อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 12/3 วันที่ 20 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 12/3 วันที่ 20 ธ.ค. 58

“คุยกันแล้วทำไมต้องเข้าไปคุยในนั้น เจ้าลี่ ถึงป๊าจะทันสมัย ส่งลูกสาวไปเรียนนอก ปล่อยให้ใช้ชีวิตอิสระ แต่ทำอะไร นึกถึงหน้าป๊าหน่อย”
“ขอโทษค่ะ แต่ลี่สาบานได้เลยนะว่าไม่มีอะไรเสียหายจริงๆ” สโรชาอ้อมแอ้ม “แต่มีเรื่องนิดหน่อย”
“มีเรื่อง มันยังไงกันจ้ะ”
“รีบเล่ามาเลยเจ้าลี่”

ที่ร้านกาแฟ ชัยบดีจิบกาแฟ ทำท่าทางเป็นปกติ อยู่กับพลโทวินิต
“พ่อได้ข่าวว่าเสด็จพระองค์หญิง อาการดีขึ้นมากแล้ว”


“ใช่ครับ แต่หมอก็ยังให้เฝ้าดูอาการอย่างใกล้ชิดอยู่”
“ความจริงพ่อก็อยากไปเยี่ยมท่านมาก แต่ก็คงไปไม่ได้ เพราะเรื่องแม่ของลูก ท่านคงไม่อยากเห็นหน้าพ่ออีก”
“ผมเข้าใจครับพ่อ”
พลโทวินิตเหลือบไปนอกหน้าต่างเห็นพนักงานยกกระถางต้นพลับพลึงไปประดับที่มุมหน้าร้านก็นึกถึง หม่อมเจ้าหญิงกีรติโสภณขึ้นมา “จริงสิ ท่านหญิง แม่ของเราเคยเล่าเรื่องพ่อให้ฟังบ้างหรือเปล่า”
ชัยบดีถูกถามเรื่องแม่ก็เริ่มอึกอัก “เอ่อ...ก็นิดหน่อยครับ”
“ตอนที่ท่านหญิงป่วย ไม่ยอมติดต่อใคร ลูกคงลำบากมากสินะ”
“เอ่อ...ครับ”
พลโทวินิตเริ่มสังเกตว่าชัยบดีพูดน้อยลงเมื่อถามถึงเรื่องหม่อมเจ้าหญิงกีรติโสภณ “ความจริงที่นัดเจอลูกวันนี้ ก็ตั้งใจว่าในเมื่อเสด็จพระองค์หญิงอาการดีขึ้นแล้ว พ่อคิดว่าเราก็น่าจะทำเรื่องตรวจตรวจดีเอ็นเอให้เรียบร้อยสักที คนอื่นจะได้ไม่เอาไปครหาอะไรได้อีก ดีไหมวิศรุต” ชัยบดีหน้าเสียไปเล็กน้อย ไม่กล้าตอบ “หรือลูกติดอะไรหรือเปล่า”
“ไม่ครับ แค่...ผมอยากรอให้ท่านยายหายดีจริงๆก่อน” ชัยบดีเอาตัวรอดไปก่อน “ก็คงอีกสัก อาทิตย์ สองอาทิตย์ล่ะครับ พ่อคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมครับ”
“พ่อรอลูกมาเป็นสิบๆปียังรอได้ นับประสาอะไรกับแค่สองอาทิตย์ พ่อรอได้” พลโทวินิตเริ่มรู้สึกผิดสังเกตกับอาการของชัยบดี แต่ทำทีนิ่งไว้ก่อน

