อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 14 วันที่ 27 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 14 วันที่ 27 ธ.ค. 58

สีหนาทนิ่งไป มองขนิษฐาที่เอาแต่หันหลัง ตัวสั่นเทา รู้ว่าเสียใจอยู่ “น้องโกรธพี่เหรอที่ออกไปจับไม้โดยไม่บอกก่อน” เชาพยายามอธิบาย “พี่เองก็ไม่คิดว่ามันจะกะทันหันแบบนี้ แต่ไม่ไปไม่ได้ มันเป็นโอกาสเดียวที่..”
ขนิษฐารีบตัดบท “น้องไม่ได้โกรธอะไรพี่สิงห์อีกแล้วล่ะค่ะ..”
“ถ้างั้น เสียใจเรื่องอะไร?” สีหนาทตัดสินใจพูดเลย “เรื่องน้าราม?”
ขนิษฐาร่างกระตุกขึ้นอย่างมีปฏิกิริยา ดวงหน้าสวยที่ชอกช้ำด้วยน้ำตาหันขวับมา “พี่สิงห์..รู้..”
“น้องเป็นน้องสาวคนเดียวของพี่ ทำไมพี่ถึงจะไม่รู้ ว่าน้องเกลียดใคร รักใคร” สีหนาทมองขนิษฐาเห็นใจ จับไหล่เล็กๆนั้นปลอบโยน

ขนิษฐาเมื่อได้รับความเห็นใจจากพี่ชาย ก็โผเข้าร้องไห้กับอกของสีหนาท “พี่สิงห์....น้องพยายามจะตัดใจแล้วพยายาม...แต่..มันเจ็บเหลือเกิน น้องควรจะยินดีกับน้าราม แต่น้องกลับรู้สึก อิจฉา..ที่เค้ามีความสุข.. มีความสุขกันได้..โดยที่...ไม่ต้องมีน้อง”


“โธ่ ยัยน้อง”
“น้องเป็นผู้หญิงใจร้ายใช่มั๊ย น้องก็ไม่ชอบ!ที่ตัวเองเป็นแบบนี้”
สีหนาทลูบผมขนิษฐาอย่างปลอบประโลม ไม่มีการตัดสิน และเหยียดหยามในคำสารภาพนั้นแม้แต่น้อย “ใจเย็นๆนะยัยน้อง บางทีทุกอย่าง มันอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดไว้ก็ได้”
“ฮือ...ไม่ต้องปลอบน้องหรอกค่ะ คนอย่างน้ารามถ้าเค้าไม่มั่นคงกับอดีตภรรยาเค้าคงไม่อยู่คนเดียวมาจนถึงตอนนี้ หัวใจเค้า..คงจะไม่เปิดให้ใครอีกแล้ว..” สีหนาทกอดปลอบขนิษฐา รู้สึกสงสารจับใจ...ขนิษฐาป้ายน้ำตา “น้องจะพยายามตัดใจให้ได้! น้องพยายามแล้ว แต่มันทำไม่ได้ ทำไม่ได้จริงๆ”
“ถ้ายังทำไม่ได้ ก็ไม่ต้องฝืน.. มันไม่ผิดหรอกนะน้อง ที่เราจะรักคนดีๆสักคน ถ้ารักนั้นไม่ได้ทำลายคนที่เรารัก และคนอื่นๆรอบตัวของเค้า และพี่เชื่อ ว่าถ้าเรารักด้วยหัวใจทั้งหมด รักด้วยความดี ความบริสุทธิ์ใจ และความมั่นคงไม่มีวันเปลี่ยน ความรักนั้น..จะไม่สูญเปล่าแน่” สีหนาทยืนยันกับขนิษฐาอย่างมั่นใจ
ขนิษฐาน้ำตาคลอด กอดพี่ชายซึ่งเป็นเพียงคนเดียวที่เข้าใจเธอ..

สีหนาทเดินมาทางห้องทำงาน ก็เจอหนูนาที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่ กำลังจะวางสายจากโทรศัพท์สำนักงาน “ค่ะ ขอบคุณที่โทรมาถามข่าวนะคะ” เธอวางสาย หันไปเห็นสีหนาทก็ถาม “คุณน้องเป็นยังไงบ้างคะ?”
