อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 12 วันที่ 24 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 12 วันที่ 24 ธ.ค. 58

“เพราะพี่รู้ว่าพี่มันต่ำต้อย พี่เสียใจจริงๆนะ ที่เคยจากน้องพวงไป ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ พี่จะไม่มีทางทำแบบนั้นกับพวง พวงจะให้โอกาสพี่อีกสักครั้ง..ไม่ได้เลยเหรอ”
“ปล่อย...”
“น้องพวง..”
“ตรงนี้ไม่ได้ เดี๋ยวพ่อมาเห็น” พวงบอกแล้วเดินหลีกไปอีกทาง
เรืองงงไปอึดใจ ก่อนจะอ๋ออ... ยิ้มหวานหมูแล้วตรู รีบไปเกาะสะเอวพวงทันที พวงทำเป็นผลัก แต่ไม่ผลักจริง เรืองกอดพวงแน่นเข้ากว่าเดิม สองคนเดินนัวเนียกันไป

วันต่อมา ขนิษฐาอยู่ในเครื่องแต่งตัวแบบไทยเหนือที่เตรียมไปงานเลี้ยงดูงดงามอย่างไม่มีที่ติ ทว่าอารมณ์กลับไม่สดใส ขนิษฐาถอนใจยาว....


ที่บานประตูมีเสียงเคาะก่อนจะแง้มออก บุญตาเข้ามา พอเห็นขนิษฐาเข้าก็ตาโตชมไม่ขาดปาก “โอ้โห สวยจังเลยค่ะคุณน้อง ยังกับนางงามเลย” ขนิษฐายิ้มรับ แต่แววตาไม่ยิ้มตาม “คุณสิงห์ให้บุญตามาบอกค่ะ ว่าพร้อมแล้วนะคะ”
“จ้ะ” ขนิษฐารับคำแล้วหันไปมองทางด้านหลัง มีเสียงฝีเท้าเดินกันออกมา ไข่นำหน้าใครบางคนมา ชายผ้าถุงอย่างงามไล่เรื่อยมาจนถึงชุดไทยเหนือที่ปักลายอย่างบรรจงไม่แพ้ชุดของขนิษฐา
“เป็นจะใดเจ้า” ไข่อวดหนูนากับขนิษฐา
ขนิษฐาพยักหน้าอย่างพอใจ “พอแต่งตัวแบบนี้แล้วเธอก็ดูเหมือนสาวเหนือเหมือนกันนะ” เธอยิ้มๆ มองสำรวจที่มวยผมของหนูนาที่เกล้าขึ้นสูง นึกได้ “ของที่ฉันให้เตรียมมาล่ะเอามารึเปล่า?”

ที่มวยผมของหนูนา มีปิ่นที่สีหนาทให้ปักประดับอยู่ด้วย หนูนาเดินตามหลังขนิษฐาออกมา สีหนาทอยู่ในชุดงานเลี้ยงที่ภูมิฐานกว่าทุกครั้ง กำลังคอยอยู่หันมอง...และแล้วก็สตั๊นท์ไป
ขนิษฐาแซวพี่ “นี่ถึงกับอึ้งไปเลยเหรอคะ?”
“ถึงกับเอิ้นบ่ออก เพราะเห็นแม่หญิงงามแต้ๆตั้งสองคน”
“ฉันแต่งตัวแบบนี้รับรองแขกที่โรงแรมออกบ่อยๆ คงจะไม่ได้อึ้งเพราะฉันหรอก” ขนิษฐายิ้ม ปรายตาไปทางหนูนา ที่เขินกับสายตาของสีหนาทที่มองมาแววตาคมกริบวิบวับ “น้องขอไปเช็คของในรถก่อนนะคะ ว่าเตรียมไปครบรึยัง” เธอเดินออกไปไปเปิดโอกาสให้พี่ชาย
ไข่ดึงบุญตาไปด้วย “ไป นังบุญตา ไปช่วยคุณน้อง”
บุญตาเป๋อเหร๋อ พอเห็นสายตาไข่ก็เก็ท แหม่..นะ ก็ตามขนิษฐาและไข่ไป เหลือสีหนาทกับหนูนาสองคน สองคนเต็มไปด้วยความรู้สึกวิบวับข้างในอก จนพูดไม่ออกกันอยู่อึดใจ
สีหนาทจับที่ปิ่นเบาๆ แต่ตาคมกริบวาววามจ้องมองหนูนา “ปิ่นนี่เหมาะกับเธอจริงๆ รู้มั้ย ว่าวันนี้เธอสวยมาก นะหนูนา...” สีหนาทพูดอยู่ใกล้ๆหู หนูนารู้สึกเขินจนแทบจะเงยหน้าขึ้นไม่ได้ แล้วสีหนาทยกแขนขึ้นให้หนูนาคล้องแขน หนูนามองลังเล สีหนาทจิกสายตาให้จับสิ หนูนาเอียงหน้าหลบ ไม่กล้า แต่สีหนาทดึงมือหนูนามาวางเลย “ชายผ้าถุงมันยาว เดี๋ยวเธอเดินๆแล้วเกิดหกล้มไป จับฉันไว้ให้ดีๆ” สีหนาทสมใจที่หนูนามาคล้องแขน ก็นำหนูนาเดินลงไปด้วยกัน

