อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 11/5 วันที่ 24 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 11/5 วันที่ 24 ธ.ค. 58

“ทำไมเหรอบุญตา มีอะไรรึเปล่า”
“ไม่รู้ แต่นายสั่งก็ไปเถอะ”
“แหม ทียังงี้ล่ะไม่รู้นะนังบุญตา ฉันเห็นปกติแกรู้ไปหมดทุกเรื่อง หรือว่าต้องให้ติ๊ป”
“มีรึเปล่าล่ะ”
แป้นส่ายหน้า นังนี่!!
หนูนากระวนกระวายใจ หนูนาพูดกับบุญตา “ฉันจะไปหาน้ารามก่อน แล้วค่อยไปได้รึเปล่า?”
แป้นตอบแทนเลย “ไม่ได้ แกจะไปยุ่งอะไรกับน้ารามเค้านักหนาห๊ะ หนูนา คนจ้างแกน่ะคือคุณสิงห์นะเว้ย”

“เมื่อตอนกลางวันคุยกับน้ารามค้างไว้อยู่ ฉัน..” บุญตาถอนใจ ทำท่าเหมือนขี้เกียจจะคอย หนูนาเห็นท่าบุญตา ก็ค้านต่อไม่ออก “ฉันไปก็ได้”


แป้นโล่งอก เออ ค่อยยังชั่ว หนูนาเดินไปกับบุญตา ไม่ทันจะก้าวไปพ้นเรือนพักได้ไกล เพ๊อะ กระจิบที่นั่งเล่นกันอยู่ชะเง้อมองๆตั้งแต่เห็นบุญตามาตามหนูนาก็จงใจพูดให้ได้ยินทันที
“ขึ้นหม้อซะจริงจริ๊ง นายตามเช้าตามเย็น อีกไม่นานหรอกวะนังเพ๊อะ”
“อีกไม่นานอะไรอ่ะจ๊ะ พี่”
“ถัดจากขึ้นหม้อ จะได้ขึ้นขาหยั่งทำคลอดแทนน่ะซี่ !!!”
กระจิบ เพ๊อะ หัวเราะคิกคักกัน
หนูนาชะงัก รู้สึกชาและแสบไปทั้งตัวกับคำกระทบที่จาบจ้วงมากเหลือเกินนั้น บุญตาที่หมั่นๆไส้หนูนาอยู่ สายตายังอ่อนแสงลง “จะแวะตบมันก่อนมั๊ย?”
หนูนาข่มใจ “ช่างเค้าเถอะ รีบไปธุระให้เสร็จๆไปดีกว่า” หนูนาแสร้งทำหูทวนลม รีบเดินไป
บุญตาเดินตาม กระจิบเพ๊อะคิกคักเยอะเย้ยกัน คอยดูเถ๊อะ
หนูนาเดินเข้ามาหาสีหนาท เห็นว่าบริเวณนั้นเป็นมุมสวยๆที่เห็นท้องฟ้าโล่งเปิดกว้าง “คุณเรียกฉันมา มีอะไรเหรอคะ?”
“อ่อ ฉันมีของมาตอบแทนเธอ ที่ทำอาหารมาให้”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ ก็อย่างที่ฉันฝากแม่ไข่ไปบอกคุณ ฉันต่างหากที่ติดค้าง”
สีหนาทจับคางหนูนา โยกเบาๆไม่ให้พูด“อย่าปฏิเสธ ฉันกำลังอารมณ์ดีอยู่นะ หลับตาก่อนสิ”
หนูนาไม่ไว้ใจ “หลับตา ทำไมต้องหลับตาด้วยล่ะคะ”
“ไม่ไว้ใจฉันเหรอ? เราเคยอยู่ในป่าด้วยกันสองคนมาแล้วนะหนูนา เธอไม่ได้บุบสลายหรือสึกหรอตรงไหนเลย ใช่รึเปล่า”
“ตัวน่ะไม่บุบสลาย แต่ชื่อเสียงน่ะ ไปหมดแล้ว” หนูนาบ่นอุบอิบ
“งั้นเดี๋ยวฉันจะแก้ปัญหาให้เธอเอง เธอจะไม่ต้องเสียชื่อเสียงที่เธอห่วงนักห่วงหนาอีก” หนูนามองเหมือนจะไม่เชื่อ “ฉันรับรองเลยเอ้า หลับตาหน่อยเถอะนะ หนูนาคนดี...”
