อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 15/2 วันที่ 28 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 15/2 วันที่ 28 ธ.ค. 58

“น้องหนูนา พวกพี่มีของที่ระลึกจะให้ด้วย แท่นแท๊นนน “นพยื่นมาเป็นซองเล็กๆที่ห่อไว้ด้วยกระดาษสวยงาม
“แกะเล๊ย หนูนา”
คนงานเชียร์กัน “แกะๆๆๆ“
หนูนาแกะออกมาดู ปรากฎว่าเป็นเมล็ดต้นสัก “เมล็ดสัก”
“พวกเราคิดกันหนักเลยว่าจะให้อะไรหลานเศรษฐีดี เพราะคงจะมีหมดแล้ว เอาต้นไม้ไปปลูกนี่แหละ เห็นแล้วจะได้คิดถึงกัน แล้วก็ยังให้ออกซิเจนด้วย”

ก้อนแซว “แต่ปลูกเป็นใช่มั๊ย? ให้สอนปลูกอีกรอบมั๊ย ?”ฮา!! ก้อนถามมาได้ ทุกคนหัวเราะชอบใจกัน
หนูนายิ้มปลื้ม “ขอบใจทุกคนมากจ้ะ ฉันจะปลูกให้โตดีไม่แพ้ที่นี่เลย!” ทุกคนแฮปปี้กันอยู่ กระจิบและเพ๊อะก็เดินเกร็งๆกันมา ท่าทางยังไม่มั่นใจเท่าไหร่ หนูนาเดินเข้าไปหา ชักชวน “มาพอดีเลย อาหารเริ่มตั้งแล้ว กินให้เต็มที่เลยนะ”


กระจิบ เพ๊อะค่อยหายเกร็ง คนอื่นๆก็เข้ามาชวนคุยกันอย่างกลมเกลียว
ประกอบเอาจานใส่ส้มตำมาส่งให้ “ขอบริการอาหนูนา ลูกค้ากิตติมศักดิ์โหน่ยยย นี่ลงทุนตักให้เองเลยนะเนี่ย”
อวนบอก “แหมลงทุนมาก ได้ยินว่าลงขันยี่สิบ”
ชาวไร่ขำๆกัน ประกอบหน้าม้าน แหม!!! ทำไมต้องตอกย้ำ
แล้วสีหนาทก็เข้ามา พร้อมกับบุญตา และคนงานที่ช่วยกันถืออาหาร และเครื่องดื่มมาเพิ่ม
“คุณสิงห์ / คุณสิงห์มาด้วย”
“ไม่ได้สิ ทุกคนยังมาเลี้ยงส่งหนูนาเลย ฉันจะไม่มาได้ยังไง” เขาทอดตามาที่หนูนา แอบหวาน “แล้วก็..ยังมีของกินที่แม่ไข่ เอามาเพิ่มให้ด้วย กินกันให้เต็มที่เลยนะ”
เฮ !!! คนงานพากันชอบใจ บรรยากาศเฮฮาขึ้นเท่าตัว คนงานต่างผ่อนคลายและมีความสุข

เสียงหัวเราะลอยมาห่างๆ พวงนั่งอยู่ที่มุมพักของคนงานเพียงลำพัง มองไปอย่างหมั่นไส้ ชิส! นั่งหันไปหันมา ไม่มีใคร สุดเซ็ง พวงบ่น “พี่เรืองไปไหนของเค้าเนี่ย ?”
คนงานชายสองคนเฝ้าหน้าทางเข้าอยู่ เรืองแววตาคิด เดินเข้ามา “พี่ นายให้ฉันมาผลัดเวร”
“ทำไมเร็วจังวะ?”
“ก็..คงกลัวพวกพี่ไปทีหลัง แล้วอาหารในงานเลี้ยงจะหมดมั๊ง ไปเถอะพี่ เดี๋ยวทางนี้ฉันดูให้เอง” เรืองหันไปบอกอีกคน “พี่ไปกันทั้งคู่นั้นแหละ เดี๋ยวจะมีเวรตามมาอีกคน” สองคนลังเลเล็กน้อย “ไม่ต้องห่วงหรอกพี่ ไปเถอะ”
ชายเฝ้ายามสองคน ยอมผละไป เรืองยิ้มมุมปาก เข้าทาง!

