อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนอวสาน[2] วันที่ 21 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนอวสาน[2] วันที่ 21 ธ.ค. 58

ชัยบดีปรากฏตัวที่ตึกหน้าวัง ท่าทางแค้นใจ ก้าวเข้าไปในตึก สุทิศ อธิปและธารา เดินมาเห็นหลังชัยบดีเดินเข้าไปด้านในพอดี “นั่นใคร งานเขาเริ่มตั้งนานแล้วเพิ่งจะมา”
อธิปคุ้นๆพยายามคิด “หรือว่าจะเป็น...”
วิศรุตหยิบแหวนขึ้นมาเตรียมจะสวมให้ม.ร.ว.หญิงประสงค์สม ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมมองวิศรุตอย่างรู้สึกมีความสุขและโล่งใจ วิศรุตเหลือบไปมองสโรชา ที่มองตนอยู่ ทั้งคู่จ้องตากันด้วยความเศร้า
“สวมแหวนให้น้องสิ พ่อวิศรุต” วิศรุตจำต้องตัดใจละสายตาจากสโรชา
“กระหม่อม” วิศรุตจะสวมแหวนให้ม.ร.ว.หญิงประสงค์สม

ชัยบดีก็เข้ามาถึงพอดี “หยุด” ทุกคนพากันตกใจ ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมเห็นชัยบดีก็หน้าซีด “แกไม่มีสิทธิ์แตะต้องน้องหญิงของฉัน”
พระองค์หญิงวิสุทธิโสภีตรัสถาม “นี่มันอะไรกันวิศรุต”


“ท่านยาย น้องหญิงจะหมั้น จะแต่งงานกับใครไม่ได้ทั้งนั้น”
ม.ร.ว.พิริยพงษ์รีบลุกขึ้นตวาดใส่ “หุบปากเดี๋ยวนี้”
“ตอนนี้ไม่มีใครมาปิดฉันได้” ชัยบดีบอกม.ร.ว.หญิงประสงค์สม “น้องหญิง พี่รักน้องหญิงมากนะ”
ทุกคนพากันตกใจ ธารา และอธิปที่ตามมาชะงักที่หน้าทางเข้าแอบดูเหตุการณ์อย่างตื่นตะลึงไปด้วย
พระองค์หญิงวิสุทธิโสภีตรัสถาม “วิศรุต รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา”
“รู้สิกระหม่อม กระหม่อมรู้ดีกว่าใคร เพราะกระหม่อมคือพ่อของเด็กในท้องน้องหญิง”
ทุกคนพากันช็อกหนักกว่าเดิม ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมหน้าซีด ปากสั่น “ไม่จริงนะเพคะท่านย่า พี่วิศรุตเสียสติไปแล้ว”
“คนที่เสียสติคือน้องหญิงต่างหาก ที่จะแต่งงานกับมัน”
“หญิงมีสติดีทุกอย่าง คนที่หญิงเลือกคือคนที่ดีที่สุด ที่จะดูแลหญิงให้มีความสุขได้” ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมเกาะแขนวิศรุตแน่นอย่างหวาดกลัว จ้องมองชัยบดีอย่างชิงชัง
ชัยบดีรู้สึกเจ็บปวดใจจนทนไม่ได้ “ยังไงพี่ก็ไม่ยอม” ชัยบดีพุ่งเข้าไปกระชากตัวม.ร.ว.หญิงประสงค์สมจะให้ไปด้วยกัน “น้องหญิงต้องไปกับพี่ พี่จะไม่ยอมให้ลูกเมียตัวเองไปอยู่กับคนอื่น”
ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมพยายามดิ้น “ปล่อยหญิงนะ”
วิศรุตตรงเข้าไปช่วยดึงม.ร.ว.หญิงประสงค์สมกลับมา “พอเถอะคุณ...”
“แกอย่ามาแส่” ชัยบดีต่อยใส่วิศรุตอย่างแรง วิศรุตเซกลับไป ชัยบดีจะตามไปซ้ำ ประพันธ์รีบพุ่งเข้ามาช่วยจับชัยบดีเอาไว้ อธิปและธาราตกใจเข้าไปรวมกลุ่มใกล้ๆวินิตา
ม.ร.ว.พิริยพงษ์รีบเข้ามาซ้ำ ต่อยหน้าชัยบดีไปหลายหมัด กระชากคอชัยบดีแยกออกมา ม.ร.ว.พิริยพงษ์กัดฟันพูดให้ได้ยินสองคน “ถ้าแกยังไม่หยุด คราวนี้ฉันเอาแกตายแน่”
ชัยบดียิ้มหยัน ริมฝีปากมีเลือดซึม “ก็เอาสิ มาดูกันว่าใครกันแน่ที่จะต้องตาย” ชัยบดีชักปืนออกมา
ม.ร.ว.พิริยพงษ์ตกใจรีบถอยหนี ทุกคนพากันตกใจแตกตื่น