พอได้ยินเสียงสีหนาทเรียกอย่างอ่อนหวาน ก็ชักจะใจอ่อน หนูนายอมหลับตาลง แต่ไม่วายบ่นอุบ “ถ้าแกล้งเราอีกนะ !”
สีหนาทยิ้ม..เดินเข้ามาใกล้ แล้วหยิบปิ่นปักผมออกมา ปักลงอย่างเบามือบนมวยผมของหนูนา “ลืมตาได้แล้ว” หนูนาพอลืมตารีบจับที่ผม มือคลำไปเจอปิ่น ก็ประหลาดใจ“ปิ่นนี่ของแม่ฉันเอง เป็นของสำคัญที่แม่ฝากไว้ให้..ลูกสาวคนเล็ก คนจะได้เลิกพูดกันเสียที ว่าสิงห์หยอกหนูเล่น” หนูนาสีหน้ายังงุนงงมาก “ยังไม่เข้าใจอีกเหรอหนูนา เธอเห็นวิวตรงหน้านี่มั๊ย เนี่ยเป็นที่ๆพ่อกับแม่ของฉันเค้าชอบมาดูดาวด้วยกัน” แล้วสีหนาทก็พาตัวหนูนามายืนยังจุดที่ชมดาวได้สวยที่สุด ให้หนูนายืนข้างๆตัว “พวกท่านจะยืนอยู่ด้วยกัน...” เขาเอื้อมไปโอบไหล่หนูนาเบาๆ “แบบนี้.. ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าพ่อรู้สึกยังไง ตอนยืนดูดาวกับแม่” หนูนาเขินมากกก ถ้อยคำและท่าทีของสีหนาทสื่อสารทุกอย่างออกมาจนหมด “หนูนา ฉันมีความสุขมากรู้มั๊ยที่เธอมาอยู่ข้างๆฉันตอนนี้ เธอ..จะมาอยู่ข้างๆฉันแบบที่แม่ฉันยืนอยู่ข้างๆพ่อได้รึเปล่า?” สีหนาทก้มลงกระซิบถามใกล้ หนูนาใจเต้นรัวไม่เป็นส่ำ อายมากจนไม่กล้าสบสายตาสีหนาท สีหนาทเห็นหนูนาหลบตา มืออุ่นๆก็เชยคางเล็กนั้นขึ้น“ได้รึเปล่า หือหนูนา...”
“ฉัน..” เธอรู้สึกว่าใกล้จนจะหายใจไม่ออก หันหลบก่อนจะใกล้ไปกว่านี้ “ฉันไม่รู้ค่ะ”
สีหนาทชะงักไปนิดๆ “ไม่รู้ หรือว่ายังไม่อยากตอบ ก็ได้ ฉันรับปากแล้วว่าจะไม่แกล้งเธอ วันนี้ฉันจะปล่อยเธอไปก่อน” เขาบีบคางเล็กๆอย่างเอ็นดู “แต่ฉันจะรอคำตอบของเธอนะหนูนา และขอบอกเอาไว้ก่อน คนอย่างนายสิงห์ไม่ใช่คนที่จะไม่เปลี่ยนใจง่ายๆหรอกนะ” สีหนาทมองหนูนาด้วยนัยน์ตาหวานแต่คมกริบ ก่อนจะยอมปล่อยร่างบางนั้นออกห่างด้วยความเสียดาย ขณะที่หนูนายังใจเต้นระรัวไม่หาย..