ศักดาและรัศมีควงกันอยู่ในงาน ศักดาพูดกับคุณหญิงท่านผู้ว่า ซึ่งเป็นประธานการจัดงานด้วยคำพูดถ่อมตัว แต่สีหน้าพราวด์อย่างปิดไม่มิด “คุณหญิงชมเกินไปแล้วล่ะครับ ที่สถานที่ดูดีขนาดนี้ได้ เพราะไอเดียของคุณรัศมีมากกว่าผมนะครับ ศักดายกความดีให้รัศมีซึ่งยืนอยู่เคียงข้างมีอดิสรอยู่ด้วย กลุ่มนี้อยู่บริเวณส่วนรับรองแขก ช่วงก่อนเริ่มงาน
“มีคนใหม่ๆเข้ามาก็ดีแบบนี้เอง เมื่อครู่เลขาของดิฉันแอบมากระซิบว่าสวนที่จัดใหม่ออกมาดูดีมาก”
“นั่นคุณรัศก็เป็นคนเลือกพันธุ์ไม้เองเลยนะครับ”
“แหม ก็ช่วยๆกันนั่นแหละค่ะ ฝีมือฉันคนเดียวซะเมื่อไหร่”
ศักดาและรัศมีทำตัวเป็นคู่รักตัวอย่างที่อวยกันไปกันมา มีเพียงอดิสรที่ไม่แสดงอาการอินน์เลย สายตาสอดส่ายหาแต่คนที่ใจรอพบ

สีหนาท หนูนาและขนิษฐาเพิ่งมาถึงหน้างาน หนูนาดูกังวล คอยมองไปรอบๆอย่างลุกลี้ลุกลน
“มองอะไร?” เขากระตุกมือหนูนา จูงไป “มาทางนี้...”
หนูนาหยั่งเชิง “ดูเหมือน..จะมีคนสำคัญๆมากันเยอะนะคะ?”
“ข้าราชการระดับสูง และนักธุรกิจสำคัญๆของเชียงรายทั้งหมดต้องมางานนี้”
หนูนายิ่งฟัง ก็ยิ่งหนักใจ ทนไม่ได้แล้ว ต้องถาม “ถ้างั้นพ่อเลี้ยงศักดากับ..” เธอจะพูดชื่อรัศมีแต่ไม่กล้า “กับลูกชายเค้าจะมารึเปล่าคะ”
สีหนาท ขนิษฐาชะงักกันไป สีหนาทพูดกับหนูนาจริงจัง เสียงเบาลง “เค้าก็อยู่ส่วนของเค้า เราก็อยู่ส่วนของเรา” หนูนาอึ้งไปเลย สีหนาทบอกกับขนิษฐา “อยู่ให้ห่างไอ้อดิสรไว้นะน้อง ถ้ามันมาตอแยน้องอีก รีบบอกพี่”
ขนิษฐาพยักหน้า “พี่สิงห์ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ งานใหญ่แบบนี้ เค้าคงไม่กล้า”
“เธอก็ด้วยนะหนูนา อยู่ให้ห่างๆพวกนั้นเอาไว้” สีหนาทว่าแล้วควงแขนพาหนูนาพาเข้างาน หนูนาไม่อยากจะเข้า แต่สีหนาทพานำไปเลย
ขนิษฐาเห็นสีหน้าหนูนา ปลอบ “ไม่ต้องกลัวหรอกจ้ะ พี่ชายฉัน เค้าดูแลเธอได้”
หนูนาไม่ได้สบายใจขึ้นแต่อย่างใดกับคำปลอบของขนิษฐา