วิศรุตเดินคุยกับสโรชามาที่บริเวณเรือนพลับพลึง
“ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันเคลียร์กับคุณป๊าเรียบร้อยแล้ว”
“ถ้าเป็นแบบนั้นผมก็สบายใจ ผมไม่อยากท่านคิดว่าไว้ใจคนผิด”
สโรชาเกาะแขนวิศรุตอย่างเอาใจ “แล้วเมื่อไหร่คุณจะบอกความจริงเรื่องตัวเองกับเสด็จพระองค์หญิงคะ”
วิศรุตเองก็ยังตัดสินใจไม่ได้จึงไม่ยอมตอบ
ในครัว ธาราและอธิปอ้าปากหวออย่างไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ประพันธ์และสุทิศเล่า
“ไม่อยากจะเชื่อ คุณวิศรุตเนี่ยนะทายาทตัวจริงวังเทวาสถิตย์ คุณพระคุณเจ้า อกอีแป้นแล่นลึกเข้าตึกแขกไปแล้วเนี่ย”
“รู้แล้วก็เหยียบไว้เลยนะ เหยียบให้มิด เรื่องนี้คุณวิศรุตคงไม่อยากให้ใครรู้มาก”
อธิปเหยียบเท้าธาราอย่างแรง “โอ๊ย แกมาเหยียบเท้าฉันทำไมเนี่ย”
“ก็พี่ประพันธ์บอกให้เหยียบให้มิด ฉันก็เลยจัดเต็ม มิดไหมพี่”
ธาราคว้าตะกร้ามาตีอธิปไม่ยั้ง “มิดบ้านแกสิ เท้าฉันจะหัก ว่าแต่ตัวปลอมล่ะ ยังไม่รู้ตัวสิท่าว่ามีคนเขารู้ความลับตัวเองแล้ว”
สุทิศคาด “คงยังหรอก นี่ฉันก็รอว่าเมื่อไหร่คุณวิศรุตของเราจะไปบอกความจริงกับครอบครัวเขาสักที”
อธิปอดไม่ได้ “ผมล่ะอยากเห็นหน้าไอ้ตัวปลอม ที่เข้าไปเสวยสุขแทนคุณวิศรุตจริงๆ อยากรู้หน้ามันจะหนาขนาดไหน”
“อยากเห็นเหรอ” ประพันธ์นึกได้ “ฉันมีรูป แอบถ่ายไว้ตอนที่หมอนั้นหมดสติ” ประพันธ์รีบดึงโทรศัพท์มือถือออกมา เปิดรูปชัยบดีตอนนอนไม่ได้สติอยู่ในห้องพักของโรงแรม “นี่ไง”
ธาราเสียดาย “หน้าก็ดี ไม่น่าเป็นสิบแปดมงกุฎเลย”
อธิปเห็นหน้าชัยบดีก็จำได้ทันที
อธิปปากแตก ตัวงอทรุดลง สมุนปล่อยลงนอนที่โซฟา
“ได้เงิน ก็ให้มันออกไปจากที่นี่ ถ้าไม่ได้ ก็ส่งข้ามแดนไป .. อย่าให้เป็นเยี่ยงอย่าง” ชัยบดีเดินออก
"ไอ้หมอนี่มันคนคุมบ่อนนี่” อธิปจำได้
ที่เหลือเสียงดัง “คนคุมบ่อน” ทุกคนพากันตกใจ หันมองอธิปเป็นตาเดียวกัน

เช้าวันใหม่ วังเทวาสถิตย์ ห้องชัยบดี ชัยบดีพยายามรื้อในห้องเพื่อหาแหวน ข้าวของกระจัดกระจายไปทั่ว
ทิวาถือตะกร้าผ้ามาจะเก็บผ้าไปซัก เห็นห้องเละเทะก็ตกใจ “คุณวิศรุตหาอะไรอยู่เหรอคะ ทิวาเห็นคุณหามาหลายวันแล้ว ยังไม่เจออีกเหรอคะ”
ชัยบดีหงุดหงิด “ฉันหาแหวน เห็นบ้างไหม”
“แหวนอะไรเหรอคะ”
ชัยบดีไม่อยากให้คนรู้ว่าตัวเองทำแหวนสำคัญหาย “ช่างเถอะ ฉันหาเอง จะไปไหนก็ไป”
“ค่ะๆ” ทิวารีบออกไป สวนกับม.ร.ว.พิริยพงษ์ที่เดินเข้ามาท่าทางไม่พอใจ
ม.ร.ว.พิริยพงษ์เห็นทิวาไปพ้นแล้วก็ใส่ชัยบดี “นายไปตกลงจะตรวจดีเอ็นเอกับนายพลวินิตทำไม บ้าไปแล้วหรือไง”
“บ้าครับ คุณพ่อกำมะลอของผมก็บ้าด้วย เขาเป็นคนมาเอ่ยปากเร่งรัดให้ผมตรวจ ตอนนั้นถ้าไม่รับปากไปก่อน เขาต้องสงสัยผมแน่”
“แล้วทำไมนายไม่บอกฉัน”
“แล้วคุณชายไปมุดหัวอยู่ไหนมาเป็นอาทิตย์ล่ะ จริงๆผมไม่น่าถาม คงไม่พ้นตามบ่อน นี่ก็คงเพิ่งกลับมาสิท่า” ม.ร.ว.พิริยพงษ์โมโหกระชากคอเสื้อชัยบดี “ไม่ต้องมาทำปากดี บอกมาให้หมดว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างที่ฉันไม่อยู่”
ชัยบดีปัดมือม.ร.ว.พิริยพงษ์ออกจากคอเสื้ออย่างเคืองๆ

