อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 15 วันที่ 28 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 15 วันที่ 28 ธ.ค. 58

แป้นเอ่ยขึ้น “นี่!! แต่พวกแกเห็นรึเปล่า” คนสงสัยๆ ว่าเห็นอะไร? “ว่าคนเรานะ ถึงต่อให้รวยแค่ไหน แต่มันก็ต้องการ นี่!!” แป้นตบๆที่หัวใจ “ฟามรักไง ขนาดมีเงินเป็นหมื่นล้าน ขาดฟามรักเก๊าะอยู่ไม่ได้!เหมือนกัน หนูนามันถึงต้องมาตามหาพ่อถึงนี่!”
อืม.. ทุกคนพยักๆหน้ากัน คิดตาม ทันใด นพก็เหลือบไปเห็นใครบางคนกำลังมา “เฮ้ย นั่นหนูนานี่!”
หนูนา และรามที่เพิ่งมาถึง มองมา ก็เห็นแป้นกำลังโบกไม้โบกมือเรียก

แป้นลูบไหล่ ลูบหลังเพื่อน “ดีนะไม่มีใครเป็นอะไร ตอนนี้แม่แก ก็รอดมาจากไอ้ชั่วศักดาแล้ว”


หนูนาพยักหน้า “แต่แม่..ยังดูขวัญเสียอยู่เลย หวังว่า วันที่เราจะเดินทางกลับด้วยกัน อีก 2-3 วัน แม่ฉันจะดีขึ้น”
แป้นฟังเรื่องวันกลับของหนูนาแล้วชะงักไป
รามบอกพวกคนงาน “ขอบใจนะที่เป็นห่วง.. ไป ยัยหนู”
แป้นคิด แล้วหันขวับไปทางพลพรรค “นี่หนูนามันก็ใกล้จะไปแล้ว พวกเรามาเลี้ยงส่งมันกันดีมั๊ย”
หนูนาที่จะไปกับรามชะงัก หันมามองกลุ่มเพื่อนๆ
เชษฐ์ดีดนิ้ว “แจ่มแมว!!! พี่เชษฐ์ลงขันให้ก่อนคนแรกเล๊ย” ควักแบงค์ห้าร้อยวาง
“โอ๊ย ป๋า” บุญตามองประกอบ “อย่าให้น้อยหน้าเค้านะ”
“ซะไบอยู่เลี้ยว !เพื่ออาคุงหนูนา จัดหนักๆไปเล๊ย” ประกอบควักไปยี่สิบบาท โธ่ คนงานพากันถุย ประกอบแก้ตัว “ความจริงใจของคนเรา ไม่ได้วัดกันที่จำนวนเงินนะเว้ย !”
คนงานส่ายๆหน้าแล้วทยอยกันลงเงินทั้งแป้น และคนอื่นๆ “ฉันลงด้วย ลงด้วย!!”
หนูนามองน้ำใจของคนงาน ทั้งปลื้มทั้งดีใจ “ทุกคนไม่ต้องออกเงินกันเยอะก็ได้..”
นพค้าน “ไม่ได้หรอกจ้ะ เลี้ยงส่งน้องหนูนาทั้งที ! พวกเราต้องเต็มที่ จริงมั๊ยวะพวกเรา”
“ใช่ๆ” ทุกคนพยักหน้า ส่งเสียงตอบรับกันอย่างมีความสุข
หนูนาหันไปมองหน้าราม รามโอบไหล่ลูกยิ้ม “ขอบใจนะทุกคน” หนูนาและรามหายเหนื่อย..จากความอบอุ่นและน้ำใจของผองเพื่อนชาวไร่
ทันใดสายตาของทุกคนก็หันไปเห็นกระจิบ และเพ๊อะที่เดินผ่านมา ต่างชะงักกันไป
เชษฐ์แหย่ขึ้น “นี่ ทุกคนเค้ากำลังลงขันจะเลี้ยงส่งหนูนากันอยู่ เอาด้วยมะ”
กระจิบ เพ๊อะชะงักไป หนูนาส่ายหน้ากับเชษฐ์ว่าอย่าแกล้งเค้า แต่กระจิบกลับเดินตรงมาควักสตางค์ออกมาสองร้อย ใส่ลงไปในกอง / คนงานอึ้งๆกัน
“ฉันรู้ ว่าเงินแค่เนี๊ยะ ไม่พอที่จะชดใช้อะไรแย่ๆที่ฉันเคยกับเธอเอาไว้หรอก แต่ก็ยังดีกว่า..ไม่ได้ทำอะไรเลย” กระจิบบอกอย่างจริงใจ “เดินทางกลับดีๆนะ”
เพ๊อะคิด ควักตังค์ตัวเองหมดกระเป๋าตอนนั้นที่มีอยู่ห้าสิบบาทใส่ลงมาด้วย แล้วจะตามกระจิบไป
หนูนามอง..แล้วเรียกเอาไว้ “เดี๋ยวก่อน!”