เชษฐ์ถือโทรโข่งหรือไมโครโฟน ตรงหน้าคือกลุ่มชาวไร่ฝ่ายหญิงที่ยืนเรียงหน้ากระดาน แล้วแต่ความสวยงาม
“สาวรำวงของเรา ไม่คิดผลกำไร ใครให้ดอกไม้สวยถูกใจ ก็มารับไปเป็นคู่ได้เลยจ้า”
เชษฐ์เปิดเพลง เป็นเพลงเหนือสมัยใหม่ที่ผสมทำนองแดนซ์ๆ หนุ่มๆปรบมือเปาะ เป่าปากชอบใจ วี๊ดวิ๊ว! แล้วคว้าดอกไม้ที่กองเตรียมเอาไว้บนโต๊ะ ไปขอสาวเต้นรำ
กระจิบคอยส่งสายตาไปหาราม บลิ๊งค์ๆๆ เห็นว่ารามมัวคุยกับหนูนา กระจิบก็พย๊ายาม! แล้วมีหน้าประกอบยื่นมาแทน ยักคิ้วหล่อใส่ แฮ่! กระจิบแทบจะหงาย ก่อนจะเมิน เดินหนีไปเลย ฮ่วย!
ประกอบเหวอๆ แล้วเพ๊อะยื่นหน้ามาแทน “ฉันยังว่างนะจ๊ะ”
ประกอบสะดุ้ง! หงะ!! ทีแรกจะผละหนี แต่พอมองไปรอบๆ ไม่มีคู่อยู่คนเดียว เอ้า รำก็รำ! คนงาน เต้นๆรำๆผสมกันอย่างสนุกสนาน
หนูนาคุยกับรามอยู่ แล้วนพและคนงานไปลากตัวสีหนาทมาตรงหน้าหนูนา แถมเหน็บดอกไม้ให้ในมือสีหนาทเรียบร้อย “จะช้าอยู่ใยครับคุณสิงห์!”
สีหนาทเขินๆ “ฉันรำไม่เป็น เต้นก็ไม่เป็น!”
หนูนาเห็นสีหน้าปั้นยากของสีหนาท อมยิ้มชอบใจ ดึงดอกไม้มาจากคนลังเลเลย สีหนาทอึ้งๆ ! เฮ!!! คนงานดันหลังสีหนาทให้ออกไปเต้นกับหนูนาซะเลย
“นี่ล้างแค้นฉันเหรอ”
“ฉันก็อยากเห็นสเต็ปนายสิงห์บ้างสิคะ”
สีหนาทชักจะป่วย เอายังไงดี มองไปรอบๆ เสต็ปเต้นของแต่ละคนบนลานร้อนแรงร้ายกาจกันมากๆ
“โห” สีหนาทส่ายหน้า “สู้ไม่ได้จริงๆ”
ทันใดนพไปสะกิดเชษฐ์ ชี้ให้ดูคู่สีหนาท หนูนา เชษฐ์เข้าใจล่ะ เปลี่ยนเพลง “แดนซ์มากเดี๋ยวรุ่นใหญ่สะโพกหลุด จะมาเปลี่ยนจังหวะกันหน่อยนะคร๊าบ!”
จากเพลงแดนซ์ตลกๆ กลายเป็นดนตรีช้า สโลว์เพราะซะงั้น สีหนาทจากหน้าแย่อยู่ โล่งอกขึ้นเลย หนูนากลับเป็นฝ่ายอึ้งๆ “แหม รู้ใจ!” เขาหันไปส่งซิกขอบใจเชษฐ์กับนพ
หนูนาส่ายหน้า อดแกล้งเลย
สีหนาทมายืนซ้อนด้านหลังหนูนา สองเริ่มออกรำวงตามทำนองเพลงซึ้ง เห็นคู่อื่นๆก็รำไปด้วยกัน...สีหนาทรำอยู่ด้านหลังหนูนาชิดใกล้.. ฝ่ายชายดูแข็งแกร่งปกป้อง ฝ่ายหนูนาก็อ่อนหวานน่าถนอม สองคนดูเหมาะกันมากๆ บรรยากาศอบอุ่นเป็นสีชมพู คู่อื่นๆก็พลอยจะหยุดมองแล้วซุบซิบคู่ของนายกันอย่างชื่นชม
พวงเดินกลับมายังเรือนพักคนงาน กำลังเซ็ง! แล้วก็เจอเรืองที่มาดักรออยู่
พวงสีหน้าหมุ่ยๆค่อยดีขึ้น “พี่เรือง! นี่พี่หายไปไหนมา” เธอหรี่ตา “ไม่ใช่ว่าแอบไปงานเลี้ยงมานะ”
“ไร้สาระน่าพวง ใครจะไปสนใจงานแบบนั้น”
“ดีแล้ว แฟนฉันต้องฉลาดๆอย่างพี่นี่แหละ” พวงยิ้ม แล้วรอยยิ้มพลันชะงัก เพิ่งเห็นว่าด้านหลังในเงามืด มีชายฉกรรจ์อีกสองคนโผล่มา “นั่นใครอ่ะพี่?”
เรืองหันไป “อ๋อ เพื่อนพี่เอง” พวงมอง..แต่รู้สึกได้ถึงลักษณะไม่น่าไว้ใจของคนทั้งคู่ “พอดีว่าพวกเรา มีอะไรอยากจะให้พวงช่วยหน่อย”
ไม่ทันที่เรืองจะพูด พวงเหลือบไปเห็นปืนพกที่โผล่ออกมาจากสะเอวของชายคนนั้นซะก่อน “ห๊ะ!! ปืน!!” เรืองรีบปิดปากพวงไว้ทันที “อื้อ!!!”
“ทำไมเมียเอ็งปากมากนักวะ” เรืองหน้าเสีย เจ้านั่นรีบขู่พวง “อย่าส่งเสียง ถ้าแกยังอยากจะหายใจอยู่!”มันว่าแล้วควักปืนขึ้นมาขู่ พวงตาเหลือกๆๆ ตายแล้ว!!!