ที่ครัวในวัง สุทิศช่วยราตรี สายัณห์และคนอื่นๆจัดเตรียมอาหารออกไปรับแขกในงาน สุทิศพยายามหลอกถามสายัณห์ “ดูน้ากลัวคุณชายมากเลยนะ คุณชายดุมากเหรอ”
สายัณห์สั่นเมื่อถูกถามถึงม.ร.ว.พิริยพงษ์
คนในวังวิ่งหน้าตื่นเข้ามา “แย่แล้ว”
ราตรีตกใจ “นี่อย่าบอกนะว่าเสร็จพิธีแล้ว อะไรกันทำไมเร็วแบบนี้ล่ะ อาหารยังเตรียมไม่เสร็จเลย”
“ไม่ใช่จ้ะ คุณวิศรุต...คุณวิศรุตมาอาละวาดในงาน มีปืนมาด้วย” ทุกคนพากันตกใจ
“คุณวิศรุตกลับมาแก้แค้นคุณชายแน่ๆ” สายัณห์หวั่น
สุทิศซัก “แก้แค้นทำไม น้ารู้อะไรมา”
สายัณห์อึกอักท่าทางมีพิรุธมาก

ชัยบดีจ่อปืนไปที่ม.ร.ว.พิริยพงษ์ วินิตาตกใจ “กรี๊ด!! คุณชาย พี่วิศรุตอย่าทำอะไรคุณชายของวินะ”
ม.ร.ว.พิริยพงษ์รีบถอยหนี ทุกคนต่างพากันตกใจกับปืนในมือชัยบดี
“เป็นไง แกคิดว่าแกจะมีปืนคนเดียวใช่ไหม ไอ้คุณชาย วันนี้ฉันจะยิงแกให้เหมือนหมาตัวนึงเลย”
เสด็จพระองค์หญิงวิสุทธิโสภีทรงห้าม “อย่านะวิศรุต ยังไงก็พี่น้องกัน อย่าทำร้ายกันถึงชีวิตแบบนี้เลย”
อธิปร้อนใจหันไปบอกธารา “โทรแจ้งตำรวจเถอะพี่ธารา มันไม่ได้เป็นอะไรกับคนในวัง ท่าทางมันไม่ปล่อยคุณชายแน่”
“แล้วคนอื่นเขาจะรู้ไหมเล่า”
วินิตาได้ยินที่อธิปพูดก็ตกใจ วินิตาเสียงดัง “ว่าไงนะ คุณวิศรุตไม่ได้เกี่ยวข้องกับคนในวัง พวกแกพูดอะไรกัน”
ทุกคนพากันชะงัก ม.ร.ว.พิริยพงษ์รู้ว่าชัยบดีพร้อมจะฆ่าตนจึงเข้าไปต่อยชัยบดีและพยายามแย่งปืน “ใครก็ได้จับมันที มันไม่ใช่หลานชายท่านย่า มันจะฆ่าฉัน ใครก็ได้รีบจับมันไว้เร็ว”
ทุกคนพากันงุนงงทำอะไรไม่ถูก ชัยบดีผลักม.ร.ว.พิริยพงษ์กระเด็นไป “อย่าอยู่เลยไอ้คุณชาย” ชัยบดีเล็งปืนไปที่ม.ร.ว.พิริยพงษ์
“คุณชาย” วิศรุตพุ่งเข้าไปผลักม.ร.ว.พิริยพงษ์ให้พ้นวิถีกระสุน เสียงปืนดังขึ้นวิศรุตถูกยิงที่ไหล่ด้านหลังแทนม.ร.ว.พิริยพงษ์
สโรชาช็อก “คุณวิศรุต”
วิศรุตทรุดตัวลงกับพื้น ม.ร.ว.พิริยพงษ์กลัวมาก รีบลนลานหนีออกไปจากงาน
วินิตาร้องเรียก “คุณชาย”
ชัยบดีตรงเข้าไปดึงม.ร.ว.หญิงประสงค์สมที่ช็อกอยู่ให้ไปกับตน “น้องหญิงไปกับพี่” ชัยบดีกวาดปืนขู่ทุกคน
ประพันธ์กอดน้ำมนต์ไว้แน่นอย่างกลัวจะเป็นอันตรายไปด้วย คนอื่นๆพากันกรีดร้องก้มหลบปืน ทำให้ไม่มีใครกล้าตามชัยบดีไป
สโรชารีบโผเข้าหาวิศรุตทันที “คุณวิศรุต ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลที”
เสด็จพระองค์หญิงวิสุทธิโสภี ทรงเป็นลมไป
“ว้าย!! เสด็จเพคะ!!” อัศดงและทิวารีบเข้าไปประคอง วินิตายืนทำอะไรไม่ถูก

