อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 14/2 วันที่ 27 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 14/2 วันที่ 27 ธ.ค. 58

พวงผวา หันไปหาเรืองดีดดิ้น! “พี่เรือง!!”
เรืองอึดอัด “จะให้พี่ทำร้ายผู้หญิงเหรอ! อีกอย่าง พวงก็รู้นี่ว่าหนูนาเป็นเด็กใคร กระจิบ เพ๊อะ ช่วยกันห้ามเพื่อนเธอสิ”
กระจิบ เพ๊อะไปจับตัวพวงดึงออกมา พวงสะบัด เรืองมาช่วยลากพวงออกไปด้วยอีกคน
อวน และศรีปลีกตัวออกมาจากครัว หลังได้ยินเสียงความวุ่นวายมาได้พักนึง ก็ซุบซิบถามคนงานว่ามีอะไร
“อีกไม่นานหรอก พวกแกจะรู้ว่านังนี่มันมารยาแค่ไหน อีกไม่นานหร๊อกก สมน้ำหน้า ไอ้พวกโง่ ถูกนังหน้าขาวนี่หลอก พวกชิงควายเกิด!!!”

คนงานอื่นๆชักจะไม่พอใจกัน อวนออกหน้ามา “นังพวง ที่นี่เป็นโรงอาหารนะเว้ย ไม่ใช่ที่ทิ้งขยะ ดีแต่มาพ่นคำพูดเน่าหนอนใส่เอ็งด่าคนอื่นเค้าชิงควายเกิด แล้วเอ็งมันชิงอะไรมาเกิดวะ”


นพทำเสียงชะนีล้อเลียนพวง “ผัว ผัวๆๆๆๆๆๆ”
คนงานพากันหัวร่องอหาย
“อร๊ายยย!!” พวงดีดดิ้น! “แก ไอ้พวกลำเอียง ถ่อย สถุล ไอ้!!!”
เรืองรีบดึงพวงพรวดออกไปเลย!! ก่อนที่จะโดยยำด้วยส้นเท้า!! หนูนา แป้นส่ายๆหน้ากันที่พวงเป็นขนาดนี้

เรืองเอาผ้าห่อน้ำแข็งประคบแก้มช้ำให้พวง พวงปัดออก! เพราะยังอารมณ์เสีย เรืองหน้าเซ็ง ท่าจะไม่ทำต่อ พวงเห็นเรืองไม่ง้อแล้วก็รีบฉวยมือเรืองไว้ให้ช่วยประคบ ส่งสายตาง้อ...
ห่างออกไป...กระจิบ เพ๊อะแอบคุยกันแค่สองคน
“ตกลงพี่ว่าไง เชื่อน้องพวง หรือว่าเชื่อนังหนูผี”
“เอาตรงๆนะ ถ้าตามสันดานเดิมของฉันล่ะก็ ฉันก็ไม่อยากจะเชื่อนังหนูผีนั่นหรอก” เพ๊อะพยักหน้า เหรอๆ “แต่... พอลองคิดดู.. ถึงไม่อยากจะเชื่อ แต่นายจะโง่ให้มันหลอกขนาดนั้นเลยเหรอ มีอย่างที่ไหนคนระดับนายจะให้ผู้หญิงสวมเขาด้วยเรื่องโกหกทุเรศๆว่าเป็นพ่อลูกกัน เรื่องแบบนี้ ใครวะ มันจะกล้าเอามาล้อเล่น!!”เพ๊อะ ฟังแล้วก็สะดุ้ง“แกเป็นอะไร”
“ทำไงดี!!! ตอนนี้ฉันเชื่อพี่ มากกว่าเชื่อน้องพวง”
กระจิบนึกๆสะดุ้ง “ถ้ามันเป็นอย่างที่ฉันพูดเมื่อกี๊นี้จริง.. งั้นที่ผ่านมา ที่ฉันไปหาว่านังหนูนามันเรื่องน้าราม มันก็..” กระจิบหน้าแหยๆไป
“เอ่อ..เท่าที่ฉันจำได้ ไม่ใช่แค่ว่านะ เราทั้งจิก! ทั้งตบ! ทั้งรังแกมันสารพัด แล้วนรกจะกินกบาลมั๊ยเนี่ย!!!”
“ห๊ะ!! แต่ที่น่ากลัวกว่านรก ฉันหาเรื่องลูกสาวน้ารามมาตลอดเลยอ่ะ แล้วความดียังก๊ะนางฟ้าที่ฉันหมั่นเอาชนะใจน้ารามมาตลอดล่ะ ตายแล้ว แบบนี้น้ารามเค้าจะรับรักฉันมั๊ยอ่ะ!! โอ๊ย ตายๆๆๆๆ ทำไมแกถึงไม่เตือนฉันบ้างห๊ะ”
“ห๊ะ ฉลาดอย่างฉันเนี่ยนะ จะเตือนพี่ รู้ฉันยังรู้ทีหลังเลย!”
กระจิบวุ่นวายใจแทบจะดิ้น !!! เพ๊อะส่ายๆหน้า บาปกรรมจริง จริ๊ง!

