อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 12/4 วันที่ 25 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 12/4 วันที่ 25 ธ.ค. 58

“ทำไมพี่ต้องให้ฉันโกหกพ่อกับนายด้วย” พวงพูดกับเรืองเมื่ออยู่กันแค่สองคน “ถ้าพี่ขี่รถออกไปซื้อยา ก็บอกพวกเขาไปตรงๆก็ได้นี่”
“พวง เห็นมั๊ยว่าแค่นี้ พวกนั้นยังพากันแห่มาค้นถึงห้องพี่เลย ถ้าไม่ถูกเพ่งเล็งเลยมันจะดีกว่า” พวงไม่ตอบโต้ แต่ยังตะหงิดๆใจอยู่ มองเรืองอย่างสงสัย เรืองรีบแก้ตัว “พวง คนเราสมัยนี้มันขี้ระแวง ไม่ค่อยเชื่อใจกัน พี่ก็ต้องกันไว้ดีกว่าแก้สิ หรือว่า..พวงเองก็ระแวงพี่ด้วย?” พวงยังนิ่ง ครุ่นคิดอยู่ เรืองเข้ามากอดอ้อน “พวงคิดว่าพี่จะเป็นผู้ร้ายลอบฆ่าน้ารามได้ยังงั้นน่ะเหรอ นี่พวงมองพี่เป็นยังงั้นเหรอ”
พวงเจอดราม่าก็ใจอ่อน “ฉันเปล่านะพี่เรือง ก็แค่..สงสัยว่าทำไมพูดตรงๆไม่ได้ก็แค่นั้นเอง” เธอเห็นใจ จับมือเรือง“ถึงใครจะสงสัยพี่ แต่ฉันคนนึงล่ะที่เชื่อพี่”

เรืองหันมา หอมและทำหวานกับพวง “พี่ถึงได้รักพวงไงล่ะ ก็พวงแสนดีออกยังงี้ไง..” เรืองออดอ้อน และกอดพวงเอาใจ..พวงปลื้ม..เรืองโล่งอกที่กลบเกลื่อนเอาตัวรอดไปได้..



สีหนาทคุยกับรามกันแค่สองคน “ยังจับมือใครดมไม่ได้!! แต่ผมมั่นใจว่าต้องเป็นคนของไอ้อดิสร!! ฝีมือพวกมันแน่ๆ”
“มันคงแค้นผมเรื่องคุณน้อง” รามบอกกับสีหนาท “ครั้งนี้โชคดีที่รอดมาได้ คุณสิงห์ก็ต้องระวังตัวให้มากๆนะครับ ผมสงสัยว่าเรา..อาจจะมีหนอนบ่อนไส้”
“จากนี้ คงจะต้องจับตาดูกันให้ดีๆ ยิ่งใกล้หน้าฝน ยิ่งควบคุมยาก”
ทันใดไข่มาเคาะประตู สีหนาท รามนิ่งกันไป แล้วไข่เดินเข้ามา “สุมาเต๊อะเจ้าที่มากวน พอดีป้าจะมาบอกว่าคุณน้องออกไปโฮงแฮมแล้วนะเจ้าทีแรกก็บอกว่าบ่ไป๋ แต่จู่ๆก็ออกไป๋ซะยังงั้น ป้าเป็นห่วง เห็นบอกว่าจะกลับค่ำอีกด้วยเจ้า”
สีหนาท รามมองหน้ากัน เพิ่งจะพูดเรื่องผู้ร้ายกันอยู่แหมบๆ ทั้งรามและสีหนาทสีหน้าเริ่มเป็นห่วงขนิษฐา

