อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 12/3 วันที่ 25 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 12/3 วันที่ 25 ธ.ค. 58

“ช่างสังเกตเหมือนกันนะเรา เก่งจริง หนูนา ... ส่งมือมาหน่อยสิ”
หนูนาระแวงนิดๆ “ทำไมคะ ?”
“ฉันมีบางอย่างอยากจะบอกเธอ แต่สิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น สิบตาเห็นมันไม่เท่ากับมือคลำ”
“งั้น ฉันไม่รู้ก็ได้ค่ะ !”
“อย่าขี้ขลาดสิ!” เขาลุก เดินมาหาหนูนา รวบมือเล็กเอานั้นไว้เลย

“คุณสิงห์!” เธอตกใจ มองไปรอบๆกลัวคนเห็น พยายามดึงมือออกแต่สีหนาทไม่ปล่อย “ได้คืบจะเอาศอก!” สีหนาทไม่สนใจที่หนูนาประท้วงกลับคุกเข่าลงตรงหน้าหนูนา เอามือของหนูนาสัมผัสไปที่ใต้คาง…จับนิ้วเล็กๆกดลงไป อุ้ย ! หนูนาชะงัก “เอ๊ะ แผล…แผลเป็นนี่คะ?” สีหนาทจับมือเล็กๆของหนูนาลูบไปตามทางยาวของแผล…หนูนามัวแต่ประหลาดใจ จนลืมระวังตัวไป…ใบหน้าสีหนาทอยู่ใกล้มากๆ จนลมหายใจแทบจะเป่ารดผิวแก้ม… “อุบัติเหตุเหรอคะ?”


“ตั้งใจ ฝ่ายนั้นตั้งใจหาเรื่อง ทะเลาะกันในบาร์ช่วงที่ฉันไปเรียนต่อที่อเมริกา พวกมันจะมาไถเงิน” เขาเนียนๆจับมือหนูนาที่ฟังตาแป๋วต่อไป “ตอนนั้นฉันยังหนุ่ม เลือดร้อน ก็เลยได้เลือด! โชคดีมีรุ่นพี่คนไทยเข้ามาช่วย ไม่งั้นคงไม่ได้มายืนตรงนี้แล้ว” หนูนาฟัง ใจหาย แต่แล้วก็เริ่มรู้สึกว่าอีกฝ่ายชักจะยึดมือเธอเอาไว้อ้อยอิ่งเกินไป เริ่มบิดมือออก แต่อีกฝ่ายตื๊อไม่ปล่อยซะดื้อๆ! “หนูนา นอกจากรุ่นพี่คนนั้นแล้ว ไม่มีใครเคยรู้เรื่องนี้มาก่อน ฉันบอกความลับของฉันแล้ว ทีนี้ถึงตาเธอบ้าง ที่จะต้องเล่าความลับของเธอ”
หนูนาอึ้ง ตะลึงไป แล้วอึกอักตอบ “เอ้อ ความลับ ความลับอะไรคะ”
สีหนาทจับคางหนูนาให้มาสบตาเขา “ความลับทุกเรื่องที่เธอมี เริ่มจากเหตุผลจริงๆที่เธอมาทำงานที่นี่ก่อนก็ได้”
หนูนาตะกุกตะกัก “ฉันบอกแล้วไงคะว่ามาหางานทำ”
“หนูนา จนป่านนี้ เธอยังไม่ไว้ใจฉันอีกหรือ”
หนูนาคิด แล้วเอาอีกมือที่ว่างกางเล็บใส่หลังมือสีหนาทจนต้องร้อง โอ๊ย!! และยอมปล่อยมือ “ก็เพื่อมาเตือนเจ้านาย ว่าถึงเวลางานแล้ว อย่าเอาแต่นอกเรื่องน่ะสิคะ !” หนูนารีบเก็บถ้วยชามบางส่วนใส่ถาด แล้วผละหนีไป! พอพ้นสายตาสีหนาทมา ถอนใจ ที่ต้องโกหก
สีหนาทสลัดๆมือ! ยังเจ็บอยู่นิดๆ หนูตัวน้อยแสบใช่เล่น! แล้วก็คิด โคลงหัวที่ยังไม่ได้คำตอบ

