อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 12/4 วันที่ 20 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 12/4 วันที่ 20 ธ.ค. 58

ห้องพักในโรงแรม ชัยบดีประคอง ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมที่ใกล้จะหลับเต็มที เข้ามาในห้อง ปิดล็อค พา ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมนอนบนเตียง “ง่วงเลยใช่มั้ย พี่บอกแล้ว ว่าอย่ารับเครื่องดื่มคนแปลกหน้า” ชัยบดีค่อยๆปลดเสื้อผ้าทั้งตัวเองและม.ร.ว.หญิงประสงค์สม โทรศัพท์ในกระเป่าถือม.ร.ว.หญิงประสงค์สมดัง ชัยบดีล้วงหยิบ โยนไปไกลๆ หันไปหาม.ร.ว.หญิงประสงค์สมที่หลับไม่ได้สติ

ชัยบดีเปลือยท่อนบน สวมชุดคลุมมาลงนั่ง ประคองลูบหัวม.ร.ว.หญิงประสงค์สมอย่างรักใคร่ สีหน้าสำนึกผิด “น่ารักเหลือเกิน ผมขอโทษ”



ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมรู้สึกตัวตื่น หน้าชัยบดีจ่ออยู่ตรงหน้า เลิ่กลั่กตกใจ ร้องกรี๊ด ขยับลุก พลันก็รู้ตัวว่าเปลือยอยู่ “อะไรกันนี่!! พี่ .. คุณ... แก ..”
“น้องหญิง พี่เอง พี่รักน้องหญิงนะ”
“ไม่ .. ไม่จริง ไม่ !!!”ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมคว้าผ้าคลุมตัว ลุกหนี
ชัยบดีขยับตามไม่ทัน ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมร้องไห้หนีเข้าห้องน้ำ “น้องหญิง!!”

ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมปาดน้ำตา ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร เธอหันไปเห็นกรรไกรปลายแหลมที่ไว้ตัดไหมพรมวางอยู่ ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมเดินไปหยิบกรรไกรมาจะกรีดข้อมือตัวเอง ปลายแหลมกรรไกรจ่อที่ข้อมือ หญิงสาวมือสั่น แต่สุดท้ายก็อ่อนแอไม่กล้าพอ ทิ้งกรรไกรลงกับพื้น ทรุดลงร้องไห้อีกครั้ง ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมหันไปมองโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ ตัดสินใจเดินไปหยิบโทรศัพท์ โทรหาวิศรุต “หญิงไปหาได้ไหมคะ หญิงอยากคุยกับใครสักคน”

วิศรุตเดินพูดโทรศัพท์ ค่อยๆหยุด สงสัยในน้ำเสียงม.ร.ว.หญิงประสงค์สม “คุณหญิงเป็นอะไรรึเปล่า .. ให้ผมไปหาที่วังไหมครับ .. ได้ครับ ได้” วิศรุตวางสาย แปลกใจ และห่วงใย

