อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 12/5 วันที่ 20 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 12/5 วันที่ 20 ธ.ค. 58

“งานเล็กๆ แต่...ยังไงทางเราก็ควรไปช่วยด้วย”
ธารา จอห์นนี่ ริชาร์ดพากันตื่นเต้น
จอห์นนี่ระรื่น “แบบนี้พวกเราก็จะได้แต่งตัวหล่อๆกันอีกแล้วสิครับ เจ้จะได้เป็นสาวชาววังแล้วนะ”
ประพันธ์สังหรณ์ใจไม่ค่อยดี “งานอะไรเหรอครับ ทำไมพวกเราต้องไปด้วย”
“งานหมั้นของฉันกับคุณหญิงประสงค์สม”
“งานหมั้น!!” ทุกคนพากันช็อกไปตามๆกัน

อีกมุมบ้านวิศรุต ธาราลากอธิปและประพันธ์มาอีกด้าน สุทิศ จอห์นนี่และริชาร์ดรีบตามมาด้วย
“นี่มันอะไรกัน ไหนว่าจะไปเปิดโปงไอ้คนที่มันแอบอ้างเป็นคุณวิศรุตที่วัง ไหงกลายเป็นงานหมั้นงานแต่งขึ้นมาแทน นี่มันหนังคนละม้วนเลยนะยะ”


“ฉันจะไปรู้ได้ไงพี่ ก็คุณสโรชาเขาบอกว่าจะไปทูลเสด็จเรื่องตัวจริงตัวปลอมด้วยตัวเอง”
ธาราหันมามองประพันธ์อย่างคาดคั้นด้วยสายตา
ริชาร์ดงง “นี่พวกเราตกข่าวอะไรไปหรือเปล่าเนี่ย”
“ใครก็ได้อัปเดทหน่อย จอห์นนี่ไม่เข้าใจ”
“ขอเวลาสืบราชการลับก่อน” ประพันธ์รีบหยิบโทรศัพท์มือถือเดินเลี่ยงออกไปเพื่อโทรหาน้ำมนต์
“ปวดหัว ไอ้เราก็คิดว่าคุณวิศรุตกับคุณสโรชาจะลงเอยกัน ไหงหักมุมเป็นคุณหญิงไปได้เนี่ย...” สุทิศสงสัยจากเหตุการณ์ที่เจอม.ร.ว.ประสงค์สมกับชัยบดี “หรือว่า...”
ทุกคนเข้ามาล้อมสุทิศเอาไว้ ธาราคาดคั้น “หรือว่าอะไร รู้อะไรดีๆรีบคายออกมาเลยนะ”
“ไม่รู้ ฉันไม่รู้อะไรทั้งนั้น” สุทิศจะหนี
“จอห์นนี่ ริชาร์ด จับไว้” จอห์นนี่ ริชาร์ดรีบจับตัวสุทิศไว้
สุทิศพยายามดิ้น ดูชุลมุน “มาจับฉันทำไม ฉันไม่รู้เรื่อง”

ศาลาริมน้ำ วิศรุตยืนเหม่อมองออกนอกศาลา นึกถึงคำพูดอัศดงเมื่อกลางวัน
“เมื่อครู่มีแขกอีกคนมาขอเข้าเฝ้าด้วยเพคะ”
“ใครกัน”
“คุณสโรชาเพคะ แต่เมื่อครู่เธอมาบอกว่าขอกลับก่อนค่ะ สงสัยจะไม่สบายน่ะเพคะ เห็นเธอตาแดงๆตอนเดินออกไป”
วิศรุตยกดอกพลับพลึงในมือขึ้นมามองอย่างเศร้าๆ

สโรชานั่งกอดเข่ามองพระจันทร์บนท้องฟ้า น้ำตาไหลรินอย่างเศร้าใจอยู่เช่นกัน พิสิฐและลัดดายืนดูสโรชาอยู่ห่างๆ อย่างเป็นห่วง
“คุณวิศรุตทำไมถึงทำแบบนี้ล่ะค่ะ ไหนคุณว่าเขาเป็นคนดี เป็นสุภาพบุรุษ แต่นี่อะไรมาหลอกให้ลี่รัก อยู่ๆก็จะไปแต่งงานกับอีกคน ผู้ชายนะผู้ชายเชื่อถือไม่ได้จริงๆ”
พิสิฐร้อนตัว “อย่าเหมารวมอย่างนั้นสิคุณ ผู้ชายไม่ได้เป็นแบบนั้นทุกคนสักหน่อย ส่วนเรื่องวิศรุต ผมคงต้องปล่อยให้เจ้าลี่มันแก้ปัญหาหัวใจด้วยตัวเองแล้วล่ะ” พิสิฐถอนใจ ทำได้แค่มองดูห่างๆ