ขนิษฐาตรวจตราความเรียบร้อยของห้องจัดเลี้ยง มีเลขาฯคอยจดงานอยู่ใกล้ๆ “ผ้านั่น” เธอชี้ไปที่ผ้าซึ่งแต่งโพเดียมและเวที “ต้องใช้สีฟ้า สีหน่วยงานของลูกค้านะ นอกนั้น ก็เรียบร้อยหมดแล้ว เธอกลับได้แล้วล่ะ”
“ค่ะคุณน้อง”
พนักงานชายอีกคนเดินเข้ามา “คุณน้องครับ รถที่ไร่มารอแล้วครับ”
ขนิษฐาชะงักไปอย่างแปลกใจ “รถที่ไร่ แต่ฉันไม่ได้สั่งเอาไว้นี่”
“น้าราม แกมารอคุณน้องได้สักพักแล้วล่ะครับ”
พอได้ยินชื่อรามชัดๆ ขนิษฐาก็สะดุ้งไปเบาๆ..สีหน้าคิดหนักขึ้นมา ทำไม ยิ่งหนี ถึงยิ่งจะหนีไม่พ้น!

พนักงานของโรงแรมมาบอกกับราม “คุณน้องบอกว่าต้องเคลียร์งานอีกหน่อย คงจะเลิกดึก ให้น้ากลับไปก่อนได้เลย”
รามฟังแล้วเป็นห่วง “แล้ว นี่คุณน้องจะกลับยังไงเหรอครับ?”
“ก็เห็นบอกว่าจะให้รถที่โรงแรมไปส่ง”
รามฟัง แล้วก็คิด...

ขนิษฐาวางแฟ้มงานในมือลง อาการเซ็งๆ เปิดแฟ้มนู้นแฟ้มนี้ดู ก็ทำไปจนหมดแล้ว ไม่มีอะไรเหลือให้ทำอีก ขนิษฐามองๆนาฬิกา ประมาณสามทุ่ม คิดว่าน่าจะได้เวลาแล้ว ก็ตัดสินใจลุกขึ้น หยิบกระเป๋าสะพาย ปิดไฟห้องทำงาน แล้วเดินออกไป..

ขนิษฐาเดินลงมาที่ชั้นล่างของโรงแรม มองไปเห็นพนักงานชายคนเดิมก็ถามขึ้น “รถฉันล่ะ”
ทันใดรามเดินออกมา.. ขนิษฐาหันไปเห็นรามก็อึ้ง ไม่นึกว่ารามจะยังอยู่! พอสบสายตาที่เป็นห่วงและจริงใจของราม ขนิษฐาก็หลบตา มองรามได้ไม่เต็มตา..
“พอดี น้ารามเค้าบอกว่า รอได้น่ะครับ ผมก็เลยให้คนขับรถของเรากลับไปแล้ว”
ขนิษฐาอึ้งไปเลย เมื่อได้ฟังแบบนั้นก็พูดไม่ออก.. สีหน้ากังวลและไม่สะดวกใจชัดขึ้นมา แต่กระนั้นก็ยังไม่แม้แต่อยากหันไปมองรามอยู่ดี..

ที่โรงพัก กชอยู่เวรดึกคุยมือถือกับสีหนาทอยู่ “คุณสิงห์แน่ใจแล้วเหรอครับ?”
ด้านหลังเสียงจ่ากำลังลงบันทึกคนเมาแล้วโดนต่อยมา “เมาแล้วปากเสียเนี่ย ทีหลังให้กินเหล้าอยู่กะไอ้บ็อกที่บ้านนะ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัว”
กชฟังสีหนาทต่ออย่างตัง้อกตั้งใจ ก่อนจะตัดสินใจ “งั้นก็ได้ครับ” กชวางสายจากสีหนาทลง แล้วเคาะนิ้ว รัวๆกับผนังที่อยู่ใกล้ๆอย่างกระตือรือร้น!