ห้องทำงานสโรชา ประพันธ์พาอธิปมาเล่าเรื่องชัยบดีให้สโรชาและน้ำมนต์ฟัง น้ำมนต์เอารูปชัยบดีตอนเป็นวิศรุตเห็นหน้าชัดๆมาให้อธิปยืนยัน
“นี่ล่ะครับไอ้คนที่มันซ้อมผมที่บ่อน มันชื่อชัยบดี ตอนนั้นถ้าพี่ธาราไม่เอาเงินไปให้ มันบอกจะส่งผมออกไปชายแดน เมื่อกี้ผมก็เห็นมันเดินออกไปจากโรงแรม”
“มิน่านายเลยทำอะไรแปลกๆ เอาหน้ามาซุกอกฉัน”
สโรชาอึ้ง “คุณวิศรุตตัวปลอม จริงๆคือ นายชัยบดีคนคุมบ่อนงั้นเหรอ”
“ผมให้เพื่อนส่งรูปตอนที่มันคุมบ่อนมาให้ด้วยครับ นี่ครับ” อธิปรีบเปิดมือถือ รูปชัยบดีตอนที่เป็นคนคุมบ่อนให้ทุกคนดู น้ำมนต์เอามาเทียบกับรูปตน เห็นชัดว่าเป็นคนๆเดียวกัน
ประพันธ์เห็นด้วย “ชัดเป๊ะ”
น้ำมนต์โวย “เฮ้ย แบบนี้ไม่ได้แล้วนะลี่ แกจะปล่อยให้คนแบบนี้อยู่ในวังเทวาสถิตย์ไม่ได้นะ”
ประพันธ์วิตก “นั่นสิครับ ไม่รู้ใครมันชักนำให้ไอ้หมอนี่มาหลอกคนในวัง”
น้ำมนต์เร่งรัด “แกรีบไปบอกคุณวิศรุตให้เขาไปเปิดเผยความจริงกับทุกคนได้แล้ว”
สโรชาลำบากใจ “ฉันเคยถามเขาแล้ว แต่เขาก็ยังไม่มีที่ท่าจะอยากเปิดเผยความจริงเลย”
อธิปคาดคั้น “แล้วเราจะปล่อยให้ไอ้หมอนี่มันลอยหน้าเป็นคุณวิศรุตไปเรื่อยๆเหรอครับ”
สโรชาลังเลใจว่าควรจะทำยังไงดี
ที่บึงบัว ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมนั่งเยื้องตรงหน้าวิศรุต หลบตา วิศรุตฟังความต้องการจบก็นิ่งอยู่
“คุณหญิงจะให้ผมช่วยเรื่องเดินทางต่างประเทศ!!! .. ทำไมต้องด่วนนักล่ะครับ?”
“หญิงอยาก... อยากเริ่มชีวิตใหม่เร็วๆค่ะ หญิงอยู่แต่ในวังนานเกินไปแล้ว”
“ถ้ามหาวิทยาลัยทางโน้นยังไม่ตอบรับ คุณหญิงทราบใช่ไหมครับ ว่ามันต้องไปรอ”
“หญิงพอมีสตางค์เก็บไว้บ้าง หญิงจะใช้เพื่อเป็นทุนสำหรับการใช้ชีวิตที่โน่นได้ค่ะ”
“คุณหญิงครับ”
“หญิงมั่นใจว่าคุณวิศรุตช่วยหญิงได้ หญิงไม่รู้จักใครที่จะพาหญิงไปจาก...”
“คุณหญิงครับ ..เรื่องนี้ มันเกี่ยวกับ.. นายวิศรุต คนนั้นหรือเปล่า คุณหญิงสบตาผมสิครับ ตอบผม ใช่ไหม?” ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมลุกหนี หันหลังให้วิศรุต วิศรุตเดินอ้อมมายืนตรงหน้า ปลอบถามอย่างอ่อนโยน “คุณหญิงครับ คืนที่สุทิศพบคุณหญิงที่โรงแรม เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นใช่ไหม”
ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมพยักหน้า “หญิงไว้ใจเขา .. หญิงคิดว่าเขาเป็นพี่ชายคนนึง แต่เขาไม่ได้คิดกับหญิงแบบนั้น.. เขา.. เขา..”
“ผมจะไปเอามันเข้าคุก”
“ไม่ได้ค่ะ ไม่นะคะ เกียรติยศชื่อเสียงวงศ์ตระกูล มันจะถูกทำลายเพราะหญิงอีกคนนึงไม่ได้ ท่านย่าจะเสียพระทัยแค่ไหน..”
“แล้วหญิง.. เอ้อ คุณหญิง จะปล่อยให้เขาลำพองใจ ไม่ถูกลงโทษเลยงั้นเหรอ ?”
“ถ้าเขาถูกลงโทษ .. แล้วหญิงล่ะคะ? หญิงจะต้องแต่งงานกับเขางั้นเหรอ?”
“ก็ไม่เห็นต้องแต่งนี่ครับ” ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมมีพิรุธ “หรือว่า”
วิศรุตมองท้องม.ร.ว.หญิงประสงค์สม ที่ยกมือแตะโดยไม่รู้ตัว แล้วรีบเอาออกเมื่อถูกมอง พยักหน้าอับอาย วิศรุตกุมหัว แต่ก็เรียกสติคืนอย่างรวดเร็ว “ผมจะไม่ยอมให้น้องสาวของผม เผชิญปัญหานี้โดยลำพัง” ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมน้ำตาไหลพรู วิศรุตส่งผ้าเช็ดหน้าให้ ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมส่ายหน้าหนีไม่รับ วิศรุตตามเช็ดน้ำตาให้ “เชื่อผม ผมจัดการได้ ... น้องหญิง”
“คุณวิศรุต” วิศรุตกอดม.ร.ว.หญิงประสงค์สมไว้ ลูบหลังให้หายสะอื้น แล้วกอด