ศักดาพากลุ่มของคุณหญิงภรรยารองผู้ว่า กรรมการจัดงานคนอื่นๆไปยังทางเชื่อมเพื่อไปสู่สวนที่ตบแต่งใหม่
“โซนในสวนที่เราเพิ่มพันธุ์ไม้ใหม่ๆเข้าไป อยู่ทางด้านนี้ครับ”
ศักดา รัศมี อดิสรพากลุ่มคุณหญิงเดินไปลิบๆแล้ว กลุ่มของสีหนาทก็เข้ามาจากอีกด้าน สีหนาทกำลังจะหันไปเห็นพวกอดิสร รองผู้ว่าฯ กับภรรยา และกรรมการที่เหลือในส่วนรับรองเห็นสีหนาทเข้าเสียก่อน
“คุณสิงห์ ดีใจจริงๆที่คุณมาได้”
ชายหนุ่มยกมือไหว้ “ผมก็ยินดีที่ได้พบท่านรองครับ หนูนา นี่ท่านรองผู้ว่า”
หนูนายกมือไหว้ สายตาก็ไม่วายแอบมองรอบๆอย่างหวาดๆไปด้วย
“ชื่อหนูนาเหรอ ชื่อน่าเอ็นดูจริงๆ”
ขนิษฐาเห็นว่าหมดหน้าที่แล้วบอกสีหนาท “น้องขอไปดูเวทีก่อนนะคะ” เธอบอกแล้วผละไป
“หนูนาเค้าเป็นผู้ช่วยของผมน่ะครับ” หนูนาโล่งอกที่สีหนาทแนะนำแบบนี้ “แล้วก็.. เป็นคนพิเศษที่ผมคบหาดูใจอยู่”
ผู้ใหญ่ที่ฟังอยู่ อ่อ ยิ้มๆชอบใจกัน หนูนาเขินมาก มองสีหนาทอยากจะหยิกให้ สีหนาทสายตาไม่รู้ไม่ชี้ “คิดแล้วเชียวว่าดูไม่เหมือนผู้ช่วยธรรมดา เป็นลูกสาวบ้านไหนเหรอคะไม่เคยเห็นหน้าค่าตามาก่อนเลย”
“ไม่ใช่คนเชียงรายหรอกครับ เค้ามาจากกรุงเทพ”
ภรรยาท่านรองฯ ชักคุ้นนิดๆ “เอ๊ะ แหม พอบอกว่ามาจากกรุงเทพ ดั๊นชักรู้สึกว่าหน้าคุ้นๆ เหมือนกับ...เคยเห็นที่ไหนน๊า”
“คุณหญิงไปเยี่ยมเพื่อนฝูงที่กรุงเทพบ่อยๆ อาจจะเคยเจอแม่หนูนี่มาก่อนก็ได้”
หนูนาตกใจ รีบกลบเกลื่อนทันที “เอ่อ คงไม่หรอกค่ะ ครอบครัวหนูนาทำงานตามบ้าน แม่เป็นแม่บ้าน ไม่เคยรู้จักคุณหญิงหรอกค่ะ”
ทั้งวงอึ้งๆกันไปทันที แล้วคุณนายคนหนึ่งในวงเผลอทวนคำ “เป็นแม่บ้าน..”
หนูนาเกรงใจสีหนาทที่ต้องเสียหน้าจนต้องหลบตาต่ำ สีหนาทมองอาการของหนูนา แล้วเอื้อมมือมา โอบไหล่เล็กๆนั้นไว้ให้อบอุ่น.....“ครับ แม่เค้าเป็นแม่บ้าน แต่หนูนาเค้าอยากจะทำไร่ทำสวนเหมือนพ่อมากกว่า” พวกคุณหญิงยิ่งเหวอ “เค้าก็เลยมาสมัครงานไร่ เห็นตัวเล็กๆอย่างนี้ เคยทำมาแล้วเกือบทุกงาน ตั้งแต่ทำแปลงเพาะไปถึงงานหนักในโรงครัว จนมาฝึกงานเป็นผู้ช่วย และผม..” เขาจับมือหนูนาไว้ “ก็ได้เจอคนที่ใช่” สีหนาทจับมือหนูนาถ่ายทอดความเชื่อมั่น มองหวานหยด ยิ้มอย่างโรแมนติค
หนูนาไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเอง สบตาสีหนาท ก็เห็นแต่สีหน้าที่เต็มอกเต็มใจ ไม่มีความกระดากและอับอายแม้แต่นิด รู้สึกเต็มตื้นขึ้นมาในอก...กับการยอมรับที่สีหนาทให้กับเธออย่างไม่มีข้อแม้...
ขณะที่คุณหญิงและคนอื่นๆยังอึ้งๆกันอยู่ ท่านรองหัวเราะขึ้นเบาๆ “ฉันเชื่อว่าแม่หนูนี่ต้องมีอะไรดีจริง ถึงได้มัดใจสิงห์ได้อยู่หมัด” ท่านตบบ่าสีหนาทอย่างกันเอง “ว่างๆเชิญเธอสองคนมาทานข้าวที่บ้านของเรานะจะได้คุยกันยาวๆกว่านี้ นะคุณหญิง”
“ค่ะ” คุณหญิงเห็นสามียอมรับก็ปั้นยิ้มรับให้
บรรยากาศในวงเปลี่ยนไปเป็นผ่อนคลายขึ้น เมื่อรองผู้ว่ายินดีไปด้วยกับสีหนาท