“ให้กินยาลดไข้แล้ว เดี๋ยวคงจะดีขึ้น” หนูนาพยักหน้า แต่สีหน้ายังครุ่นคิด...สีหนาทเห็นอาการนั้น เลยถามขึ้นด้วยเสียงที่เบาลง แต่จริงจัง “ยัยน้อง เค้าเคย..บอกอะไรเธอรึเปล่า?”
“ถ้าคุณหมายถึงเรื่องพ่อ...คุณน้องไม่ได้บอกค่ะ แต่ฉันพอเดาได้ เพิ่งจะเดาได้เมื่อกี๊นี้ ตอนที่ไปดูอาการคุณน้อง”
“แล้ว..รู้สึกหวงบ้างรึเปล่า?”
หนูนาคิด นึกถึงดวงตาเศร้าๆของขนิษฐา “แปลกใจมากกว่าค่ะ เพราะไม่เคยคิดมาก่อน แต่พอรู้แล้ว..ฉันคิดว่า ฉันเข้าใจคุณน้องค่ะ เข้าใจและเห็นใจ...”
สีหนาทฟังคำตอบแล้วยิ้ม เอ็นดู “น่าดีใจแทนยัยน้อง ที่ลูกสาวน้ารามเป็นคนใจกว้าง” เขายิ้มกว้างมากขึ้น ตาพราวกว่าเดิม “และฉันจะยิ่งดีใจ! ถ้าเธอเข้าใจและเห็นใจ พี่ชายของยัยน้องบ้าง”
หนูนาชะงักไป รู้ทัน แต่แกล้งถาม “คนอย่างนายสิงห์ มีอะไรจะให้หนูอย่างฉัน ต้องมาเห็นใจคุณด้วยเหรอคะ?”
“ก็เรื่องที่สัญญากันไว้เมื่อคืนว่า..จะรับไปพิจารณาไงล่ะ แหม ขี้ลืมอย่างนี้มันน่า...” ไม่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันเปล่า สีหนาทก้าวเท้ามาชิด หน้าก้มต่ำเกือบชิดใบหน้าหนูนา
หนูนาจะถอยออกแต่ติดโต๊ะ “อย่านะคะ..”
“ไม่อย่าล่ะ ถ้ายังชอบลืม!ก็จะขังเอาไว้ที่นี่แหละ อย่าหวังเลยว่าจะได้ไปเรียนต่อ กลับกรุงเทพฯก็จะไม่ให้กลับ!”
“นี่คุณขู่ฉันเหรอ?”
“ขู่สิ! พอดีกับพ่อแล้ว เรารึก็กลายเป็นสิงห์หัวเน่า! ไม่มีใครสน!” สีหนาทเข้าโหมดงอน “อะไรๆก็พ่อคนเดียว ไม่นึกถึงใจคนอื่นเค้าบ้าง!” เขาทำหน้ามุ่ย
หนูนาเริ่มขำลูกอ้อน เรียกร้องความสนใจของสีหนาท เอื้อมมือไปแตะที่เคราอย่างเอาใจ “คนชอบเรียกร้องความสนใจอย่างคุณ! ไม่มีใครลืมได้ง่ายๆหรอกค่ะ” เธอยิ้มกว้าง สีหนาทเห็นรอยยิ้มนั้นหนูนา ใจกระตุก..“ขอบคุณนะคะ ที่คุณคอยช่วยฉันตลอด..คอยให้กำลังใจฉันทุกอย่าง ถ้าไม่มีคุณ..ฉันก็อาจจะไม่ได้ทำความเข้าใจกับพ่อก็ได้ ขอบคุณค่ะ คุณสิงห์”
“ค่อยยังชั่วหน่อย” สีหนาทยิ้มพราว แล้วคว้าเอามือหนูนาที่แตะคางตัวเองอยู่ ลากนิ้วของเธอไปแตะบนริมฝีปากเขาเบาๆ หนูนาชะงัก เขินจะดึงมือออก!! แต่สีหนาทกลับคว้าทั้งมือนั้นไว้ แล้วจูบไปตรงกลางมือ ก่อนจะปล่อย..
