อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 13/4 วันที่ 26 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 13/4 วันที่ 26 ธ.ค. 58

“พ่อกับแม่ จริงๆแล้วเราสองคน ไม่ควรจะต้องมาเจอกัน”
ท้องถนนในชนบทย่านบ้านเก่าของราม รถสปอร์ตเปิดประทุนแล่นฉิวมาบนทางสายเล็กๆ รัศมีในวัย 18 ท่าทางรั้นและเอาแต่ใจ ขับรถเล่นอย่างคะนองมือเท้า
“ตอนนั้นรัศมีเพิ่งจบไฮสคูลมาจากคอนแวนต์ และตามคุณตาของหนูมาพักผ่อนที่บ้านพักตากอากาศของเพื่อนคุณตา ไม่ไกลจากบ้านสวนของพ่อ”
ในสวนของราม รามกำลังติดตั้งสปริงเกอร์เองในสวนผลไม้ รามเป็นเด็กหนุ่มอายุประมาณ 20 กว่าๆรูปร่างหน้าตาดี บุคลิกแมนเต็มตัว ดูเด่นสะดุดตา ท่าทางฉลาด คล่องแคล่ว ดูแบบสปริงค์เกอร์จากตำรา กำลังช่วยกันต่อท่อกับพ่อ โดยรามเป็นคนไกด์พ่ออีกที

“ส่วนพ่อเพิ่งเรียนจบปริญญาทางด้านเกษตรมา และเอาความรู้กลับมาพัฒนาสวนของที่บ้าน”


แต่แล้วรามก็ได้ยินเหมือนเสียงอะไรสักอย่างดังอยู่ข้างนอกรั้วบ้าน รามเดินออกไปดู แต่ละก้าวที่ย่างออกไป ค่อยๆมองเห็น กระโปรงลูกไม้ที่สาดส่าย...เอวบาง เรือนร่างระหงของหญิงสาวสูงศักดิ์ เรือนผมหยักสลวย จนเมื่อรัศมีผินใบหน้ามา กลางแดดบ่ายที่ร้อนระอุ กลับมีสิ่งที่เจิดจ้ายิ่งกว่าแสงแดด ดวงหน้านั้นสวยบาดจิตบาดใจ จนรามยืนอึ้ง...ในสายตาราม..รัศมีเหมือนกับภาพฝันที่ล่องลอยอยู่กลางเปลวแดด....มากกว่าจะเป็นความจริง
รัศมีมองมาที่ราม ดวงตาเหย่อหยิ่งนั้น เมื่อได้เห็นรามในวัยหนุ่ม หน้าตาคมเข้มหล่อเหลา และชายคนนั้นชะงักไปเพียงเล็กน้อย ไม่สะทกสะท้านต่ออำนาจความงามของเธอจนรุ่มร่ามลุกลนอย่างหนุ่มอื่นๆที่เคยพบมา เขาดูสุขุม และสุภาพบุรุษเต็มร้อย เมื่อเข้ามาเสนอให้ความช่วยเหลือเธออย่างสุภาพ ทำให้ท่าทีเย่อหยิ่งของรัศมีค่อยคลายลง
รามช่วยดูยางรถให้รัศมี รัศมีลอบมองรามอย่างพอใจ ที่ข้างแก้มของราม เหงื่อซึมออกมารัศมีเอาผ้าเช็ดหน้ามาซับให้...ใกล้ชิด.. รามเกรงใจ แต่รัศมีไม่ถอยออก กลับเข้าไปซับหน้าให้ใกล้กว่าเดิมอย่างไม่ถือเนื้อถือตัว เนื้อเสียดเนื้อ ตาสบตา... เคมีของหนุ่มสาวที่ติดเนื้อต้องใจกันประทุขึ้น..อุ่นระอุยิ่งกว่าแดดบ่ายของวัน

