป่วนกับความหวาดกลัวลึกๆในใจ หนูนาอึกอักก่อนบอก “มันก็...ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้ว ทำไมน้าราม ถึงอยากรู้ล่ะคะ?”
รามนิ่งไป มองที่กระดาษโน้ตรูปรุ้ง หนูนามองตามสายตาของราม เกิดแววตาสะเทือนใจขึ้นไม่น้อยไปกว่าราม...
เกิดความเงียบงันที่แปลกประหลาด ความเงียบจากการชั่งใจอย่างหนักของคนทั้งคู่ที่ต่างก็กลัวอยู่ลึกๆ รามแย้มริมฝีปากกำลังจะเอ่ย...เสียงมือถือรามดังขึ้นขัดขวางเสียงพูดเสียก่อน...รามเอามือถือขึ้นมารับ แล้วผงะไปทันที!!! เหลือบมองหนูนา แล้วถอยออกมาคุยห่างๆ หนูนาระหว่างรอรามคุยสาย ก็คิด...แอบมองรามสับสนในใจขึ้นมา

เพียงอึดใจ รามก็วางสาย แล้วบอกกับหนูนา “ฉันมีธุระด่วนต้องไปทำ ขอโทษด้วยนะหนู”
หนูนาใจหาย พอรู้ว่าจะไม่ได้คุยเรื่องนี้กันต่อแล้ว แต่รามไม่ทันรับรู้อาการนั้น รีบก้าวขึ้นไปบนบ้าน หนูนาอึกอักทำตัวไม่ถูก แล้วรามลงมาอย่างรวดเร็วพร้อมซองเอกสารในมือ แล้วจะผลุนผลันออกไปทันที!!


หนูนาตัดสินใจจะคุยกับราม “น้าราม เรื่องเมื่อกี๊นี้ที่น้ารามถาม หนูนา...”
“เอาไว้ก่อนนะหนู ฉันรีบ!” รามไม่สนใจอีก ตามองตรงไปแต่ที่รถ แล้วรีบขึ้นรถ ออกไปอย่างเร็ว!
หนูนามองตามราม ใจหายและรู้สึกเสียดายอยู่ลึกๆ แต่รามก็ไปเสียแล้ว..

รถรามแล่นมาอย่างเร็ว รามใจเต้นระรัวด้วยความหวัง สายตามองทางตรงหน้าอย่างมาดหมาย!!!

ณ มุมที่เงียบสงบในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง รามคอยอยู่ด้วยความกระวนกระวายมาได้สักพัก มีเสียงรถยนต์จอดอยู่ไม่ไกล รามหันไปมอง รัศมีสวมแว่นกันแดดและหมวกบดบังอำพรางสายตาคน เดินเข้ามาอย่างนางหงส์ที่เย่อหยิ่ง
“รัศมี ขอบคุณมากที่คุณยอมออกมาพบผม ขอบคุณจริงๆ”
รัศมีถอดแว่นตาออก “อย่าเข้าใจผิดนะ ว่าฉันทำเพื่อแก แล้วก็อย่าคิดด้วยว่าที่ฉันออกมาเพราะกลัว ที่แกขู่ฉัน! ฉันแค่ เห็นแก่ลูกก็เท่านั้นแหละ”
“ผมรู้.. ผมรู้” เขาไม่อยากต่อความยาว อยากจะคุยเรื่องนาราเต็มที
รัศมีแทรกขึ้นก่อน “เมื่อวานนี้แกถามฉันว่ายัยนาเป็นยังไงบ้าง..” เธอหยุด รอว่ารามจะว่ายังไง
“รัศมี คุณก็รู้ ว่าผมอยากรู้เรื่องยัยหนูมาตลอด จดหมายพวกนั้น ผมรู้ว่าคุณไม่พอใจที่ผมส่งมันไป แต่คุณได้อ่านมันบ้างรึเปล่า ยัยหนูล่ะ แกได้อ่านมันบ้างมั้ย”
“นี่แปลว่า..ไม่รู้เรื่องยัยนาเลยยังงั้นเหรอ?”
