อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 12/2 วันที่ 20 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 12/2 วันที่ 20 ธ.ค. 58

ประพันธ์เสียงดัง “ตัวปลอม....”
น้ำมนต์รีบปิดปากประพันธ์ ประพันธ์พยายามดึงมือน้ำมนต์ออก “จะเสียงดังทำไมเล่า เดี๋ยวก็ถูกจับได้หรอก”
ทั้งคู่ดึงกันไปมามือปัดใส่พนักงานที่ถือถาดเครื่องดื่มผ่านมาเข้าพอดี เครื่องดื่มหล่นกระจายเสียงดัง
“ตายแล้ว” พนักงาน น้ำมนต์และประพันธ์พากันตกใจ กลัวโดนจับได้รีบลุกขึ้นเอาหนังสือพิมพ์ปิดหน้า หาทางเลี่ยงออกไป “ซอรี่ๆ”
สโรชาและชัยบดีหันไปมอง สโรชาสงสัยคนทั้งคู่ “ขอตัวไปดูลูกค้าหน่อยนะคะ”
“เชิญครับ”

สโรชาเดินตามน้ำมนต์และประพันธ์ที่รีบจ้ำอ้าวมาติดๆ “ขอโทษนะคะ”
น้ำมนต์และประพันธ์พากันชะงักแต่ไม่ยอมหันมา สโรชายิ่งสงสัย รีบเดินไปดักหน้า ดึงหนังสือพิมพ์ออกน้ำมนต์และประพันธ์โดนจับได้ หัวเราะแหะๆ “ผมไม่รู้เรื่องนะครับ คุณน้ำมนต์เป็นคนพาผมมาแอบดู”


น้ำมนต์ตีประพันธ์ที่โยนความผิดมาให้ สโรชากอดอกอย่างคิดอะไรออก “มาก็ดีแล้ว มีเรื่องอยากให้ช่วยพอดี” น้ำมนต์และประพันธ์มองหน้ากันอย่างงๆ

ที่ห้องอาหารในโรงแรม สโรชาชนแก้วไวน์กับชัยบดี ส่งสายตาอ่อนหวานให้ สายตาเล็งแหวนที่นิ้วชัยบดี
“ต้องขอโทษคุณวิศรุตด้วยนะคะ ที่ดึงไว้ให้อยู่เป็นเพื่อนจนค่ำมืดแบบนี้”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเองก็เฝ้าท่านยายอยู่แต่ในวัง นานๆออกมาที ไม่มีใครว่าหรอกครับ อีกอย่างถ้าท่านยายรู้ว่าผมมากับคุณสโรชา ท่านยิ่งไม่ว่าอะไร ท่านเอ่ยชมคุณบ่อยๆ”
สโรชาแกล้งดีใจ “จริงเหรอคะ”
สุทิศถือถาดแก้วผ่านมาเห็นก็ชะงัก “อะไรวะ คราวก่อนก็คุณหญิง คราวนี้ก็คุณสโรชา”
สโรชาทำท่าจิบไวน์ และแกล้งมึน เวียนหัว
“เป็นอะไรไปครับคุณสโรชา”
“ไวน์นี้ท่าทางจะแรงมาก ดื่มไปนิดเดียว รู้สึกมึนหัวจังเลยค่ะ”
ชัยบดีลอบยิ้ม เหมือนจะได้โอกาส ขยับลุกไปนั่งใกล้ๆสโรชาทำทีห่วงใย “เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ”
สุทิศจัดเรียงแก้วบริเวณนั้นไปลอบมองสโรชาที่อยู่กับชัยบดีอย่างเป็นห่วง