“โป๊ะเช๊ะ” แป้นเยส!!ยังกับเชียร์บอสชนะ “เห็นมั๊ย แกก็บอกว่าไม่มีอะไรอยู่ได้ ทีนี้ชัดยัง? ว่านายเค้าจีบแก จริงๆนี่ไม่ใช่แค่จีบนะเล่นให้ปิ่นของแม่เค้ามาขนาดนี้ เหมือนกับจะขอหมั้นอยู่แล้ว”
หนูนามองไปที่ปิ่นปักผมที่วางอยู่อย่างดิบดีบนโต๊ะเครื่องแป้ง สีหน้ายังกังวลใจ “แป้น เบาๆสิ เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินกันหมด”
“แหมไม่ต้องเขินหรอกน่า อีกหน่อยก็ต้องรู้กันหมดอยู่แล้ว” แววตาคนพูดเต้นระริก “แล้วนี่แกกะจะตอบคุณสิงห์เค้าว่ายังไงล่ะ” หนูนาชะงักไป คิด “ขอบอกเลยนะว่าผู้ชายอย่างคุณสิงห์ไม่ได้เหลือตกถึงท้องง่ายๆนะเว้ย แหม ฉันนี่คันปากอยากจะไปตอบให้แทนเลย”
“ของแบบนี้มันก็ต้องคิดกันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ”
“ถ้าเป็นของที่ไม่แน่ใจ ว่ามันว่าดีหรือไม่ดี ก็ต้องคิด! แต่ถ้าเป็นเพชรเป็นพลอยหล่นลงมาแบบนี้ จะคิดมากให้เมื่อยทำไมวะ แกก็รู้นี่ ว่านายน่ะดีแค่ไหน แถมยังหล่อเป็นบ้า แกนี่บุญหล่นทับจริงจริ๊ง ถ้าไม่รีบคว้าเอาไว้ หลุดมือไป ระวังจะเสียดายจนกระอักนะเว้ย นังหนูนา!” แป้นพยายามยุสุดขีด แต่หนูนาก็ยังครุ่นคิดอยู่ดี

ณ มุมชมดาว สีหนาทยังอ้อยอิ่งอยู่ ครุ่นคิดอยู่เช่นกัน แต่ด้วยสีหน้าอุ่นอกอิ่มใจ
“พวกท่านจะยืนอยู่ด้วยกัน แบบนี้ ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าพ่อรู้สึกยังไง ตอนยืนดูดาวกับแม่”
สีหนาทยิ้มเมื่อนึกถึงที่เขาได้โอบประคองคนตัวเล็กไว้ในอ้อมแขนเมื่อค่ำที่ผ่านมา สีหนาทมองท้องฟ้ามีความสุขจนไม่อยากหลับอยากนอน

เรือนใหญ่ในยามเช้า สีหนาทหาววว ขณะที่เพิ่งจะวางแก้วกาแฟลงแท้ๆ
ไข่ยิ้มๆ “ถ้าอีหล้าหนูนาไม่ตอบสักที สงสัยทางนี้จะเปลืองกาแฟแย่”
“ฉันไม่ใช่เด็กวัยรุ่นที่ตื่นเต้นไม่เป็นเรื่องซะหน่อยน่า แต่ลูกศิษย์ของแม่ไข่ใจแข็งจริงๆ ไอ้เราอุตส่าห์หว่านล้อมสารพัด ยังก้มหน้าก้มตาบอกไม่รู้ท่าเดียว”
“ถึงไผจะว่าหัวโบราณ แม่ไข่ก็ว่าแม่หญิงเราให้ป้อชายเป็นฝ่ายรอหน่อยล่ะเป็นดีแหละเจ้า”
สีหนาทส่ายหน้า “ยังไม่ทันไร ก็เข้าข้างกัน ทำท่าจะลอยแพฉันซะแล้ว”ไข่ยิ้มและค้อนคำตัดพ้อของสีหนาทอยู่ แล้วทั้งสองเห็นว่าขนิษฐาเดินกำลังจะเดินผ่านไป “อ้าว ยัยน้อง มากินกาแฟด้วยกันสิ” ขนิษฐากำลังจะรีบเดินไปเห็นสีหนาทเรียกเข้า ก็ชะงัก พอสีหนาทเห็นสีหน้าขนิษฐาก็แปลกใจ “เป็นอะไรรึเปล่า หน้าเครียดๆแต่เช้าเลย”