ห้องทำงานสโรชา สโรชานั่งเหม่อ ไม่ได้ฟังนารีที่รายงานเรื่องงานเลยสักนิด
“คุณสโรชาคะ คุณสโรชา”
สโรชาได้สติ “คะ คุณนารีว่าไงนะคะ”
น้ำมนต์ยืนดูเพื่อน จิตใจไม่อยู่กับตัวที่ประตูอย่างเป็นห่วง “คุณนารีพูดอะไรไป ตอนนี้สมองเจ้าลี่มันก็ไม่รับรู้หรอกค่ะ”
“งั้นดิฉันค่อยมาอีกทีละกันค่ะ” นารีเดินออกไป สโรชาได้แต่นั่งซึม
“แกจะนั่งซึมแบบนี้อีกนานไหมลี่”
“ขอโทษนะน้ำมนต์ ฉันอยากอยู่คนเดียว”
“แกอยู่คนเดียวแล้วจะได้อะไรขึ้นมา แกไม่สงสัยเหรอว่าทำไมจู่ๆคุณวิศรุตถึงจะไปแต่งงานกับคุณหญิงประสงค์สม ทั้งๆที่เขากับแกรักกัน”
“พอเหอะน้ำมนต์ เขาไม่ได้รักฉัน ฉันได้ยินกับหู เขาวางแผนจะจัดงานหมั้น จะแต่งงานกัน แค่นั้นก็น่าจะพอแล้วไม่ใช่เหรอ”
“เฮ้ย แต่ฉันว่า...”
สโรชาลุกขึ้น “ถ้าแกไม่ไป ฉันจะไปเอง” สโรชาจะเดินไปแต่ชนกับกองเอกสารบนโต๊ะหล่นกระจายเต็มพื้น มีกระดาษโน้ตที่วิศรุตเคยเขียนไว้ให้ หล่นอยู่ที่พื้นด้วย สโรชาก้มลงหยิบกระดาษโน้ตขึ้นมา หันไปมองแจกันเล็กๆที่ตอนนี้ว่างเปล่าไม่มีดอกพลับพลึงอีกแล้ว สโรชาอ่านข้อความ “สิ่งที่คุณเห็น มันไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด อย่าเข้าใจผิด วิศรุต”
“แกเคยเข้าใจผิดมาครั้งนึงแล้วนะ ครั้งนี้แกก็ควรจะถามจากปากเขาตรงๆอีกครั้ง”
สโรชาทบทวนตัวเองว่ายังไม่เคยถามวิศรุตจริงๆว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ที่บ้านวิศรุต ธาราส่งเสียงนำขบวนสองลิงมาจากบนเรือน พร้อมอุปกรณ์ทำความสะอาด “เรียบร้อยละค่ะ สามลิง ขึ้นไปช่วยทำความสะอาด ปิดห้องพักทุกห้องเรียบร้อยตามสั่ง”
“ทำไมต้องปิดห้องพักด้วยล่ะครับ แค่คุณวิศรุตจะแต่งงานไม่เห็นต้องปิดกิจการเลย”
“ชั่วคราวน่ะ ฉันไม่อยากให้ทุกคนต้องเหนื่อย”
ริชาร์ดอยากรู้ “แล้วพวกเราต้องไปที่วังเมื่อไหร่ครับ”
ธาราหมั่นไส้ “ตื่นเต้นอยากจะไปเช้าวังเหลือเกินนะแกน่ะ”
“ก็คนมันไม่เคยนี่เจ๊ แล้วงานแต่งคุณวิศรุตจะแต่งที่วังด้วยหรือเปล่าครับ”
สโรชาเดินเข้ามาได้ยินที่ริชาร์ดพูดพอดี สีหน้าเจ็บปวดกับสิ่งที่ได้ยิน
ธาราเห็นสโรชาเข้ามาก็ตกใจ ตีปากริชาร์ด “พูดมาก เสร็จงานแล้วก็ไปทำงานอื่นต่อ” ธาราลากริชาร์ดและจอห์นนี่ออกไป เพื่อให้วิศรุตได้อยู่กับสโรชาตามลำพัง
วิศรุตหันไปเห็นสโรชามาหาก็ยิ่งรู้สึกผิด