“คุณห้ามไม่ให้ผมพบลูก ไม่ให้ผมติดต่อกับแก แล้วผมจะรู้ได้ยังไง?”
รัศมีได้ยินเต็มสองรูหู เมื่อดูสีหน้าสีตาของรามก็ดูอัดอั้นจริงๆไม่ใช่แค่การเล่นละคร รัศมีบ่นกับตัวเอง ไม่อยากเชื่อ “ยัยนา!”

หนูนามองลูกเจี๊ยบที่จิกกินเศษอาหารเกือบหมดแล้ว พลางคุยกับพวกมัน “รู้มั๊ย ว่าฉันอิจฉาพวกแก พวกแกได้อยู่ใกล้ๆพ่อฉัน มากกว่าฉันซะอีก” หนูนานั่งลงหงอยๆ คิดถึงเรื่องรามแล้วถอนใจ
รัศมีหันไปถามราม “แล้วนี่แกต้องการอะไร ที่เรียกฉันออกมาเนี่ย!”
รามชะงักไป แล้วหยิบซองเอกสารที่เตรียมเอาไว้ จับขึ้นมาอย่างถนอม ส่งให้รัศมี รัศมีมองอย่างไม่ไว้ใจ แล้วมองไปรอบๆเช็คให้แน่ใจว่าไม่มีคน จึงกระชากเอาซองมาเปิด แผ่นแรกคือเอกสารประกันชีวิต และมีสมุดบัญชี พร้อมทั้งใบมอบฉันทะอยู่
“พวกนี้เป็นเงินที่ผมเริ่มเก็บมาตั้งแต่ทำงานที่ไร่ มันเป็นเงินทั้งหมดที่ผมมีอยู่ รวมทั้งประกันชีวิตนั่นด้วย ถ้าหากว่า...ผมเป็นอะไรไป ผมอยากให้ยัยหนูแกได้รับเงินก้อนนี้” รัศมีมองดูเงินทั้งหมดในชีวิตของรามด้วยแววตาหยามเหยียด แต่รามยังคงพูดต่อด้วยความหวัง “คุณช่วยเอาไปให้ยัยหนูได้มั้ย ถ้าแก..ไม่อยากจะเจอผมก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยชาตินี้ให้ผมได้ทำหน้าที่พ่อของยัยหนูบ้าง ให้ผมมีโอกาสทำอะไรเพื่อลูกบ้าง นะรัศมี”
“นึกว่าแกเรียกฉันออกมาเพราะอะไร ที่แท้อยากจะเอาเศษเงินนี่มาแลกกับลูก นึกเหรอว่าไอ้เงินขี้เล็บแค่นี้! มันจะล้างคาวเลือดจากมือตัวเองได้ แล้วจะทำให้ไอ้ฆาตกรอย่างแกกลับมาหาลูกได้!! คิดว่าฉันกับลูกหน้าโง่ยังงั้นน่ะเหรอ!!”
“รัศมี มันไม่ใช่อย่างนั้นเลยนะ เงินนี่ผมให้ลูก โดยไม่ได้หวังอะไรจากแกเลย แต่..ถ้าผมจะได้เจอหน้าแกสักครั้ง ได้เห็นแกด้วยตาตัวเอง เห็นว่าแกสบายดี มีความสุข มีชีวิตที่ดีแค่ไหน ชาตินี้พ่อเลวๆอย่างผมก็จะตายตาหลับ แต่..ถึงจะไม่ได้เจอลูก ถ้าผมไม่มีวาสนาพอ อย่างน้อยก็ขอให้หยาดเหงื่อของผมได้ตกไปถึงลูกบ้าง ให้แกได้รู้ว่าพ่อคนนี้รักแก รักแกมากแค่ไหน” รัศมีส่ายหน้าอย่างไม่อินน์ “ขอร้องล่ะรัศมี ถือว่าผมขอร้องคุณเป็นครั้งสุดท้าย เก็บนี่ไว้ให้ยัยหนู ได้โปรด..”
