อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 15/4 วันที่ 29 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 15/4 วันที่ 29 ธ.ค. 58

“ปากเก่ง!! นี่ไอ้สิงห์มันคงเสี้ยมสอนไว้ล่ะสิ เกลียดฉันเข้าไปเถอะ แต่ฉันนี่แหละ” อดิสรเอาปืนมาขู่ “คือคนคุมชะตาชีวิตของเธอ ยังอยากจะพูดอะไรอีกมั๊ย“ หนูนาพูดไม่ออก “ ไม่อยากแล้วเหรอ?”
“คุณ...ถ้าคุณจับฉันไว้ แล้วนายสิงห์ตามมา คุณเองจะเดือดร้อน!”
อดิสรหัวเราะลั่น “อย่างกับจะกลัว ไม่ใช่แค่รออยู่นะ แต่ที่ทำทั้งหมดเนี่ย ก็เพื่อให้มันมาที่นี่!! ให้มันมาตายที่นี่ยังไงล่ะ” อดิสรแสยะยิ้ม เหี้ยม และสาแก่ใจ หนูนาทั้งเกร็งทั้งหวาดผวากับคนที่แผ่คลื่นอำมหิตอยู่ตรงหน้า

เช้ามืด ตีห้า ที่โรงพัก สีหนาทรอสายโทรศัพท์ สีหน้านิ่ง ฮึดเตรียมพร้อม!
วรรณอยู่ในชุดคลุมเพิ่งตื่นนอน สีหน้าตกตะลึง “อะไรนะ มีคนจับตัวยัยนากับรัศมีไป!!” อรุณีที่อยู่ด้วย ตื่นตระหนก!เมื่อได้ยินถ้อยคำของวรรณ


สีหนาทแววตาเจ็บปวด แต่ยังคงความหนักแน่น ด้านหลังเห็นรามปรึกษาดูแผนที่อยู่กับกช จุฑารัตน์ และ จ่า “ครับ ต้องขอประทานโทษอย่างสูง ที่ผมโทรมา เพราะผมเป็นคนที่ต้องรับผิดชอบ ในเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณนารา”
วรรณเริ่มโกรธและไม่พอใจ “คุณ! ชื่อสีหนาทใช่มั๊ย? นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน!!”
สีหนาทยืนยัน “ผมอธิบายทั้งหมดตอนนี้ไม่ได้ แต่ผมขอรับปากกับท่าน ว่าจะช่วยหนูนา..นารากับ คุณรัศมีกลับมาอย่างปลอดภัยให้ได้ครับ”

วรรณไม่เชื่อ และไม่วางใจใครหน้าไหนทั้งนั้นในตอนนี้ “พวกนั้นมันเอาตัวหลานฉันไปตั้งแต่เมื่อคืน ถ้ามันเกิดอะไรขึ้น แล้วเธอ อย่างเธอจะมามีปัญญารับผิดชอบชีวิตหลานฉันได้งั้นเหรอ!”
สีหนาทไม่สะท้าน ยังบอกวรรณอย่างมุ่งมั่น “ถ้าผมรับผิดชอบไม่ได้ ก็จะไม่ขอใช้ชื่อว่าสีหนาท และไม่ขอปกครองใครอีกแม้แต่คนเดียว!” วรรณชะงักไป กับคำตอบที่ไม่สะทกท้านของอีกฝ่าย สีหนาทสำทับหนักแน่น! “ผมรักไร่บัวขาวเท่าชีวิต แต่หนูนา.. หลานสาวของท่านมีค่ายิ่งกว่าชีวิตผม! ถ้าหากผมช่วยเค้ากลับมาอย่างปลอดภัยไม่ได้ จะทำตามที่พูดกับท่าน ทุกคำ!”
วรรณไม่อยากจะเชื่อว่าคนแปลกหน้าที่เพิ่งคุยกัน มันจะกล้าขนาดนี้ “พูดน่ะมันง่าย! แต่ถ้าทำไม่ได้ล่ะก็ ทั้งไอ้ผู้ร้ายนั่น และเธอ จะต้องชดใช้ยิ่งกว่าที่พูด!” วรรณวางสายฉับลง สีหน้ายังเคร่งเครียด
อรุณีถามเสียงเครือ“ณี ได้ยินไม่ผิดใช่มั๊ยคะคุณท่าน?”
“ไม่ผิด” เขาเงยหน้า ฮึด “บอกเลขาฉัน ให้เตรียมเครื่องไปเชียงรายให้ฉันด่วน!” วรรณสั่ง สีหน้าอึมครึมห่วงทั้งหลานทั้งลูก