กระจิบ เพ๊อะชะงัก เพ๊อะหน้าเสียๆ สะกิดกระจิบ “มันจะเอาเงินมาคืนเรารึเปล่า ? หน้าแหกนะพี่จิบ !”
หนูนาเดินมาตรงหน้ากระจิบ เพ๊อะ “ลงขันแล้ว ก็อย่าลืมมากินเลี้ยงด้วยกันด้วยล่ะ” กระจิบ เพ๊อะอึ้งกันไป “อย่าลืมล่ะ!” หนูนาย้ำแล้วเดินกลับไป
กระจิบอึ้งไปอย่างนึกไม่ถึง ก่อนจะยิ้มน้อยๆออกมาที่หนูนายอมรับในน้ำใจ
“โฮ่...นึกว่าจะหน้าแตกซะแล้ว!” เพ๊อะโล่งอกไปที
หนูนายิ้มแย้มกลับมาหารามและกลุ่มเพื่อนๆซึ่งตื่นเต้นกันที่จะมีงานเลี้ยง เป็นบรรยากาศของความสุข..

ที่ฝายน้ำล้น สีหนาทตรวจตราความเรียบร้อยอยู่กับคนงาน “ช่วงนี้น้ำมาก อาจจะเซาะฝายรั่วได้ คอยดูไว้นะถ้ามีรอยตรงไหน..” สีหนาทบอกๆงานคนงานอยู่ แล้วก็หันไปเห็นหนูนาเดินมา ประหลาดใจเล็กน้อย ....
หนูนาชูปิ่นโตขึ้น “เห็นว่าเลยเวลาอาหารเย็นแล้ว คุณยังไม่กลับเรือน เลยมาเดลิเวอรี่ค่ะ”
สีหนาทยิ้มเลย เอาผ้าขนหนูที่พาดคอซับๆเหงื่อ เสยหล่อสักเล็กน้อย แหม...จริงๆแค่เห็นหน้าก็อิ่มแล้วล่ะ
“ไหนคุณบอกว่ามันอันตราย ไม่ให้ฉันเดินไงคะ?”
สีหนาทจูงหนูนาเดินมาด้วยกันบนคันกั้นน้ำ “ถ้ามากับฉัน ก็ไม่เป็นไร..”
หนูนาเหลือบมองไปด้านหลัง เห็นพวกคนงานมองๆ “ไม่ต้องจูงหรอกค่ะ!” สีหนาทยอมปล่อยมือ หนูนาโล่งอก แต่ทีนี้สีหนาทกลับเอามือโอบเอวหนูนาไว้ชิดแทน! “คุ๊ณ!!”
สีหนาทหน้าตาย “ก็ไม่จูงแล้วไง”
“เดี๋ยวคนเห็น!”
“ก็ได้แค่มองนั่นแหละ ถ้าใครกล้าพูดอะไร จะให้อยู่ตรวจฝายทั้งวันทั้งคืน!”