มุมปลอดคนในไร่ เสียงคุยมือถือของเรืองดังขึ้น “ถ้าเสี่ยยังต้องหนีแบบนี้ ผมคงอยู่ไม่ได้แล้ว!!”เรืองสีหน้าเครียดบอกอดิสรทางมือถือ มองซ้ายขวาให้แน่ใจว่าไม่มีใครเห็น ลุกลนนิดๆ
อดิสร ด่าและสั่ง!! “มึงอย่าโง่ไปหน่อยเลย ทำงานที่นั่นไป!!”
เรืองส่ายหน้า ร้อนใจ และไม่เข้าใจ “เสี่ย!!”
“แกไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องไม้ ไม่มีใครมาจับแกหรอกน่ะ”
“แต่เสี่ย..จะให้ผมอยู่ต่อทำไม !!”
“ถึงฉันจะโดนล่าหัว! แต่ลูกน้องฉัน ยังโอนเงินให้แกได้เหมือนเดิม” เรืองชะงักไป อดิสรสีหน้าเคียดแค้นไม่จางลง!! “มึงอยู่ที่นั่น ห้ามไปไหนทั้งนั้น กูจะล้างแค้นไอ้สิงห์ จะทำกับมันให้สาสม ให้ยิ่งกว่าที่มันทำกับกู แล้วมึงอยากจะได้เงินสักเท่าไหร่ ก็บอกมา ถ้ามึงจัดการให้กูได้ เงินก็ไม่ใช่ปัญหา”
เรืองฟังๆ แล้วเริ่มเย็นลง แล้วนึกอะไรขึ้นได้ “เสี่ย มีเรื่องนึง ที่เสี่ยอาจจะอยากรู้ มีผู้หญิงคนนึงในไร่ ชื่อนังหนูนา มันมาตามหาพ่อ”
อดิสร ตวาดอย่างขัดใจ “กูไม่อยากจะรู้เรื่องใครตามหาพ่อ(ง)!!!”
เรืองจากมือถือ “พ่อมันคือไอ้ราม ไอ้ราม ศัตรูของเสี่ย” ได้ผล อดิสรชะงักไปทันที เรืองเล่าอย่างกระตือรือร้น “ที่ยิ่งกว่านั้น นังเด็กนี่ ตอนนี้มันยังเป็นคนรักของไอ้สิงห์ ไอ้สิงห์มันรักหลงนังผู้หญิงคนนี้มาก ใครๆเค้าก็รู้กันทั้งไร่ !”
อดิสรรับฟังเรื่องราว หน้าเครียดนั้นเริ่มปรากฏรอยยิ้มอันอำมหิตขึ้น