“ตอนนั้น เราต่างเข้าใจว่า มันเป็นความรัก
รามยืนรออยู่ที่นอกรั้ว รัศมีหลบออกมาหาราม เห็นว่ามีน้ำตานองหน้า รามตกใจรีบปลอบขวัญ
“และยิ่งรักเราถูกขัดขวาง เราก็ยิ่งไม่ยอมให้ใครมาพราก
สองคนคลอเคลียกันที่ใต้ร่มไม้ รามกอดปลอบใจรัศมี เห็นว่ารัศมีอ้อนรามมาก รามก็มองรัศมีอย่างทั้งสงสาร และหลงใหลหมดใจ
“รัศมีมั่นใจมากกว่าคุณวรรณไม่มีทางตัดพ่อตัดลูก เธอจึงหนีมาอยู่กับพ่อ โดยคิดว่าหลังจากมีหลานสักคนนึงแล้ว คุณวรรณก็จะยอมยกโทษให้และรับเธอกลับเข้าบ้าน”
รัศมีมาอยู่กับราม รามถือกระเป๋าให้ สองคนมีความสุข
“แต่ว่า...แม่คิดผิด” หนูนาเอ่ยเศร้าๆ มองตาราม รามพยักหน้า

รัศมีตะโกนใส่โทรศัพท์ ขณะที่ด้านหลังรามกำลังอุ้มลูกน้อย หนูนาในวัยแบเบาะเพิ่งเกิดไม่นาน รามปลอบลูกที่ร้องจ้าอย่างใจเย็น “ให้คุณพ่อมาคุยกับฉัน บอกคุณพ่อซิ ไปบอก นี่อย่ามาวางหูใส่ฉันนะ” รัศมีโมโห แล้วได้ยินเสียงเด็กร้องไม่หยุด หันไปตวาดแหว “เอ๊ะ! นี่จะแหกปากไปถึงไหน หนวกหู”
“รัศ ลูกไม่รู้เรื่องอะไรด้วยนะ” รัศมีมองรามอย่างโกรธ แค้นมากที่รามไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้ รามอุ้มลูกหลบออกไปจากที่ตรงนั้น ให้ไกลจากรัศมี แล้วโอ๋ลูก “ไม่เป็นไรนะลูก ไม่เป็นไรนะ...นารา” รามโอ๋ลูก ปลอบลูก เห็นแววตาของรามเต็มไปด้วยความรักความเอ็นดูยัยหนูมากมาย..
“ในช่วงแรกๆ สวนของเราทำกำไรดี พ่อก็พอจะหาสิ่งที่รัศมีเค้าต้องการให้ได้”
รัศมีทาลิปติก ใส่ต่างหู แต่งตัวสวยเช้ง เห็นถุงของร้านเสื้อ และเสื้อผ้าใหม่ๆวางกองไว้อีกหลายชุด นาราขวบกว่ามาเกาะแขนแม่ร้องไห้จะกินนม รัศมีดันลูกออกอย่างรำคาญ รามต้องมาเอาลูกออกไป
รามพานาราที่กำลังดูดนมขวดไปฝากแม่ที่กำลังทำครัว แม่ของรามรับหลานมาลูบหัวอย่างเอ็นดู แล้วให้หนูนานั่งเล่นที่แคร่ในครัว รามกับพ่อออกไปทำสวนด้วยกัน
รามเหลือบมองขึ้นไปบนเรือน เห็นรัศมียังคงแต่งตัวกรีดกรายไม่เสร็จ
“แต่เราไม่ได้โชคดีเสมอไป”
จานชามถูกปาลงบนพื้น!!! รัศมีเกรี้ยวกราดใส่ราม รามจูงลูกหลบข้างหลัง คอยห้ามรัศมีให้ใจเย็น
“ตอนหนูอายุได้สามขวบ สวนเราโดนน้ำท่วม ขาดกำไรแล้วยังเป็นหนี้ธนาคาร ข้าวของก็พังเสียหายไปหลายอย่าง แต่รัศมียังต้องการทุกอย่างเท่าเดิม”
“ผมตามใจคุณตลอดนะรัศมี แค่ช่วงนี้ จะช่วยประหยัดหน่อยไม่ได้เลยเหรอ เราต้องใช้เงินฟื้นฟูสวนนะ”
“ใช่ซี๊!! สวนนั่นมันสำคัญกว่ารัศ วันๆก็เอาแต่ก้มหน้ายุ่งอยู่กับมันทั้งวัน!”
“ผมทำงานหนักก็เพื่อคุณ เพื่อลูกนะ”
“แล้วไหนล่ะเงิน ไหน ไม่เห็นว่ามันจะได้อะไรขึ้นมาเลย ไหนรับปากว่าจะดูแลฉันดูแลลูก ไม่มีปัญญา!”
คำพูดของรัศมีทำให้รามจุกไปถึงอก พ่อของรามชะโงกหน้าออกมาดู ส่ายหน้า พ่อของรามเองก็กำลังดูแลแม่ที่นอนแบ็บเพราะไม่สบาย...
รูปแม่ของรามตั้งบนหิ้ง... รามใส่บาตรเสร็จ มีหนูนาคอยช่วยส่งดอกไม้ให้ รามก้มลงกราบพระ พอเงยหน้าขึ้นน้ำตาซึม...
“พอย่าของลูกเสีย ปู่ของลูกก็ทนอยู่ในบ้านที่ร้อนเป็นไฟนี่อีกไม่ไหว”
หลวงพ่อ คือพ่อของรามนั่นเอง หลวงพ่อสวดให้พรกับราม และหนูนาที่มาตักบาตร “อายุ วรรณโณ สุขัง พะลัง” หลวงพ่อปิดบาตรมองลูกและหลานอย่างสงสาร แล้วจากไป
หนูนาไม่รู้ความ จะหาปู่ “ปู่ ปู่ไปไหน ทำไมปู่ไม่เข้าบ้านเรา”
รามมาดึงตัวหนูนาเอาไว้ “เรียกหลวงปู่นะลูก” รามพูดด้วยความเสียใจ “หลวงปู่ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วลูก..”
“นาจะหาปู่” แต่ปู่เดินไปไกลแล้ว รามกอดหนูนาไว้แน่น มองหลวงพ่อที่เดินไปน้ำตาไหล หนูนาเห็นพ่อร้องไห้ ไม่เข้าใจ “พ่อร้องไห้” เธอปาดน้ำตาให้ราม “โอ๋ๆ อย่าร้อง.. พ่อเคยบอกไม่ให้นาร้องไห้ไงจ๊ะ”
“จ้ะลูก พ่อจะไม่ร้องอีกแล้ว” เขาปาดน้ำตาทิ้ง ลูบผม จับศีรษะเล็กๆของลูกโยกเบาๆ “เราเก็บแรง เอาไว้สู้กับปัญหาดีกว่านะลูกนะ...”
หนูนายิ้มสดใสให้พ่ออย่างไม่ประสีประสา รามเข้าไปกอดลูกที่เป็นดวงใจ เป็นกำลังใจอย่างยิ่งของเขา