หนูนาส่ายหน้าในความแสบของสีหนาท แล้วสองคนเดินกันมาจนห่างจากสายตาคน “อย่านะคะ แค่นี้ก็ไม่ค่อยจะได้พักกันอยู่แล้ว ช่วงน้ำมาทุกคนวุ่นไปหมด คุณก็ด้วย” หนูนามองสีหนาทห่วงๆ แต่เห็นว่าสายตาเขาไม่ได้ฟัง มัวแต่มองเธอ..ครุ่นคิด “นี่คุณฟังฉันอยู่รึเปล่า?
“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว” หนูนางงๆ “ทีแรกที่กะจะไปส่งเธอขึ้นเครื่องไปอเมริกาน่ะ”
“คุณ ไม่ว่างไปส่งฉันแล้วเหรอคะ?”
“ไปส่งถึงที่ยูเลยดีกว่า จะได้ไปย้ำกับพวกฝรั่งที่ชอบจีบสาวเอเชียว่าหนูนาคนนี้ มีคนจองตัวแล้ว”
หนูนาค้อนเข้าให้ “ตาฉันคงยอมให้คุณบินไปด้วยหรอก!”
สีหนาทหัวเราะ “ก็ได้งั้นฉันจะยอมปล่อยเธอไป ถ้าหากว่าเธอเจอคนที่เค้าดีกว่าฉัน” หนูนาชะงักไป หรี่ตา จริงน่ะ “แต่ มันจะไม่มี วันนั้นหรอก!” แน่ะ แววตาเจ้าเล่ห์ “เพราะไม่มีใครที่จะดี และจะรักเธอ และเหมาะสมกับเธอมากเท่ากับฉันอีกแล้ว”
“หลงตัวเอง!” หนูนาค้อนไปปากก็ยิ้มๆ
“ไม่ได้หลงซะหน่อย” สีหนาทตาพราว “แค่พูดเรื่องจริง” สีหนาทจะเข้ามาหอมหน้าผาก หนูนาแกล้ง ผลักออกแรง สีหนาทผงะ “เฮ้ย เดี๋ยวตก!!”
หนูนาตกใจรีบไปจับตัวสีหนาท สีหนาทเลยรวบกอดเอาไว้ซะเลย “ว๊าย คุณ!”
สีหนาทระดมหอมแก้มแก้แค้นไปหลายๆที นี่ๆๆๆ หนูนาทั้งอาย ทั้งจั๊กจี้จะผลักอีก “อย่าดิ้นสิ!! เดี๋ยวก็ตกหรอก” สีหนาทขู่!! ว่าแล้วก็กอดเอวหนูนาจากด้านหลังเอาไว้จนแน่น...
หนูนาทั้งเขินทั้งค้อนใส่สีหนาท ที่เจ้าเล่ห์ที่สุด!!! สีหนาทหัวเราะชอบใจกอดหนูนาสบายใจเฉิบไป

ขนิษฐาคุยสายโทรศัพท์ภายในอยู่ “ยังงั้นเหรอ ?” ขนิษฐาฟังไปพลาง มองนาฬิกาเห็นเป็นเวลาประมาณทุ่มๆกว่า สายตาขนิษฐาครุ่นคิด...

เสียงเคาะประตูดังขึ้น รัศมีซึ่งนั่งจมจ่อมอยู่ที่โซฟา หันขวับ เปิดประตูออกอย่างหงุดหงิด!! พนักงานถือถาดใส่ซุปมาหน้าเจื่อนๆ “อะไรกันอีก! ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่หิว! พูดไม่รู้เรื่องรึไง!”
ขนิษฐาเดินออกมาจากทางด้านหลัง รัศมีชะงักไป! ขนิษฐารับถาดมาจากพนักงานแล้วพยักหน้าให้พนักงานไป ตัวเองเดินเข้ามาในห้องเอาถาดมาวางเลย “ถ้าไม่หิวจริงๆ ก็ทานซุปซะหน่อยนะคะ จะได้ไม่อ่อนเพลีย
รัศมีขัดใจ แขวะให้ “รามกับยัยนาคงจะสั่งเอาไว้ใช่มั๊ยล่ะ เธอถึงต้องมาบริการ ฉันด้วยตัวเอง เอาเป็นว่าถ้าฉันเป็นอะไรไป จะไม่โทษเธอหรอกนะ เชิญ!”