“ อยากจะทำเพื่อลูกจริงๆใช่มั้ย”
รามพยักหน้า ใจแทบจะขาดดดด รัศมีฟาดซองเอกสารทิ้งลงกับพื้น แล้วเหยียดขยี้ซะด้วยส้นรองเท้า
“รัศมี คุณ.. คุณทำอะไร”
“ก็ทำเพื่อลูกไง ยัยนาไม่ต้องการเศษเงินของแกหรอก ถ้าลูกไม่ต้องรับรู้ว่าพ่ออย่างแกยังอยู่ นั่นแหละคือสิ่งที่ดีที่สุด หนอย อยากจะมาเสนอหน้า เคยคิดบ้างรึเปล่าว่าถ้าคนในสังคมของยัยนารู้เข้าว่าลูกมีพ่อเป็นฆาตกร ถามหน่อยว่ายัยนาเอาหน้าไปซุกไว้ตรงไหน!”
“ผม..ผมก็ไม่คิดว่า จะต้องบอกใคร นอกจาก..ลูก..”
“ยัยนาน่ะไม่ใช่เด็กๆแล้ว ไม่มีทางจะวิ่งเข้ามากอดแข้งกอดขาแกแบบเมื่อก่อนนี้ ฉันบอกได้เลยว่ามันไม่ต้องการรับรู้หรอกว่ามันมีพ่อสารเลวอย่างแกอยู่”รามเจ็บร้าวมากไปทั่วห้องหัวใจทั้งสี่ห้อง “ฉันเตือนแกแล้วนะ ถ้าไม่อยากให้ลูกเดือดร้อน และต้องมาแปดเปื้อน มีมลทินไปกับแกด้วย ก็จำคำของฉันไว้ให้ดีๆ!!!” รัศมีสะบัดร่างจากไป อย่างไม่ใยดี
“รัศมี…”
รัศมีหันมามองรามด้วยแววตาหยามเหยียดซ้ำ รามชะงัก รัศมีหันกลับ รามทรุด....ซองเอกสารยับๆยังอยู่บนพื้นราวกับของไร้ค่า เหมือนกับความรู้สึกของรามในตอนนี้!!
เลิกงานแล้ว เสื้อผ้าที่กชใส่จึงดูลำลองไม่เต็มยศ เขาแวะมาคุยกับสีหนาทที่ห้องทำงาน
“รับรองเลย ถ้าคุณรู้ว่าเจ้าของบ้านที่หนูนากรอกที่อยู่เอาไว้ในใบสมัครงานเป็นใคร ต้องเซอร์ไพร์สแน่ๆ” สีหนาทมองกช ขนาดนั้นเชียว? “เจ้าของบ้านนั้นก็คือ นายพุฒิชัย เก่งกิจการ”
“เก่งกิจการ ? นามสกุลนี้…”
“คุ้นๆใช่มั๊ยครับ เค้าเป็นพ่อของคุณนักข่าวสาวคนเก่งของเรา คุณจุฑารัตน์ เก่งกิจการ” โป๊ะเช๊ะเลย สีหนาทอึ้งไปทันที “ที่คุณจุ๊บอกคุณว่ารู้จักกับหนูนาเพราะหนูนาเก็บกระเป๋าสตางค์ให้นั่นก็สงสัยว่า…”