“คุณ!” เธอชักมือกลับมาได้ กำไว้ โดนจูบที่ฝ่ามือแต่ชาวาบไปแทบจะทั้งร่าง
“เอาเถอะ ! วันนี้ยอมให้ก่อน! ไว้หายเห่อพ่อเมื่อไหร่ เธอไม่มีทางเลี่ยงคำถามฉันได้แน่ หนูนาตัวน้อย!” สีหนาทบีบจมูกหนูนาอย่างทั้งเอ็นดูและหมั่นเขี้ยว!
หนูนาทั้งเขินทั้งเหรอหราไป ที่สีหนาทรุกเข้ามาไม่ทันตั้งตัวแบบนี้..

แป้นเพิ่งอาบน้ำแต่งตัวใหม่เสร็จ กำลังหยิบแป้งมาชุๆๆ โรยใส่มือ ปาดหน้าปาดตัวขาวเป็นปื้น!
หนูนามองแป้น รวบรวมความกล้า จะบอกเรื่องพ่อ “เออ นี่แป้นจำได้มั๊ย ที่ฉันเคยบอกว่า ฉันรักน้าราม..เหมือนพ่อ”
“จำได้สิ!” แป้นทาแป้งไปหันมายิ้มให้ “ก็ฉันเป็นคนสาระแนถามแกเองนี่หว่า”
หนูนายิ้มแหยๆ “คือ จริงๆแล้วก็.. ก็เพราะว่า..เค้าเป็นพ่อฉันจริงๆ”
“ห๊า!!!” แป้นทำแป้งหกกระจาย จนโดนหนูนาสำลักไปด้วย “อะไรนะ!!”
“แค่ก..” นาราปัดฝุ่นแป้ง เอารูปตอนเด็กส่งให้ดู “คือ..ฉันแยกจากพ่อตั้งแต่เล็กๆ ที่ฉันมาทำงานที่นี่ ก็เพราะว่า ฉันจะมาตามหาพ่อ”
“ไม่อยากจะเชื่อ!!” แป้นคิดสะระตะต่างๆ แล้วหน้าตึงขึ้น “แล้วนี่แกทำไมไม่บอกฉันตั้งแต่แรก ห๊ะหนูนา หรือแกกลัวว่าหน้าอย่างฉันจะเก็บฟามลับแกไม่อยู่!”
“ไม่ใช่นะแป้น ฉันแค่..อยากจะจัดการเรื่องพ่อให้ได้ก่อน แล้วค่อย..”
“ยังไงก็เถอะ แต่มาโกหกกันแบบนี้ มันไม่เชื่อใจกันนี่หว่า!”
หนูนาสะดุ้ง “แป้น ฉันขอโทษ... อย่าโกรธฉันเลยนะแป้น ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่แป้นเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันนะ ถัดจากพ่อ กับนายสิงห์ แป้นเป็นคนแรกเลยนะที่ฉันบอก” พอได้ยินว่ามีความสำคัญ อาการงอนของแป้นก็ชักจะคลายลงไปหนึ่งสเต็ป “น๊า อย่างอนฉันเลย.. ฉันก็เหลือเวลาอยู่ที่นี่อีกแค่ไม่กี่วัน..”