หน้าตึกวังเทวาสถิตย์ สายัณห์ลงจากรถวิ่งเหยาะๆมาเปิดประตูรถให้ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมลงมา ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมสีหน้าเซียวๆ แต่แววตามีความหวังมากขึ้น
อัศดงวิ่งมาช่วยถือกระเป๋าให้ “คุณหญิง ไม่สบายหรือเปล่าคะ หน้าซีดเชียว”
ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมอยู่ๆ ก็มีอาการอยากอาเจียน รีบเดินหนีเข้าตึก อัศดงและสายัณห์พากันยืนเหวอ กับอาการของม.ร.ว.หญิงประสงค์สม
ที่ห้องพระองค์หญิงวิสุทธิโสภี วังเทวาสถิต ทิวารับปรอทวัดไข้จากหัตถ์พระองค์หญิงวิสุทธิโสภีไปเพ่งดู “พระปรอท วัดได้ 38 เพคะ แสดงว่าทรงมีไข้อ่อนๆ นี่คงเป็นเพราะทรงอ่อนแอ เสวยได้น้อย ได้สารอาหารไม่ครบ ก็ประชวร”
ราตรีเสนอ “เดี๋ยวหม่อมฉันไปเอาผ้าชุบน้ำมาถวายซับพระพักตร์นะเพคะ ลดอุณหภูมิหน่อย”
“นี่เราสองคนเป็นหมอไปแล้วรึ”
ทิวาตอบ “ก็ประชวรบ่อย หมอมาก็สั่งการ จนพวกหม่อมชั้นจำได้แล้วเพคะ”
ชัยบดียกถาดข้าวต้มมา ทิวาถอยห่างตามราตรีไปทางด้านหนึ่ง “ขอประทานอภัยท่านยาย กระหม่อมอาสานำอาหารเช้ามาถวาย”
“จะให้กินบนที่นอนนี่เรอะ ไม่ต้องขนาดนั้นหรอก เดี๋ยวยายจะลุกลงไป”
ชัยบดีวางถาด พระองค์หญิงวิสุทธิโสภีขยับองค์ลุก พอยืนก็จะล้ม ชัยบดีประคองไว้ อัศดงวิ่งผ่านห้อง พระองค์หญิงวิสุทธิโสภีหันไปทอดเนตรเห็นเพราะประตูเปิดอยู่ “อะไรกัน วิ่งซะโกลาหล แม่อัศดงใช่มั้ยนั่น” อัศดงถอยกลับมา ลงนั่งหน้าประตู ก้มหน้ารอรับสั่ง “วิ่งไปไหน วิ่งทำไม ใครจะเป็นจะตายรึ?”
“คุณหญิงประสงค์สมอาเจียนหนักเพคะ”
“อ้าว ป่วยอีกคนเรอะ”
“ป่วยทุกเช้ามาหลายวันแล้วเพคะ ไม่ค่อยได้ลงไปห้องเครื่องรับทานอะไรก็ไม่ค่อยได้ อาการเหมือนคนแพ้”
อัศดงชะงักปากทัน ก่อนที่จะจบความ แต่พระองค์หญิงวิสุทธิโสภีทรงสะดุ้ง คิดไปไกลแล้ว ชัยบดีผงะนิดหนึ่ง!!

ชัยบดีเดินมาที่หน้าห้องม.ร.ว.หญิงประสงค์สม ยืนลังเลอยู่หน้าห้องว่าจะเข้าไปดีหรือไม่ เสียงโทรศัพท์ชัยบดีดังขึ้น
“คุณชายมีอะไร ห๊ะจะให้ผมเอาเงินไปให้ที่บ่อนงั้นเหรอ ผมมีไม่มากหรอกนะ” ชัยบดีหงุดหงิด “ได้ผมจะรีบไป” ชัยบดีวางสาย “ไอ้ผีพนันเอ๊ย ทำไมต้องมาวุ่นวายตอนนี้ด้วย” ชัยบดีเดินไปจับที่ประตูห้องม.ร.ว.หญิงประสงค์สม ชัยบดีพูดกับตัวเอง “คุณหญิง ถึงผมจะชั่วจะเลวแต่ผมก็รักคุณหญิงนะ” ชัยบดีจำใจผละจากหน้าห้องม.ร.ว.หญิงประสงค์สมไป