ขนิษฐามองสีหนาท ในใจอึดอัดอย่างมาก สีหนาทยิ่งแปลกใจที่ขนิษฐาดูอึกอักขึ้นมาแบบนี้
“เอ่อ” เธอกลุ้มใจ บอกดีหรือไม่บอกดี
“ยิ่งถามยิ่งเครียดหนักกว่าเดิมพี่เคยบอกแล้วไง ว่ามีเรื่องอะไรน้องบอกพี่ได้ทุกเรื่อง”
ขนิษฐาดูหนักใจมาก สีหนาทมองขนิษฐาด้วยสายตาเป็นห่วง ลุ้นว่าขนิษฐาจะบอกเรื่องรามหรือไม่ “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ น้องแค่กังวลเรื่องโชว์ในงานวันพรุ่งนี้..ไม่แน่ใจ..ว่าดีพอรึยัง”
“ถ้าเรื่องนั้นล่ะก็ไม่ต้องคิดเลย อะไรที่น้องเลือกแล้ว มันดีแน่ สายตาของน้องเคยมองพลาดซะเมื่อไหร่”
“..ค่ะ ขอให้เป็นอย่างนั้นจริงๆเถอะ” เธอหมายถึงราม
ไข่ยิ้มๆ “คุณบอกคุณน้องว่าบอกคุณได้ทุ๊กเรื่อง แล้วบ่คึดจะเอิ้นข่าวดีกับคุณน้องบ้างกะเจ้า” สีหน้าสีตามีเลศนัยเต็มที่
ขนิษฐามองสีหนาทอย่างสงสัย ไข่ยิ้มๆเดินออกไปปล่อยให้พี่น้องคุยกัน

สีหนาทดูเขินอยู่นิดๆ แต่สีหน้าระบายไปด้วยความสุข
“น้องยินดีกับพี่สิงห์ด้วยนะคะ” เธอทั้งดีใจ และเศร้าลึกๆ เพราะรู้สึกเหงาที่ตัวเองยังไม่สมหวัง
“เฮ้อ ก็ขอให้เป็นเรื่องน่ายินดีจริงๆเถอะ เค้ายังไม่ตอบอะไรพี่เลยสักคำ!”
ขนิษฐาเข้ามาแตะแขนสีหนาท ให้ความมั่นใจ “น้องก็แน่ใจเหมือนกัน ว่าพี่ชายของน้องถ้าลองจริงจังกับอะไร หรือว่าใครแล้ว จะไม่มีทางผิดหวัง”
“ขอบใจมากนะ ที่ปลอบใจพี่”
สองคนหัวเราะกันเบาๆ แล้วขนิษฐานิ่งขรึมลงไป...ก่อนจะบอกสีหนาทอย่างระมัดระวัง “พี่สิงห์คะ ไม่ใช่ว่าน้องจะระแวงอะไรหนูนาหรอกนะคะ แต่ที่เราเคยสงสัยกันเรื่องฐานะ แล้วก็จุดประสงค์จริงๆที่หนูนาเข้ามาทำงานที่นี่...”
สีหนาทชะงักไป ก่อนบอกอย่างหนักแน่น “พี่รู้ว่าน้องถามเพราะเป็นห่วงพี่ เรื่องนั้นพี่ยอมรับว่ายังไม่ได้คำตอบ แต่พี่มั่นใจนะว่าหนูนาไม่มีทางจะคิดร้ายกับพี่กับไร่บัวขาวแน่ๆ นอกจากนั้นแล้ว พี่ก็ไม่สนใจอะไรอย่างอื่นอีก”