“ก็คิดอยู่ ว่ามันฟังดูเหมือนเรื่องโกหก นึกแล้วว่าต้องสนิทกันมากกว่าที่บอก วันนั้นที่ผมได้ยินหนูนาคุยโทรศัพท์ เค้าเรียกคุณจุฑารัตน์ว่าจุ๊เฉยๆ”
ทั้งสีหนาท และกชต่างพยักหน้า
“ไม่รู้ว่านักข่าวสาวจากกรุงเทพ กับสาวชาวไร่ที่ดูไม่เหมือนคนงานเอาซะเลย เป็นเพื่อนคบหากันมาตั้งแต่เมื่อไหร่ แล้วหนูนามีเรื่องอะไรกันแน่ ถึงต้องมาที่นี่” สีหนาทพยักหน้า นั่นก็คือสิ่งที่ใจของเขาสงสัยอยู่ “แต่ผมคิดว่าความจริงที่คุณตามหา มันก็อยู่ไม่ไกลแล้วล่ะ แล้วผมจะจัดการนักข่าวสาวปากแข็งให้คุณเอง”
“ขอบคุณครับสารวัตร ฝากคุณด้วยนะ”
กชพยักหน้า ยิ้มๆชักรู้สึกสนุกนิดๆ ขณะที่สีหนาทแววตาครุ่นคิด

ไข่ต้อนรับขับสู้กชอย่างดีด้วยอาหารเต็มโต๊ะ “รับประทานให้เต็มที่เลยนะคะสารวัตร ไม่ได้มาทานข้าวที่นี่ตั้งนานแล้ว”
“งั้นผมไม่เกรงใจล่ะนะครับ รสมือป้าไข่เนี่ย ได้ทานกี่ครั้งก็ลืมไม่ลง ถือว่าวันนี้ผมมีลาภปาก”
“คุณชมจนคนแก่จะลอยแล้วเจ้า อะไรไม่พอ ก็ขอเติมได้นะเจ้า”
“แล้วนี่ยัยน้องเค้าไม่มาทานด้วยกันเหรอ” สีหนาทถาม
“เอ่อ เห็นว่าไปคุยธุระอะไรกับคุณเชษฐ์อยู่น่ะค่ะ”

ขนิษฐาหน้านิ่วอย่างประหลาดใจ เชษฐ์ละมือจากกีตาร์มาคุยด้วย เป็นมุมที่เชษฐ์พักผ่อนสบายๆในวันหยุด มีคนงาน 2-3 ล้อมวงเล่นกีตาร์ร้องเพลงอยู่ด้วยกัน
“ไม่มีนี่ครับ พวกเครื่องไม้เครื่องมือเราสั่งมาสต็อกไว้หมดแล้วตั้งแต่ก่อนเริ่มงานในแปลงเพาะ น้ารามเองแหละครับที่สั่งให้เตรียมไว้ให้ครบ”
“ยังงั้นเหรอ”
“ผมว่าที่คุณน้องได้ยินน้ารามสั่งเครื่องมือเนี่ย อาจจะฟังผิดก็ได้นะครับ”
เชษฐ์ว่าแล้วก็หันไปเล่นกีตาร์กับเพื่อนๆต่อ ขนิษฐาแววตายิ่งสงสัย

สีหนาทตักจอผักกาดชิม แล้วแปลกใจ “เอ๊ะ” กชที่กินอาหารอื่นอยู่อย่างเอร็ดอร่อยชะงักมอง“แม่ไข่ เปลี่ยนสูตรจอผักกาดใหม่เหรอ?”