สีหนาทวางสายจากกช แล้วมองดูเอกสารของหนูนาที่ตัวเองหามาได้จากเว็บไซด์ “นารา.. หวังว่าพรุ่งนี้ เราจะได้รู้กันสักที !” สีหนาทคิด ตั้งใจเอาไว้

ขนิษฐากับรามนั่งเงียบกันมาในรถ ขนิษฐานั่งผินหน้า หันออกไปทางด้านหน้าต่าง ราวกับว่าจะพยายามไม่มอง และอยู่ให้ไกลรามมากที่สุด.. รามซึ่งปกติแล้วเป็นฝ่ายนิ่งกว่า ยังรู้สึกถึงความหน่วงในตอนนี้....รามเหลือบมองขนิษฐา ก็เห็นยังนั่งหันหน้าออทางหน้าต่างตลอด ไม่พูด ไม่คุย และไม่มองมาแม้แต่นิด..
รามถอนหายใจเบาๆ คิด แล้วมือเลื่อนไปเปิดเพลง...เสียงเพลงดังขึ้น ขนิษฐาเริ่มมีปฏิกิริยา.. เพราะมันคือซีดีเพลงที่เธอเคยเอามาเปิดในรถของรามแผ่นนั้นนั่นเอง” เพลงเก่าสไตล์ที่รามน่าจะชอบ แต่ความรู้สึกตอนนี้ที่ได้ฟังเพลงที่รามเปิด มันกลับบดบีบหัวใจ!! เพราะไม่อยากจะหวัง ไม่อยากจะนึกถึงโมเม้นท์ดีๆระหว่างกันอีกแล้ว
รามแก้ตัวเบาๆ “พอดีผม ยังไม่ได้เอาไปคืนคุณสักที” รามอธิบายแล้วก็นิ่ง...ขนิษฐาต้องต่อสู้กับความรู้สึกข้างในใจอย่างมาก
ขนิษฐาเม้มริมฝีปาก กลั้นใจมาก “ช่างเถอะค่ะ เพราะฉัน คงไม่ฟังเพลงพวกนี้อีกแล้ว”
รามฟังคำตอบของขนิษฐา แววตาปวดร้าวขึ้นแว่บหนึ่ง...สัมผัสได้ว่าเธอยังคงเจ็บปวดและมึนตึงต่อเขาอยู่..แต่แล้วรามก็ตั้งหน้าขับรถ ทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป โดยไม่กล้าพูดอะไรอีก..ขนิษฐาก็ผินหน้าแสร้งมองแต่ทิวทัศน์ภายนอก ทั้งที่มันมีแต่เพียงความมืด..

