อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 11/6 วันที่ 24 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 11/6 วันที่ 24 ธ.ค. 58

“ก็ แค่เปิดหูเปิดตาน่ะครับ แต่ไม่มีที่ไหนอยู่แล้วสบายใจเหมือนที่นี่”
“งั้นก็ตั้งใจทำงานเข้าล่ะ”
“ขอบคุณครับนาย”
สีหนาทพยักหน้าเรียกหนูนาให้ไปด้วยกัน หนูนาเดินตามสีหนาทไป เรืองมองๆตาม
ก้อนเดินมาเตือน “เมื่อกี๊นี้ฉันเห็นนะเว้ย มาทำงาน อย่าเที่ยวเจ้าชู้เรี่ยราด ระวังจะอยู่ไม่ได้นาน”
เรืองหน้าเสียๆไปหน่อย แต่แก้ตัว “แหม ฉันยังไม่ได้ทำอะไรสักหน่อยน่ะน้า” ก้อนไม่พูด แต่ตอบด้วยสายตาทำนองว่า ให้มันจริงเถอะมึง! แล้วเดินไป ลับหลังเรืองสบถ “แส่ไม่เข้าเรื่อง!”

นพไม่ได้ยินเรืองด่า ตะโกนมาบอก “คนนั้นน่ะ นายเค้าจองแล้ว” เรืองหันไปมองตามที่นพพูด เห็นว่าสีหนาทคอยให้หนูนาอยู่ข้างๆอยู่ตลอด “เห็นมั๊ยล่ะ นายเอาไว้ข้างตัวไม่ให้ห่างเลย ผู้หญิงทั้งไร่นะอกหักดังเปาะๆๆ โดยเฉพาะนังพวงแฟนเก่าแกน่ะ มันถึงเกลียด คอยหาเรื่องหนูนายังกับอะไร”
“หนูนา ชื่อหนูนา งั้นเหรอ?” แววตาเจ้าเล่ห์ของเรืองมองดูหนูนาอย่างสนใจ



ที่โรงแรมสิงห์คำ รามคุมคนงานย้ายต้นกุหลาบมาลงในสวนของโรงแรม เห็นคนงานทยอยกันขนกุหลาบมา “พอแค่นี้ก่อน กุหลาบต้องให้โปร่งอย่าลงแน่นหรือเบียดกันเกินไป”
คนงานหยุดขน แล้วตระเตรียมที่จะลงต้นไม้แทน รามหยุดมองกุหลาบที่เตรียมเอาไว้ ความทรงจำบางเรื่องผ่านแว่บเข้ามาอย่างไม่ตั้งใจ เป็นตอนที่รามเคยพาน้องไปดูกุหลาบแล้วน้องตื่นตาตื่นใจ
รามจับที่ก้านกุลาบ นึกถึงขนิษฐา พอได้สติก็สะบัดความคิดนั้นทิ้งไป ก้มหน้า รู้สึกละอายแก่ใจ

เลขาฯของขนิษฐาพูดอย่างตื่นเต้น “นายรามเอากุหลาบล็อตใหม่มาลงที่สวน ส๊วยสวยค่ะ คุณน้องเห็นแล้วจะต้องชอบแน่ๆ” เลขาฯบอกอย่างเริงร่าโดยไม่ทันสังเกตว่าขนิษฐามีท่าทีอึดอัดใจ ขนิษฐาชะงักไปนิด แล้วก็เลือกหาแฟ้มต่อ เลขาฯไม่รู้เบื้องหน้าเบื้องหลัง “แล้วนี่คุณน้องจะไม่ลงไปดูหน่อยเหรอคะ?”
ขนิษฐานิ่งไป ตอบ “ไม่ล่ะ ฉันอยากสะสางงานพวกนี้ให้เสร็จ” ขนิษฐาเบือนหน้าไป หยิบแฟ้มงานมาดูต่อ เลขาฯมองๆอย่างแปลกๆใจ ขนิษฐาแสร้งอ่านแฟ้มงาน ท่าทีดูเฉยเมยกับสิ่งที่เคยตื่นเต้นดีใจ