ไข่อมยิ้ม “นึกว่าคุณจะบ่ฮู้ซะแล้ว จานอื่นๆน่ะแม่ครัวคนเดิม เว้นแต่ชามนี้แหละเจ้าที่บ่ไจ้ฝีมือข้าเจ้า”
“แล้วใครทำ”
ไข่ยังไม่ตอบ “แล้วอร่อยรึเปล่าล่ะเจ้า”
“รสเปรี้ยวน้อยลงกว่าทุกที แต่ยังหอมเครื่องและน้ำแกงหวานขึ้นนิดหน่อย ก็ไม่เลว”
“ค่อยยังชั่ว ฝีมือลูกศิษย์เอกที่คุณมาฝากไว้ยังไงล่ะ อีหล้าหนูนาทำจากโรงครัวยกขึ้นมาให้ บอกว่าตอบแทนที่วันนี้คุณพาไปทำธุระ แล้วก็ขอโทษที่เมื่อวานไม่ได้มาทำกับข้าวให้ตามที่รับปาก”
สีหนาทฟังไข่ รู้สึกเซอร์ไพร์สไม่น้อย ขณะที่กชรีบตักชิมน้ำแกงดู “อืม รสมือใช้ได้เลยนะครับเนี่ย”
สีหนาทยิ้มๆ แต่แล้วก็แกล้งวีนเบาๆ “แล้วทำไม เจ้าตัวเค้าถึงไม่มาบอกด้วยตัวเอง”
“ก็..ป้าบอกว่าคุณคุยธุระกับสารวัตรอยู่ แกก็เลยขอตัวกลับไปก่อน ..ถ้าชอบก็ทานให้อร่อยนะเจ้า” ไข่ยิ้มๆ และเดินกลับเข้าไป
ขณะที่สีหนาทไม่อาจปิดบังความรู้สึกดีที่แสดงออกมาบนใบหน้าได้ กชมองๆยิ้มๆ แน่ะ..ดีใจปิดไม่มิดนะคุณสิงห์

ซองเอกสารของราม สภาพยับๆมอซอไม่ผิดกับสภาพของราม...รามกำลังเดินกลับมายังบ้านพักซึ่งเห็นอยู่ไม่ไกล เหลือบมองเอกสารในมือ...แววตาปวดร้าว...
“น้ารามคะ น้าราม!”
รามเพิ่งได้ยินเสียงเรียกของขนิษฐา ซึ่งมารออยู่ รามลดซองในมือลง แปลกใจ “คุณน้อง ...” น้ำเสียงที่เอ่ยอ่อนล้าอย่างมาก “คุณน้อง มีอะไรเหรอครับ?”
ขนิษฐาแข็งใจ ฮึดถาม “นี่น้ารามออกไปไหนมาคะ?”
รามอึ้งไป สติยังไม่ค่อยกลับเท่าไหร่ ก่อนจะนึกถึงสิ่งที่เคยคุยกับขนิษฐาไว้ “ผม.. ก็เข้าไปดู…. ตัวอย่างเครื่องมือมาน่ะครับ”
ขนิษฐาจี๊ดเลย โกหกคำเบ้อเร่อ “ไม่ใช่ออกไปหาคุณรัศมีมาเหรอคะ” รามอึ้ง มองหน้าขนิษฐา หน้ารามซีดอย่างคนที่โดนจับโกหกได้! “น้องลองถามเชษฐ์ดู เค้าบอกว่าทางไร่ไม่ต้องสั่งเครื่องมือแล้ว เมื่อเช้านี้ ตอนที่น้องเอาน้ำเงี้ยวมา น้องได้ยินว่าน้ารามคุยโทรศัพท์ว่าจะส่งเอกสารหาคุณรัศมี”
รามสะอึก สีหน้าอดสูใจ เครียดและสับสนมากว่าจะทำอย่างไรดี แต่เพียงอึดใจก็ยืดอกขึ้นยอมรับ “ในเมื่อคุณน้องทราบอยู่แล้ว ผมไม่มีอะไรจะแก้ตัว ผมขอโทษที่ต้องปิดบัง” ขนิษฐาอึ้งมาก แทบจะทรุด เมื่อรามยอมรับออกมาแล้ว “แต่ ผมรับรองได้ว่าธุระของผมกับคุณรัศมีไม่เกี่ยวกับอะไรกับไร่บัวขาว ผมไม่เคยแม้แต่จะคิดหักหลังคุณสิงห์ หรือว่าคุณน้องเลย”