รถรามจอด ไฟหน้ารถดับลง....ปลดปล่อยคนที่อึดอัดใจสองคนลงมาได้เสียที..รามรีบเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ขนิษฐา ในขณะที่ขนิษฐารีบก้าวลงไม่ระวัง จึงชนกับประตูรถ กระเป๋าในมือตกลงพื้น รามก้มลงช่วยเก็บ พร้อมขนิษฐา มือของรามจับไปโดนมือขนิษฐาโดยไม่ตั้งใจ สองคนเงยหน้าขึ้นสบตากัน!!
รามรู้สึกตัวรีบปล่อยมือ ถอยหลังห่างออกไปอย่างรวดเร็วด้วยความเจียมตัวอย่างเคย “ขอโทษครับ”
ขนิษฐาสะกดใจกับท่าทีของราม หันหลังให้จะก้าวไปขึ้นเรือนใหญ่ และรามกำลังจะแยกตัวไปนั่นเอง ทันใดขนิษฐาก็หมดความอดทน หันมาบอกราม “น้ารามคะ” รามซึ่งนึกว่าขนิษฐาคงจะเมินและไม่พูดจากับตัวแล้วในวันนี้ หันกลับมาอย่างแปลกใจ ขนิษฐามองดูราม คล้ายกับการมองเป็นครั้งสุดท้าย มันช่างยากเย็น... มือต้องยึดราวบันไดเอาไว้ “ต่อไป..น้ารามไม่ต้องไปรับน้องที่โรงแรมแล้วนะคะ น้องจะให้คนที่โรงแรมมาส่งเอง”
“แต่คุณสิงห์ สั่งว่าให้ผมเป็นคนไปรับคุณน้อง”
ขนิษฐายิ่งปวดร้าว แล้วก็ยิ่งแน่ใจที่จะต้องตัด! “น้องขอยกเลิกคำสั่งนั้นค่ะ น้องจะ พูดกับพี่สิงห์เอง” เธอเอ่ยเสียงพร่า “น้ารามไม่ต้องห่วง..”
รามนิ่งไป แต่ไม่เห็นด้วย ยิ่งบอกว่าไม่ต้องห่วง ก็ยิ่งน่าห่วง “คุณน้องครับ ถ้าคุณยังโกรธผม เรื่องเมื่อวันก่อน ผมขอโทษ ผมผิดเอง แต่เราอย่าให้เรื่องนี้มาทำ..ให้คุณต้องไม่ปลอดภัย..”
ขนิษฐาแทรกขึ้นเลย “น้ารามไม่ผิด! ไม่ใช่ความผิดน้ารามหรอกค่ะ”
“ถ้ายังงั้น แล้วทำไม?” เขาถามอย่างไม่เข้าใจ “คุณน้องถึงจะไม่ให้ผมไปรับ”
ขนิษฐาฟังแล้วสะอึกไป เหลือที่กลั้น จะปิดบังต่อไปอีกแล้ว “ทำไมงั้นเหรอคะ?” เธอมองหน้าราม หัวใจแหลกสลาย “ก็เพราะน้อง..น้องหมดกำลังใจ หมดแรงสู้..” เธอส่ายหน้า “หมดหวัง! ที่จะให้น้ารามหันมามอง.. มองเห็นว่าน้องอยู่ตรงนี้!! กำลังมองน้ารามอยู่ มองด้วยความรักเต็มหัวใจ!”
“คุณน้อง..”
ขนิษฐาสุดจะกลั้นอีกต่อไป “แต่น้ารามไม่เคย ไม่เคยแม้แต่จะปรายตามาด้วยซ้ำ”
“คุณน้อง..คุณ..อย่าพูด...อีก..เลย..”
ขนิษฐาแทนที่จะหยุด ก้าวเข้ามาหาราม “น้ารามอายแทนน้องเหรอคะ?” เธอสะอื้นอย่างน่าสงสาร “อย่าเลยค่ะ แค่นี้น้องก็อายน้ารามมากพออยู่แล้ว ..อายที่ทำตัวเหมือนผู้หญิงหน้าด้าน! ป่าวประกาศบอกรักผู้ชายก่อนทั้งๆที่เค้าไม่เคยสนใจ!”
“ผม ผมไม่เคยคิด.. ต่อว่าคุณน้องแบบนั้น คุณ..อย่าโทษตัวเอง..”
“อย่าปลอบน้องเลยค่ะ น้องรู้ตัวดีว่ามันน่าอายแค่ไหน! ผู้ชายเค้าไม่รัก ไม่เห็นค่า! ก็ยังจะมาบอกรักเค้า ยังมีหน้าอยากจะให้เค้ารู้...ว่าน้อง..รัก.. รักน้าราม รักมาตั้งหลายปีแล้ว.. หัวใจของน้องเป็นของน้ารามคนเดียว!”
“คุณน้อง คุณ..คุณไม่ใช่คนไม่มีค่า ผมต่างหาก ที่ไม่มีค่า ไม่คู่ควรกับคุณ..”
“ไม่ค่ะ ถ้าน้ารามไม่มีค่า น้องคงไม่รัก ..น้ารามคอยเป็นห่วง คอยปกป้องน้องมาตลอด น้ารามอยู่ข้างน้อง..ในเวลาที่เสี่ยงที่สุด โดยไม่เคยหวังอะไรตอบแทนเลย” ขนิษฐาเต็มตื้นในอก “น้องรักน้ารามที่หัวใจ หัวใจที่มีค่าของน้าราม” รามอึ้งไป เพราะไม่มีใครที่เคยพูดแบบนี้กับเขามาก่อน “ถ้าค่าของคนเรามันวัดกันตรงที่ความดี สิ่งที่น้ารามทำให้น้อง ก็ทำให้น้ารามก็มีค่ามากที่สุด สำหรับน้องน้ารามมีค่า มากที่สุด แต่ แต่น้ารามก็ไม่เคยมองน้องเกินกว่าฐานะเจ้านายเลย! ยิ่งน้ารามดีกับน้องมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งทำให้...น้องเจ็บ เจ็บที่ได้แค่มองอยู่ใกล้ๆ แต่ไม่มีวันคว้าเอามาได้!” ขนิษฐาพูดออกมาอย่างหมดเปลือก หมดหัวใจ แล้วสะอึกสะอื้นออกมาอย่างน่าสงสาร...