หนูนายังสัมผัสและรับรู้ได้ถึงความปวดร้าวของพ่อจากเรื่องราวในอดีต
“หลังจากย่าของหนูเสีย ปู่ออกบวช พ่อก็เหลือแต่หนูคนเดียวที่คอยเป็นกำลังใจเป็นน้ำหล่อเลี้ยงใจพ่อ... ขณะที่รัศมี มีแต่ไม่พอใจสภาพความเป็นอยู่ มากขึ้นทุกวัน”
รามเบือนหน้าไป นึกถึงเรื่องราวต่อจากนั้น

“คำดูถูกของรัศมีทำให้พ่อยิ่งทำงานหนักมากขึ้น”
รามทำสวนอย่างหนัก เหงื่อโทรมกาย เห็นหนูนาวัยห้าขวบเล่นอยู่ไม่ไกล บางทีก็เข้ามาเอาน้ำให้พ่อ รามพอได้มีรอยยิ้มบ้างท่ามกลางความเหนื่อยยาก
“พ่อห่วง กลัวว่าหนูจะเหงา เลยพาหนูไปกับพ่อด้วย หนูเป็นเด็กว่าง่ายตอนที่พ่อทำงานหนูก็จะเล่นอยู่เงียบๆ แต่รัศมี..เค้ารังเกียจทุกอย่างที่เป็นงานของพ่อ พ่อต้องปล่อยให้เค้าอยู่ที่บ้านคนเดียว”
รามกลับมาที่บ้านตอนเย็นพร้อมหนูนา ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคัก แต่พอเข้าไปในบ้าน คมเพื่อนของราม แต่งตัวสำอาง ท่าทางเจ้าชู้ วางท่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ทั้งคมและรัศมีสีหน้าระริกระรี้มีพิรุธ รัศมีแสร้งทำเป็นจัดโต๊ะ ทั้งที่ร้อยวันพันปีไม่เคยจับงานบ้าน
“พี่คม เค้ามารอแน่ะ”
คมทำเป็นทัก ทำเป็นเล่นกับหนูนา แต่รามเห็นสายตาคม มองตามเวลารัศมีเดินย้ายสะโพกงามไป
“ตอนนั้นพ่อไม่ทันเฉลียวใจ ว่าปล่อยรัศมีเอาไว้แบบนั้นจะเกิดผลเสียตามมา ผลเสียที่เกินกว่าจะแก้ไข”