“ถ้ายังงั้น ช่วยบอกได้ไหมคะ ว่าน้าราม ไปพบคนของพ่อเลี้ยงศักดาทำไม” รามอึ้ง ริมฝีปากหุบลง ขนิษฐามองรามสายตาอัดอั้นร้อนรุ่มอย่างมาก “ถ้าบริสุทธิ์ใจจริงๆ ก็ต้องบอกได้ใช่มั๊ยคะว่าไปพบผู้หญิงคนนั้นทำไม เค้าไม่ใช่คนที่..น้ารามควรจะออกไปเจอเลย บอกน้องสิคะ”
รามหนักอกมาก จะพูดอย่างไรดี “ผมขอโทษ ผมบอกคุณน้องไม่ได้จริงๆ และเรื่องนี้ มันไม่เกี่ยวกับคุณ” ขนิษฐาอึ้ง รามฮึด ตัดสินใจ “คุณน้อง...ถ้าหากว่าคุณไม่เชื่อใจ ผมก็ยินดีจะไปจากที่นี่”
ขนิษฐาอึ้ง ถึงกับจุก “...อะไรนะคะ ใคร ใครกันแน่ที่ไม่เชื่อใจ!!น้ารามต่างหากที่ไม่เคยคิดจะเชื่อใจน้อง น้ารามรู้มั้ยคะ...ว่าแค่อธิบายมาสักคำ แค่คำเดียว!! ต่อให้มันไม่น่าเชื่อ แต่น้องก็จะเชื่อ เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็เพราะว่า น้องพร้อมจะเชื่อน้ารามทุกๆอย่าง แต่ น้ารามใจร้ายมาก ที่ไม่ยอมพูด ไม่ยอมอธิบายอะไรเลย ทำไม ทำไมถึงไม่คิดถึงใจคนที่เค้า...” ขนิษฐาชะงักมองหน้าราม ที่มีแต่กำแพงของการไม่เปิดใจ ก็พูดไม่ออก “น้องผิดเอง น้องเองที่ไม่ควรจะเข้ามายุ่ง ไม่ควรจะมาเห็น มาได้ยิน ไม่ควรที่จะอยู่ตรงนี้ และ.. บางที.. ไม่ควรที่จะเข้ามาวุ่นวายในชีวิตของน้าราม!” ขนิษฐาตัดพ้อรามด้วยหัวใจสลาย ก่อนจะเดินปาดน้ำตาผละออกไปด้วยความผิดหวัง!!!
รามอดสั่นไหวไม่ได้ที่เห็นขนิษฐาจากไปแบบนั้น ใจกระตุกวูบ อยากจะก้าวตาม แต่..สิ่งที่แบกรับไว้ติดตรึงยึดตัวเองเอาไว้แน่นยิ่งกว่า!! รามกำมือรวดร้าว ได้แต่โกรธตัวเอง ไม่อาจจะทำอะไรมากไปกว่านี้ได้!

“ดื่มนี่แทนดีกว่า” อดิสรหันมาพร้อมกับแก้วเบียร์ เห็นศักดาเข้ามาพร้อมพนักงานถือถาดใส่แก้วแชมเปญมาเสิร์ฟให้แทน แล้วศักดาเอาแก้วในมือตัวเองมาชนกับแก้วใหม่ในมืออดิสร “ได้มาอีกสองราย” เขาจับบ่าลูกชายบีบ “ก่อนจบงานแชร์ริตี้ต้องได้หุ้นส่วนครบแน่”
อดิสรสีหน้าเซอร์ไพร์ส จิบแชมเปญ หมุนแก้วเล่นๆพลางบอก “ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ว่านามสกุลวรรณพาณิชมันจะหอมหวาน เชิญชวนผู้คนได้ขนาดนี้”
สองพ่อลูกหัวเราะกัน แล้วศักดาถามลูก “ช่วงนี้แกหยุดติดต่อกับพวกนั้นแล้วใช่มั้ย?”
อดิสรชะงักไป “ก็พ่อสั่งไว้เอาไว้นี่ จะให้ผมทำยังไงได้ ทั้งที่ตอนนี้ราคาไม้สักดีเป็นบ้า แถม..โซนไฮไลท์ของโรงแรมใหม่ก็ต้องใช้ไม้ หรือว่าเราจะหาลู่ทางอีกสักครั้งสองครั้งเอาไม้มาสต๊อกไว้ใช้งานกันหน่อย?”