ที่ห้องนอน บ้านศักดา ศักดาบอกอย่างโอ้อวดในที “เห็นมั๊ยว่าน้ำหน้าอย่างไอ้กช มันก็เอาตัวผมไว้ไม่ได้ เพราะมันไม่มีหลักฐาน คุณเห็นรึยังว่าผมถูกใส่ร้าย!”
รัศมีฟังศักดาชี้แจงสำทับ แต่ยังนิ่งคิดระแวงอยู่ “คุณไม่รู้หรอกว่าฉันเครียดแค่ไหน นี่ฉันยังไม่ได้เปิดมือถือดูเลยนะ พวกสาระแนเรื่องชาวบ้านคงรอจิกทึ้งอยู่เป็นสิบๆเบอร์!”
“มันจะยากอะไร ก็บอกพวกเขาไป ว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด” ศักดาสบตารัศมี บีบไหล่ให้มั่นใจ “คุณไม่ได้เลือกคนผิด ผมไม่ได้ทำอะไรผิด ตำรวจยังกักตัวผมไว้ไม่ได้”
รัศมีนิ่ง เริ่มจะโน้มเอียงไปทางศักดามากขึ้น...ศักดาปล่อยมือจากรัศมี แววตาคิด..หวังว่ารัศมีจะเชื่อ ก่อนจะเดินผละออกไป....รัศมีมองตามคิด..หยิบมือถือที่วางไว้ห่างตัวขึ้นมา หน้าจอดำสนิท รัศมีรวบรวมความกล้าเปิดมือถือขึ้น ...... ไล่ดูข้อความหน้าจอมีข้อความให้โทรกลับจากเอกชาติ เพชรสี ชไมพร ชื่อเพื่อนๆ จนมาถึงเบอร์โทรที่ไม่ได้เมมชื่อไว้อันหนึ่ง ข้อความ “แม่คะ นาเป็นห่วง..” รัศมีสะดุดกับข้อความนั้น รีบกดเข้าไปอ่านแบบเต็มๆ “แม่คะ นาเป็นห่วง ถ้าแม่เห็นข้อความแล้วโทรกลับนาที่เบอร์นี้นะคะ”
รัศมีมองข้อความ แทบจะไม่เชื่อสายตา “ยัยนา!” รัศมีคิด!! หน้าจิกขึ้นทันควัน!