สีหนาทเดินกลับมาหาราม และกลุ่มของกช
จุฑารัตน์สีหน้าลุ้นๆมาก “คุณตาของยัยนา ว่ายังไงบ้างคะ?”
รามรอฟัง ทั้งหนักใจและรู้สึกผิดต่อวรรณ
“ก็..โกรธ” รามได้ยินสีหนาทบอกก็ไม่แปลกใจ “แต่ผมรับปากกับท่านแล้วว่ายังไงจะต้องช่วยหนูนาและคุณรัศมีกลับมาให้ได้”
“ผมก็ไม่มีทางยอมให้ไอ้อดิสรมันทำตามแผนได้ ถ้ายัยหนูเป็นอะไรไปพ่ออย่างผมก็ไม่มีหน้าอยู่เป็นคนอีก!”
สีหนาทบีบไหล่ของรามให้กำลังใจ
กชออกความเห็น “ผมคิดว่า คนระดับอย่างคุณวรรณ เมื่อทราบเรื่องนี้แล้ว ก็คงจะไม่อยู่เฉยเหมือนกัน ผมทราบมาว่าท่านสนิทกับท่านอธิบดีมาก อาจจะเร่งให้เราปิดบัญชีกับพวกนั้นได้ง่ายขึ้น”
“แต่ที่สำคัญที่สุดตอนนี้” สีหนาทสงสัยมาก “พวกมันพาหนูนาไปไว้ที่ไหน!!”
พลัน กชได้รับการติดต่อมาจากสวยตรวจ ยกมือถือขึ้นคุย แล้วหันมาบอกพวกสีหนาท“สายของผมรายงานมา เราเจอบางอย่างแล้วล่ะครับ”

รถกระบะซึ่งเรืองขับเมื่อคืนจอดอยู่ข้างทางเปลี่ยว จุฑารัตน์ทำการบันทึกภาพอย่างกระตือรือร้น ชาวบ้านพูดกับกช และจ่า สีหนาท รามฟังอยู่ จุฑารัตน์ถ่ายภาพเสร็จรีบมาสมทบ
“มันมาตอนเช้ามืดครับ พอดีผมออกมาเก็บเห็ดเลยเห็น ก็แปลกใจว่าใครเอารถมาจอด แล้วก็มีคนขี่มอเตอร์ไซค์มารับคนขับรถไป”
กชรีบถาม “แล้วพวกมันไปทางไหน! เห็นรึเปล่าครับ”
ชาวบ้านชี้ไปทางหนึ่ง
จ่าอุทาน “นั่นมันทางไปป่า!!” จ่าส่ายหัว “ป่ามันตั้งกว้างนะครับ”
กชซัก “ลุงพอจะบอกรายละเอียดของรถมอเตอร์ไซค์ กับลักษณะของพวกมันได้มั๊ย”
“ไม่เห็นหน้าหรอก มันมืด” ทุกคนหน้าอึ้งๆ “แต่รถมอเตอร์ไซค์พอจำได้อยู่ว่ายี่ห้ออะไร”
กชเตือน “จ่า รีบจดบันทึกข้อมูลของลุงเลยนะ”
จ่ารีบเข้าไปสัมภาษณ์ชาวบ้านต่อ
กชฟังอยู่อย่างตั้งใจ ขณะที่จุฑารัตน์ร้อนรน “ได้เบาะแสแค่นี้เองเหรอ โธ่เอ๊ย ยัยนา จะทันการณ์มั๊ยเนี่ย!”
รามฟัง ยิ่งหน้าซีด สีหนาทกลับบอกกชอย่างกระตือรือร้น “สารวัตร ผมมีไอเดียบางอย่าง ขอแผนที่ให้ผมหน่อย”