น้ำมนต์อยู่กับประพันธ์ กระวนกระวายใจเป็นห่วงเพื่อน จะตามไปดู ประพันธ์รีบดึงไว้ “คุณจะไปไหน”
“ฉันจะไปดูเพื่อนฉันน่ะสิ ช่วงนี้ยิ่งเอ๋อๆ ไม่รู้จะพูดจารู้เรื่องหรือเปล่า”
“เรื่องความรักเขาไม่ต้องพูดอะไรกันมากหรอกคุณ เขาใช้นี่ๆ” ประพันธ์ชี้ที่หัวใจ
“ก็เพราะใช้นี่ไง” น้ำมนต์จิ้มที่อกประพันธ์อย่างแรง “เพื่อนฉันถึงได้ถูกเจ้านายคุณทำให้น้ำตาตกใน บอกไว้เลยนะถ้าคุณทำแบบเจ้านายคุณล่ะก็ เตรียมจองศาลาไว้เลย”
ประพันธ์หน้าเหยเก ทั้งเจ็บอกทั้งกลัวอารมณ์น้ำมนต์

ที่เรือนพลับพลึง วิศรุตและสโรชาต่างมองกันต่างรู้สึกปวดใจที่อยู่ความรักก็มีอุปสรรคมาขวางกั้น
สโรชายื่นกระดาษโน้ตให้วิศรุต “ครั้งก่อนฉันเข้าใจผิด แต่ครั้งนี้ฉันแค่อยากรู้ว่าฉันไม่ได้เข้าใจผิด ใช่ไหมคะ”
วิศรุตรับกระดาษโน้ตมาพูดไม่ได้เต็มปาก “ผมกำลังจะหมั้นกับคุณหญิงประสงค์สมจริงๆ”
สโรชาได้ยินวิศรุตยืนยัน น้ำตาที่กลั้นไว้ก็ร่วงลงมาทันที “แล้วสิ่งที่คุณบอกฉันคืนนั้น มันเป็นเรื่องโกหกงั้นสิ”
สโรชางอนจะเดินหนี วิศรุตคว้าแขนสโรชาไว้แล้วดึงเข้ามากอดแนบตัวอย่างถ่ายทอดความรู้สึกในใจออกไปผ่านอ้อมกอดนั้น สโรชานิ่งงันไปอย่างไม่คาดคิด รู้สึกอบอุ่นใจจนเผลอกอดตอบไป วิศรุตจ้องตา สโรชาอย่างแน่วแน่ ก้มลงมาจนหน้าผากชิดกัน “แค่นี้ชัดเจนพอไหมครับ”
สโรชาอมยิ้มเขิน รู้สึกชัดเจนในใจว่าวิศรุตก็รักตนเช่นกัน

สโรชามองวิศรุตอย่างผิดหวังและเสียใจ วิศรุตก็เสียใจไม่แพ้กัน ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมเดินเข้ามาเห็นวิศรุตอยู่กับสโรชา ก็หวั่นใจ กลัววิศรุตจะเปลี่ยนใจเรื่องตน ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมตัดสินใจเดินไปปัดแก้วตั้งโชว์บนโต๊ะแถวนั้นให้หล่นลง สโรชาและวิศรุตได้ยินเสียงของหล่นก็หันไปมอง ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมแกล้งเหมือนจะเป็นลมเกาะโต๊ะแถวนั้นเอาไว้
วิศรุตตกใจ “คุณหญิง เป็นอะไรไปครับ” วิศรุตรีบตรงไปประคองม.ร.ว.หญิงประสงค์สมเอาไว้ ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมแกล้งเป็นลม “คุณหญิง” วิศรุตจำใจต้องอุ้มม.ร.ว.หญิงประสงค์สมเข้าไปด้านใน
สโรชาได้แต่ยืนอึ้งมองภาพนั้นอย่างยิ่งเจ็บปวด

มุมโซฟา ธาราเอายาหอมถ้วยเล็กๆให้ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมดื่ม “ขอบใจจ้ะ”
“มีอะไรก็เรียกธาราได้ตลอดนะคะ” ธาราเดินออกไปพลางลอบมองวิศรุตและม.ร.ว.หญิงประสงค์สมอย่างไม่เข้าใจว่ามาลงเอยกันได้ไง
“คุณหญิงไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมครับ”
“ค่ะ หญิงดีขึ้นมากแล้ว ต้องขอโทษคุณวิศรุตด้วยนะคะ หญิงเองก็ไม่ได้อยากจะอ่อนแอแบบนี้เลย” ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมทำหน้าเศร้า
วิศรุตจับมือม.ร.ว.หญิงประสงค์สม “อย่าคิดมากเลยครับ ช่วงนี้คุณหญิงควรรักษาสุขภาพไว้ให้ดี ถ้าเกิดวันหมั้นไม่สบายขึ้นมาจะแย่นะครับ”
ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมได้ยินวิศรุตพูดแบบนั้นก็สบายใจขึ้นทันที จับมือวิศรุตกลับแน่น “ค่ะ หญิงจะดูแลตัวเองให้ดี วันงานของเราจะต้องผ่านไปด้วยดี ขอบคุณนะคะคุณวิศรุต”
วิศรุตยิ้มให้ม.ร.ว.หญิงประสงค์สม ยิ้มแต่ดวงตากลับเศร้าอยู่ลึกๆ