คนงานลงกุหลาบเสร็จแล้วกำลังเอาฟางคลุมดินเป็นขั้นตอนสุดท้าย
รามตรวจเช็คความเรียบร้อยรอบๆบริเวณ แล้วบอกคนงาน “ไปเอาไม้กวาดมากวาดเศษๆ พวกนี้ให้เกลี้ยงนะ แล้วเอาไปไว้ที่บ่อหมักปุ๋ย เสร็จแล้วก็ไปพักกินน้ำกินท่ากันได้” คนงานบางส่วนรีบไปหยิบอุปกรณ์ตามที่รามบอก
ห่างออกมา ณ มุมหนึ่ง ขนิษฐาค่อยๆโผล่หน้ามา..แอบมอง...ลาดไหล่ด้านหลังของรามที่ยืนอยู่กลางแจ้ง ดูเป็นผู้นำ ติดดินและไม่ยี่หระกับเปลวแดดเหมือนทุกๆคราที่ได้เห็น ...ขนิษฐามองแปลงกุหลาบ... มองราม แววในดวงตาอ่อนไหวสะเทือนใจเหลือเกิน...และแล้วจู่ๆ รามก็รู้สึกอะไรบางอย่าง หันมายังทิศที่ขนิษฐามายืนแอบมองอยู่ ขนิษฐาสะดุ้งวาบ....รีบหลบแอบมุมหรือหลังต้นไม้รามรู้สึกเหมือนกับมีใครมา แต่ก็ไม่เห็น หันหน้ากลับไป
ขนิษฐาที่หลบซ่อนอยู่มองออกมาอีกครา เห็นเพียงด้านหลังของรามเตรียมออกไปจากบริเวณนั้น เท้าคู่สวยเกือบจะก้าวตาม แต่ทว่า...ก็ต้องหยุดอยู่อย่างหักห้ามใจ..

สีหนาทคุยกับหนูนาตรงโต๊ะรับประทานของว่าง มีน้ำชาและขนมวางอยู่
หนูนาหน้าตื่น “จะให้ฉันไปงานการกุศลกับคุณงั้นเหรอคะ?”
“ใช่ จะมีฉัน ยัยน้อง แล้วก็..เธอนะหนูนา”
หนูนากลัวเจอคนรู้จัก “คุณสิงห์คะ คุณให้ฉันช่วยงานอะไรก็ได้ แต่เรื่องออกงานกลางคืนพวกนี้ อย่าพาฉันไปให้ขายหน้าแขกคนอื่นเค้าเลยนะคะ”
“ฉันไม่เห็นว่ามันจะน่าขายหน้าตรงไหน” หนูนาอ้าปากจะอธิบาย “ถ้าเป็นเรื่องเสื้อผ้ายัยน้องจะดูแลให้เธอเหมือนตอนไปงานสัมมนา”
“ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องนั้น.. แต่ฉันทำตัวไม่ถูกหรอกค่ะ ในงานมีแต่คนใหญ่ๆโตๆ ถ้าเกิดฉันพูด หรือว่าทำอะไรไม่เข้าท่าขึ้นมา คุณกับคุณน้องจะเสียหน้านะคะ”
“เธอพูดมันก็ถูก”
“ใช่มั๊ยล่ะคะ ?”
“งั้นเอายังงี้นะในฐานะที่ฉันชวนเธอไป ถ้าเธอไม่รู้จะตอบคำถามคนอื่นยังไง ฉันจะตอบให้เอง ฉันจะบอกคนที่เข้ามาคุยกับเธอว่า ผู้ช่วยผมพูดไม่เก่ง แต่เค้าทำงานเก่ง รู้ใจ จนผมไม่อยากจะจ้างใครอีกแล้ว นอกจากคนนี้”
“อุ๊ย คุณ.!. นี่มัน ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะคะ”
“ใครว่าฉันล้อเล่นฟังฉันนะ ถ้าเธอพูดไม่ถูก ก็ไม่ต้องพูด และถ้าทำอะไรไม่ถูก ก็แค่..” สีหนาทคว้าแขนหนูนามาคล้องแขนตัวเองไว้ซะเลย แล้วมืออุ่นๆตบลงที่หลังมือของหนูนาเบาๆ “สำหรับเธอ ทำแค่นี้ก็เพอร์เฟ็คแล้ว เห็นมั้ยว่าฉันแก้ปัญหาให้เธอได้ทุกอย่าง นอกจาก เธอจะมีปัญหาอะไรอย่างอื่นที่ยังไม่บอกฉัน มีรึเปล่า? ถ้าไม่มี งั้นพรุ่งนี้เราจะไปงานกัน”