หนูนาหอบของเข้ามาในห้องราม ของไม่เยอะนัก รามช่วยขนอีกแรง สีหน้าพ่อลูกมีความสุข แล้วเสียงมือถือดังขึ้น
รามวางของลง หยิบมือถือมาดู แล้วชะงักไป ยื่นให้หนูนา “เบอร์ของแม่เค้า”
หนูนาวางของลง แล้วรับมือถือมา...กดรับสาย ท่าทียังกล้าๆกลัวๆเล็กน้อย
“โทรมาได้แล้วเหรอ นึกว่าแกลืมไปแล้วซะอีก ว่าฉันเป็นแม่แก นังนา!!”
หนูนา ข่มใจกับคำเสียดสีของรัศมี ถาม “แม่..นารู้เรื่อง..ที่ตำรวจออกหมายจับนายอดิสรกับพ่อเลี้ยงศักดาแล้ว นาเป็นห่...”
รัศมี รีบแหวขึ้น “พ่อเลี้ยงเค้าไม่ได้โดนจับ แกไม่ต้องมาทำเป็นรู้ดี!!”
“เรื่องขนาดนี้แล้ว แม่ยังจะไว้ใจเค้าอีกเหรอ? แม่..กลับไปหาคุณตาเถอะค่ะ อย่ายุ่งกับคนพวกนั้นอีกเลย”
รัศมี โกรธหนูนาตาแทบจะถลน “แกมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนฉันห๊ะ นังนา นังลูกไม่รักดี!! เรื่องของตัวเองเอาให้รอดซะก่อน ที่แกโกหกทุกๆคนเอาไว้น่ะ”
“นาไม่ได้ทำอะไรผิด นี่นากับพ่อก็คุยกันเข้าใจแล้ว” หนูนา พยายามเกลี้ยกล่อมรัศมี “นาโทรมาเพราะนาเป็นห่วงแม่ พ่อ..ก็เป็นห่วงแม่นะคะ พ่อรู้จักคนพวกนั้นดีว่าสองพ่อลูกนั่นแอบทำธุรกิจผิดกฎหมายมาตลอด”
รัศมีได้ยินชื่อของราม ยิ่งตาพอง อคติเป็นสองเท่า “อ๋อ ที่แท้ก็เป็นไอ้รามนี่เอง ที่ให้แกโทรมาเยาะเย้ยฉัน มันคงโกรธฉันมากล่ะสิ ที่ฉันไม่ยอมบอกเรื่องของแก!!”
หนูนาพยายามจะอธิบาย “พ่อ.. ไม่ได้โกรธแม่ แต่พ่อเป็นห่วงแม่จริงๆ แม่เชื่อพ่อสักครั้งได้มั๊ย?”
ซึ่งสำหรับรัศมีแล้วยิ่งหนูนาอธิบาย ก็ยิ่งเหมือนเข็มทิ่มแทงใจ “ก็เพราะฉันเคยเชื่อพ่อแก ชีวิตฉันถึงได้เป็นอย่างทุกวันนี้ไง! ไม่งั้นฉันคงไม่ต้องถูกใครเค้าตราหน้าว่าเป็นหม้าย เป็นผู้หญิงเหลวแหลก ก็เพราะว่าใครล่ะ พ่อแกมันเห็นแก่ได้ เห็นแก่ตัว มันทำชีวิตฉันพัง แกเองก็ระวังเอาไว้ให้ดี!!ว่าน้ำมืออดีตฆาตกร คนคุกอย่างมัน! จะทำให้แกต้องเดือดร้อน”
หนูนาฟังอย่างอึดอัดเหลือเกิน “พอเถอะค่ะ แม่ “ เธอสุดจะทนแล้ว “พ่อติดคุกก็เพราะแม่นั่นแหละ”
รัศมีอึ้ง แทบจะเซถอยหลัง “นังนา!!!” เธอละล่ำละลัก “นี่.. นี่มันบอกอะไรแก มันพูดเรื่องบัดซบนั่นกับแก งั้นใช่มั๊ย ไอ้ราม ไอ้หน้าตัวเมีย ไอ้สารเลว”
หนูนาละล่ำละลักขอกับรัศมี “นาขอร้อง แม่อย่าว่าพ่อ... พ่อไม่ได้โทษแม่เลยสักนิด! พ่อเค้าเข้าใจแม่ดีทุกอย่าง พ่อโทษตัวเอง สำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น!!”
รัศมีหน้าตายังเอาเรื่อง “ใช่ ฉันมีชู้ แล้วทำไม ก็มันไม่ดีก่อน แต่ฉันก็ไม่ได้ฆ่าคน อย่างที่พ่อแกทำ พ่อแกมันไอ้ฆาตกร แล้วแกไปเห็นดีเห็นงามกับมัน แกโทษฉันทั้งๆที่มันเป็นคนทำเลว แก แกมันไม่ใช่ลูกฉัน”
หนูนาใจหายวาบ หนูนาตกใจ “แม่”
รัศมีกรีดสุดเสียง “ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าแม่ ฉันไม่มีลูกอย่างแก!!”
หนูนาพยายามร้องเรียก “แม่ แม่!!!”
รัศมีวางสายฉับไปทันที

รัศมีกระแทกมือถือ “ไอ้ราม ผู้ชายห่วย ไอ้สารเลว ทำไมแกถึงไม่ตายๆไปซะ!!” รัศมีกู่ร้องเจ็บใจอย่างมากแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยง

สายตัดไปซะแล้ว!! หนูนาอึ้งงัน ช็อคไปเลย พยายามจะต่อสายอีกครั้ง ก็ไม่มีคนรับ
รามเข้ามาถาม เป็นห่วง “เป็นยังไงบ้างลูก”
หนูนาเสียใจ “พ่อ...นาผิดไปแล้ว นาโมโหแม่มากที่เอาแต่ว่าพ่อ นา..ทำให้แม่โกรธ นา”
รามจับไหล่ปลอบใจลูก หนูนาหน้าเศร้า รามลูบหัวปลอบ “ทำใจดีๆ... แม่ของลูก เค้าเป็นคนโกรธง่าย แต่พอเค้าอารมณ์เย็นลง แล้วลูกไปขอโทษ.. เค้าก็น่าจะหายโกรธหนูนะลูก”
หนูนากอดพ่อ..รู้สึกผิดและห่วงแม่ รามปลอบขวัญลูก...สงสารเหลือเกินที่ต้องมามีเรื่องกับรัศมีตอนนี้..