สโรชาหน้าเศร้าเดินออกมา น้ำมนต์ผละจากประพันธ์รีบเข้าไปหา “ลี่คุยกับคุณวิศรุตแล้วใช่ไหม”
“ไม่มีอะไรต้องถามกันอีกแล้วล่ะ ทุกอย่างมันชัดเจนแล้ว” สโรชาเดินหนีออกไป
“เฮ้ย ลี่ รอฉันด้วย” น้ำมนต์บอกกับประพันธ์ “ฉันไปดูเพื่อนฉันก่อนนะ” น้ำมนต์รีบตามสโรชาออกไป
“ชัดเจน จบแบบไม่สวย” ประพันธ์ส่ายหน้า กลุ้มใจกับความรักของเจ้านาย
ที่วังเทวาสถิตย์ คนในวังกำลังช่วยกันทำความสะอาดและจัดสถานที่สำหรับวันงานหมั้น มีราตรีคอยคุมงาน ชัยบดีเดินเข้ามามองไปรอบๆอย่างสงสัย “ทำอะไรกันน่ะ อย่างกับจะมีงานอะไรในวัง”
“ใช่ค่ะ อีกสองวันจะมีงาน” ราตรีตอบ
“งานอะไร” ทุกคนพากันก้มหน้าไม่กล้าตอบ “เอ้า อยู่ๆก็กลายเป็นใบ้กันหมด งานนี้เป็นความลับมากหรือไง ถึงบอกใครไม่ได้”
เสด็จพระองค์หญิงวิสุทธิโสภีเสด็จเข้ามา มีอัศดงและทิวาคอยตามใกล้ชิด “ยายไม่ให้พูดเอง”
“ท่านยาย แม้แต่หลานก็รู้ไม่ได้หรือกระหม่อม”
“ตอนนี้ก็ควรจะรู้ได้แล้วล่ะ จะได้เตรียมตัวช่วยรับแขก”
“แล้วมีงานอะไรหรือกระหม่อม”
“งานหมั้นหญิงประสงค์สม”
ชัยบดีนิ่งงันไปอย่างไม่คาดคิด ตาลุกวาวด้วยความโกรธ

ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมส่งรายการอาหารสำหรับเลี้ยงในงานหมั้นให้สโรชา “งานหมั้นของหญิงออกจะรวดเร็วไปหน่อย ก็เลยอยากให้ทางโรงแรมคุณสโรชาช่วยเตรียมอาหารและของว่างให้ คงไม่เป็นการรบกวนเกินไปนะคะ”
สโรชาฝืนยิ้ม “ไม่หรอกค่ะ”
“ยังไงวันนี้หญิงขอเชิญคุณสโรชาด้วยนะคะ หญิงถือว่าคุณก็เหมือนเพื่อนสนิทคนหนึ่งของหญิง ท่านย่าก็เห็นชอบที่จะเชิญคุณด้วย คุณสโรชาคงไม่ติดอะไรใช่ไหมคะ”
“งานหมั้นของคุณหญิง ยังไง....ฉันก็ต้องไปให้ได้ค่ะ”
ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมยื่นมือไปจับมือสโรชาไว้ อย่างอยากย้ำให้สโรชารู้ “ขอบคุณคุณสโรชานะคะ ที่ยินดีกับงานหมั้นของหญิงกับคุณวิศรุต เมื่อก่อน หญิงเข้าใจว่าคนอย่างหญิง คงไม่มีใครสนใจ เพราะใครๆก็คงชอบผู้หญิงเก่ง ปราดเปรียว สวยสมบูรณ์แบบ แต่ตอนนี้หญิงมีคุณวิศรุต ชีวิตหญิงคงไม่ต้องการอะไรอีก” สโรชายิ่งรู้สึกเจ็บลึก คงไม่สามารถดึงวิศรุตกลับมาได้อีกแล้ว เสียงโทรศัพท์ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมดังขึ้น “คุณวิศรุตโทรมาค่ะ ยังไงหญิงฝากเรื่องอาหารด้วยนะคะ”
“ค่ะ”

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 12/5 วันที่ 20 ธ.ค. 58

ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทประพันธ์โดย ศรีทอง ลดาวัลย์
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทโทรทัศน์โดย พิมบงกช
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู กำกับการแสดงโดย ชุติกุล สุตสุนทร
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ผลิตโดย บริษัท กัสท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ควบคุมการผลิตโดย พอฤทัย ณรงค์เดช และ ม.ล.ปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ออกอากาศทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน 2558
ที่มา ไทยรัฐ