สีหนาท หนูนา และรามเดินกลับกันมาจากงานเลี้ยง...พอถึงหน้าบ้าน สีหนาทมองๆหนูนา เหมือนยังมีเรื่องอยากจะคุย
รามเห็นอย่างนั้น ยิ้มๆ ยอมให้โอกาส“พ่อไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน ยังไงอย่าอยู่ดึกมากล่ะ พรุ่งนี้ต้องออกเดินทางแต่เช้า”
“ค่ะพ่อ”
“ไม่ต้องห่วงครับ ผมขอคุยกับหนูนาอีกแค่แป๊บเดียว”
รามพยักหน้า เดินเข้าบ้านไปก่อน พอรามเข้าบ้านไปแล้ว สีหนาทก็เข้ามาจับมือหนูนาเอาไว้
“คุณ! ไม่กลัวพ่อเห็นเหรอ”
“ก็เพราะเกรงใจนี่แหละ” สีหนาทมองตาวิบๆ “ถึงแค่จับมือ...” หนูนาเขินๆ ที่สีหนาทหยอดอีกแล้ว “เฮ้อ เดี๋ยวนี้ แค่ไม่เห็นหน้าไม่กี่ชั่วโมงก็ยังคิดถึง นี่จะไม่ได้เจอตั้งเป็นปี! ฉันชักอยากให้เธอกลับมาเป็นแค่หนูนาสาวชาวไร่ จะได้ไม่ต้องจากฉันไปไหน”
“ตอนนี้ไม่ได้เป็น ก็..อาจจะ..ได้กลับมาเป็นไงคะ”
สีหนาทชอบใจ แต่กวนนิดๆ “ไม่ให้เป็น!” เขาตาพราว กระซิบ “จะให้เป็นนายหญิง”
หนูนาฟังแล้วเขินมากกกก สีหนาทอดใจไว้ไม่ได้ ขอเข้ามากอดไว้อีกสักที หนูนาสะดุ้ง รีบดันเอาไว้ “คุณ! ไหนบอกว่าเกรงใจพ่อ..”
“ถ้าไม่กอดตอนนี้ พรุ่งนี้ตอนไปส่งเธอ น้ารามอยู่ด้วยยิ่งหมดสิทธิ์ ถ้าน้ารามจะเดินออกมาตอนนี้จริงๆ ฉันยอมให้น้ารามฆ่า” สีหนาทกอดหนูนาแบบอบอุ่นๆ หนูนาอุ่นอยู่ในอ้อมกอดของสีหนาท เสียงกระซิบข้างหูแผ่วเบา “หนูนา เรียนจบแล้วรีบกลับมานะ ห้ามเถลไถล! ห้ามลืมเด็ดขาด ว่านายสิงห์คอย..”
หนูนาพยักหน้าหงึกๆอยู่บนบ่าของเขา สีหนาทอุ่นใจกับคำตอบ.. กอดเอาไว้อย่างแสนหวง...เห็นแสงจันทร์อันอ่อนโยนทอไล้ลงมายังร่างคนรักทั้งสอง