จุฑารัตน์แซวกช ทั้งไม่อยากจะเชื่อ และทั้งได้ใจนิดๆ “คุณชวนฉันกินข้าว? นี่ฉันหูฝาดไปรึเปล่า? หรือว่าคุณทำงานหนักจนสมองเพี้ยนคะสารวัตร”
“ไม่เห็นจะต้องโวยเลยคุณ จำไม่ได้เหรอ ว่าครั้งแรกที่เรานัดคุยกัน เราก็นัดกันที่ร้านอาหาร”
สายตาของจ่าหน้าห้อง และเจ้าหน้าที่ที่ผ่านไปมา ต่างเมียงมองเข้ามากันอย่างสาระแน
“นั่นมันก่อนหน้าที่เราจะร่วมงานกัน แต่ตอนนี้ คุณอยากจะคุยอะไรกับฉันก็คุยที่นี่ได้” พอเธอเห็นคนมาแอบฟัง แกล้งเพิ่มโวลุ่มให้กชได้อาย “แต่หาเหตุชวนออกไปไหนกันสองต่อสองนี่ อย่าบอกนะ ว่าจะจีบฉัน”
บรรดาจ่า และเจ้าหน้าที่แทบจะตบฉาดกัน แหม๊!!!
กชชะงักไป ยัยนี่!!! หันไปเห็นคนมาแอบดูกิ๊กกิ๊วกันใหญ่ กชคิด ยอมไม่ได้ เล่นจุฑารัตน์กลับ “แล้วปากเก่งอย่างคุณ จะถอยรึเปล่าล่ะ ถ้าหากว่าผมจะจีบ”
จุฑารัตน์ผงะ ไม่นึกว่ากชจะตอกกลับแบบนี้ กลุ่มที่แอบฟังอยู่ข้างนอก ยิ่งจิ้นกันใหญ่ เอาละเว้ยเฮ้ย!!!
จุฑารัตน์อาย “พูดออกมาได้!! เอาแต่เก็กท่าตีหน้ายักษ์ใส่ฉันทั้งวันเนี่ยนะ จะมาจีบ พูดซี๊ซั๊วะแล้ว ข่งข้าวน่ะ ไม่ต้องกินมันแล้ว!!”