ที่บ้านวิศรุต วิศรุตนั่งมองดอกพลับพลึงที่ตัดมาใส่แจกันในบ้านอย่างซึมๆกับเรื่องเมื่อกลางวัน เสียงโทรศัพท์มือถือวิศรุตดังขึ้น “สุทิศมีอะไร” วิศรุตสีหน้ากังวล “งั้นเหรอ” วิศรุตวางสายไป เริ่มไม่สบายใจที่รู้ว่าสโรชาอยู่กับชัยบดีที่โรงแรม
ธาราและอธิปยกชุดผ้าปูที่นอน หมอนเข้ามา “ชุดเครื่องนอนใหม่เขาส่งตัวอย่างมาให้เลือกดูค่ะ คุณวิศรุตจะเลือก...”
วิศรุตเดินไปคว้ากุญแจรถจะออกไป “เลือกไปเลยธารา ตัดสินใจแทนฉันได้เลย”
วิศรุตรีบออกไป ธาราได้แต่ยืนงง “อ้าว นี่ก็มืดแล้วคุณวิศรุตจะรีบไปไหนเนี่ย”
อธิปย้อน “ถามฉัน ฉันจะไปรู้ได้ไง”
ธาราค้อน “ฉันบ่น รำพึงรำพัน ไม่ได้ถามแก เพราะหน้าอย่างแก ฉันรู้อยู่แล้วว่าไม่เคยรู้อะไรกับเขาหรอก”
“พูดนิดเดียว ด่ากลับซะยาวเป็นขบวนรถไฟฟ้าเลย”

ห้องอาหารในโรงแรม สโรชานั่งดื่มและคุยกับชัยบดีอยู่พักใหญ่ สุทิศแอบดูอยู่ไม่ห่าง
“คุณสโรชาเป็นยังไงบ้างครับ”
“สงสัยจะไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ ฉันอยากนอนพักจัง”
“งั้นผมไปส่งที่บ้านนะครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันมีห้องพักอยู่ที่นี่ ขึ้นไปพักสักหน่อยคงดีขึ้น ยังไงขอตัวก่อนนะคะ” สโรชาลุกขึ้นแกล้งยืนเซเหมือนจะไม่ไหว
ชัยบดีรีบเข้ามาประคอง “ให้ผมเดินไปส่งดีกว่านะครับ”
“ก็ได้ค่ะ” สโรชายอมให้ชัยบดีประคองเดินออกไป
สุทิศกระวนกระวาย “คุณสโรชาจะเป็นเหยื่อมันอีกคนไหมเนี่ย” สุทิศเป็นห่วงแอบตามไปห่างๆ

ชัยบดีพาสโรชาเข้ามาในห้อง สโรชานั่งที่โซฟา บนโต๊ะมีขวดไวน์และแก้ววางไว้พร้อม
“ขอบคุณมากเลยนะคะคุณวิศรุต”
“คุณสโรชาแน่ใจนะครับว่าไม่เป็นอะไร”
“รู้สึกดีขึ้นแล้วล่ะค่ะ จริงๆจะดื่มต่ออีกหน่อยก็ไหว ยังไงเราดื่มกันต่อนะคะ” สโรชาส่งตาหวานให้
ชัยบดียิ้มกริ่มคิดว่ายังไงสโรชาก็ไม่รอดพ้นจากตนแน่ๆ ชัยบดีดื่มไวน์หมดแก้วอย่างกระหยิ่ม ในขณะที่สโรชาแกล้งดื่ม แต่ไม่ได้ดื่มจริงๆ ชัยบดีดื่มเข้าไปสักพักก็เริ่มตาเยิ้มมองสโรชา “คุณสโรชา คืนนี้คุณสวยมากเลยนะครับ สวยจนผมอดใจไม่อยู่จริงๆ” ชัยบดีโผเข้าไปจะกอดสโรชา สโรชารีบหลบทันควัน “จะหนีทำไมล่ะครับ คุณเองก็พอใจในตัวผม ผมก็พอใจในตัวคุณ เราสองคนยังไงก็ วิน วินกันอยู่แล้ว”
สโรชาพยายามทำใจดีสู้เสือ ค่อยๆถอยหลัง

หน้าห้องพัก สุทิศพาวิศรุตรีบเดินมาตามทางเดิน
“ทางนี้ครับคุณวิศรุต ผมเอาการ์ดสำรองที่เคาน์เตอร์มาแล้ว” สุทิศส่งการ์ดประตูห้องพักให้วิศรุต