แสงจันทร์ส่องลงมายังหน้าต่างห้องดูวังเวงใจ
ในห้อง รัศมีนอนกระสับกระส่าย นึกถึงคำพูดวรรณ
“รัศมีแกทำให้ฉันต้องอับอายขายขี้หน้าคนเค้า ครั้งแล้วครั้งเล่า! คนอย่างแกนี่มันไม่น่าจะเกิดมาเป็นลูกฉัน!!! ฉันไม่น่ามีลูกอย่างแกเลย”
รัศมีลุกพรวดจากที่นอน กลัดกลุ้มจนนอนไม่หลับ!เมื่อนึกถึงว่าต้องไปเผชิญหน้ากับวรรณในวันพรุ่งนี้!

หนูนานอนพลิกไปมา เห็นแสงจันทร์ส่องเข้ามทางหน้าต่าง ในที่สุดหนูนาตัดสินใจลุกขึ้น

หนูนาออกมารินน้ำดื่ม แล้วรามก็เดินออกมาเห็น “นอนไม่หลับเหรอลูก”
“ค่ะ พอจะไปแล้ว มันอดคิดถึงเรื่องนั้นเรื่องนี้ไม่ได้” หนูนานั่งลง มองไปรอบๆ รามมานั่งลงด้วย “หนูนาคิดถึงวันแรกที่มาที่นี่ แล้วได้เจอพ่อ เจอคุณสิงห์ เจอแป้น”
รามยิ้มเอ็นดู ขยี้ผมลูก “แล้วก็ไม่ยอมบอกพ่อว่าหนูเป็นใคร จนต้องไปทำงานเป็นคนงาน ซะจนมือไม้ถลอกปอกเปิก” เขาจับฝ่ามือลูกพลิก รู้สึกผิดหน่อยๆ
“ปากหนักเหมือนใครก็ไม่รู้นะคะ”
รามยิ้ม “นั่นสิ! เล่นเอาป่วนไปทั้งไร่บัวขาวป่วนเลย”
“พ่อ!” หนูนาค้อนที่พ่อล้อ รามหัวเราะเบาๆ หนูนามองพ่ออย่างมีความสุขและบอก“ถ้าหนูนาบอกพ่อเร็วกว่านี้ เราก็จะได้มีเวลาอยู่ด้วยกันมากกว่านี้ คิดๆแล้วก็น่าเสียดายเวลาจัง”
“แต่พ่อไม่เสียดายอะไรอีกแล้ว.. แค่หนูมา และไม่รังเกียจพ่อ พ่อก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วลูก”
หนูนาเข้าไปกอดพ่อ สองพ่อลูก..อิ่มใจที่ได้ถ่ายทอดความรักให้กันแบบนี้ ทันใด บรึ้มมมม!!!!! เสียงระเบิดดังมาจากทิศของคันกั้นน้ำ รามซึ่งกอดลูกอยู่ ชะงักไปทันที
“เสียงอะไรคะ?”

สีหนาทบอกอย่างเจ็บใจ “มีคนลอบเข้ามาระเบิดคันกั้นน้ำ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฝีมือหมาตัวไหน!! ไอ้อดิสรมันเล่นเราเข้าจนได้“ เขาเจ็บใจ แต่ตั้งสติ หันไปสั่งงาน “เชษฐ์ให้คนไปปิดทางเข้าออกทั้งหมด!! น้าก้อนไปเกณฑ์คนงานมา ต้องช่วยกันอุดจุดที่แตกให้ไวที่สุด น้าราม เข้าไปดูคันกับผม”
รามจะตามสีหนาทไป หนูนาก้าวตามมาด้วย รามหันมาบอก “หนูอย่าไปเลย กลับไปอยู่กับพวกคนงานผู้หญิงที่เรือนพักคนงานดีกว่า”
“ดีเหมือนกัน เพราะที่เรือนใหญ่” สีหนาทมองไปด้านหลัง “มีคนอยู่น้อย ให้บุญตากับคนงานผู้ชายอีกคนเดินไปส่งนะหนูนา อย่าไปคนเดียว พอถึงที่พักคนงานแล้ว ก็พยายามอยู่รวมกลุ่มกับคนอื่นเอาไว้”
หนูนาพยักหน้า พอสีหนาทกับรามไป ก็ห่วง ร้องบอก “ระวังตัวด้วยนะคะ พ่อ..คุณสิงห์”
ชายทั้งสองคนพยักหน้าให้ ก่อนจะไป โดยไม่รู้เลยว่าภาพของหนูนาที่มองมาอย่างห่วงใยนั้น เกือบจะเป็นภาพสุดท้ายของหนูนาที่พวกเขาได้เห็น...หนูนาหันหลังเดินกลับไปทางเรือนใหญ่ เพื่อไปหาบุญตาตามที่สีหนาทสั่ง
สายตาไม่น่าไว้ใจของเรืองโผล่ขึ้นจากหลังต้นไม้หรือที่กำบัง มองตามหนูนาไป!