ขนิษฐาบอกอย่างเพลียๆ และอารมณ์ไม่ดี “ฉันไม่หิว ทานได้แค่นี้แหละ ยกออกไปเถอะ”
“แต่คุณน้องเจ้า ถ้าทานน้อยเดี๋ยวยาจะกัดกระเพาะ เชื่อไข่ ทานอีกหน่อยเต๊อะเจ้า”
ขนิษฐาหันหน้าหลบ ทำท่าปิด ไม่ฟัง แต่แล้วสีหนาทเดินเข้ามา ถือจานข้าวมาด้วย พยักหน้าให้ไข่ไปได้ ไข่เห็นอย่างนั้นก็เลยออกไป ขนิษฐามองสีหนาทอย่างแปลกใจ
“วันนี้พี่ขอมากินข้าวกับน้องสักวันนึงนะ” ขนิษฐาชะงัก! อยากจะปฏิเสธ แต่สีหนาทก็นั่งลงที่ข้างเตียงเลย สีหนาทมองจานของขนิษฐา “อ้าว กินไปตั้งหลายคำแล้วนี่ ..ไม่เป็นไร๊ พี่ต่อให้เราก่อน” ขนิษฐางงนิดๆ “น้องยังจำได้รึเปล่า ตอนเด็กๆ น้องก็กินข้าวยากแบบนี้แหละ แล้วเราก็เล่นเกมกัน”
สีหนาทยิ้ม ขณะที่ขนิษฐาสีหน้าปั้นยาก “แต่น้องไม่ใช่เด็กๆแล้วนะคะ”
“น้องจะโตแค่ไหนในสายตาของใครๆ ก็ยังเป็นเด็กในสายตาพี่ ยังเป็นน้องสาวของพี่เสมอ..” สีหนาทยิ้มอ่อนโยน และบอกอย่างขี้เล่น “มะ” เขาหยิบชามของขนิษฐาขึ้นมา “น้องกินคำนึง..พี่ก็จะได้กินคำนึง ถ้าน้องไม่กิน พี่ก็ต้องอดด้วย!” ขนิษฐาฟัง หน้าแซ่วไป....ยังไม่อยากกินอยู่ดี สีหนาทลูบท้อง หน้าอ้อนๆ “หิวแล้ว..”
ขนิษฐามองพี่ชาย สีหนาทขยิบตาเร่ง ยื่นช้อนเตรียมป้อนให้ ขนิษฐายอมแพ้ต้องกินข้าวที่สีหนาทป้อนให้จนได้
สีหนาทยิ้ม..ที่ขนิษฐายอมกินต่อ แล้วสีหนาทก็กินข้าวของตัวเอง ทำหน้าทำตามีความสุข เสร็จแล้วก็ป้อนขนิษฐาใหม่
“พอแล้วล่ะค่ะ” อ้าว สีหนาทชะงักไป กำลังจะค้าน “น้องจะทานของน้องให้หมด พี่สิงห์จะได้ทานข้าวตัวเองสบายๆซะที..” สีหนาทยิ้มที่ขนิษฐายอมจนได้ ขนิษฐาเสียงอ่อนลง “ขอบคุณนะคะ ที่เป็นห่วง...”
“ที่น้องยอมทาน ก็เพราะว่าห่วงพี่เหมือนกัน ไม่ใช่เหรอ?” สีหนาทลูบหัวขนิษฐาเอ็นดู
ขนิษฐาแม้หน้าจะยังเศร้าก็ยิ้มอ่อนๆให้ เข้าใจในความเป็นห่วงของสีหนาท สีหนาทชี้ชวนให้กินด้วยกัน เห็นบรรยากาศเศร้าๆในห้องเปลี่ยนเป็นอบอุ่นขึ้น ไข่แอบมองยิ้มๆ อิ่มใจที่พี่น้องดูแลกัน