ขนิษฐาอึ้งไป รู้สึกว่าสีหนาทช่างเหมือนตัวเอง “ค่ะ น้องเข้าใจ ..เวลาที่เรารักใครสักคน รักเค้าด้วยหัวใจจริงๆ อะไรอย่างอื่นก็ไม่มีความหมาย ไม่ว่าจะหน้าตา ฐานะ หรือแม้แต่อดีตของคนๆนั้นว่าเค้าเคยเป็นใคร หรือว่าทำอะไรมา ..มันไม่สำคัญเลยสักอย่าง ถ้าลงว่าใจมันรักไปซะแล้ว..” ขณะที่พูด จิตใจของขนิษฐาเลื่อนลอยไปเหมือนพูดกับตัวเองมากซะยิ่งกว่าพูดกับสีหนาท
“ไม่มีใครเข้าใจพี่ เท่าน้องจริงๆ” เขาซึ้งใจ บีบไหล่ขนิษฐา “ขอบใจมากนะน้อง”
รามเดินเข้ามาพร้อมเอกสารในมือ ขนิษฐาชะงักรีบหันหลังเช็ดน้ำตา “ขอตัวก่อนนะคะ” เธอเดินออกไปโดยไม่เหลือบมองรามแม้แต่นิดเดียว
รามส่งเอกสารให้สิงห์ “ออเดอร์ไม้ที่เพิ่งสั่งมาเพิ่มครับ” รามมองตามขนิษฐาด้วยความไม่สบายใจ สีหนาทรู้สึกนิดๆถึงบรรยากาศแปลกๆ

“ขอบคุณนะครับ ที่รับผมเข้าทำงานอีกครั้ง” เรืองยกมือไหว้เชษฐ์ ในออฟฟิศส่วนของเชษฐ์
“นี่ถ้าไม่ใช่คนเก่า เคยทำที่นี่มาก่อน ก็ไม่รับง่ายๆยังงี้หรอก นายเรืองก็รู้นี่ว่าใกล้หน้าฝน มอดไม้มันชุกชุม นายย้ำนักย้ำหนา ว่าจะรับใครเข้ามาทำงานช่วงนี้เราต้องระวังเป็นพิเศษ”
“ครับ ผมเข้าใจ พวกไม่หวังดีมันมีเยอะ” เรืองบอก
เชษฐ์พยักหน้าส่งเอกสารให้เรืองกรอก เรืองฉาบแววเจ้าเล่ห์เอาไว้ด้วยท่าทีสุภาพต่อเชษฐ์
“เค้าว่าไอ้เรืองมันกลับมาแล้วนะน้องพวง” พวงเดินมาพลางเปิดตลับแป้งเช็คหน้าเช็คตาอยู่ ชะงักไป กระจิบและเพ๊อะรีบเม้าท์มอยให้ฟัง“พวกนังส้มนังแมวมันเห็น มันบอกว่าหลังไปชุบตัวจากกรุงเทพมา เหมือนจะหล่อขึ้นเยอะ!! แหมชักอยากจะเห็นซะแล้ว”
“ถ้าหากมันหล่อขึ้นจริงๆ ใครบางคนจะใจอ่อนลงมั๊ยน๊า” กระจิบเหล่ไปที่พวง
“แหม นึกถึงเพลงๆนึงเลยอ่ะ ..เพราะว่าเธอและเขา ถ่านไฟเก่ามันร้อนรอวันรื้อฟื้น”
พวงกระแทกตลับแป้งปิดดังปั่บ “ถ่านไฟดับน่ะสิไม่ว่า!! ห้ามใครมาพูดชื่อไอ้หมาเรืองให้ฉันยินอีก” กระจิบ เพ๊อะ เหวอกันไป “ไม่รู้ว่ามันจะกลับมาหาหอกหาแคร่อะไรของมัน!” พวงฟึดฟัดของขึ้นทันทีจะไป!!แล้วนึกได้เปิดตลับแป้งเช็คสภาพอีกหนก่อนปิดลงแล้วเดินบิดสะโพกอาดๆไป
กระจิบ เพ๊อะหันมาโทษกันเอง แกแหละพูดก่อน แกแหละเฮ้อ! ต่างไม่นึกว่าพวงจะยังของขึ้นซะขนาดนี้

หนูนามาที่หน้าห้องทำงานของสีหนาท พอนึกว่าจะต้องเจอ ใจหวิวๆขึ้นมาซะอย่างนั้น หนูนาปลอบตัวเอง “เรามาทำงาน ไม่มีอะไรหรอกน่า” หนูนารวบรวมความกล้า ฮึดก้าวเข้าไปในห้อง แล้วก็โล่งอกที่เห็นว่าสีหนาทยังไม่มา เฮ้อ ค่อยยังชั่ว..