ด้านหลังเวที กลุ่มนักแสดงกำลังทำผม แต่งหน้าแต่งตัว สตาฟมาบอกขนิษฐา “เราจะเทสต์ไฟกันครั้งสุดท้าย คุณน้องช่วยตรวจงานหน่อยนะคะ”
ขนิษฐาพยักหน้า แล้วเดินตามเจ้าหน้าที่ไป

หนูนาสแกนมองไปโดยรอบ ท่าทียังคงไม่ปลอดโปร่งใจ ท่าทีระแวดระวัง กังวลใจสุดๆ
สีหนาทส่งน้ำให้ตรงหน้า ทำเอาหนูนาชะงัก “มองหาอะไรอยู่ฮึ”
“ขอบคุณค่ะ เอ่อ... นี่คุณน้องไปไหนเหรอคะ?”
“ยัยน้องเค้ามีหน้าที่คุมการแสดง คงคุมเวทีอยู่”
หนูนาฟังปุ๊บ เกิดไอเดีย “ฉันขอไปดูได้มั๊ยคะ นะคะคุณสิงห์”
“เอ้า ไปก็ได้” เขาจะเดินไปด้วย
หนูนาตกใจ “คุณ! ไม่ต้องไปกับฉันหรอกค่ะ อยู่คุยกับคนรู้จักดีกว่า นานๆจะออกจากป่าสักที ฉันไปแป๊บเดียวค่ะ”
“แน่นะ?” หนูนาพยักหน้า “งั้นก็ฝากดูยัยน้องด้วยนะหนูนา”
หนูนาพยักหน้า หาที่วางแก้วน้ำ แล้วรีบรุดเดินออกมา