ห้องม.ร.ว.หญิงประสงค์สม ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมลืมตาตื่น หันไปมองนาฬิกาบอกเวลา 9 โมงกว่า รู้ตัวว่าตัวเองตื่นสาย จึงรีบลุกขึ้นโงนเงนเล็กน้อย สักครู่ก็สะดุ้งกับอาการผะอืดผะอม วิ่งเข้าห้องน้ำ

ในห้องน้ำ ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมถือแท่งตรวจครรภ์ ยืนใจลอยเหมือนช็อก น้ำตาร่วงด้วยความกลัวสารพัด อนาคตจะเป็นอย่างไร จะต้องหนีเหมือนท่านอาไหม..เหมือนโลกทลาย

ในร้านอาหาร ม.ร.ว.พิริยพงษ์ ชัยบดี ต่างหน้าเครียดอยู่กับจริยา
“ว่าไงนะ แหวนหายไป” จริยานึกได้ว่าเสียงดังจึงรีบรักษาอาการ
ชัยบดีปัดความผิด “ความจริง แหวนในวังมีเป็นร้อยๆ วง หายไปสักวงมันคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง”
“แกมันไก่ได้พลอย ไม่รู้หรอกว่าแหวนนั่น มันสำคัญแค่ไหน ถ้าท่านย่าถามถึงจะทำยังไง”
ชัยบดีได้แต่ลอบมองม.ร.ว.พิริยพงษ์อย่างแค้นๆที่ถูกดูแคลน
จริยาย้ำ “แหวนวงนั้นสำคัญมาก คิดให้ดีๆสิว่ามันหายไปตอนไหน”
“จำได้ว่าใส่ไป...” ชัยบดีนิ่งคิด เห็นพนักงานในร้านถือขวดไวน์และแก้วผ่านหน้าไป ก็นึกออกทันที
สโรชาชนแก้วไวน์กับชัยบดี ส่งสายตาอ่อนหวานให้ สายตาเล็งแหวนที่นิ้วชัยบดี ชัยบดีดื่มไวน์หมดแก้วอย่างกระหยิ่มตอนนั้นยังสวมแหวนอยู่
“อาจจะตกอยู่ที่...”
จริยาและม.ร.ว.พิริยพงษ์มองหน้าชัยบดี “ที่ไหน”
ชัยบดีกลืนน้ำลายไม่กล้าเล่าว่าตัวเองไปทำอะไรไว้บ้าง ชัยบดีกลบเกลื่อน “ผมไม่แน่ใจ ยังไงผมจะลองไปหาดูแล้วกัน มันคงไม่หายไปไหนหรอกน่า”
ที่หน้าร้านอาหาร แก้วกิริยาเดินผ่านกระจกบานใหญ่ของร้าน มองเข้าไปเห็นจริยาอยู่กับม.ร.ว.พิริยพงษ์และชัยบดีก็แปลกใจ