จุฑารัตน์กลับเนื้อหมูสไลด์บนเตาปิ้งย่าง น้ำลายสอ พูดพลางแก้ตัว “จะพามากินปิ้งย่างเจ้าเด็ดก็ไม่รีบบอก นี่ก็ไม่ใช่ว่าฉันเห็นแก่กินหรอกนะ เพียงแต่หาเพื่อนกินปิ้งย่าง มันยาก แล้วกินสองคน มันคุ้มกว่ากินคนเดียว”
“ทีนี้คุณคงรู้แล้วใช่มั้ยว่าผมไม่ได้จะจีบคุณ”
จุฑารัตน์เบ้หน้านิดๆ พอเค้าตอกชัดๆก็ชักฝืด “ค๊า เตาก็ร้อน ผมก็เหม็น คนก็เพียบ ใครจีบผู้หญิงแล้วพามากินปิ้งย่างเนี่ย ถือว่าไม่มีเซนส์มั่กๆ” จุฑารัตน์ปากพูดว่าไม่อะไร แต่แอบเหล่ดูปฏิกิริยากชว่าสะเทือนรึเปล่า
กชไม่สะเทือน ไม่เข้าตัวสักนิด กลับถาม “อืม ถ้าหาคนกินปิ้งย่างด้วยยาก ไม่คิดจะชวนหนูนามากินด้วยล่ะ ก็สนิทกันไม่ใช่เหรอ”
จุฑารัตน์ปิ้งเพลินๆ ลืมตัว “ยัยนาชอบกินซะที่ไหน”
“ยัยนา?”
จุฑารัตน์ชะงัก “เอ่อ คือ บางทีเรียกหนูนา..มันยาวไป”
กชพยักหน้ายิ้มๆ ไม่ทำกระโตกกระตาก คีบเนื้อให้จุฑารัตน์ “แล้ว..พวกคุณ รู้จักกันนานรึยัง ที่ว่าเค้าเก็บกระเป๋าสตางค์คุณได้ มันตั้งแต่เมื่อไหร่เหรอ?”
จุฑารัตน์อ้าปาก กำลังจะงับเนื้อ ชะงัก “คุณจะอยากรู้ไปทำไม”
“อ้าว แล้วผมอยากรู้ไม่ได้เหรอ” กชอ่านแววตาจุฑารัตน์ออกว่าไม่ไว้วางใจ “ถ้าหากผมสนใจหนูนาล่ะ”
จุฑารัตน์กำลังคีบๆเนื้อ เนื้อหล่น ! “ไม่มีทาง อย่างคุณน่ะนะ”
“อย่างผมมันเป็นยังไง คุณไม่รู้อะไร ผมไปที่ไร่ทีไร สาวๆส่งสายตาให้ผมกันไม่ขาด”
จุฑารัตน์อยากจะอ้วก “แต่สำหรับเพื่อนฉัน เค้าไม่แลคนอย่างคุณแน่ หรือต่อให้เค้าเกิดเผลอตาบอดไป คุณตา..เอ่อ ตา ตาเค้าก็ต้องสว่าง รู้ว่าไม่ควรยุ่งกับคุณ”
“ผมไม่เชื่อคุณหรอก คุณเป็นใครถึงจะมาตอบแทนหนูนา” เขายักคิ้ว
“ฉันรู้ก็แล้วกันน่ะ ฉัน!!!” เธออยากจะพูดว่าเป็นเพื่อนสนิทแต่ต้องยั้ง “ฉันมีเซนส์ มองไม่พลาดหรอก ถึงฉันจะรู้จักหนูนามาไม่นานเท่าไหร่ก็เถอะ” เฮ้อ จุฑารัตน์เหนื่อยๆ ตกลงที่ตรูทำไปเนี่ยเนียนมั้ย เสียงมือถือดังขึ้น จุฑารัตน์จะรับ แต่เห็นหน้าจอชะงัก !!! …หนูนา โทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย จุฑารัตน์มองกชที่จ้องตัวเองอยู่ รู้สึกไม่วางใจเอาซะเลย
“ทำไมไม่รับล่ะคุณ ใครโทรมา? อย่าบอกนะ ว่าหนูนา”
“ไม่ใช่สักหน่อย เบอร์นี้เค้าโทรมาขายประกัน แต่พอดีฉันมีเยอะแล้ว” จุฑารัตน์จะกดวาง แต่รีบแขนไปโดนเตาปิ้งย่าง สะดุ้ง!! มือถือกระเด็นวืดไปตกที่พื้นด้านหลังของกช
“เดี๋ยวผมเก็บให้” กชหันหลังไปทันที จุฑารัตน์ตกใจ กชเอื้อมมือไป กำลังจะคว้ามือถือได้ มือถือก็ยังดังต่อเนื่อง แล้วกชรู้สึกบางอย่างที่ด้านหลัง หันมาตกใจน้ำจิ้มปิ้งย่างหกใส่ “เฮ้ย!!!”
“ขอโทษๆ ฉันเผลอปัดไปโดน คุณรีบไปล้างดีกว่านะ” เธอรีบไปเก็บมือถือมากำไว้
กชเสื้อแสงเลอะ แต่ต้องฝืนหน้าไว้ตามมารยาท ลับหลังมองจุฑารัตน์แบบฝาก ไว้ก่อนเถอะ จุฑารัตน์ยัดมือถือลงกระเป๋า โล่งอกไป...เกือบไปซะแล้ว