ในห้องพัก ชัยบดีเดินตรงเข้ามาหาสโรชาและโผเข้ามากอดสโรชาไว้ได้ แต่ท่าทางโงนเงนใกล้หมดสติเต็มที
“คุณหนีผมไม่พ้นหรอกคุณสโรชา”
สโรชาเห็นสภาพชัยบดีที่ใกล้หมดสติ พยายามผลักชัยบดีออกไป แต่ชัยบดีเกาะสโรชาแน่น วิศรุตและสุทิศเปิดประตูเข้ามาพอดี วิศรุตเห็นชัยบดีจะทำมิดีมิร้ายสโรชาก็โกรธมากตรงเข้ามากระชากคอเสื้อ เงื้อหมัดจะต่อยชัยบดี สโรชารีบห้าม “อย่าค่ะ”
วิศรุตเงื้อหมัดค้าง “อย่าบอกนะว่าคุณสมยอม มากับเขาเอง”
“เปล่าค่ะ แต่สภาพเขาตอนนี้ทำอะไรใครไม่ได้หรอก”
วิศรุตหันไปมองเห็นชัยบดีสภาพหมดสติไม่รู้เรื่อง ยืนอยู่ได้เพราะวิศรุตยึดคอเสื้อไว้ วิศรุตปล่อยมือ ชัยบดีร่วงลงไปนอนนิ่งที่พื้น สุทิศยืนงงเป็นไก่ตาแตก วิศรุตสงสัย “นี่คุณทำอะไรเขา”
ประพันธ์และน้ำมนต์ที่ซ่อนอยู่ในห้องน้ำชะโงกหน้าออกมาดูสถานการณ์ สุทิศตกใจ “เฮ้ย”
ประพันธ์หยิบขวดไวน์บนโต๊ะขึ้นมาส่งให้สุทิศ “ผมก็แค่ผสมไวน์สูตรใหม่ให้คุณสโรชาเขาก็เท่านั้นแหละครับ รับประกันความแรง ต่อให้เป็นช้างก็ล้มได้ใน 10 นาที นับประสาอะไรกับคน กรึบเดียว หมดสภาพแบบนี้”
สุทิศกำลังดมดู ฟังประพันธ์พูดก็รีบวางขวดไวน์อย่างแขยง ทุกคนหันไปมองชัยบดีที่นอนเมาไม่ได้สติ น้ำมนต์รีบไปถอดแหวนที่นิ้วชัยบดีมาส่งให้สโรชา “เอาไป” น้ำมนต์บอกวิศรุต “เพื่อนฉันลงทุนทำทุกอย่างก็เพื่อแหวนวงนี้ล่ะค่ะ”
วิศรุตเห็นแหวนที่สโรชาพยายามเอากลับมาอย่างรู้สึกสับสน น้ำมนต์สะกิดประพันธ์และสุทิศให้ช่วยกันหิ้วปีกชัยบดีออกไปจากห้อง สโรชาส่งแหวนให้วิศรุต “แหวนของคุณค่ะ”
วิศรุตถอนใจกับความพยายามของสโรชา ไม่ยอมรับแหวนคืนมา “คุณทำแบบนี้ทำไม มันอาจจะไม่ใช่แหวนของผมก็ได้”
สโรชาเปิดหัวแหวนออก เห็นรูป หม่อมเจ้าหญิงกีรติโสภณ “คุณจะปฏิเสธว่าผู้หญิงในรูปนี้ไม่ใช่คุณแม่ของคุณเหรอคะ” วิศรุตเห็นรูปมารดาในแหวนก็นิ่งงันไป “อย่าหนีความจริงอีกเลยนะคะ ต่อให้คุณหนีไปไกลแค่ไหน คุณก็หนีเงาตัวเองไม่ได้หรอกค่ะ คุณวิศรุต ราชโยธิน”
วิศรุตจำใจรับแหวนวงนั้นคืนมา