แผนที่กางออก “ผมมั่นใจว่าไอ้อดิสรมันจะต้องเลือกอยู่ในที่ที่มันรู้จักทางหนีทีไล่ดี ไม่ยังงั้นมันไม่กล้าทำเรื่องใหญ่แบบนี้แน่ เพราะงั้น..ก็ต้องเป็น..ที่ที่มันไปบ่อยๆ”
รามมองตาสีหนาท ทั้งสองแทบจะพูดขึ้นพร้อมๆกัน “เขตล่าสัตว์” กชชะงักไป
“เท่าที่รู้ มันชอบล่ากวางมาก” สีหนาทวงไปบนแผนที่ “ถ้าเป็นป่าแถบนี้ ก็มีอยู่สามจุด” เขาวงกลมไว้สามวง “จุดแรก เลยจากนี่ไปแค่ไม่มาก”
“ไม่น่าใช่ มันไม่ทิ้งรถไว้ใกล้ที่ซ่อนตัวแน่”
ราม กช สีหนาท จุฑารัตน์มองไปบนแผนที่ซึ่งมีวงกลมซึ่งไม่ถูกขีดฆ่าเหลืออยู่สองวง
สีหนาทชี้ไปที่จุดซึ่งติดกับแผนที่ประเทศพม่า “โป่ง...... ถ้าผมเป็นมัน จะเลือกที่นี่ เพราะข้ามภูเขาไปอีกแค่นิดเดียวก็ออกไปประเทศเพื่อนบ้านได้แล้ว”
กช สีหนาท รามมองตากัน กชรีบสั่งจ่า“บอกเจ้าหน้าที่เราให้เตรียมพร้อม เราจะลองไปที่นี่!!” ทุกคนจะไปกันทันที จุฑารัตน์จะตามไปด้วย แต่กชดึงแขนรั้งเอาไว้ “คุณกลับไปที่โรงพัก” จุฑารัตน์ทำท่าจะไม่ยอม กชย้ำ “ผมจะไม่ให้คุณเสี่ยงอย่างคราวที่แล้วอีก”
“นี่ไม่ใช่แค่เรื่องทำข่าว แต่ฉันเป็นห่วงหนูนา”
กชชะงักไป “งั้นนี่ก็ไม่ใช่แค่คำสั่ง แต่ผมเป็นห่วงคุณ”
จุฑารัตน์อึ้งไป แล้วเจ้าหน้าที่มาพาจุฑารัตน์ไปอีกทาง กชมาขึ้นรถคันเดียวกับสีหนาทและราม ด้านหลังมีรถตำรวจอีกคัน ซึ่งมีจ่าและกำลังตำรวจสามนาย รถสีหนาทออกไป โดยรามเป็นคนขับ
สีหนาทพูดกับตัวเอง พยายามสร้างความหวัง “รอฉันก่อนนะ หนูนา” แววตาแสนห่วง “ยัยน้อง!”