หนูนาพยายามโทรซ้ำอีก แต่ก็ไม่มีคนรับ “ยัยจุ๊นะยัยจุ๊ รับหน่อยก็ไม่ได้ จะถามเรื่องแม่ซะหน่อย ว่าแม่ไปงานรึเปล่า เอาไงดีเนี่ย” หนูนาคิดๆ ไม่รู้ว่าจะถามใคร เฮ้อ!!
รามให้อาหารไก่ไปพลาง ใจลอย...
“ยัยนาน่ะไม่ใช่เด็กๆแล้ว ไม่มีทางจะวิ่งเข้ามากอดแข้งกอดขาแกแบบเมื่อก่อนนี้ ฉันบอกได้เลยว่ามันไม่ต้องการรับรู้หรอกว่ามันมีพ่อสารเลวอย่างแกอยู่!!!”
รามรู้สึกตัวอีกที ได้ยินเสียงดังอยู่ข้างๆ
“ดีจังค่ะ ที่น้ารามอยู่...” รามหันมา เห็นใบหน้าใสๆ ส่งยิ้มมาให้ “เมื่อเช้าหนูนาแวะมาหาแล้วหนนึง แต่น้ารามออกไปแล้ว หนูเป็นห่วงน่ะค่ะ เห็นเมื่อวานน้ารามรีบออกไปทำธุระ แล้ว..เป็นยังไงบ้างคะ ไปทันรึเปล่า?”
รามยังขื่นๆอยู่ในอก “ทัน...ทันสิหนู”
“ค่อยยังชั่วหน่อย น้ารามคะ ที่น้ารามถามหนูนาว่า ทำไมตอนนั้นหนูนาถึง..ขอ.. ขอเป็นลูก..”
รามเจ็บที่ได้ยิน ตัดบท!ทันที “ช่างมันเถอะนะหนู” หนูนาอึ้งๆ รามรีบบอกอีก “เรื่องมันก็แล้วไปแล้ว เราไม่ควรจะต้องไปรื้อฟื้นมันขึ้นมาอีก ฉันขอโทษ ที่ไปถามหนูแบบนั้น...” รามเริ่มป้องกันตัวเองอีกคราคลื่นความเย็นชาแผ่ออกมา
หนูนาซึ่งเจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่ามาแล้ว รวบรวมสติได้มากกว่าทุกครั้ง ค่อยๆเอื้อมมือไปแตะเสื้อของพ่อเบาๆ ฝืนทำร่าเริง “ไม่เห็นต้องขอโทษเลยค่ะ หนูก็แค่ถามดู เดี๋ยวหนูนาช่วยให้อาหารไก่ต่อให้เองนะคะ น้ารามจะได้ไปรดน้ำผัก ดีมั้ยคะ” รามเห็นหนูนาอาสากระตือรือร้นก็พยักหน้าและยอมปล่อยอาหารไก่ให้หนูนา พอลับหลังรามหนูนาถอนใจ และแอบป้ายๆน้ำตาที่ริมขอบตาออก พยายามสลัดความรู้สึกไม่ดีในใจทิ้ง.. “ก็ดีแล้วนี่...” เธอหยิบอาหารไก่ขึ้นมาโปรยๆ สักพัก หยุด ไหล่ตก รับความจริงจ๋อยๆ “ไม่น่าจะหวังไปเลย...” หนูนาเผลอใจไปหวัง และแล้วก็ต้องเหนื่อยใจอีกครา