ศักดากระแทกแก้วแชมเปญ “อย่าแม้แต่จะคิดเลยนะ !” อดิสรเซ็งที่ศักดายังแรง “ฉันยอมลงทุน ดีกว่าได้ของฟรีแต่ไม่คุ้มเสี่ยง”
อดิสรขยับตัวอย่างอึดอัด ขัดใจ แล้วคงเข้ามาบอก “นายครับ มีคนมาสัมภาษณ์งานรปภ.ของรีสอร์ทบอกว่ามันเคยทำงานที่ไร่บัวขาว” อดิสรฟังแล้วหูผึ่งขึ้นทันที
“แล้วไง? ฉันไม่ต้องการจะมีคดีกับไอ้พวกนั้นอีก โดยเฉพาะตอนนี้ แล้วฉันก็ไม่อยากจะรับขี้ข้าเก่าของไอ้สิงห์เอาไว้ด้วย ไล่มันออกไปเลย”
คงพยักหน้ารับคำสั่ง อดิสรครุ่นคิด ทันใดมือถือศักดาดังขึ้น ศักดาหันไปรับสายว่าที่หุ้นส่วน
อดิสรคิด รีบหันไปทางคงที่กำลังจะออกไป อดิสรเรียกเบาๆ ได้ยินกันสองคน “เฮ้ย ! เดี๋ยวก่อน” คงหันมาอย่างแปลกใจ

ด้านหลังของชายคนหนึ่งกำลังนั่งรออยู่หน้าโต๊ะทำงานของอดิสร อดิสรเดินเข้ามา ผ่านคงที่สีหน้าอึดอัด อดิสรย้ำกับคง “รู้ใช่มั๊ย ว่าห้ามให้เรื่องนี้ถึงหูพ่อฉัน” คงพยักหน้า แม้จะไม่เต็มใจนัก
อดิสรก้าวมาที่โต๊ะทำงาน และมองหน้าชายที่รออยู่ เรือง หนุ่มวัยยี่สิบกลางๆ หน้าตาดี แววตาเจ้าเล่ห์รีบยกมือขึ้นไว้อดิสร“สวัสดีครับเสี่ย”
“ได้ยินว่านายเคยทำงานที่ไร่บัวขาวมาก่อน”
“ครับ”
“แล้วทำไมถึงได้ออกซะล่ะ”
“งานมันไม่มีอะไรน่าทำ อยู่แต่ในไร่ในป่าตลอด ผมว่ามันล้าหลัง น่าเบื่อสู้งานในรีสอร์ทของเสี่ยไม่ได้ น่าทำกว่ากันเยอะ”
อดิสรยิ้มมุมปาก ไอ้นี่ร้าย แล้วกลับพูดขรึมๆ “แล้วถ้าฉันจะให้นายกลับไปทำงานที่ไร่บัวขาวอีกล่ะ”
เรืองชะงักไปอย่างแปลกใจ ว่าอดิสรหมายความว่ายังไง อดิสรยิ้ม เยือกเย็นแฝงแผนการเอาคืนไว้ในหัว!!

หนูนามวยผมขึ้นไป แป้นประแป้งลายพร้อยเต็มหน้าอยู่ ชะโงกหน้ามาฟังด้วย
“คุณสิงห์เรียกฉัน?” หนูนาถามอย่างประหลาดใจ บุญตาพยักหน้า หน้าตาไม่ได้เต็มอกเต็มใจมาตามเท่าไหร่ “ทำไมเหรอบุญตา มีอะไรรึเปล่า”
“ไม่รู้ แต่นายสั่งก็ไปเถอะ”
“แหม ทียังงี้ล่ะไม่รู้นะนังบุญตา ฉันเห็นปกติแกรู้ไปหมดทุกเรื่อง หรือว่าต้องให้ติ๊ป”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 11/4 วันที่ 24 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