หน้าสถูปพระองค์เจ้ามรุพงษ์ วิศรุตยืนถอนใจ นึกถึงคำพูดของม.ร.ว.หญิงประสงค์สม
”เกียรติยศชื่อเสียงวงศ์ตระกูล มันจะถูกทำลายเพราะหญิงอีกคนนึงไม่ได้ ท่านย่าจะเสียพระทัยแค่ไหน”
“คงถึงเวลาที่ต้องกลับเข้าไปที่วังเทวาสถิตย์แล้วสินะ” วิศรุตเหม่อมองออกไปอย่างตัดสินใจ

วังเทวาสถิตย์ สโรชาตัดสินใจมาที่วังเพื่อบอกความจริงเรื่องวิศรุตด้วยตัวเอง อัศดงเดินมาต้อนรับ
“ฉันมาเข้าเฝ้าเสด็จพระองค์หญิงจ้ะ ทูลท่านด้วยว่าเรื่องสำคัญ”
“แต่ตอนนี้เสด็จมีแขก” อัศดงอึกอักเล็กน้อย “เรื่องสำคัญเหมือนกันค่ะ”
สโรชาแปลกใจ “ใครเหรอจ้ะ”
“เอ่อ...คุณวิศรุต มรุพงษ์ค่ะ” สโรชาได้ยินชื่อวิศรุตก็ยิ่งสงสัย
อัศดงพาสโรชามารอที่มุมรับแขกอีกด้าน “ยังไงคุณสโรชารอที่นี่ก่อนนะคะ ดิฉันจะไปทูลเสด็จให้ แต่คงต้องให้เสด็จคุยธุระสำคัญเสร็จเสียก่อน” อัศดงเดินเลี่ยงออกไป
สโรชากระวนกระวายใจขึ้นมาว่าวิศรุตมาที่นี่ทำไมโดยไม่บอกตน สโรชาเห็นปลอดคนจึงตัดสินใจยอมเสียมารยาทเดินไปดูด้วยตัวเอง