ขนิษฐาอดกลั้น “ขอบคุณนะคะที่คุณอุตส่าห์จะไม่โทษฉัน แต่ฉันก็คงต้องโทษตัวเองอยู่ดี ถ้าหากปล่อยให้แขกคนสำคัญไม่สบายขึ้นมา”
“ช่างใจดีซะจริง! ถ้ามีน้ำใจจริงๆล่ะก็.. ฉันไม่อยากเจอหน้าใครทั้งนั้น คนเดี๋ยวเนี๊ยะแกล้งว่าเห็นใจเรา แต่จริงๆแล้วเค้าสมเพช!” รัศมีสบตา ฉะเข้าให้ “ถ้าเธอมองหน้าฉันตอนตกต่ำจนพอใจแล้ว ก็เชิญ!” รัศมีโพล่งขึ้นอย่างสุดทนแล้ว เดินไปเปิดประตูให้อ้า ไล่ขนิษฐาแรงขึ้นอีก!
ขนิษฐาไม่อยากจะเชื่อ.. ทีแรกก้าวไปเหมือนจะยอมเดินออก แต่แววตาคิด แล้วกลับปิดประตูลง
“นี่เธอ!!”
“ฉันยังมองไม่พอ!” รัศมีอึ้งไปกับสิ่งที่ขนิษฐาแสดงออกมาอย่างไม่คาดคิด “คุณคิดว่าคนอื่นดูถูกคุณ แต่คุณไม่รู้หรอก ว่าคุณนั่นแหละที่ดูถูกคนอื่น โดยเฉพาะคนที่ดีกับคุณมากๆ อย่างน้าราม”
“แตะนิดแตะหน่อยไมได้เลยนะ! รักกันซะจริง!”
“ใช่ ฉันรักน้าราม แต่..รู้เอาไว้ซะด้วย ว่าเค้าไม่เคยมองฉันเป็นอย่างอื่น..นอกจากเจ้านาย และฉันคิดว่า..เพราะเค้ายังไม่ลืมคุณ หลังจากเรื่องของคุณเค้าไม่เคยเปิดใจรับผู้หญิงคนไหนอีก!” รัศมีโคลงหัว ยังไม่อยากจะเชื่อ “จะไม่เชื่อก็ได้ หน้าตาฉันดูมีความสุขกว่าคุณงั้นเหรอ? ถ้าคุณอยากรู้จริงๆว่าฉันรู้สึกยังไง นอกจากไม่ดูถูกคุณ ฉันยังอิจฉาคุณ” รัศมีอึ้ง ยิ่งไม่อยากจะเชื่อ “ไม่อยากเชื่อใช่มั๊ยล่ะ ว่าฉันอิจฉาคุณ แต่.. พอฉันได้ฟังที่คุณพูดมาเมื่อกี๊นี้แล้ว” เธอส่ายหน้า “ฉันก็พบว่าคุณและฉัน ต่างก็โง่และบ้าไม่ต่างกัน!”
“เธอ!”
“เรา!เสียใจกันคนละอย่าง! ฉันเสียใจเพราะไขว่คว้าหัวใจของน้ารามมาไม่ได้ ส่วนคุณ ต้องเสียใจก็เพราะไม่เคยเห็นค่าของเพชรที่คุณมีอยู่ในมือ” รัศมีอึ้ง “ทีนี้คุณก็รู้แล้ว ว่าฉันไม่มีสิทธิ์ไปดูถูกคุณ ถ้าอยากจะปล่อยตัวเองให้หมดเรี่ยวแรง! ให้ย่ำแย่สมใจฉัน ก็เชิญเลย“ เธอเดินออก ปิดประตูปัง!!
รัศมีอึ้งไปเลย ไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่ดูเซื่องๆอย่างขนิษฐาจะมาตอบโต้เธอกลับได้แบบนี้!