แป้นตกใจ! ลืมงอนโดยปริยาย “ห๊ะ แล้วแกจะไปไหนของแกวะหนูนา ก็พ่อแกก็อยู่นี่”
“ฉันต้องกลับไปเรียนต่อ ที่มานี่ ก็ขอที่บ้านกรุงเทพมาชั่วคราว”
แป้นอึ้งไป ใจหาย “โถ่เอ๊ย.. อุตส่าห์มีเพื่อนร่วมห้องสนิทกันดีๆแล้วแท้ๆ”
“ถึงฉันจะเป็นใคร จะไปอยู่ที่ไหน เราก็จะยังเป็นเพื่อนรักกันเหมือนเดิมตลอดไปนะ” หนูนาบีบมือแป้น มองตาถ่ายทอดความรู้สึกผูกผันให้ จนแป้นใจอ่อน แล้วเสียงก็อ่อนลงด้วย
“แล้วนี่นายเค้ายอมให้แกไปเหรอ เห็นหวง แล้วก็ติดแกแจยังก๊ะอะไร”
“ขืนไม่ยอมสิ ได้เป็นเรื่อง!” เธอพูดเสียงอ่อนกับแป้น “เรื่องนายไม่เป็นไรหรอก แต่เดี๋ยวฉันจะต้องย้ายไปอยู่บ้านพ่อนี่สิ ถ้าจู่ๆขนของไปเลย ต้องโดนนินทาอ่วมแน่จะทำยังไงดี” หนูนานิ่วหน้าคิ้วขมวด ขณะที่แป้นฟังแล้วก็คิด

ไข่ร้องอย่างไม่อยากจะเชื่อ “ทำไปได้ เป็นแม่หญิงตัวกะจิดริด อยู่ที่บ้านเป็นคุณหนู แล้วริมาตามหาพ่อในไร่ในดอย!“ ไข่ส่ายหน้า “มิน่า แรกๆ ถึงเฮ็ดอันหยังบ่เป็นสักอย่าง!”
สีหนาทยิ้มๆ เมื่อได้เห็นปฏิกิริยาของไข่ “นั่นสิ สงสัยต้องตั้งชื่อใหม่ให้ว่าคุณหนูจอมป่วน!”
“เด็กสมัยนี้นะ กล้าทำอะไรแผลงๆ ดีนะ ที่เป็นไร่นี้ ถ้าเป็นที่อื่น เกิดไปเจอคนไม่ดีเข้าจะทำจะใด”
“จะบอกว่า...หนูนาเค้าโชคดี ที่มาเจอฉันเข้า ใช่รึเปล่า?”
ไข่ชะงัก ยิ้มและค้อนสีหนาทให้หน่อยๆ “เจ้า แล้วคุณน่ะก็โชคดี ที่ได้เจอเพชรเม็ดงาม เจอคนที่คุณจะฮักเขาได้สักที” สีหนาทฟังไข่แล้วก็ยิ้ม..เมื่อนึกถึงที่มาที่ไป “ยังไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ แล้วนี่ถ้าคนในไร่รู้ จะเป็นจะใดนะเจ้า! “ ไข่ชักจะสงสัยขึ้นมา

หน้าห้องหนูนา เสียงลากของ ปึงปังๆ ดังขึ้น พร้อมเสียงโหวกเหวกเอะอะของแป้น “ดีๆสิแก!! นั่น ลืมอีกแล้ว!!! ไม่เอาไป ไม่มีจะใช้นะเว้ย !!!” คนที่อยู่ห้องข้าง รวมทั้งคนที่เดินผ่านต่างหยุดชะงัก หันมอง
ผ่าง!!! ประตูเปิดออก ในห้องเห็นแป้นแกล้งเร่ง แกล้งเอ็ด มือไม้หยิบของส่งให้หนูนาให้วุ่น!!แล้วหยิบเพลินเอายกทรงตัวเองส่งไปให้ด้วย นึกได้ “เฮ้ย!!” ดึงยกทรงกลับมา “ของฉัน เอาไปก็ใส่ไม่ได้หรอกนะ ไซส์จุ๋มจิ๋มอย่างแก หลวมตายชัก เอ้า รีบๆเก็บเข้า ต้องให้บอก!ให้เตือนตลอด!!”
หนูนาได้แต่ผงกหัวหงึกๆหงักๆ หยิบนู่น คว้านี่ใส่กระเป๋า ใส่กล่องตามที่แป้นโช้งเช้งบอก
ผู้คนเริ่มมามุงดู ท่าทางแปลกๆของเพื่อนร่วมห้องสองคนนี้
“สองคนทำอะไรกัน เสียงดังเชียว”
“ตาถั่วรึไงไอ้นพ เห็นอยู่ว่าจัดของ!! นังหนูนามันจะย้ายออก!”
“ย้าย!!! จะย้ายไปไหนจ๊ะน้องหนูนา ยังไม่แต่งกับนายเลยไม่ใช่เรอะ?”