สีหนาทเดินมาเมียงมองอย่างประหลาดใจ “ทำไมยัยน้องยังไม่ขึ้นมาอีก เสียงรถก็มาตั้งนาน....” สีหนาทมองผ่านๆไปเห็นบางอย่างเข้า ชะงัก...
รามคิดหนักกับสถานการณ์ที่อึดอัดตรงหน้า จะปลอบ จะพูดอย่างไรกับขนิษฐาดี “คุณน้อง.. พอเถอะนะครับ วันนี้คุณเหนื่อย และเครียดมามากแล้ว ขึ้นไปพักผ่อนหลับซะ พอตื่นขึ้นมา เราจะลืมเรื่องในคืนนี้กันให้หมด”
ขนิษฐาได้ยิน ยิ่งเจ็บเหมือนโดนมีดกรีดหัวใจ “ไม่!!!” ขนิษฐาโผเข้าไปกอดราม แล้วร้องไห้กับอก รามอึ้งไป “น้องไม่มีวันลืม” เธอสะอื้นไห้ “เพราะมันเป็นคืนเดียวที่น้องจะกล้าทำตามที่หัวใจของน้องบอก!” แค่คิดก็ทรมานใจแล้ว “พรุ่งนี้.. น้องคงมองหน้าน้ารามไม่ได้อีก” เธอยิ่งสะอื้นหนัก “น้อง...น้องจะเก็บทรงจำคืนนี้เอาไว้ จะจำเอาไว้กับใจของน้อง..” รามมองขนิษฐาที่ซบอกเขาร้องไห้อย่างหนัก..อย่างน่าสงสารมากๆ ขนิษฐาเห็นสีหน้าของราม ก็บอก “..นับจากนี้ไป.. น้องจะไม่กวนใจน้าราม จะพยายามไม่มาให้น้ารามเห็น น้องจะตัดใจ จะเชือดหัวใจตัวเอง ด้วยมือของน้อง” รามอึ้งกับอารมณ์อันเข้มข้นแสนทรมานของขนิษฐาในยามนี้ แล้วไม่ทันได้รู้ตัว ขนิษฐาเขย่งปลายเท้าขึ้น ริมฝีปากบางแตะถูกริมฝีปากเย็นเยียบ..ของราม “ลาก่อนค่ะ..น้าราม”
ขนิษฐายันตัวออกจากอกกว้างของราม หมุนกายจากไป รามยังเห็นหลังบางที่วิ่งจากไปไหวสั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้น แล้วค่อยๆหายลับขึ้นเรือนไป....รามอึ้งงัน ว้าวุ่นใจหนัก จะทำอย่างไรดี เท้านั้นกำลังจะขยับ
“อย่าตามไปเลยครับ” รามชะงัก หันมาก็เห็นสีหนาทที่ก้าวออกจากเงามืดมาหาเขา “ตอนนี้..ปล่อยให้ยัยน้องอยู่คนเดียวจะดีกว่า”
รามชะงัก มือกำแน่น...หยุดเท้าที่จะก้าวตามไปเสีย!!