กลุ่มชายฉกรรจ์ในไร่จับกลุ่มกินเหล้าเม้าท์มอยฮาเฮกัน ในกลุ่มนั้นมีเรืองร่วมอยู่ด้วย
พวงเดินด้วยท่าทางมีจริตจกร้านผ่านมา
“น้องพวงคนสวย..นั่งด้วยกันมั้ยจ๊ะ”
พวงเหลือบมองทั้งกลุ่มอย่างดูถูก! ยิ่งพอสายตาไปสบกับเรืองเข้ารีบสะบัดหน้าทำไม่สน!! แต่เรืองยึดมือพวงเอาไว้เลย “เดี๋ยวสิ! จะไม่ทักทายกันหน่อยเหรอ คนคุ้นหน้าคุ้นตา คุ้นเคยกันมาแท้ๆ” เรืองพูดพลางลูบมือพวงไปด้วย คนงานอื่นๆมอง วู๊วฮู๊ววว!
พวงดึงมือออก แรง! “เหรอ! เราเคยรู้จักกันด้วย!” เธอสะบัดมือออก ไม่แคร์หน้าเรือง “ช่วยไปให้ห่างๆ อย่ามาทำสันดานมักง่ายแถวนี้!”
คนงานชายอื่นๆพากันหัวเราะเป่าปากกับความแซ่บของพวก เล่นเอาเรืองหน้าแหกไป พวงแอบแสยะยิ้มสมน้ำหน้า เรืองเห็นพวงจะไป ไม่ยอมแพ้ พูดขึ้น “ไม่เป็นไร๊ ผู้หญิงสวยๆ ก็ต้องเล่นตัวอย่างนี้แหละ” พวงที่จะไป เชิด แล้วยังไงล่ะ “ไม่เหมือนกับบางคน” เรืองจงใจเพิ่มเสียงดัง “ยัยหนูนาอะไรเนี่ย!! ไม่เห็นจะสวยตรงไหน ไม่รู้ว่านายชอบเข้าไปได้ยังไง”
“เฮ้ย ไอ้นี่ ปากวอนซะแล้ว กล้าเล่นผู้หญิงของนายเลยเหรอวะ”
พวงที่กำลังจะไป ชะงักๆเดินช้าลงอย่างอดอยากฟังไม่ได้
“ก็มันจริงนี่หว่า! ฉันเห็นยังไงฉันก็พูดยังงั้นแหละ นายเนี่ยดีทุกเรื่อง! มาเสียอีตรงนี้แหละ เลือกผู้หญิงไม่เป็นสัปปะรดเล๊ย”
คนงานอื่นๆพลอยเงียบกริ๊บกันไป หัวข้อชักน่าหวาดเสียว แต่กระนั้นคนงานคนหนึ่งกล้าถาม “ถ้าเอ็งว่าหนูนาไม่ดี” คนงานมองไปทางพวงที่เดินช้าๆอ้อยอิ่งอยู่ “แล้วนังพวงดีกว่างั้นเหรอวะ?”
เรืองกลับนิ่งไป ไม่ยอมตอบ แต่ทว่าสายตามองไปทางพวง...พวงก็เหลือบมองเรือง ดูซิจะตอบว่ายังไง เรืองตาคมกริบเป็นประกาย “ดีกว่าเป็นพันเท่า!”
พวงอึ้ง..แม้หน้าจะนิ่ง แต่ใจไหวกระตุกไปแล้วหลายริกเตอร์!!! พวกคนงานส่ายๆหน้ากัน ไม่ใช่ล่ะ เรืองมองพวงด้วยแววตาของนักล่าที่แค่ดวงตาก็เหมือนจะจ้องเขมือบพวงไปทั้งร่าง พวงเห็นสายตานั้นก็สั่นนิดๆ แต่ยังฟอร์มเอาไว้ สะบัดหน้าเดินหนีไป!!
เรืองบอกพรรคพวก “เดี๋ยวมานะเว้ย” เรืองลุกออกไป แววตาเป็นประกาย

พวงที่เดินพ้นมา แต่ใจยังคิดในสิ่งที่เรืองพูดอยู่ ทันใดรู้สึกว่าโดนคว้าเอวจากทางด้านหลัง หันไป “พี่เรือง!!!”
เรืองกอดเอวพวงอย่างฉวยโอกาสทันที “นี่น้องพวงยังโกรธพี่อยู่อีกเหรอ”
“ทำอะไร ปล่อยนะ!!”
เรืองอ้อน “พี่.. กลับมาเพราะพวงเลยนะ”
พวงตาลุก ดันเรืองออก “เชื่อตายล่ะ ! ตอนไป บอกกันสักคำก็ไม่มี!! โทรไปก็ตัดสายทิ้ง พี่ทิ้งฉันเหมือนเป็นหนอนเป็นไส้เดือนตัวนึง ให้ฉันเชื่อพี่อีก ฉันก็ควายแล้ว”
“น้องพวง.. พี่ต่างหากที่เป็นควาย พี่ก็แค่อยากมีอนาคตที่ดีขึ้น แต่...โชคชะตามันบัดซบ! เจอแต่ที่ทำงานห่วยๆ ตอนนั้นพี่เครียดมาก ไม่อยากคุยกับใคร แล้วพี่ก็ไม่อยากให้พวงมาเดือดร้อนใจไปกับพี่ด้วย จริงๆนะน้องพวง”
พวงยังเหยียดหน้าอย่างไม่เชื่อ “ไม่เชื่อพี่เหรอ นี่ขนาด.. พี่รู้เรื่องพวงกับนาย พี่ยังไม่ว่าสักนิด”
“พี่เรือง” พวงตกใจ ไม่นึกว่าเรืองจะพูด
“เพราะพี่รู้ว่าพี่มันต่ำต้อย พี่เสียใจจริงๆนะ ที่เคยจากน้องพวงไป ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ พี่จะไม่มีทางทำแบบนั้นกับพวง พวงจะให้โอกาสพี่อีกสักครั้ง..ไม่ได้เลยเหรอ”
“ปล่อย...”
“น้องพวง..”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 11/6 วันที่ 24 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