ขนิษฐาเดินกลับออกมา น้ำตาปริ่มๆ กระสับกระส่าย ส่ายหน้า “เราทำอะไรลงไป...” ขณะที่ยืนเครียดๆอยู่ เสียงมือถือดัง ขนิษฐาปาดน้ำตา ตั้งสติ “มีอะไรเหรอบัว เรื่องคุณรัศมี ?”
“เมื่อกี๊ คุณรัศเพิ่งจะโทรสั่งอาหารค่ะ” ขนิษฐาชะงัก “บัวรีบโทรมาบอก คุณน้องจะได้ไม่ต้องเป็นห่วง แหม คุณน้องเนี่ยกล่อมคนเก่งจริงๆ บัวกล่อมอยู่ตั้งเป็นวันๆ เธอไม่ยอมท่าเดียว!”
ขนิษฐาฟังพนักงานรายงาน ไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะวางหูไป..ขนิษฐาซึ่งเดินมาห่างพอสมควร เหลียวหลังกลับไปมองยังห้องของรัศมี โล่งอกนิดๆ ค่อยยังชั่ว..
จิ๊บๆๆๆ ลูกเจี๊ยบเดินเป็นพรวนมาจิกกินอาหารที่หนูนาโปรยให้ รามถือหนังสือพิมพ์สีหน้าไม่ค่อยสบายใจนักเดินมา เห็นหนูนาให้อาหารลูกเจี๊ยบเพลินๆอยู่ สีหน้าค่อยคลายลง
หนูนาหันมาเห็นราม บอก “น่าเสียดายจัง ที่หนูนาจะไม่ได้เลี้ยงพวกมันต่อ”
“พอหนูกลับมาอีกที มันจะเป็นแม่ไก่ คุ้ยเขี่ยหากินเองได้แล้ว” หนูนาฟังอย่างนั้นค่อยยิ้มออก “เห็นบอกพ่อเมื่อเช้าว่าจะไปโรงแรม จะไปหาแม่เค้าเหรอลูก”
“ค่ะ พ่อไปด้วยกันมั๊ยคะ”
“พ่อไปส่งก็พอ รัศมีคงไม่สะดวกใจเท่าไหร่ ถ้าจะต้องเจอพ่อบ่อยๆ”
“พ่อคะ แต่เมื่อวานนี้ พ่อช่วยแม่เค้าไว้นะคะ”
“พ่อช่วยแม่ของลูกไว้ เป็นหน้าที่ที่พ่อต้องทำอยู่แล้ว” รามมองหนังสือพิมพ์ นึกได้ “พอดีพ่อ เห็นข่าวนี่ในหนังสือพิมพ์” รามนึกได้ หน้านิ่งขึ้น ส่งหนังสือพิมพ์ให้หนูนา หนูนาหยิบมาดู

ภาพข่าวในหนังสือพิมพ์ เป็นภาพรัศมีหลบกล้อง อยู่ในกรอบรูปที่ศักดาถูกพาตัวออกไปโรงพัก
วรรณหน้าเครียด เห็นหนังสือพิมพ์อยู่บนโต๊ะ วรรณฟังเสียงหนูนาจากปลายสาย
ที่ระเบียงห้องพักของรัศมี หนูนาบอกกับวรรณ สีหน้าเกรงใจมาก “ตอนนี้แม่อยู่โรงแรมของคุณสิงห์ค่ะ วันกลับ นาจะพาแม่กลับไปด้วย” วรรณ หน้ายังเครียด หนูนา พยายามขอกับตา “คุณตาคะ นารู้ ว่าคุณตาโกรธ แต่คุณตา..อย่าเพิ่งว่าอะไรแม่ตอนนี้จะได้มั๊ยคะ..แม่บอบช้ำมามากแล้ว”
วรรณแทบทนไม่ไหวอีกแล้ว “หึ ถึงต่อให้ฉันบอก! ฉันพูดจนปากฉีกไปถึงคิ้ว! แม่แกมันเคยเชื่อฟังฉันบ้างรึเปล่า!”