คนงานชายกำลังช่วยกันแปรรูปไม้สักโดยเลื่อยมันออกเป็นท่อนๆหรือเป็นแผ่น มีเรืองอยู่ในหมู่คนงานด้วย
“หยุดๆ หยุดกันก่อนโว๊ย เก็บของหนีฝนก่อน ไว้เดี๋ยวค่อนขยันกันต่อ!”
ก้อนหันไปหาราม ซึ่งช่วยไกด์คนงานเก็บอุปกรณ์สำหรับเลื่อยไม้อยู่ “ที่คุณรามนัดเถ้าแก่ฮวด ลูกค้า ว่าจะเอาตัวอย่างไม้ไปให้เค้าเลือก สงสัยต้องยกเลิกนัดซะแล้วมั๊งครับ”
รามมองฟ้า “เมฆไม่หนาเท่าไหร่ ไม่น่าจะตกนาน สักชั่วโมงสองชั่วโมงก็คงไปได้”
ก้อนพยักหน้า หันไปเร่งหนุ่มๆให้ขนของหนีฝนเข้าไปในโรงเก็บไม้
เรืองฟังแล้วคิด !

ท้องฟ้าเหนือไร่สัก ฝนตกพรมลงมา... จากฟ้าครึ้มฝนพรม กลายเป็นฟ้าเทาๆที่ฝนเริ่มขาดเม็ด.. พื้นทั่วบริเวณจุดจอดรถมีรอยชุ่มน้ำหลังฝนตก..
รามเดินมาที่รถ ก้อนให้คนงานขนแผ่นไม้ตัวอย่างใส่หลังรถกระบะของราม
“แหม่ ผมอยู่มาตั้งนาน ยังดูเมฆดูฝนไม่เก่งเท่าคุณรามเลย เถ้าแก่ฮวดดีใจแน่ๆที่ได้เห็นของวันนี้”
“ผมฝากดูคนงานต่อด้วยนะครับ”
“ครับ ขับรถดีๆนะครับ ถนนมันลื่น” รามพยักหน้ารับ แล้วขึ้นรถไป...รถรามแล่นไป พวกของก้อนก็พากันกลับ
มุมหนึ่ง เรืองซึ่งแอบซ่อนอยู่โผล่ออกมา ในมือมีไขควง และคีมตัด มือเรืองเปื้อนคราบเขม่าและน้ำมันจากเครื่องยนต์ เรืองมองตามรามแววตามีลุ้น!

แก้วน้ำสมุนไพรร้อนควันลอย ถูกเสิร์ฟให้สีหนาทและหนูนา
“ดื่มของอุ่นๆซะหน่อย ร่างกายจะได้สบายเจ้า”
“ขอบคุณค่ะป้าไข่”
ไข่มองหนูนาที่นั่งช่วยงานสีหนาทอยู่ เอ็นดู แล้วพูดกับสิงห์ “หน้าฝนปีนี้บ่ฮู้จะเป็นจะใด ปีตี้แล้วคุณเกณฑ์คนทำเขื่อนซะจนบ่ได้หับได้นอน”
“ปีนี้คงจะเบาขึ้น” สีหนาทปรายตามองหนูนา “อย่างน้อยก็มีคนมาช่วย..เป็นกำลังใจ” สีหนาทปรายตาไปหยอกหนูนา ไข่ยิ้มๆ..แต่หนูนาชะงัก.. ไม่รับมุกและกลับรู้สึกอึดอัดใจ
“ฉันขอตัวไปห้องน้ำนะคะ”
ไข่ยิ้มเย้าสีหนาทที่สาวไม่รับมุก สีหนาทส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วมองตามหนูนา..รู้สึกได้ว่าหนูนาดูมีอะไร..

หนูนาพอเดินพ้นออกมาแล้ว คิด... ค่อยๆหยิบรูปพ่อในกระเป๋าสตางค์ออกมาดู “อีกไม่นาน..นาก็ต้องไปแล้ว....”
เมื่อได้ยินสีหนาทพูดเรื่องอนาคต จิตใจหนูนาชักเริ่มหวั่นไหว..