ขนิษฐาเข้ามาในห้องของตัวเอง ปิดประตู... สะอึกสะอื้น หันไปก็เห็นต้นกุหลาบที่หน้าต่าง ขนิษฐามองกุหลาบผ่านม่านน้ำตา... แล้วทรุดตัวลงร้องไห้อย่างหนัก

รามก้มหน้าบอกสีหนาทอย่างละอายใจ “ผมเสียใจครับ คุณสิงห์ พรุ่งนี้ผมจะเก็บข้าวของ และออกไปจากที่นี่..”
สีหนาทอึ้งไป “นี่จะตัดเชือกกันเลยเหรอครับ” รามนิ่งเงียบไม่ตอบ สีหนาทคิด และตัดสินใจว่าถึงเวลาแล้วที่ต้องพูด “น้ารามจำได้รึเปล่าครับ ว่ามาทำงานกับผมกี่ปีแล้ว ?”
รามนิ่งไป ก่อนบอก “ก็..ร่วมๆเจ็ดปี”
“ตลอดเจ็ดปี ผมเห็นทุกๆสองสามเดือนน้ารามจะต้องส่งจดหมายหนึ่งฉบับ แต่..ไม่เคยมีจดหมายตอบมาแม้แต่ฉบับเดียว ผมรู้ว่าน้ารามเคยมีครอบครัว มีลูก มีเมีย และทุกวันนี้น้ารามยังรักยังห่วงใยพวกเค้าอยู่ จดหมายนั่นก็คงส่งไปหาพวกเขา” รามฟังสิ่งที่สีหนาทพูด แล้วมันบีบในใจเหลือเกิน “แต่เจ็ดปีที่นี่ อีกแปดปีที่น้าอยู่ในคุก..15ปี!! ไม่เคยมีใครติดต่อมาหาน้าเลย ผมถามจริงๆ นี่หรือครับครอบครัว นี่หรือความรัก แล้วน้ายังจะฝังตัวเองอยู่กับอดีตไปอีกทำไม!!” สีหนาทเจ็บใจและทุกข์ร้อนแทนรามอย่างมาก “น้าจะไม่ดิ้นรนทำอะไรเพื่อเวลาที่เหลือของตัวเองบ้างเลยเหรอ น้าจะอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆน่ะเหรอ”
“ผม..ผมทำอะไรไม่ได้! สำหรับพวกเขา ผมมันไม่มีตัวตนอีกแล้ว!!”
“จะไม่มีได้ยังไง ก็น้ารามส่งจดหมายไปให้เขาตลอดเวลา!”
“ผมมันคนขี้คุก แม่ของยัยหนู เค้าก็รังเกียจผม ส่วนยัยหนู.. แกคงคิดว่าผมตายไปนานแล้ว”
“ถ้ายังงั้น มันก็ถึงเวลาแล้ว ที่ลูกของน้าจะได้รู้สักที! ว่าพ่อของตัวเองยังไม่ตาย”
รามสะดุ้งขึ้นทันที ส่ายหน้า “ไม่.. ไม่ครับคุณสิงห์ ยัยหนูแกจะรู้ไม่ได้ ลูกอยู่ดี อยู่สูง เป็นลูกหลานคนดีมีตระกูล มีอำนาจวาสนา ผมจะไม่มีวันดึงแกให้ต่ำลงมาเพราะมือผม! ถ้าคนอื่นเค้ารู้ ว่ายัยหนู..แกมีพ่ออย่างผม แกจะต้องอับอายขายขี้หน้าคนเค้าสักแค่ไหน ให้แก..เข้าใจว่าผมตายไป..ตายไปน่ะดีแล้ว..” รามพูดอย่างปวดร้าวน่าเวทนาอย่างที่สุด

ที่ห้องพักหนูนา หนูนานั่งอ่านจดหมายพ่อ ลดจดหมายลงกอดไว้กับอก..ภายใต้แสงไฟตั้งโต๊ะสลัว เยื้องไปตรงที่นอนเห็นว่าแป้นหลับไปแล้ว...