ทางเดินหน้าห้องพัก ประพันธ์และสุทิศหิ้วปีกชัยบดีออกมา พร้อมน้ำมนต์
“ตกลงมันอะไรยังไงกันแน่ ผมงงไปหมดแล้วเนี่ย” สุทิศเปรย
น้ำมนต์ตัดบท “เอาหมอนี่ไปเก็บก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟังเอง แบบละเอียดยิบเลย”
“เก็บที่ไหนดีล่ะคุณ ใส่กระสอบถ่วงลงแม่น้ำเจ้าพระยาดีไหม” ประพันธ์เสนอ
น้ำมนต์หมั่นไส้ “ก็ดีนะ ฉันจะได้ไปเยี่ยมคุณที่คุกบางขวาง”
“เย้ย ผมล้อเล่นหรอก จริงจังไปได้” ประพันธ์และสุทิศรีบหิ้วปีกชัยบดีออกไป

ริมหน้าต่างในห้องพัก วิศรุตเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเห็นแสงไฟจากตึกสูงด้านนอกดูสวยงาม สโรชาคุยโทรศัพท์กับน้ำมนต์ “ขอบใจนะน้ำมนต์ ฝากขอบใจประพันธ์ กับสุทิศด้วย”
สโรชาวางสาย “สามคนนั้นกำลังพาคุณวิศรุตตัวปลอมไปส่งที่หน้าวังแล้วค่ะ”
“คุณทำแบบนี้ เกิดเขามาเอาเรื่องจะทำยังไง”
“เขาจะมาเอาเรื่องอะไรกับฉัน ฉันไม่ได้ทำอะไรเขาสักหน่อย”
“แต่คุณเอาแหวนเขามา”
“แหวนของคุณต่างหาก เขาก็เป็นแค่หัวขโมยคนนึง”
วิศรุตจับไหล่สโรชาอย่างเป็นห่วง “ทำไมคุณชอบทำอะไรให้ผมต้องเป็นห่วงอยู่เรื่อยนะ คุณทำไปทำไม”
สโรชาตัดสินใจพูดความในใจ “ฉันทำทุกอย่างก็เพื่อ...คนที่ฉันรักน่ะสิคะ”
วิศรุตอึ้งไปไม่คิดว่าสโรชาจะพูดคำนี้ก่อน “คุณเป็นผู้หญิงบอกรักผู้ชายก่อนได้ยังไงกัน”
“ป๊าสอนฉันเองว่าความรักต้องชัดเจน รักก็บอกว่ารัก แต่ถ้าคุณไม่รักก็บอกฉันมาเลยก็ได้ ฉันจะได้ไม่ต้องตอแยให้คุณรำคาญใจอีก” สโรชางอนจะเดินหนี
วิศรุตคว้าแขนสโรชาไว้แล้วดึงเข้ามากอดแนบตัวอย่างถ่ายทอดความรู้สึกในใจออกไปผ่านอ้อมกอดนั้น สโรชานิ่งงันไปอย่างไม่คาดคิด รู้สึกอบอุ่นใจจนเผลอกอดตอบไป วิศรุตจ้องตาสโรชาอย่างแน่วแน่ ก้มลงมาจนหน้าผากชิดกัน “แค่นี้ชัดเจนพอไหมครับ”
สโรชาอมยิ้มเขิน รู้สึกชัดเจนในใจว่าวิศรุตก็รักตนเช่นกัน