รามขับรถไปบนทางลงเขาปกติ แต่พอแตะเบรค รามชะงัก รถไม่เบรค “เบรค ทำไมเป็นแบบนี้!” รถรามแล่นๆๆไปอย่างเร็ว ห่างออกมา มอเตอร์ไซค์คันหนึ่งตามมาอยู่ห่างๆ เรืองสวมแว่นดำสวมหมวกอำพรางหน้าตา
รามลองเหยียบเบรคอีก แต่ยังไงมันก็ไม่เบรค มีรถสวนมา รถรามไม่อาจลดความเร็วลงได้ทัน รถคันที่สวนมาบีบแตร รถเฉียดใกล้เข้า รามหักพวงมาลัยแฉลบหลบได้อย่างหวุดหวิด องศาอันตรายมาก! รถรามป่ายไปบนขอบทาง ก่อนรามจะประคองรถกลับมาบนถนนได้อีกครั้ง!! เหงื่อเริ่มแตกซึม…
เรืองเห็นเหตุการณ์มองอย่างเสียดาย! ปัทโธ่ แต่แล้วเหลือบเห็นป้ายข้างทาง “โค้งอันตราย 100 เมตร”
“ทีนี้คงได้ฤกษ์ซะที!”
รถรามแล่นมา โค้งอยู่ลิบๆตรงหน้า ในรถ รามเครียดจะทำยังไงดี เรืองขับรถชะลอๆตามมา ลุ้นระทึก เมื่อเข้าใกล้โค้งขึ้นมาเรื่อยๆ รามจับที่เปิดประตู เตรียมจะโดด แต่ทันใดเขาก็หันไปเห็นบางอย่างที่ข้างทางซะก่อน รามฮึด หันกลับมาหักพวงมาลัย เห็นโค้งอยู่ไม่ห่างนักตรงหน้า

ที่เรือนใหญ่ ไร่บัวขาว ไข่ยืนอยู่กับรามและก้อน
“ตายๆๆๆ ทำไม ทำไมหมู่นี้ถึงได้มีแต่เฮื่อง คนแก่หัวใจจะวาย!!” ไข่บ่นโวยวาย
สีหนาทกับหนูนาเยี่ยมหน้าออกมาดู “แม่ไข่ มีใครเป็นอะไร?”
ก้อนรายงาน “คุณรามรถเบรกแตกน่ะครับ”
หนูนาตกใจ หน้าเสียมากๆ ไม่อยากจะเชื่อ แต่มองรามก็เห็นสภาพยังเป็นปกติดีทุกอย่าง
“ผมไม่เป็นไรครับ โชคดีว่า...”
รามนึกย้อนภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมาหมาดๆ

รถรามแล่นเร็วมา เห็นโค้งอยู่ตรงหน้า ในรถ รามเครียดจะทำยังไงดี เมื่อใกล้โค้งขึ้นมาเรื่อยๆ รามจับที่เปิดประตูรถ เตรียมจะโดด แต่หันไปเห็นบางอย่างที่ข้างทางซะก่อน รามฮึด หักพวงมาลัยก่อนจะถึงทางโค้ง รถตกหลุมที่เฉอะน้ำข้างทางดังสนั่น รถไถลไป แต่ก็ไม่พ้นหลุมที่เป็นทางแตกเป็นเมตร รถหยุดลง....
ในรถ ซึ่งสั่นสะท้านโคลงไปทั้งคัน รามห่อร่างเพื่อลดแรงกระแทก แล้วก็พบว่ารถได้หยุดลงในที่สุด... รามถอนใจ เกือบไปซะแล้ว...

ที่ห้องพักเรือง ในไร่บัวขาว “ โธ่เว้ย !!!!” เรืองปากุญแจรถมอเตอร์ไซค์ตัวเองทิ้งอย่างโมโห เขวี้ยงหมวก เขวี้ยงแว่นกันแดดทิ้ง นึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า

รถกระบะของรามล้อลงไปในหลุม ในบ่อข้างทางก่อนที่จะได้ทันแหกโค้ง เรืองจอดรถข้างทางมองดูเหตุการณ์อยู่อย่างสุดเจ็บใจ “ทำไมมันดวงแข็งอย่างนี้วะ”
ขณะที่เรืองลังเลอยู่ จะเอาอย่างไรดี ก็มีรถกระบะอีกคันสวนมา รถรามเปิดไฟสัญญาณจอดฉุกเฉิน รถกระบะคันมาใหม่จอดลง รามลงมาจากรถ พูดคุยสื่อสารกับคนขับของรถอีกคัน แล้วชายหลายคนในรถคันนั้นก็ทยอยลงมาช่วยกัน..เรืองเห็นอย่างนั้นรีบบิดรถหนีกลับไป

เรืองเครียด ที่ยังจัดการรามไม่ได้ เอาไงดีวะกู!!