รามเจ็บปวดเหมือนเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงใจ ที่ต้องฝืน ฝืนตัวเองไว้เพื่อปกป้องชื่อเสียงของนารา แต่สีหนาทยังคงไม่เห็นด้วย
“น้ารามครับ การที่คนเราจะตกต่ำลงมา ไม่ได้อยู่ที่ว่า พ่อแม่ของเราเป็นใครหรอกนะครับ และไม่ว่าใคร ก็เคยทำผิดพลาดกันมาทั้งนั้น..”
รามส่ายหน้า ไม่ยอมรับ “คุณสิงห์ยังไม่มีลูก... ไม่เข้าใจหรอกครับ ว่าคนเป็นพ่อ อยากจะปกป้องลูกมากแค่ไหน”
“ครับ น้าราม ผมยังไม่มีลูก แต่ผมแน่ใจว่าถ้ามี ผมคงไม่ปกป้องลูกด้วยการหันหลังให้แกนานถึงสิบห้าปี!”รามชะงัก ด้วยน้ำเสียงและท่าทีที่หนักแน่นของสีหนาท “ลูกของผม ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ผมจะอยู่ข้างๆแก คอยให้ความรักและเลี้ยงดูแก คอยปลอบ..เวลาแกร้องไห้ ให้กำลังใจ..เวลาที่แกอ่อนแอ ผมจะสอน..ให้แกรู้จักความรัก รู้จักให้อภัย รู้จักสิ่งผิดชอบชั่วดีต่างๆ และอธิบายให้แกฟัง ถ้าผมเคยทำผิดพลาดอะไรไป..” ขณะที่รามฟังสีหนาท หัวใจที่หุ้มไว้ด้วยเกราะหนาของความกลัวก็ถูกเขย่าจนสั่นสะเทือนภายในไปทั่ว!! “และที่สำคัญ ผมจะให้แก..ได้รู้จักความหมายของคำว่าพ่อ ให้แกรู้ ว่าความรัก ความอบอุ่นจากพ่อ มันเป็นยังไง”
รามนิ่งอึ้ง คำพูดของสีหนาทเหมือนเหล็กแหลมแดงร้อนที่จี้เข้าตรงจุดอ่อนกลางใจ!! ซ้ำแล้วซ้ำเล่า!!! รามเจ็บ จุกซะจนดวงตาร้อนผ่าววว อับอายจนต้องผินหน้าหนีไป ไม่กล้าให้สีหนาทเห็นหยาดน้ำที่คลอขึ้นมาในสองตา แต่น้ำตาก็ยังคงไหลออกมา จนรามต้องปาดป้ายหยาดน้ำนั้นออกเสีย....“..คุณสิงห์..สิบห้าปีที่ผมพยายามจะปกป้องลูก มันกลายเป็นว่า ผมทอดทิ้งแกยังงั้นน่ะเหรอ”
สีหนาทเห็นรามตำหนิตัวเอง ก็ให้กำลังใจ “น้าราม ผมเชื่อว่าลูกสาวของน้าเค้าจะเข้าใจในเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น ที่มันไม่มีใครอยากให้เป็นแบบนี้” เขาคิดแล้วบอก “แต่สำหรับผู้หญิง ที่เค้ารังเกียจน้าคนนั้น ผมไม่มีอะไรจะแนะนำ นอกจากจะบอกว่า ผมเห็นด้วยกับยัยน้องว่า น้ารามเป็นคนที่มีค่า เพราะฉะนั้นอย่ามัวเสียเวลาให้กับคนที่ไม่รู้ค่าของน้ารามอีกเลย”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 12/4 วันที่ 25 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