“เมื่อคืน นอนหลับดีรึเปล่าหนูนา”
หนูนาสะดุ้งโหยง สีหนาทพูดและเดินมาจากทางด้านหลัง “คุณ! มาเงียบๆฉันตกใจหมด”
“ยังไม่ตอบคำถามฉันเลยนะหนูนา” เขาเดินมาใกล้ แล้ววนเวียนรอบๆตัวหนูนา
“ฉันจะนอนหลับ หรือไม่หลับ ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับคุณเลยนี่คะ”
“เกี่ยวสิ ถ้าลูกน้องนอนไม่พอ หัวหน้าจะได้ไม่ให้งานหนักไงล่ะ ฉันเป็นเจ้านายที่ใจดีมากนะ เห็นมั้ย”
สีหนาทมายืนใกล้หวังจะสบตา หนูนารีบคว้าแฟ้ม แล้วพรวดไปที่ชั้น ทำเป็นเก็บแฟ้มหนีอาการใจหวิวๆของตัวเอง
“เมื่อคืนนี้ฉันหลับสบายดีค่ะ”
“งั้นเหรอ.. แต่ว่าฉัน” สีหนาทเข้ามาท้าวแขนกันหนูนาไว้ตรงชั้นเอกสารซะเลย “นอนไม่ค่อยหลับเลย แล้วพอฉันนอนไม่พอ ก็จะอารมณ์ไม่ดี หงุดหงิดง่าย แล้วก็เอาแต่ใจด้วย เธอคงไม่อยากทำงานกับเจ้านายขี้หงุดหงิดใช่รึเปล่า?”
“ก็แหงล่ะสิคะ ใครจะชอบทำงานกับคนขี้หงุดหงิดบ้างล่ะ”
“ถ้างั้น” เขาแตะคางหนูนาเบาๆ “ก็รีบๆให้คำตอบฉันเร็วๆสิหนูนา ฉันจะได้หลับฝันดีซะที”
หนูนาอายหน้าแดง ไม่นึกว่าสีหนาทจะมาถามซึ่งๆหน้าแต่เช้าแบบนี้ สีหนาทตาพราว ยืนกั้นไม่ยอมห่างเหมือนแมวที่จะบีบให้หนูต้องยอมจำนนให้ได้ หนูนายิ่งใกล้สีหนาทยิ่งว้าวุ่นใจ กริ๊ง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น สีหนาทชะงัก โทรศัพท์ดังขึ้นอีก หนูนารีบกระเถิบปรู๊ดออกมารับโทรศัพท์ สีหนาทเซ็ง
“ค่ะ ออฟฟิศคุณสีหนาทค่ะ”
สีหนาทมองหนูนาที่รอดตัวไปได้อีกหนึ่งหน อยากจะจับโทรศัพท์โยนออกไปซะจริงจริ๊ง! ฮึ่ย!!
ที่แปลงสัก ก้อนกำลังสั่งงานเรือง และคนงานผู้ชายคนอื่นๆ “เดี๋ยวพวกเอ็งไปใส่ปุ๋ยแถบนี้ทั้งหมดนะ”
หนูนาเดินผ่านมาบริเวณนั้น เข้าหยุดสอบถามก้อน “เช้านี้ใส่ปุ๋ยแปลงไหนบ้างคะ”
ขณะที่ก้อนกำลังบอกกับหนูนา เรืองที่ลุกขึ้นช้ากว่าใครมองหนูนาอย่างสะดุด สนใจในความสวย...หนูนาคุยกับก้อนเสร็จ เดินออกมา รู้สึกว่ามีใครมาขวางหน้า
“ชื่ออะไรเหรอจ๊ะ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย” หนูนาชะงัก มองเรืองไม่รู้จักเช่นกัน “เพิ่งเข้าใหม่ใช่มั๊ยน่ะเรา หน้าตาจิ้มลิ้มแบบนี้ มีคนดูแลแล้วรึยัง?”
หนูนาขมวดคิ้ว? เรืองขยับเข้ามาใกล้ หนูนาจะถอยหนี แต่หันหลังไปเป็นต้นไม้ หันมาเรืองก็จะมาประชิด!
“หนูนา”
เรืองเงยมอง ชะงักไป เมื่อเห็นสีหนาทมองมาที่เขาและหนูนา รีบยกมือไหว้ “หวัดดีครับนาย”
“นายเรือง เชษฐ์บอกฉันแล้วว่านายกลับมาทำงานใหม่ ได้ยินว่าก่อนหน้านี้ไปทำงานถึงกรุงเทพเป็นยังไงบ้าง”
“ก็ แค่เปิดหูเปิดตาน่ะครับ แต่ไม่มีที่ไหนอยู่แล้วสบายใจเหมือนที่นี่”
“งั้นก็ตั้งใจทำงานเข้าล่ะ”
“ขอบคุณครับนาย”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 11/5 วันที่ 24 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