บุญตากำลังถูพื้น โวย “น้ารามเกือบแหกโค้งร้อยศพ!! ตายแล้ว แล้วทำไมป้าถึงเพิ่งมาบอก” บุญตาตกอกตกใจ ทิ้งม็อบจะรีบไปติดตามเหตุการณ์
ไข่รีบดึงตัวบุญตาเอาไว้ “เบาๆซิ อย่าเพิ่งโวยวาย”
ขนิษฐาก้าวออกมาได้ยินเข้า สะดุ้งไปด้วย ขณะที่ไข่ดึงตัวบุญตาอยู่ ขนิษฐาก้าวนำไปเลย บุญตากับไข่ชะงักกันไป ที่ขนิษฐาไปก่อนแล้ว แล้วไข่ บุญตา รีบตามขนิษฐาไป

ขนิษฐารีบก้าวไวๆจะออกมาดูราม ณ มุมรับแขกของบ้าน ภาพที่ได้เห็นคือหนูนากำลังถือถาดใส่น้ำส้มเข้าไปให้ราม “น้าราม ดื่มน้ำส้มคั้นเย็นๆก่อนค่ะ”
“ขอบใจนะหนู” รามรับน้ำมาจากหนูนา ยิ้มให้อย่างอ่อนโยน แววตาแสนจะเอ็นดูหนูนา หนูนายิ้มสดใสให้ราม ขนิษฐาที่เห็นภาพนั้นชะงักงันไป จากที่จะก้าวออกไป หยุดนิ่งอยู่
ไข่เดินตามมา ไข่เพิ่งได้พูด “ที่ไม่รีบบอก เพราะนายรามไม่ได้เป็นอันหยัง..ตอนแรกป้าก็ต๊กใจเหมือนกัน...”
ขนิษฐามองหนูนาที่ดูแลราม ยิ่งรู้สึกว่าตัวเอง..เป็นส่วนเกิน หันหลังจะเดินกลับ
บุญตางง “คุณน้อง ไม่ไปดูน้ารามแล้วเหรอคะ”
ขนิษฐาน้อยใจ “ไม่จำเป็น” บุญตา และไข่ต่างแปลกใจกันไป ที่ขนิษฐาจะไม่ไปถามไถ่อะไรรามเลย ขนิษฐาเห็นสายตาทั้งคู่ รีบอธิบาย “ก็..เค้าไม่เป็นอะไรแล้วนี่” ขนิษฐาเดินผละไป

สีหนาทหน้าเครียด “สายเบรคขาดแบบนี้ ไม่ใช่อุบัติเหตุแน่”
ตรงหน้าสีหนาท เชษฐ์ และก้อน คือรถของรามที่มีเพิ่งได้รับการตรวจสอบ เห็นช่างยืนคอยรายงานใกล้ๆ “ครับ รอยขาดเป็นรอยโดนตัด ไม่ใช่ขาดเอง”
เชษฐ์แค้นและสงสัย “ฝีมือใคร? รถก็จอดอยู่ที่นี่!!”
สีหนาทหันไปถามก้อน “ตอนเช้าที่น้ารามขับรถเข้าไปไร่ เห็นว่าเบรกยังใช้ได้อยู่ งั้นมันก็ต้องลงมือในตอนกลางวันนี่แหละ” เขาหยุดคิด “ช่วงก่อนที่น้ารามจะออกไป มีใครทำอะไรน่าสงสัยบ้างรึเปล่า?”
ก้อนคิด...