แป้นจะขว้างให้ “ไอ้นี่!!! จะไปอยู่กับนายเมื่อไหร่เล่า มันจะไปอยู่กับพ่อมันต่างหาก”
คนงานอีก 2-3 คนเริ่มทยอยกันมามุงมากขึ้น
“แหม แต่จู่ๆเล่นไปกะทันหันแบบนี้ พี่นพใจหายนะ..”
“โอ๊ย ไม่ต้องหาย! ทำใจดีๆไว้ มันไปแค่นี้เอ๊ง” แป้นชี้ไป “บ้านน้าราม”
นพ และคนงานแวดล้อมที่ได้ฟัง ต่างตาโตเป็นไข่ห่าน
“ห๊า!!!! บ้านน้าราม แล้วน้ารามมาเกี่ยวอะไรด้วย”
“อ้าว เกี่ยวสิวะ ก็น้ารามเป็นพ่อนังหนูนามัน ถ้าไม่ย้ายไปอยู่ก๊ะพ่อ แล้วจะให้ไปอยู่ก๊ะใคร”
นพเหวอ “น้าราม เป็นพ่อน้องหนูนา” เขาเกาหัวหนักๆๆขึ้น “ไปเป็นพ่อเป็นลูกกันตอนไหน? ทำไมไม่เห็นรู้!”
“หนอย มันจะเป็นตอนไหน มันก็ต้องเป็นตั้งแต่เกิดซิ! ถ้าเกาแล้วมันไม่ฉลาดขึ้นให้ข้าเคาะ” แป้นหยิบไม้ขนไก่มาเงื้อ “เอาขี้เลื่อยออกให้แทนมั๊ย!!!”
“เออ ก็ดี เฮ้ย ไม่ต้อง!!!” นพหันไป เห็นคนงานบางกลุ่มเริ่มเดินไปทางโรงอาหาร “ข้าวเสร็จแล้ว เดี๋ยวไปกินให้ฉลาดขึ้นก่อน” นพว่าแล้วก็รีบไป คนงานอื่นๆเห็นคนเริ่มไปโรงอาหาร ก็ไปกันด้วย
แป้นปัดมือ! “ทีนี้ก็เรียบร้อย เดี๋ยวไอ้นพกับพวกไทยมุงเมื่อกี๊ก็ช่วยป่าวประกาศให้เอง แกแค่เตรียมตัวตอบคำถามพวกที่โรงอาหารไว้ให้ดีๆก็พอ”
หนูนาพยักหน้า ชูนิ้วให้แป้น “แป้น ช่วยฉันได้จริงๆ สุดยอดเลย”
แป้นกอดอก เอานิ้วโป้งปาดจมูก “ของมันแน่อยู่แล้ว!”

ที่โรงอาหารคนงาน หนูนาอยู่ในวงล้อมกำลังตอบคำถามคนงานอื่นๆที่มารุมถามกันอยู่ แป้นยืนเป็นองค์รักษ์อยู่ข้างๆ พวง เรือง กระจิบและเพ๊อะประจันหน้าอยู่อีกฝั่ง!!
“เนี่ยน่ะนะ หน้าตาลูกสาวน้าราม!!!” พวงมองหนูนาเหยียดหยาม “ไม่อยากจะเชื่อ คนเดี๋ยวนี้มันหายางอายเคลือบหน้าได้ยาก!! นึกอยากจะย้ายข้าวของไปอยู่กับผู้ชาย!! ก็มาอ้างว่าเป็นลูก หน้าตาไม่เห็นจะเหมือนกันสักนิด!!”
เรืองที่อยู่ด้านหลังพวงมาดึงห้ามพวง พวงสะบัดไม่สน กระจิบกับเพ๊อะยืนอยู่ใกล้กัน ทั้งสองหน้าตายังงงๆว่าอะไรมันเป็นอะไรกันแน่!
กระจิบกระซิบกับเพ๊อะ “น้องพวงนะ พุ่งเข้าใส่เค้าเป็นกระทิงดุอีกแล้ว”
“พี่ว่า นังหนูนามันพูดจริงรึเปล่า ที่ว่ามันเป็นลูกน้าราม”
สีหน้ากระจิบไม่แน่ใจ
“หนอย!! ลูกร่วมโลก อีกเดี๋ยวก็จะเขยิบไปเป็นลูกร่วมห้อง!!”