วิศรุตนอนอยู่ที่เตียงถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉิน สโรชาวิ่งตามมา พยาบาลกันไว้ “ญาติรอด้านนอกก่อนนะคะ”
น้ำมนต์พาสโรชาเดินมานั่งรออีกด้าน “ใจเย็นๆนะลี่ คุณวิศรุตถึงมือหมอแล้ว เขาต้องปลอดภัย”
ประพันธ์และสุทิศยืนอยู่ใกล้ๆได้แต่เป็นห่วงวิศรุตเช่นกัน
สุทิศเป็นห่วง “คุณวิศรุตไม่น่าไปรับกระสุนแทนเลย พวกนั้นมีเรื่องทะเลาะกันเองแท้ๆ คนขับรถที่วังยอมเล่าให้ผมฟัง ว่าเห็นคุณชายพิริยพงษ์ยิงไอ้คุณวิศรุตปลอมก่อน มันถึงได้กลับมาแก้แค้น”
ประพันธ์เข้าใจ “คุณวิศรุตเป็นคนดี ยังไงก็คงเห็นว่าคุณชายเป็นพี่น้องของเขา จะปล่อยให้ถูกยิงตายได้ไง”
“แล้วคุณชายเขารับรู้ไหมว่าคุณวิศรุตเป็นญาติเขาน่ะ” สุทิศไม่เห็นด้วย
“เรื่องนี้ก็คงต้องให้คุณวิศรุตเขาพูดเอง เราคนนอกจะไปพูดได้ไง” ประพันธ์ติง

หน้าบ้านพลโทวินิต คนรับใช้เปิดประตูรั้ว รถม.ร.ว.พิริยพงษ์แล่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว จนคนใช้ตกใจถอยหนี
ในบ้านจริยานั่งเช็ดแหวนเพชรอยู่อย่างสบายอารมณ์ ได้ยินเสียงรถเบรกดังสนั่นก็ตกใจ “ใครมา” จริยาวางแหวนเพชรเก็บเข้ากล่อง และลุกออกไปดูอย่างหงุดหงิด