หนูนาเดินพ้นออกมาจากโซนรับรองแขก โล่งอก...เห็นว่าข้างหน้าหนูนามีสตาฟที่กำลังขนชุดนักแสดงมาอย่างเยอะ
กลุ่มของศักดา รัศมี อดิสร และคุณหญิงผู้ว่ากำลังเดินกลับเข้ามา
หนูนาโล่งอกไปแหม็บๆ พอได้ยินเสียงคนคุยกันดังมา มองไปก็อึ้ง กลุ่มของศักดากำลังมา รัศมีเดินแนบข้างอยู่กับศักดา!!! หนูนาห่อตัว เดินเบียดชิดริมอีกด้านให้มากที่สุด ตอนนี้พวกศักดายังมัวแต่คุยกันอยู่ หนูนาจะหันหลังกลับก็จะต้องไปอยู่ในห้องรับรองด้วยกัน จะเดินหน้าพวกเขาก็กำลังใกล้เข้ามา ทำยังไงดี พวกของศักดาใกล้เข้ามาทุกที ภาพตรงหน้าห้องรับรองเริ่มชัดเจนขึ้น รัศมีมองตรงมาก็เห็นสตาฟกับหญิงสาวชุดไทยเหนือคนหนึ่งขนชุดนักแสดงผ่านกลุ่มของตัวเองไป หนูนาเอาชุดบังร่างบังหน้าเดินผ่านไป
รัศมีทีแรกมองผ่านๆไป ไม่สนใจอะไร...ศักดาก็ชวนรัศมีคุยอยู่ .... หนูนากำลังจะพ้นเหลี่ยมตรงมุมทางเดินไปแล้ว
ปลายสายตาของรัศมีเหลือบไปเห็นด้านหลังของหนูนาเต็มๆ และร่างนั้นหันข้างเพื่อจะเลี้ยว เห็นหน้าหนุนาเต็มตา!!! ก่อนจะเลี้ยววับไป! …..
รัศมีที่หูฟังศักดาอยู่ ชะงักไปเลย “เอ๊ะ!”
ศักดายังจ้อไม่หยุด “เห็นคุณหญิงบอกว่ามีเพื่อนที่สนใจโครงการของเราด้วยและเค้าก็อยู่ในงานนี้ด้วย” แต่รัศมีไม่ได้ฟังแล้ว ตอนศักดามองไป หนูนาหายลับจากมุมนั้นไปแล้ว
รัศมีร้อนรนขึ้นทันที จะรีบไป “เดี๋ยวฉันขอตัวสักครู่นะคะ!” รัศมีรีบผละออกจากศักดา และเดินไปยังทิศทางที่สตาฟและหญิงชุดไทยขนชุดไปทันที!

หนูนารีบส่งชุดนักแสดงคืนให้กับสตาฟ “ขอบคุณค่ะ”
“โอ๊ย พี่ต่างหากต้องขอบคุณที่น้องมาช่วย”
หนูนายิ้มเจื่อน แล้วรีบแยกตัวไป ลับหลังหนูนาไปเพียงอึดใจ รัศมีเดินมา เห็นสตาฟยังยืนอยู่พร้อมกับชุดในอ้อมแขน ก็ถามทันที“ผู้หญิงที่ถือชุดนี้ล่ะ” สตาฟงงๆ “เค้าไปไหนแล้ว”

รัศมีโผล่หน้าออกมาในอีกโซนหนึ่งของงาน หนูนาหลบอยู่ด้านหลังผนังด้านหนึ่ง เยื้องออกไปเห็นรัศมีกำลังมองหา “ไปไหนแล้ว!!!” รัศมีเดินๆๆเพื่อค้นหาหนูนา !! … หนูนาแอบจนตัวลีบ...จะขยับหนีก็ไม่ได้!! รัศมีมองไปแล้วหาตรงอื่นไม่เจอ!! กำลังจะหันไปยังมุมที่หนูนาซุกซ่อนตัว

“คุณรัศ” รัศมีชะงักกึ้ก “คุณมาทำอะไรที่นี่?”
รัศมีอึกอัก “ฉัน..ฉันว่าฉันเห็นยัยนา”
“คุณนารา? เค้าจะมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” รัศมีเม้มริมปาก ยังไม่ได้เล่าให้ศักดาฟังว่านารามาที่เชียงราย “นี่คุณแน่ใจเหรอ?” รัศมีมองไปรอบๆ ไม่รู้ว่าหนูนาไปทางไหนแล้ว สีหน้าท่าทางลังเล “ถ้าคุณนารามาจริงๆ ก็ไม่น่าจะมาอยู่ตรงนี้หรอก ลองไปดูในห้องรับรองจะดีกว่า เพื่อนของคุณหญิงก็คอยเราอยู่ที่นั่น ไปเถอะคุณ” ศักดาเร่งและจูงพารัศมีออกไปเพื่อให้ไปทำธุระให้ตัวเอง....
หนูนาค่อยๆโผล่หน้าออกมามุมที่ซ่อนตัวอยู่ เมื่อแม่ไปแล้ว ถอนใจแทบหมดปอดดด..