หนูนาเข้าใจถึงความเจ็บปวดของตา แต่ไม่สบายใจเลยจริงๆ “คุณตา ครั้งนี้แม่เสียใจมากจริงๆ”
วรรณอึดอัดใจ ไม่อาจจะรับปากได้ “ยัยนา ถ้ามันรู้จักคิด มันก็ต้องรู้ ว่ามันคนเดียวเมื่อไหร่ที่ต้องเสียใจ ฉัน..ก็ช้ำใจกับมันจนไม่เหลืออะไรแล้ว!!” หนูนาฟังตา เข้าใจถึงความรู้สึกรวดร้าวของวรรณได้ ไม่อาจจะเถียง วรรณบอก แววตาเริ่มแดงเรื่อ ทั้งโกรธและผิดหวัง “แกจะพามันกลับมา ก็พามา! แต่ฉันไม่รับรองว่าฉันจะเป็นพ่อพระผู้ประเสริฐคอยโปรดสัตว์ที่ไม่เรียนรู้อย่างมัน!” หนูนาอึ้งๆ “ตาเสียใจ ที่ไม่สามารถใจดีกับมันได้ ! อย่างที่แกขอ” วรรณวางสายลงไป

หนูนาถอนใจ...กับอารมณ์ของตาที่ไม่ยอมลงให้กับรัศมีเลย ไม่ทันได้ปรับอารมณ์ เสียงรัศมีดังมาจากด้านหลัง
“ตาแกโกรธฉันมากใช่มั๊ย” รัศมีบีบมือเจ็บใจ “ถ้าฉันก้าวเข้าบ้านนั้นเมื่อไหร่ ก็คงสับฉันไม่เหลือ ฉันน่าจะตายๆไปซะ กลับไปกรุงเทพ ไหนจะตาแก ไหนจะพวกแร้งกา รอรุมจิกรุมทึ้ง!!”
“แม่...ถึงคุณตาจะโกรธ ก็ไม่ได้หมายความว่าคุณตา ไม่รักแม่ นะคะ”
“รักงั้นเหรอ! ตาแกเกลียดฉัน! ทุกวันนี้ที่ยังได้อยู่ในตระกูล ก็เพราะฉันมีสายเลือดของวรรณพาณิชก็เท่านั้น“
“ใครบอกคะ แม่ไม่เคยเห็นเลยเหรอว่า..”
“หยุดพูดซะที! แกก็เอาแต่เข้าข้างตาแก ใช่สิ แกน่ะมันหลานตา แกต่างหากที่เป็นลูกของคุณพ่อ ไม่ใช่ฉัน เค้าน่ะตัดพ่อตัดลูกกับฉันไปแล้ว” รัศมีเดินกระแทกส้นกลับเข้าไป และเข้าไปในห้องนอนเลย
“แม่...” หนูนามองตามแม่เศร้าๆ.. ส่ายหัว สถานการณ์ไม่ดีเอาซะจริงๆ

เสียงหัวเราะเฮฮาสนุกสนานดัง แป้นจับบ่าหนูนาดันตัวเข้ามาในงานเลี้ยงที่จัดขึ้นที่ลานกว้าง มีโต๊ะใหญ่วางอาหารเอาไว้และถังน้ำแข็ง พร้อมลังเครื่องดื่มเพียบ มีเครื่องเสียงวางไว้ที่มุมหนึ่ง พร้อมโต๊ะที่กองช่อดอกไม้เล็กๆเอาไว้จนเต็มด้วย คนงานกำลังเริ่มทยอยมางาน บรรยากาศดูคึกคัก
“ลืมความทุกข์ให้มันหมดไปเว้ยหนูนา! มะ !สนุกกันดีกว่า พรุ่งนี้แกก็จะไปแล้ว” แป้นพาหนูนาเข้ามา
พอเชษฐ์กับกลุ่มคนงานเห็นเข้า ก็กรูกันเข้ามาหา
“น้องหนูนา พวกพี่มีของที่ระลึกจะให้ด้วย แท่นแท๊นนน “นพยื่นมาเป็นซองเล็กๆที่ห่อไว้ด้วยกระดาษสวยงาม
“แกะเล๊ย หนูนา”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 15 วันที่ 28 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