หนูนาหน้าเครียด...แม้จะรู้ว่าแม่เหลวแหลก แต่ก็ไม่เคยรู้ว่ามีชู้ “นึกไม่ถึงเลย ว่าน้าผู้ชายที่มาบ้านเราบ่อยๆคนนั้นจะ ...”
“ตอนนี้พ่อไม่โทษใครแล้วลูก เพราะพ่อเอง ที่มัวแต่ทำงาน ไม่มีเวลาให้แม่เค้า รัศมียังสาว ยังสวย พอมีคนมาเอาอกเอาใจ ก็ต้องหลงไปเป็นธรรมดา”
หนูนานิ่งไม่พูด...เพราะพ่อจะรู้นิสัยของแม่อยู่แล้ว “พ่อ...คงจะรักแม่มากนะคะ ถึงได้ยอมได้ทุกอย่าง”
รามนิ่งอึ้งไป เบือนหน้า ก่อนจะบอก “พ่อไม่ใช่คนดีขนาดนั้นหรอกลูก ตอนนั้นพ่อยังไม่แน่ใจเท่าไหร่ แค่รู้สึกว่ามันมีอะไรแปลกๆ แต่สิ่งที่ทำให้พ่อต้องยอมแม่ของลูกมาตลอด มันก็เพราะ....” รามสีหน้าปวดร้าวเมื่อนึกถึงสาเหตุของเรื่องเลวร้ายทั้งหมด

รามกำลังถือจานกับข้าวที่เพิ่งทำเสร็จจะมาให้ลูก มีวัตถุลอยมากระทบจากด้านหลัง รัศมีปาหนังสือใส่รามอย่างโมโห รามสะดุ้ง “รัศมี”
รัศมีชูเงิน “เงินแค่นี้มันจะไปพออะไร เห็นฉันเป็นอะไรถึงกล้าเอาเงินแค่ไม่กี่พันมาวางให้!”
รามขึ้น แต่พยายามใช้เหตุผล “ถ้าคุณใช้ประหยัดๆมันก็พอ ลูกเราต้องเข้าโรงเรียนนะคิดถึงลูกบ้าง อย่าคิดถึงแต่ตัวเอง” รัศมีปรี๊สสสสส แล้วไปคว้าแขนหนูนาที่นั่งขีดเขียนสมุดภาพระบายสีอยู่บนพื้นมาทันที “รัศมี ทำอะไร”
รัศมีกระชากตัวลูก จะพาออกจากบ้าน “มานี่ !!”
หนูนาตกใจท่าทางเกรี้ยวกราดของแม่ “แม่ นาเจ็บ” เด็กหญิงหันหาราม “พ่อจ๋า พ่อ!!”
รัศมีบิดแขนลูกที่ดิ้นอย่างแรง “นี่อย่าดื้อนะ!!”
รามเข้ามาห้าม “คุณ! จะทำอะไรของคุณ !!!”
“ก็ถ้าเลี้ยงเมียเลี้ยงลูกมันลำบากนัก ฉันก็จะพาลูกกลับบ้าน! ยัยนาจะได้เรียนโรงเรียนดีๆ อย่างที่พ่อมันไม่มีปัญญาส่งให้เรียน”
รามเข่าอ่อน “รัศมี...” เขาส่ายหน้า กลัวสุดหัวใจ
“เราไม่ได้จดทะเบียน ลูกเป็นของฉัน!!”
รามแทบพูดไม่เป็นภาษา “รัศมี....ขอร้องล่ะ อย่า... อย่าเอาลูกไป”
รัศมีสะใจ “ทียังงี้มาเสียงอ่อนได้แล้วเหรอ ?”
“ผม...” รามละล่ำละลัก “ผมจะหาเงินให้ ขอ ขอเวลาให้ผมอีกหน่อย”
“รับปากแล้วนะ ถ้าอีกสามวัน ฉันไม่ได้เงิน ฉันพายัยนาไปแน่!”
รัศมียอมปล่อยนารา รามรีบเข้าไปกอดลูกเอาไว้....รัศมีกระแทกส้นไปอย่างอารมณ์เสีย รามกอดลูกแน่น หวาดกลัวจะสูญเสียแก้วตาดวงใจไป....
สมุดบัญชีธนาคารหลายเล่มวางกองกันอยู่ รามดูบัญชี เครียด...ไม่รู้ว่าจะไปเอาเงินมาจากไหน....