ไฟสปอตไลท์กะพริบ ติดๆดับๆ .... ขนิษฐา และโปรดิวเซอร์ที่ยืนดูไฟอยู่ชะงักกันไป
โปรดิวเซอร์แก้ตัวกับขนิษฐา “ดีนะคะเนี่ยที่มาเช็คกันก่อน..” โปรดิวเซอร์บอกช่าง “พี่ ลองใหม่อีกทีซิ”
ด้านบน ช่างเทคนิคก็พยายามปรับองศาหลอดไฟ แต่ปรับยังไม่ได้อย่างใจซะที มือหนักขึ้น โปรดิวเซอร์ขอโทษขอโพยขนิษฐาอยู่ แล้วเดินแยกไปเวที อดิสรกำลังเดินมาที่เวที ทันใดหลอดไฟสปอตไลท์ใหญ่ก็ร่วงลง!!!
สตาฟที่อยู่วงนอก ร้องเมื่อเห็นขนิษฐายังยืนงงงันอยู่ “คุณน้อง!!!”
หลอดไฟตกลงมาแตก เศษแก้วแหลกละเอียดคาพื้น...เศษแก้วชิ้นใหญ่อยู่ห่างจากชายผ้าถุงของขนิษฐาไปเพียงนิดเดียว อดิสรเข้ามาเซฟขนิษฐาจากอุบัติเหตุครั้งนี้
โปรดิวเซอร์อึ้งไป ได้สติ รีบรี่เข้ามา ระวังเศษแก้วไปด้วย “คุณน้อง โดนบาดรึเปล่าคะ เป็นอะไรรึเปล่า?”
ขนิษฐาคอพับคออ่อนอยู่ในอ้อมแขนของอดิสร “คุณน้อง คุณน้อง!” ขนิษฐาไม่รู้สึกตัว อดิสรรีบช้อนอุ้มร่างของขนิษฐาลอยขึ้นพ้นจากพื้น..“มีห้องพยาบาลมั๊ย”
“มีห้องพักของนักแสดงว่างอยู่ค่ะ ทางนี้ค่ะ” เธอเดินนำไป ปากก็หันไปสั่งสตาฟ
อดิสรอุ้มพาขนิษฐาเข้าไป

ในห้องพักของนักแสดง อดิสรวางร่างของขนิษฐาลงบนโซฟาอย่างระมัดระวัง
“เดี๋ยวฉันไปหายามานะคะ” ว่าแล้วโปรดิวเซอร์ก็ออกไป อดิสรอยู่กับขนิษฐาสองคน มองร่างบางที่หมดสติอยู่ อดิสรมองดูขนิษฐาเหมือนกับลูกไก่ในกำมือ นั่งลงใกล้.. รอยยิ้มเหนือกว่าผุดขึ้นบนใบหน้าของอดิสร

รามเอาผ้าปัดไล่แมลงที่มาตอมผลไม้ที่วางเอาไว้ แล้วรามหยิบฝาชีมาครอบปิด รามคิดถึงเหตุการณ์เมื่อเช้า
ขนิษฐา ไข่และบุญตากำลังตรวจดูข้าวของท้ายรถที่เตรียมเอาไปงาน รามเดินผ่านมาจากอีกด้านหนึ่ง เห็นเข้า ชะงัก และตะลึงลานไปเล็กน้อยกับภาพขนิษฐาที่สวยงามอย่างมาก ขนิษฐายังตรวจของอยู่อย่างไม่รู้ตัว .... รามมองขนิษฐา คนเราเมื่อไม่ได้คุยกันทักกันปกติแล้ว กลับคิดถึงขึ้นมาอย่างประหลาด...แต่ขนิษฐาเหมือนรับรู้ได้ถึงสายตาที่จ้องมา ก็เงยมองมา....

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 12 วันที่ 24 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