จริยาออกมาที่หน้าบ้านเห็นม.ร.ว.พิริยพงษ์ท่าทางร้อนรนลงจากรถพุ่งเข้ามาหาโดยไม่ปิดประตูรถ “คุณชาย ไหนว่าวันนี้มีงานหมั้นคุณหญิงประสงค์สม”
“ตอนนี้ทุกอย่างมันพังหมดแล้วคุณอา คุณอาต้องช่วยผมนะ”
จริยาเห็นคนรับใช้ยืนเงอะงะ ยังไม่ได้ปิดประตูรั้วก็รีบไล่ออกไป “จะไปไหนก็ไป” จริยาเห็นคนใช้ไปแล้ว “นี่พูดเรื่องอะไรคุณชาย ฉันงงไปหมดแล้ว”
“ไอ้ชัยบดีมันจะฆ่าผม มันแค้นที่ผมยิงมัน ตอนนี้ทุกคนรู้หมดแล้วว่ามันไม่ใช่หลานท่านย่า”
จริยาตกใจ “ว่าไงนะ แล้วคุณชายไปยิงมันทำไม โอ๊ย หมดกัน”
“ผมไม่ยอมพังไปคนเดียวแน่ๆ ยังไงคุณอาก็ต้องช่วยผม ไม่อย่างงั้นผมจะแฉว่าคุณอาเป็นคนคิดแผนทั้งหมด”
“อย่ามาขู่ฉันนะคุณชาย”
รถของชัยบดีขับมาจอดที่หน้ารั้วบ้านพลโทวินิต ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมหวาดกลัว
“คุณจะทำอะไร พาหญิงมาที่นี่ทำไม”
“พี่จะจัดการไอ้พวกผู้ดีจอมปลอมที่มันหลอกใช้พี่ก่อน หลังจากนั้นพี่ก็จะพาน้องหญิงไปให้ไกลแสนไกล ที่ใครๆก็ตามเราไม่เจอ” ชัยบดีขับรถเข้าไปในรั้วที่เปิดกว้างอยู่

รถของชัยบดีแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว ม.ร.ว.พิริยพงษ์และจริยาพากันตกใจ ชัยบดีถือปืนลงมาจากรถ “วันนี้ถ้าแกไม่ตายฉันก็ตาย” ชัยบดียิงใส่ม.ร.ว.พิริยพงษ์
ม.ร.ว.พิริยพงษ์รีบหลบ กระสุนพลาดไม่โดน ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมนั่งตัวสั่นอยู่ในรถ
จริยากรีดร้อง “แกบ้าไปแล้วเหรอชัยบดี หยุดนะ”
ชัยบดีเหวี่ยงปลายปืนไปที่จริยา จริยาผงะตกใจ “หุบปาก นี่มันเรื่องระหว่างฉันกับไอ้คุณชายพิริยพงษ์”
ม.ร.ว.พิริยพงษ์รีบไปที่รถที่เปิดประตูทิ้งไว้

พลโทวินิตวิ่งลงบันไดมาพร้อมปืน แก้วกิริยาออกมาจากในครัว ท่าทางตกใจทั้งคู่
“แก้วได้ยินเสียงปืน มันอะไรกันคะคุณพ่อ”
“พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน แก้วอย่าออกไป อยู่ในนี้ พ่อจะออกไปดูเอง”
“งั้นแก้วโทรเรียกตำรวจนะคะ” พลโทวินิตพยักหน้าเห็นด้วย