วิศรุตกับม.ร.ว.หญิงประสงค์สมกราบแทบบาทพระองค์หญิงวิสุทธิโสภี เงยขึ้น พระองค์หญิงวิสุทธิโสภีทอดเนตรลงมาอย่างไม่อยากเชื่อ
“หญิงผิดไปแล้วเพคะ”
“นี่ชั้นทำกรรมอะไร ลูกหลานผู้หญิงถึงได้เป็นแบบนี้” พระองค์หญิงวิสุทธิโสภีทรงลุกหนี เดินช้าๆไปเกาะหน้าต่าง สูดหายใจลึกเพื่อรวบรวมพระสติ “อยากจะสมน้ำหน้าตัวเองนัก ลูกก็เป็นไปแล้วคนนึง นี่มาหลานสาวอีก จะตามรอยกันเหมือนต้องคำสาปรึไง”
“กระหม่อมกราบขอประทานพระกรุณา โปรดประทานอภัย กระหม่อมรักน้องหญิง กระหม่อมจะรับผิดชอบทุกอย่าง ไม่ให้น้องหญิงต้องเสียใจเหมือน.....”
“หญิงผิดเพคะท่านย่า แต่หญิงจะไม่ยอมให้ท่านย่าเสียพระทัยไปมากกว่านี้ เราจะแต่งงานกันเร็วที่สุด ขอท่านย่าประทานพระกรุณา อย่าทรงเรียกสินสอด..”
พระองค์หญิงวิสุทธิโสภีทรงยกพระหัตถ์ห้าม ไม่ให้พูดต่อ นอกห้องสโรชาเดินมองหาว่าวิศรุตและเสด็จพระองค์หญิงวิสุทธิโสภีคุยกันที่ไหน หันมาเห็นในห้องก็ชะงัก รีบเดินไปแอบฟัง ที่ด้านใน พระองค์หญิงวิสุทธิโสภีทรงลุกยืนอย่างเหนื่อยๆ แต่ยืดพระวรกายอย่างมีสง่า “เธอเป็นคนที่ฉันเคยเอ็นดูนะคุณวิศรุต แต่การที่เธอทำแบบนี้ ชั้นก็เสียใจ..แล้วก็เสียใจที่หญิงทำตัวล้ำเกินไป.. แต่เอาเถอะ ย่ามีบทเรียนจากหญิงกิรติโสภณแล้ว อะไรที่เกิดขึ้น ก็ต้องยอมรับมัน” เสด็จพระองค์หญิงวิสุทธิโสภีทรงหันมาทอดเนตรวิศรุต “เธอมาจัดการตามประเพณีให้เรียบร้อยแล้วกัน สินสอดฉันไม่เรียกร้อง หมั้นกันเงียบๆ จัดงานแต่งเล็กๆก็พอ ให้เร็วที่สุด ส่วนจะเข้ามาอยู่ที่นี่ หรือจะให้ประสงค์สมย้ายออกไป ตามใจเธอ.. ไปตกลงกัน”
“เป็นพระกรุณากระหม่อม”
ด้านนอกสโรชาน้ำตาร่วง ได้ยินทุกอย่าง อัศดงเดินผ่านมาพอดี “อ้าวคุณ ทำไมมาตรงนี้ล่ะค่ะ เสด็จยังคุยธุระไม่เสร็จเลย”
สโรชาแอบปาดน้ำตา “ฉันแค่จะมาบอกว่า ฉันคงไม่รบกวนเสด็จแล้วล่ะ” สโรชาเดินออกไปพร้อมน้ำตาอย่างเงียบๆ
อัศดงมองตามอย่างแปลกใจก่อนเดินเข้าไปคุกเข่าใกล้ๆเสด็จพระองค์หญิงวิสุทธิโสภี “อัสดงมาก็ดีแล้ว ฉันอยากขึ้นไปพัก”
“เมื่อครู่มีแขกอีกคนมาขอเข้าเฝ้าด้วยเพคะ”
“ใครกัน”
“คุณสโรชาเพคะ แต่เมื่อครู่เธอมาบอกว่าขอกลับก่อนค่ะ สงสัยจะไม่สบายน่ะเพคะ เห็นเธอตาแดงๆตอนเดินออกไป”
วิศรุตได้ยินชื่อสโรชาก็นิ่งงันไป รู้ทันว่าสโรชาคงได้ยินที่ตนพูดคุยกับเสด็จพระองค์หญิงวิสุทธิโสภี วิศรุตรู้สึกปวดใจและสงสาร สโรชาอย่างสุดหัวใจ ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมแอบมองปฏิกิริยาวิศรุต ก็รู้ทันทีว่าวิศรุตรักสโรชา แต่ความเห็นแก่ตัว ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมจึงทำนิ่งไว้

ทางเดินในวัง สโรชาเดินน้ำตานองหน้าไปตามทางเดิน ที่ดูเหมือนยาวไกลกว่าจะพ้นออกไปจากวังเทวาสถิตย์ได้

เวลากลางคืน บ้านวิศรุต วิศรุตเรียกทุกคนมารวมตัวกัน ทุกคนพากันแปลกใจว่ามีอะไรสำคัญ
“ฉันมีเรื่องสำคัญอยากให้ทุกคนช่วย ช่วงนี้เราอาจจะต้องหยุดงานที่โฮมสเตย์กันชั่วคราว แล้วผลัดกันไปช่วยงานที่วัง”
“ที่วังจะจัดงานใหญ่เหรอคะ ถึงต้องให้พวกเราไปช่วย”
“งานเล็กๆ แต่...ยังไงทางเราก็ควรไปช่วยด้วย”
ธารา จอห์นนี่ ริชาร์ดพากันตื่นเต้น
จอห์นนี่ระรื่น “แบบนี้พวกเราก็จะได้แต่งตัวหล่อๆกันอีกแล้วสิครับ เจ้จะได้เป็นสาวชาววังแล้วนะ”

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 12/4 วันที่ 20 ธ.ค. 58

ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทประพันธ์โดย ศรีทอง ลดาวัลย์
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทโทรทัศน์โดย พิมบงกช
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู กำกับการแสดงโดย ชุติกุล สุตสุนทร
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ผลิตโดย บริษัท กัสท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ควบคุมการผลิตโดย พอฤทัย ณรงค์เดช และ ม.ล.ปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ออกอากาศทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน 2558
ที่มา ไทยรัฐ