ขนิษฐาถูกคนร้ายผลักเข้ามาในกระท่อมในส่วนของห้องด้านนอก มือทั้งสองถูกมัดมือไว้ข้างหน้า
“เสียเวลาเพราะมัวแต่ขับหลบด่านตำรวจนี่แหละนาย !”
ขนิษฐาพอเห็นตัวการก็อึ้ง “นายอดิสร!!”
อดิสรตากร้าว มีแววกรุ้มกริ่ม เชยคางขนิษฐาขึ้น “ไม่ได้เจอตั้งนาน คิดถึงจัง..”
ขนิษฐารังเกียจอยากเบือนหน้าหนี แต่คงขยับปืนขู่ ขนิษฐาไม่กล้า แล้วลูกน้องอีกรายดันตัวรัศมีเข้ามา โดนมัดมือไว้ข้างหน้าเหมือนขนิษฐา
อดิสรเหลือบไปเห็น ชะงัก! “เฮ้ย! ใครใช้ให้เอานังนี่มาด้วยวะ”
“ขอโทษเสี่ย มันดันมาเห็นเข้า ก็เลยต้องพามา”
รัศมีแค้นมาก ด่าแว๊ดทันที! “แกเองเหรอที่ทำเรื่องชั่วๆแบบนี้ สารเลวพอกันทั้งพ่อทั้งลูก”
“มึงด่าพ่อกูเหรอ!!” อดิสรตาลุก เงื้อปืนในมือจะฟาดหน้าให้
“อ๊าย!” รัศมีหลับตาปี๋
ขนิษฐาเอาตัวเองไปบังให้รัศมี หน้าหันไป เห็นเลือดซิบที่ริมฝีปาก รัศมีอึ้งไปอย่างนึกไม่ถึง...
“ปล่อย..ปล่อยคุณรัศมีไปเถอะ ฉันรู้ว่านายอยากแก้แค้นพี่สิงห์ แต่อย่าให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องต้องมาเดือดร้อนเลย ฉันขอร้อง แล้วฉันจะยอมทำตามที่นายต้องการทุกอย่าง!”
รัศมีที่ยังกลัวๆมองขนิษฐา ไม่อยากจะเชื่อที่ขนิษฐากล้าขนาดนี้
อดิสรบีบคางขนิษฐา “อันนั้นมันแน่อยู่แล้ว เธอไม่มีสิทธิ์มาต่อรองอะไร” เขาบอกกับลูกน้อง “เกะกะลูกกะตาว่ะเอามันไปไว้กับนังนั่น!!”
ลูกน้องเข้ามาจับพาตัวรัศมีไป “จะพาฉันไปไหน ปล่อย ปล่อยนะ!!”
“ฉันขอร้องล่ะ อย่าทำอะไรคุณรัศมี” ขนิษฐาจะตาม
อดิสรกระชากตัวมา “ไม่ต้องไปห่วงคนอื่น! เอาตัวเองให้รอดซะก่อน!” เขาบอกกับลูกน้อง “เดี๋ยวพวกมึงไปกันให้หมด!” แล้วมองขนิษฐาตาวาว “กูมีเรื่องจะคุยส่วนตัวกับผู้หญิงคนนี้” อดิสรตาพราวด้วยพิษของความแค้น และแรงปรารถนาที่สุมรุมมานาน
ขนิษฐาตัวสั่นรู้สึกได้ถึงคลื่นความไม่ประสงค์ดีที่แผ่ออกอย่างรุนแรง!

รัศมีถูกพามา ตัวก็ดิ้น ปากก็พยายามต่อรอง “ถ้ายอมช่วยฉัน ฉันจะให้เงินแกมากกว่าไอ้บ้าข้างนอกนั่นสิบเท่า!!”
ลูกน้องชะงัก ...... รัศมีมองด้วยความหวัง “มึงจะให้ตำรวจจับกูน่ะสิ เข้าไป๊!!”
รัศมีโดนผลักเข้ามา จะหันพูดต่อ แต่เห็นคนที่อยู่ในห้องนั้นแล้วชะงักไป ไม่อยากจะเชื่อ “...ยัย นา....”
หนูนาไม่อยากจะเชื่อยิ่งกว่า “แม่ !!!!” รัศมีและหนูนา ต่างอึ้งกันไป!!

รถสีหนาทขับบึ่งมาตามทาง รามเป็นคนขับ สีหน้าทั้งสามเคร่งเครียด โดยเฉพาะสีหนาทกับรามอยากจะรีบไปถึงให้ไวที่สุด!!
“ใกล้จะถึงทางเข้าป่าแล้วครับ”
รถของสีหนาทขับผ่านหมู่บ้านเล็กๆ ที่บริเวณนั้นมีบ้านเรือนน้อยหลัง และมีกาแฟซึ่งขายของชำเล็กๆอยู่ ขณะที่รถสีหนาทจะแล่นผ่าน กชซึ่งเหลือบไปเห็นรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งที่หน้าร้าน ชะงัก “คุณสิงห์ เดี๋ยวก่อนครับ รถนั่น...ตรงกับที่ชาวบ้านบอก”
สีหนาทกับรามชะงักกันไป “น้าราม ชะลอรถก่อน”
รามลังเล “แต่..จะใช่พวกมันแน่เหรอ?”
กชให้เหตุผล “ไม่แน่นะครับ ก่อนเข้าป่ามันอาจมารอรวบรวมเสบียงอยู่ที่นี่!”
รามฟังอย่างนั้นรีบชะลอรถลงทันที และถอยรถไปจอดอยู่ห่างๆ