จริยาพยายามประนีประนอม “ถ้าแกฆ่าคุณชายแกก็จะถูกจับ มันไม่ได้ประโยชน์อะไรเลยนะ แกก็แค่หนีไป เรื่องก็จบ”
“แล้วคิดว่ามันจะไม่ตามฆ่าฉันงั้นเหรอ มันก็เคยจะฆ่าฉันมาแล้วหนนึง ฉันจะไม่ยอมให้มันมาฆ่าฉันอีกหรอก แกเองก็เหมือนกันถ้าฉันหมดประโยชน์ แกก็คงคิดไม่ต่างจากไอ้คุณชายพิริยพงษ์”
ม.ร.ว.พิริยพงษ์หยิบปืนจากในรถออกมา “ไอ้ชัยบดี”
ชัยบดีหันไปเห็นม.ร.ว.พิริยพงษ์ถือปืนก็ตกใจ ม.ร.ว.พิริยพงษ์ยิงใส่ชัยบดีเข้าที่กลางอกพอดี ปืนในมือชัยบดีสะบัดไปด้านหลัง เสียงกระสุนดังขึ้นอีกนัด ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมลงจากรถยืนตกใจ
พลโทวินิตวิ่งออกมาที่หน้าบ้านเห็นชัยบดีล้มลงกับพื้นเลือดนอง “วิศรุต” พลโทวินิตเห็นม.ร.ว.พิริยพงษ์ถือปืน จึงยกปืนในมือขึ้น “คุณชาย ยิงลูกผมทำไม”
ม.ร.ว.พิริยพงษ์ตกใจที่ฆ่าคนตาย เห็นพลโทวินิตถือปืนก็กลัวรีบสารภาพ “มัน...มันไม่ใช่ลูกคุณอา มันก็แค่คนคุมบ่อน ที่แอบอ้างเป็นลูกคุณอา แอบอ้างเป็นทายาทวังเทวาสถิตย์”
พลโทวินิตตกใจ “ว่าไงนะ”
ชัยบดียังไม่ตาย สายตาที่เลือนรางจ้องมองไปที่ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมที่ยืนสั่นด้วยความหวาดกลัว ชัยบดียื่นมือเรียกหา “คุณหญิง... น้องหญิง...” ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมหวาดกลัวแต่ก็ยอมเดินเข้าไปหาชัยบดี ทั้งน้ำตา “ผมขอโทษ ผมรักคุณหญิงกับลูกนะครับ”
ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมมองมือชัยบดีที่พยายามไขว่คว้าตนอย่างลังเลใจ แต่สุดท้ายก็ยอมคุกเข่าไปจับมือชัยบดีเอาไว้ ทั้งน้ำตา ชัยบดียิ้มออกก่อนหมดลมสุดท้าย ม.ร.ว.หญิงประสงค์สมทรุดลงร้องไห้สะอึกสะอื้น
แก้วกิริยาออกมาเห็นจริยาไดรับบาดเจ็บก็ตกใจ “คุณแม่” แก้วกิริยารีบเข้าไปหา
พลโทวินิตงุนงงไปหมดกับสิ่งที่เกิดขึ้น หันไปเห็นจริยาทรุดอยู่ที่พื้น ก็ตกใจ “คุณ....คุณ...”
จริยากุมท้องมีเลือดซึมออกมา “คุณคงดีใจ ถ้าฉันตาย”
“คุณพูดอะไรของคุณจริยา”
ม.ร.ว.พิริยพงษ์ที่ยืนช็อกและงุนงงได้สติ จะขึ้นรถหนีออกไป แต่รถตำรวจแล่นเข้ามาขวางทางออกเอาไว้ ตำรวจกรูกันเข้ามา ม.ร.ว.พิริยพงษ์ตกใจรีบทิ้งปืนยกมือขึ้น

ที่วังเทวาสถิตย์ เสด็จพระองค์หญิงวิสุทธิโสภีทอดเนตรรูปชัยบดีตอนที่เป็นคนคุมบ่อนจากมือถืออธิปก็ใจหาย เมื่อได้รู้ความจริงเรื่องชัยบดีจากปากของอธิปและสายัณห์
“น้องชายหม่อมฉันเคยเจอนายชัยบดีที่บ่อนเพคะ” ธารากราบทูล
“นี่เขาไม่ใช่วิศรุต หลานชายของฉันงั้นเหรอ”
อธิปย้ำ “กระหม่อมยืนยันได้ ว่าหมอนี่ไม่ใช่แน่ๆกระหม่อม”
“สายัณห์ทำไมไม่บอกฉัน เรื่องพิริยพงษ์”
“คุณชายขู่กระหม่อมไว้ ว่าจะยิงกระหม่อมอีกคนหากพูดออกไป”
“ที่ผ่านมาพิริยพงษ์เป็นคนวางแผนทั้งหมดเพื่อหลอกฉัน แถมยังทำชักน้ำเข้าลึกให้หญิงประสงค์สมต้อง...” เสด็จพระองค์หญิงวิสุทธิโสภีแม้ประทับนั่งอยู่ก็ทรงแทบประคองตัวไว้ไม่อยู่ อัศดงและทิวารีบส่งยาหอมยาดมให้

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนอวสาน[2] วันที่ 21 ธ.ค. 58

ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทประพันธ์โดย ศรีทอง ลดาวัลย์
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทโทรทัศน์โดย พิมบงกช
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู กำกับการแสดงโดย ชุติกุล สุตสุนทร
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ผลิตโดย บริษัท กัสท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ควบคุมการผลิตโดย พอฤทัย ณรงค์เดช และ ม.ล.ปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ออกอากาศทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน 2558
ที่มา ไทยรัฐ