แป้นได้ยินพวงด่าหนูนาเสียๆหายๆ กำลังจะฮ๊ะใส่
หนูนาพูดขึ้นก่อน “ถอนคำพูดของเธอเดี๋ยวนี้นะพวง!”
“ไม่ถอน!! มีอย่างเหรอ อยู่มาเป็นเดือนๆไม่เคยบอกว่าตัวเองเป็นลูกใคร จู่ๆก็มาบอกว่าเป็นลูกสาวน้าราม ถุย!! หลอกควายมันยังไม่เชื่อเล๊ย ใครที่เชื่อมันนะ ก็ลองคลำบนกบาลดู ว่ามันมีอะไรแข็งๆแหลมๆงอกขึ้นมารึเปล่า!!”
คนงานฮือฮากับคำด่าของพวงกันขึ้น!! นพเอามือคลำหัวตัวเอง..
“งั้นก็คลำศีรษะเธอเองก่อนเถอะ!!!” ว๊าย! พวกพวงชะงักกันไป “ไปว่าคนอื่นเค้าโง่ ตัวเองต่างหากไม่รู้อะไร เพราะมัวแต่อคติ!!”
“ฉันไม่ยอมถูกหลอกต่างหาก!! บอกไว้เลยนะ ใครมันเชื่อแกก็โง่!! ผู้หญิงอย่างแกทำได้สารพัดวิธีเพื่อให้ได้ผู้ชาย ฉันขอท้า ถ้าใครเชื่อว่านังหนูนาเป็นลูกน้ารามแล้วออกลูกไม่เป็นลิง นังพวงคนนี้ ยอมให้ตบ!!”
เพี๊ยะ!!!! สิ้นคำพวง พวงหน้าหัน เซปั๊ด!! เรืองรีบรับ แต่พวงยังเซจนพาเรืองล้มไปด้วย..กระจิบ เพ๊อะ ถอยกรูดหลบแทบจะไม่ทัน แล้วรู้ตัว ค่อยเข้ามาช่วยทีหลัง
“น้องพวง ดีๆ ทรงตัวเอาไว้“ เพ๊อะจับหน้าพวง “หน้ายุบ เสียโฉมป่ะเนี่ย!”
พวง พอเห็นว่าแป้นยืนแบมือขมึงทึง โกรธมาก “อีแป้น!!! มึง มึงมาตบกูทำไม !!” พวงกระทืบเท้าเร่าๆ
“เก๊าะ ฉันเชื่อว่าหนูนาเป็นลูกน้ารามจริงๆ มันให้ฉันดูรูปถ่ายตอนเด็กๆที่ถ่ายกับน้ารามตอนหนุ่มด้วย ฉันเห็นมาก๊ะตา”
พวงโกรธมาก “กูบอกว่าถ้าออกลูกไม่เป็นลิง กูถึงจะให้ตบ! มึงยังไม่มีลูกนังสาระแน!!”
“ฉันแน่ใจว่ะ ว่าลูกฉันไม่เป็นลิงแน่ ก็ขอตบมัดจำเอาไว้ก่อนเลย” แป้นร้องเรียก “เอ้าทุกคน!! ใครที่แน่ใจว่าออกลูกไม่เป็นลิง เร่เข้ามา เข้ามาตบมันเลย!! นังนี่มันเต็มใจให้พวกเราตบแก้กลุ้มว่ะ”
“อร๊ายยย นังแป้นนนน !!!!” พวงอยากจะรี่เข้าไป
แป้นวางท่า อ้าขาตั้งการ์ด ยกมือเตรียมไว้ทั้งสองมือเลย หน้าโหดมาก “มา ม๊า!!! อยากจะเจออีกสักกี่ยกจะจัดให้!!!”
พวงผวา หันไปหาเรืองดีดดิ้น! “พี่เรือง!!”
เรืองอึดอัด “จะให้พี่ทำร้ายผู้หญิงเหรอ! อีกอย่าง พวงก็รู้นี่ว่าหนูนาเป็นเด็กใคร กระจิบ เพ๊อะ ช่วยกันห้ามเพื่อนเธอสิ”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 14 วันที่ 27 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