บุญตากับนพเดินมาส่งหนูนา บุญตาชะเง้อชะแง้ “พวกคนงานผู้ชายถูกเกณฑ์ไปซ่อมคันกันหมด คงเหลือแต่พวกผู้หญิงแหละน๊า” บุญตากับนพ เดินมาจนใกล้จะถึงเรือนแถวของคนงาน เห็นอยู่ตรงหน้าอยู่ไม่ไกลแล้ว
เรืองวิ่งมา “บุญตา!” บุญตาหันไป “ป้าไข่เรียกให้กลับไปที่เรือนแน่ะ เห็นว่าคนขาด ให้ฉันมาตามนพ ที่คันกั้นน้ำก็ยังขาดคนนะ!”
“โอ๊ย มีแค่สองแขนสองขานะ คุณสิงห์ก็ให้มาส่งหนูนา ป้าก็จะให้ไปเฝ้าเรือน งานเยอะซะจริ๊ง”
“ไม่เป็นไรหรอก ห้องพักอยู่ข้างหน้านี่แล้ว เดี๋ยวฉันไปต่อเองได้ บุญตากับนพไปเถอะ ขอบใจนะ”
หนูนาพยักหน้าอนุญาต สองคนมองๆ เห็นเรือนอยู่ข้างหน้าแล้วจริงๆ ก็ผละกันไปตามที่เรืองบอก เรืองทำทีเดินนำสองคนไป แต่แววตาที่แอบเหลือบมองหนูนา มีแววลุ้นๆ..เห็นหนูนาเดินไปที่เรือนพักตามลำพัง แล้วเรืองก็ขอตัวผละแยกออกจากสองคนนั้นมา หนูนาเดินไปตามลำพัง เข้าใกล้เรือนพักไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้ว่ามีอะไรรอคอยอยู่!

หนูนาเดินมาถึงก็แปลกใจที่หน้าห้องมืด เคาะประตู “แป้น แป้น!!”
แอ๊ด ประตูที่ปิดอยู่นั้นก็เปิดแง้มออกให้....หนูนาด้วยความไม่เฉลียวใจก็ก้าวเข้าไป ทันทีร่างก็ถูกจับล็อคเอาไว้โดยชายฉกรรจ์ที่ซ่อนอยู่ด้านหลังประตูห้องด้านใน!!
“ก..” ฉับ!! ผ้ามัดปากถูกพันรอบ!! หนูนาดิ้น!! ก็ถูกชายอีกคนเข้ามาช่วยกันจัดการมัดแขนขาไว้!!!
แสงที่ส่องลอดจากบานประตูที่ยังปิดไม่สนิท ส่องให้เห็นเงาคนในห้อง แป้นถูกมัดแข็งทื่ออยู่ มองมาอย่างเจ็บแค้น พยายามจะดิ้นและส่งเสียง แต่ก็ทำไม่ได้ดีไปกว่าที่หนูนาทำ!! คือไม่มีเสียงใดๆออกไปร้องขอความช่วยเหลือได้ ข้างแป้นยังมีร่างของใครอีกคนถูกมัดเอาไว้ด้วย แต่ทว่าหนูนาไม่เห็นหน้าชัด
เมื่อมัดเสร็จ คนร้ายเอาอากระสอบครอบร่างเธอ และหามออกไปทันที ที่ประตูเรืองย้อนกลับมารอรับ เปิดประตูกว้าง และมองลาดเลาให้ สายตาแป้นที่มองดูคนร้ายหามหนูนาออกไป เหมือนใจจะขาด

สีหนาทยืนที่คันกั้นน้ำกับรามฟังคนงานรายงาน ด้านหลังคนงานหลายคนช่วยกันซ่อมคันอยู่เห็นรอยรั่วไม่ใหญ่นัก
“โดนระเบิดสองจุดครับนาย ตรงนี้ กับตรงปลายคันโน้นน” คนงานชี้ไปไกล
“แล้วรอยตรงโน้นล่ะเป็นยังไง”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 15/2 วันที่ 28 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