ไข่บอกสีหนาท “ค่อยยังชั่ว ถ้าบ่ได้คุณ ข้าเจ้าก็บ่ฮู้จะกล่อมคุณน้องยังไงแล้ว เห็นเรียบร้อยอย่างนั้นบทจะบ่เอา! ก็กลับไปดื้อเหมือนเด็กๆ”
สีหนาทยิ้มๆ “ขอบใจแม่ไข่มากนะ ที่ช่วยดูแลยัยน้อง”
“บ่เป็นหยังเจ้า ก็มีคุณสองคนนี่แหละ ตี้ข้าเจ้ายังเป็นห่วง แล้ว..เรื่องตี้อีหล้าหนูนาจะกั๊บกรุงเตป คุยกันว่าจะใด คุณน้องก็ป่วยกายไปคนแล้ว บ่อยากหันคนแถวนี้เป็นไข้ใจ๋ไปอีกคน” สีหนาทฟังคำไข่แล้วชะงักไป เห็นสีหน้าสีหนาทแล้วรู้ทันควัน “อีกเจ็ดวันเพิ้ลก็บ่อยู่แล้วนะเจ้า ทำไมคุณถึงได้ชักช้าจะอี้ล่ะ”
“ช้าตรงไหน ฉันน่ะบอกเค้าไปตั้งนานนนนแล้ว ต้องไปโทษลูกศิษย์เอกของแม่ไข่นั่นแหละ! ปากแข็งเป็นที่หนึ่ง ไอ้เรานะ ถามก็แล้ว หลอกถามก็แล้ว อ้อนถามก็แล้ว อะไรก็แล้ว ไม่ยอมตอบท่าเดียว!”
ไข่ฟังสีหนาท ไม่ได้เห็นใจและเข้าข้าง สายตาก็ยังคงไม่พอใจในผลการปฏิบัติการ
สีหนาทพอนึกถึงเรื่องนี้ก็ชักหนักอก “เฮ้อ ผู้หญิงนะผู้หญิง คุยกับต้นสักลายดำ ยังคุยง่ายกว่าเยอะเลย!”
ทีนี้ไข่ค้อนเข้าให้ สีหนาทยอมสงบปาก แต่ยังท้าวสะเอว แววตาคิด!

ที่บ้านวรรณพาณิช หนังสือพิมพ์ถูกวางหรา ! เป็นภาพข่าวศักดาถูกกชเชิญตัวไปโรงพัก กรอบเล็กข้างๆเป็นภาพรัศมีกำลังให้สัมภาษณ์ พร้อมเฮดไลน์”พ่อเลี้ยงอ้างไม่มีส่วนเกี่ยวข้องตัดไม้ ลูกสาวนายแบงค์ใหญ่ขู่ฟ้องหมิ่นฯ นักข่าวใส่ความว่าที่คู่หมั้น”วรรณอยู่ที่โต๊ะอาหารเช้า ลูกชายทั้งสอง พร้อมลูกสะใภ้เอาข่าวมาคุยเครียดด้วยแต่เช้า
“งามหน้าจริงๆ” เอกชาติอ่านหัวข่าว “ลูกสาวนายแบงค์ใหญ่พร้อมฟ้องหมิ่นฯนักข่าวใส่ความว่าที่คู่หมั้น.. ยัยรัศนะยัยรัศ !”
เพชรสีสำทับ “นึกว่าเลิกควงนายแบบแล้วอะไรๆจะดีขึ้น นี่กลับหนักซะยิ่งกว่าเดิม!!”
ชไมพรตอกย้ำ “นี่ขนาดพวกเราช่วยกันเตือนแล้วเตือนอีก! ผิดจากที่พูดซะที่ไหน! ผู้ชายที่น้องรัศคบ เอาความเดือดร้อนมาให้อีกจนได้!
โทณรงค์ส่ายหน้า ไม่รู้จะทำอย่างไร
“คุณพ่อ จะให้ผมโทรไป..เตือนยัยรัศดีมั๊ย? ว่าอย่าเที่ยวเอานามสกุลของเราไปออกรับแทนใครต่อใคร เกิดมันถูกตำรวจซิวขึ้นมา ทางเราจะเสีย” เอกชาติถาม
ลูกชาย ลูกสะใภ้ ต่างขยับตัวมองว่าวรรณจะว่าอย่างไร
วรรณนิ่งไป ก่อนบอก “ไม่ต้อง”
เอกชาติ โทณรงค์ชะงัก แต่เพชรสีไม่ยอม “ทำไมล่ะคะ คุณเอกหวังดี...”
เอกชาติปรามเมีย “เพชร”
เพชรสีชะงักไป ชไมพรแตะมือพี่สะใภ้อย่างปลอบๆและเอาใจ

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 14/2 วันที่ 27 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