“ตอนนั้น นอกจากทำงานสวนแล้ว พ่อยังรับตำแหน่งเป็นเหรัญญิกของสหกรณ์หมู่บ้าน”
ที่สหกรณ์มีสมาชิกมาซื้อของในส่วนร้านค้า คมเดินมาซื้อของและทักทายคนในสหกรณ์ คมมองเข้าไปด้านใน ส่วนของสำนักงาน พอเห็นผู้ใหญ่บ้าน ก็จะเข้าไปทัก ผู้ใหญ่บ้านกำลังคุยกับรามอยู่ในออฟฟิศ ตรงหน้ารามมีโน้ตสรุปยอดเงินและกองเงินที่รามกำลังจัดใส่ซองหรือกระเป๋าใส่เงินอยู่
“นี่ครับผู้ใหญ่ ยอดเงินปันผลของเดือนนี้”
“กว่าจะสิ้นเดือนมันอีกหลายวัน ผมว่าเพื่อความปลอดภัย คุณเอาไปเข้าธนาคารดีกว่านะ ไปวันนี้เลย”
“ครับ”
คมยืนเนียนๆฟังอยู่ รามมองไปเห็นคม คมยิ้มให้ แล้วทำท่าว่าเกรงใจที่รามกับผู้ใหญ่คุยธุระกัน ก็ทักสองสามคำ แล้วผละออกไป รามเก็บเงินเข้ากระเป๋าไม่ทันได้เอะใจ

ระหว่างขับรถไปธนาคาร รามขับรถไปก็ครุ่นคิด.. เห็นเงินวางอยู่บนเบาะข้างๆ เสียงของรัศมีก็ก้องเข้ามา“ถ้าอีกสามวัน ฉันไม่ได้เงิน ฉันพายัยนาไปแน่!”
รามหน้าเครียดขึ้นอย่างกดดัน เท้าที่เหยียบคันแร่ง เผลอชะลอมันลงอย่างไม่ตั้งใจ สายตามาเหลือบมองเงินที่วางไว้....เหงื่อผุดขึ้น...

รามกำลังจะเล่าถึงวันที่เกิดเรื่อง หน้าเข้มขึ้น ดูเหนื่อย และหดหู่ขึ้นเรื่อยๆ
“เรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น มันเป็นสาเหตุที่ทำให้พ่อ ต้องจากลูกไป ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ พ่อ..”
“ทำไม มันเกิดอะไรขึ้นคะ ?”
หนูนาจับแขนราม แววตาของหนูนายังเต็มไปด้วยความรัก ความเห็นใจราม...
รามถอนใจ ภาพในอดีต ที่ไม่อยากจะย้อนนึก ผุดขึ้นอีกครั้ง

รถจอดที่หน้าบ้าน รามเดินลงมา แม้ท่าเดินสงบ แต่สีหน้ารามไม่สู้ดีนัก
รามซุกบางสิ่งไว้ในเสื้อ... เข้ามาในบ้าน มองหารัศมี “รัศมี รัศมี” รามเดินหารัศมีที่ชั้นล่างไม่มี ก้าวขึ้นชั้นบน ได้ยินเสียงดังออกมา เป็นเสียงออดอ้อนกันของชายหญิงดังมาจากห้องนอนของเขา รามตัวชา เดินหน้าถมึงไปทันที ปังๆๆๆๆ!!! เคาะประตูดัง บิดลูกบิดก็ติด มีเสียงการเคลื่อนไหวอยู่ในห้อง

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 13/4 วันที่ 26 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