สีหนาท ก้อน และเชษฐ์ เคาะประตูห้องพักเรือง สักพักประตูห้องเปิดออก... เรืองเยี่ยมหน้าออกมา ผมเผ้ายุ่ง ทำหน้าตาเพลียๆ พอเห็นทั้งสีหนาท เชษฐ์ และเรืองมากันครบ ก็ใจฝ่อ แต่ยังเนียนไป “คุณสิงห์ คุณเชษฐ์ น้าก้อน นี่..มีเรื่องอะไรกันเหรอครับ?”
“เห็นว่านายลาป่วยตอนช่วงบ่าย เป็นอะไรมากรึเปล่า”
“ปวดท้องโรคกระเพาะ.. อย่างที่บอกน้าก้อนไปนั่นแหละครับ” เรืองไม่ค่อยกล้าสู้สายตาสีหนาท “แล้วนี่ตกลง มีเรื่องอะไรกันเหรอครับ?”

เชษฐ์ และก้อนช่วยกันค้นห้องของเรือง เรืองหน้าเครียดๆ แต่ก็ต้องนิ่งให้ค้น สีหนาทตามองไปรอบๆห้อง เชษฐ์ไม่เจอของต้องสงสัย หันมาส่ายหน้ากับสีหนาท
“ผมบอกแล้ว ว่านอนพักอยู่ที่นี่ตลอด...เรื่องน้ารามเจออุบัติเหตุผมก็เพิ่งจะรู้เนี่ยแหละ”
“ก็ถ้าไม่ได้ทำก็แล้วไป นายเป็นคนเดียวที่หายไปตอนเกิดเรื่อง ก็อย่าถือกันเลยนะ มันเพื่อความปลอดภัยของไร่”
ก้อน เชษฐ์กำลังจะเดินออก สีหนาทก็กำลังจะไป แต่เหลือบมองรถเครื่องของเรืองที่จอดอยู่หน้าห้องคิด แล้วลองเอามือไปอัง เรืองชะงักไป “ไม่ได้ออกไปไหน แล้วทำไมเครื่องยนต์ยังอุ่นๆ “ เรืองหน้าเสียไป
ก้อนจับดูบ้าง “จริงด้วย ดูจากเวลาที่แกขอลางานเพราะปวดท้อง ขี่รถกลับมาตั้งเป็นชั่วโมงแล้ว มันไม่น่าจะอุ่น!!!”
เรืองอึ้งๆ จะทำยังไงดี รับหน้าสีหนาท เชษฐ์ ก้อน ที่จ้อง รอคำตอบ...เรืองอึกอัก
“ฉันขี่ไปเอง”
พวกของสีหนาทหันไป พวงเดินมาพร้อมข้าวต้มในถาดที่จะมาเสิร์ฟให้เรือง พวงมองสีหนาทอารมณ์ยังมีความน้อยใจในแววตา แต่ปากออกรับแทนเรือง “ยาพี่เรืองเค้าหมด ฉันเลยขี่รถไปเอาให้ที่อนามัย ส่วนพี่เรืองเค้าก็อยู่ที่นี่ตลอดนั่นแหละ”
“แน่ใจเหรอ ?”
“ฉันไม่กล้าโกหกนายหรอก แล้วจะโกหกไปทำไม” พวงจับแขนเรืองสงสาร “คนป่วยคนไม่สบายอยู่แท้ๆ”
ก้อนมองพวงที่ไปจับแขนเรือง “นั่งนี่”
พวงปล่อยลงนิดนึง แต่ก็ยังยืนใกล้เรืองอยู่ … เชษฐ์ ก้อนมองหน้าสีหนาท ว่าจะเอายังไง
สีหนาทไม่มีหลักฐาน ต้องยอมรับผิด “ฉันขอโทษด้วยที่ต้องเอาคนมาค้น ถึงเป็นคนอื่นฉันก็ต้องทำ นายเรืองรู้ใช่มั๊ย?”
“ครับไม่เป็นไรหรอกครับนาย คนเราถ้าลองว่าไม่ได้ทำ ก็ไม่ต้องกลัวอะไรอยู่แล้ว” เรืองพูดอย่างได้ใจขึ้นมา

“ทำไมพี่ต้องให้ฉันโกหกพ่อกับนายด้วย” พวงพูดกับเรืองเมื่ออยู่กันแค่สองคน “ถ้าพี่ขี่รถออกไปซื้อยา ก็บอกพวกเขาไปตรงๆก็ได้นี่”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 12/3 วันที่ 25 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