บ้านนายพลวินิต พลโทวินิตนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในบ้าน แก้วกิริยากลับเข้ามา
“ทำไมวันนี้กลับเร็วได้ล่ะเรา”
“แก้วไปหาซื้อของให้หัวหน้าน่ะค่ะ ได้ของก็กลับมาเลย” แก้วกิริยาลังเลจะพูด “ขากลับผ่านหน้าร้านอาหารเห็น...”
“เห็นอะไร”
“แก้วเห็นคุณแม่อยู่ที่ร้านกับคุณชายพิริยพงษ์แล้วก็...พี่วิศรุตค่ะ”
พลโทวินิตเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ ยิ่งสงสัยมากขึ้น วินิตาเดินเข้ามาพอดี “คุยอะไรกันอยู่เหรอคะ”
พลโทวินิตหยั่งเชิงกับวินิตา “ยัยวิ แม่เราเขาไปสนิทสนมกับวิศรุตตั้งแต่เมื่อไหร่”
“พี่วิศรุตน่ะเหรอคะ วิก็ไม่ทราบหรอกค่ะ แต่ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอคะ ครอบครัวเราเข้าใจกันง่ายๆ คุณพ่อไม่ดีใจเหรอ” พลโทวินิตพยักหน้าเออออไปกับวินิตา แต่แววตาไม่มั่นใจ
สโรชาเดินมาที่บริเวณล็อบบี้โรงแรม ผู้จัดการรีบจ้ำอ้าวเข้ามาหา “คุณสโรชาครับ”
“มีอะไรคะ”
“คุณวิศรุตมาถามหาครับ เขาไปที่ออฟฟิศแล้วไม่เจอคุณ เลยมาถามกับผม”
สโรชาคิดว่าอีกวิศรุตก็ยิ้มดีใจ “คุณวิศรุตเหรอ” ผู้จัดการผายมือไปที่โซฟา เห็นชัยบดีนั่งชะเง้อมองหาอยู่ สโรชา รีบดึงผู้จัดการให้หลบห่างออกมา “ไปบอกเขานะ ว่าฉัน...ไม่ได้เข้ามาที่นี่ ถ้าเขาทำอะไรก็บอกไม่รู้ไม่เห็นอย่างเดียว เข้าใจนะ”
ผู้จัดการทำหน้างง “ครับๆ” ผู้จัดการรีบเดินไปหาชัยบดี
สโรชารีบหาที่หลบมุมแอบดู เห็นชัยบดีท่าทางหัวเสียลุกออกไป ที่ทางเข้าออกน้ำมนต์พาอธิปและประพันธ์ท่าทางรีบร้อนเข้ามาที่โรงแรมสวนกับชัยบดีที่กำลังจะเดินออกไป ชัยบดีกำลังหัวเสียที่ไม่เจอสโรชาจึงไม่ได้สนใจใคร ในขณะที่อธิปเห็นชัยบดีก็ชะงัก
ประพันธ์เดินตามมาไม่ทันระวังชนอธิป กระเด็นไปชน น้ำมนต์ เป็นทอดๆ “ว้าย อะไรกันเนี่ย”
ชัยบดีได้ยินเสียน้ำมนต์โวยวายก็หันกลับมา อธิปตกใจกลัวชัยบดีเห็นตน รีบก้มหน้าซุกกับอกประพันธ์ ดึงประพันธ์ไว้ไม่ให้หันไป
“ทำอะไรของแกเนี่ย เดี๋ยวคนอื่นเข้าใจฉันผิดหมด ฉันไม่ได้ชอบไม้ป่าเดียวกันนะเฮ้ย”
ชัยบดีไม่เห็นอะไรผิดปกติ จึงหันหลังกลับเดินออกไปพ้นจากโรงแรม ประพันธ์พยายามงัดอธิปออกจากอก
น้ำมนต์มาช่วยดึง “นายอธิปเลิกซุกอกแฟนฉันสักที”
ประพันธ์ชะงัก “แฟน คุณเรียกผมว่าแฟนเหรอ”
“หรือจะให้เรียกพัดลม”
ประพันธ์ดีใจ “เรียกเลยครับเรียกเลย” ประพันธ์ดีใจผลักอธิปออกมาจนได้
อธิปรีบมองเห็นชัยบดีไปแล้วก็โล่งใจ
สโรชาที่แอบมองดูอยู่ รีบออกไปหาน้ำมนต์ทันที “น้ำมนต์ นี่มาด้วยกันได้ยังไงเนี่ย”
“มีเรื่องสำคัญมาก” น้ำมนต์ลากเสียงยาว “จะบอกแกน่ะสิ” สโรชามองพวกน้ำมนต์อย่างแปลกใจ

ห้องนอนม.ร.ว.หญิงประสงค์สม ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมนั่งคุดคู้ ซุกตัวกับเก้าอี้ ทั้งน้ำตา นึกถึงเหตุการณ์คืนนั้น

ห้องพักในโรงแรม ชัยบดีประคอง ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมที่ใกล้จะหลับเต็มที เข้ามาในห้อง ปิดล็อค พา ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมนอนบนเตียง “ง่วงเลยใช่มั้ย พี่บอกแล้ว ว่าอย่ารับเครื่องดื่มคนแปลกหน้า” ชัยบดีค่อยๆปลดเสื้อผ้าทั้งตัวเองและม.ร.ว.หญิงประสงค์สม โทรศัพท์ในกระเป่าถือม.ร.ว.หญิงประสงค์สมดัง ชัยบดีล้วงหยิบ โยนไปไกลๆ หันไปหาม.ร.ว.หญิงประสงค์สมที่หลับไม่ได้สติ

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 12/3 วันที่ 20 ธ.ค. 58

ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทประพันธ์โดย ศรีทอง ลดาวัลย์
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทโทรทัศน์โดย พิมบงกช
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู กำกับการแสดงโดย ชุติกุล สุตสุนทร
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ผลิตโดย บริษัท กัสท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ควบคุมการผลิตโดย พอฤทัย ณรงค์เดช และ ม.ล.ปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ออกอากาศทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน 2558
ที่มา ไทยรัฐ