ทางเดินหน้าห้องพัก พิสิฐเดินมาตามทางเดินพร้อมผู้จัดการ “ความจริงท่านไม่ต้องมาด้วยตัวเองก็ได้ครับ”
“ไม่ได้ แขกวีไอพีระดับประเทศจะมาพัก ผมก็ต้องมาตรวจดูห้องด้วยตัวเองหน่อย ได้เห็นเรียบร้อยดี ก็ค่อยสบายใจได้ แล้วตอนนี้มีปัญหาอะไรบ้างหรือเปล่า”
“ไม่เลยครับ ตั้งแต่คุณสโรชาเข้ามาดูแล ทุกอย่างก็ราบรื่นดี”
สโรชาและวิศรุตออกมาจากห้องพัก พิสิฐเห็นเข้าก็ชะงักและช็อกไปชั่วขณะ ที่เห็นสโรชาออกจากห้องมาพร้อมวิศรุต “เจ้าลี่ วิศรุต”
วิศรุตและสโรชาหันไปเห็นพิสิฐก็ตกใจเช่นกัน “ป๊า”

เช้าตรู่ หน้าวังเทวาสถิตย์ สายัณห์และอัศดงเปิดประตูวังจะออกไปจ่ายตลาดเห็นรถชัยบดีจอดอยู่ก็แปลกใจ
“นั่นรถคุณวิศรุต ใช่ไหมนั่น”
“ทำไมมาจอดตรงนี้” ทั้งคู่รีบเข้าไปดู เห็นชัยบดีนอนหลับไม่ได้สติอยู่ในรถ กระจกเปิดแง้มไว้
“คุณวิศรุต ทำไมมาหลับอยู่ตรงนี้ คุณวิศรุตครับ คุณวิศรุต”
สายัณห์ลองเปิดประตูรถ ชัยบดีคอพับเกือบร่วงลงมา
“ว้าย” อัศดงและสายัณห์รีบช่วยกันรับตัวชัยบดีเอาไว้

ห้องนอนชัยบดี ชัยบดีออกจากห้องน้ำ เช็ดผมที่เปียกหมาดอย่างรู้สึกมึนหัว จำไม่ได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น “เราขับรถกลับมาหน้าวังเองได้ยังไง” ชัยบดีโยนผ้าขนหนูลงที่เตียง จับมือตัวเอง จึงรู้ว่าไม่มีแหวนอยู่ที่นิ้ว“แหวน” ชัยบดีนึกว่าเผลอถอดทิ้งไว้หรือทำหล่นจึงพยายามหาที่โต๊ะในห้องและที่เตียง เสียงโทรศัพท์มือถือ ดังขึ้น ชัยบดีจึงเลิกหาแหวนมารับโทรศัพท์แทน “ครับ ผมไม่มีธุระที่ไหนหรอกครับ แล้วเจอกันครับคุณพ่อ” ชัยบดีจำใจเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า เพื่อออกไปหาวินิต จึงไม่สนใจเรื่องแหวนอีก

ที่โต๊ะอาหารบ้านสโรชา สโรชาอารมณ์ดี ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ กำลังจะตักข้าวต้มเข้าปาก พิสิฐและลัดดาจ้องเขม็ง สโรชาชะงักหันไปยิ้มแหะๆให้ทั้งคู่
“ไม่ต้องมายิ้มเลยเจ้าลี่ เรื่องเมื่อคืนมันยังไม่เคลียร์นะจะบอกให้”
“ทำไมหนูถึงออกมาจากห้องที่โรงแรมกับคุณวิศรุตได้ล่ะจ้ะ”
“โธ่ มันมีอะไรจริงๆนะคะ เราสองคนก็แค่คุยกัน”
“คุยกันแล้วทำไมต้องเข้าไปคุยในนั้น เจ้าลี่ ถึงป๊าจะทันสมัย ส่งลูกสาวไปเรียนนอก ปล่อยให้ใช้ชีวิตอิสระ แต่ทำอะไร นึกถึงหน้าป๊าหน่อย”

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 12/2 วันที่ 20 ธ.ค. 58

ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทประพันธ์โดย ศรีทอง ลดาวัลย์
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทโทรทัศน์โดย พิมบงกช
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู กำกับการแสดงโดย ชุติกุล สุตสุนทร
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ผลิตโดย บริษัท กัสท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ควบคุมการผลิตโดย พอฤทัย ณรงค์เดช และ ม.ล.ปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ออกอากาศทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน 2558
ที่มา ไทยรัฐ