อดิสรบีบสองแขนของขนิษฐาแน่น “ไม่อยากจะเชื่อ ว่าเธอจะใจกว้างแม้แต่กับเมียเก่าของไอ้ราม! มันเสี้ยมสอนให้ดีกับเมียเก่ามันด้วยงั้นเหรอ?”
“น้าราม มาเกี่ยวอะไรด้วย?”
“ยังจะตีหน้าซื่อ นึกว่าฉันไม่รู้รึไง!ว่าเธอกับมันเป็นอะไรกัน ตาต่ำ!!แถวนี้มีแต่ผู้หญิงตาต่ำ!!”
ขนิษฐาอึ้งไป ก่อนฮึดบอกเพื่อทวงศักดิ์ศรีให้ราม “ใช่ ฉันรักน้าราม” อดิสรอึ้ง แสบจี๊ดขึ้นในอก “และมั่นใจ ว่าไม่ได้ตาต่ำ!! น้ารามเค้าดีกว่าคนอย่างนายเป็นล้านเท่า”
“ทำไม! ลีลามันเด็ดมากรึไง งั้นเธอก็ต้องพิสูจน์กับฉันซะก่อน!!” อดิสรรุกเข้ามา
ขนิษฐาพยายามใช้ร่างดันให้อดิสรห่างออกไป แต่ไม่ได้ผลสักนิด “ถ้านายบังคับฉัน ก็จะได้ไปแต่ตัว ฉันจะยิ่งเกลียด เกลียดนาย!!”
“มาถึงขั้นนี้แล้ว นึกเหรอว่าฉันจะแคร์! เธอ ต้องเป็นเมียฉัน!!” อดิสรรุกเข้ามาหา ขนิษฐาซึ่งถูกมัดมือเอาไว้ไม่สามารถจะดิ้นรนได้เลย ถูกอดิสรผลักล้มไปที่พื้น
ขนิษฐากรีดร้อง “ไม่ อย่า!!!! ไม่!!!”

ในร้าน สิทธ์ ชายคนร้ายที่เป็นคนเอารถไปจอดทิ้ง กำลังจะจ่ายเงินค่าเสบียงที่สั่งซื้อเอาไว้ ขณะจ่ายตังค์เสร็จ กำลังหันออก สีหนาท รามและกชมาดักหน้า คนร้ายชะงัก เลิ่กลั่ก เอาของปาใส่กชที่จะเข้ามาจับ วิ่งกระโดดข้ามรั้วกั้นออกพรวดออกไปด้านหลัง สีหนาทรีบกระโดดข้ามตามไป!!

สิทธิ์โกยอ้าว สีหนาทวิ่งตามไปจนกระชั้นชิดจนคว้าไหล่คนร้ายได้ คนร้ายชักมีดพกขึ้นมา พยายามจะแทงสีหนาท สีหนาทจับมือล็อคบิด แล้วเข่าใส่จนมีดหลุด จับเข่ามันกดพื้น ถามกระชาก “พวกแกเอาตัวผู้หญิงไปไว้ที่ไหน!!! พูด!!!”
“กูไม่รู้!!”
รามตามมาถึง เข้ามากดคอหอยคนร้ายออกแรงบังคับอีกแรง!! “มึงต้องพูด!!!”
คนร้ายผงะ ยิ่งอึดอัดมาก สีหนาทบิดแขนคนร้ายหนักขึ้น “พูด!! หนูนากับน้องฉันอยู่ที่ไหน!!!”

อดิสรรับมือกับการดิ้นรนของขนิษฐาอย่างสนุกและสาแก่ใจ ขณะกำลังจะกระชากเสื้อตรงคอขาวๆให้ต่ำลง คงโผล่เข้ามาบอก “นาย พ่อเลี้ยงโทรมา”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 15/4 วันที่ 29 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