อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนอวสาน[จบ] วันที่ 29 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนอวสาน[จบ] วันที่ 29 ธ.ค. 58

ขนิษฐารีบส่ายหน้า แตะแขนรามห้าม “ที่นั่นล่ะค่ะ ดีแล้ว แต่..น้องเคยปลูกกุหลาบ แค่ที่ระเบียงต้นเดียว ไม่รู้ว่าเลี้ยงเยอะๆแบบนี้ จะรอดรึเปล่า?”
รามตอบมั่นใจ “รอดสิครับ ถ้าเราสองคน..ช่วยกันดูแล“
ขนิษฐาอึ้งไปเมื่อได้ฟัง.. แล้วรามบรรจงเด็ดดอกกุหลาบส่งให้..ขนิษฐามองอย่างตื้นตัน ค่อยๆเอื้อมไปรับเอาไว้ก้มลงสูดกลิ่นหอมนั้น..หัวใจพองโต...สองคนแค่เพียงยืนเคียงก็สุขและอุ่นจนล้น...กว้างรับแปลงกุหลาบบานสะพรั่งเบื้องหลังทั้งสองเบ่งบานไม่แพ้ความรู้สึกของทั้งคู่ เบื้องหลังนั้นคือท้องฟ้าอันสดใส

บริเวณจุดรอชมภาพยนตร์ จุฑารัตน์พูดเหมือนไม่สบอารมณ์ “เพื่อนคุณที่กรุงเทพมีตั้งเยอะตั้งแยะ! ทำไมจะต้องมากวนเวลาฉันด้วย!”
“เอาน่า ตอนคุณอยู่เชียงราย ผมยังเคยพาไปเลี้ยงหมูกระทะ แค่ชวนมาดูหนังเป็นเพื่อนแค่นี้ อย่าบ่นหน่อยเลย”


จุฑารัตน์มองไปที่โปสเตอร์หนัง บ่นค้อนๆ “ชวนผู้หญิงดูหนังบู๊ระห่ำ! มากับสาวสวยทั้งที ไม่โรแมนติคเล๊ย”
กชได้ยินจุฑารัตน์แขวะ ยิ้มๆ “ใครว่าล่ะคู๊ณ” มองจุฑารัตน์ แววตากรุ้มกริ่ม “แค่ได้ดูกับคนที่เราคิดถึง หนังอะไรก็โรแมนติคทั้งนั้นแหละ จะได้รำลึกความหลังที่เราเคยไปบู๊ด้วยกันด้วยไง”
จุฑารัตน์อึ้งไปเลย “นี่..” เขิน แล้วรีบโต้แก้เขิน “พูดแบบนี้จะจีบฉันเหรอ!”
กชตอกกลับอย่างไม่กลัว “จีบได้มั๊ยล่ะ” จุฑารัตน์มีเขินเลยงานนี้ “เอาเป็นว่า ผมลงมากรุงเทพอีกทีกลางเดือนหน้า” เขาดึงสมุดออแกไนซ์ของจุฑารัตน์มา “เดี๋ยวล็อควันว่างไว้เลยนะ มีตำรวจดีๆอย่างผมมาจีบ ไม่ใช่จะมีกันง่ายๆนะคุณ!”
“บ้า นี่เอาสมุดฉันคืนมานะ! เจอเบอร์หนุ่มๆจะหาฉันว่าไม่เตือน”
“ไม่กลัวอยู่แล้ว อย่างคุณ โสดร้อยเปอร์เซนต์ หน้ามันฟ้อง”
“เฮ้ย!”
“เอาน่า หน้าคุณจะยังไง ผมก็ไม่ถือ เอ หรือว่าจะหาสกู๊ปใหม่ๆให้ทำที่เชียงรายดีจะได้ไปกินหมูกระทะร้านนั้นกันอีก”
“ใครจะไปกับคุณ! เอาสมุดคืนมา!”
“ไม่ให้ รับปากก่อนว่าจะมาเจอผม”

วันเวลาผ่านไป สีหนาทถือกล้องส่องไปรอบๆ เห็นดวงดาวบนท้องฟ้า “สวยไหมหนูนา”
หนูนาจิบชาอุ่นๆ ยืนที่ระเบียงห้องพัก ดูภาพดวงดาวที่ไร่บัวขาวผ่านสไกป์ในมือถือ แล้วหันกล้องออกไปยังทิวทัศน์ฝั่งตัวเองบ้าง ภาพในกล้องสีหนาท เป็นภาพทิวทัศน์จากฝั่งของหนูนา ดวงอาทิตย์เพิ่งขึ้น “นี่ทางฝั่งฉันค่ะ”
สีหนาทยิ้มๆที่มองดวงอาทิตย์ยามเช้ากับหนูนา
หนูนาคิด แล้วแพนกล้องมือถือเข้าไปด้านในห้องบ้าง...ภาพไปหยุดตรงกรอบรูปที่เพิ่งเอามาวางที่โต๊ะเขียนหนังสือ เป็นรูปคู่ของสีหนาทและหนูนาที่ถ่ายด้วยกัน “วิวสวยมั๊ยคะ ?”
สีหนาทพยักหน้า ยิ้มอิ่มใจยิ่งกว่ามองวิว..สักเดี๋ยวก็เห็นหน้าหนูนามาส่งยิ้มให้ สีหนาทมองแสนคิดถึง เอื้อมนิ้วไปแตะที่ไรผมในหน้าจอนั้น โถ..แตะได้แค่นี้เอง...
หนูนายืนท่องทบทวนบทเรียน แล้วได้กลิ่นอะไรบางอย่าง รีบคว่ำตำรา วิ่งไปกลับอาหารในกระทะที่ตั้งน้ำซอสซึ่งเคี่ยวทิ้งไว้!!
สีหนาทตรวจการย้ายกล้ามาลงในแปลงสัก เห็นคนงานบางส่วนกำลังขนย้ายกล้า บางส่วนเอากล้าลงหลุมแล้วกลบด้วยดินและวัสดุคลุมเดินกันอยู่
คนงานชายมาใหม่ ถอดเสื้อขุดดินอย่างหล่อ พวงนั่งฟังวิทยุอยู่ใกล้พวกกระจิบและเพ๊อะที่ทำงานอยู่ ต่างก็ส่องหนุ่มกันตะลึง ก้อนเดินผ่านมา เห็นอากาลูกสาว มาบังซะ แล้วหน้าดุใส่ว่ายังไม่เข็ดรึไง! พวงทำเจี๋ยมเจี้ยม แต่พอก้อนไป ก็แอบส่องกันต่อ แซ่บที่สุด!
เชษฐ์พาเพื่อนร่วมห้องคนใหม่มาให้นอนห้องเดียวกับแป้น “คนงานใหม่ชื่อมดแดง ฝากด้วยนะ”
“สบ๊าย” มดแดงออกมาตัวใหญ่มาก แป้นผงะ เย้ย! “แล้วห้องมันจะพอเหรอ?”
สายน้ำทอประกายสวย วิวริมน้ำแสนร่มรื่น...เรือแล่นมา รามขับเรือรับน้องกลับมาที่ไร่ น้องชี้ชวนให้รามดูโน่นนี่ที่สองข้าง รามเห็นผมน้องปลิวมากลัวจะเข้าตา ขอโทษอย่างสุภาพ และช่วยเขี่ยปอยผมบนหน้าน้องออกให้..น้องเขินๆ แต่มีความสุขจัง..
ผู้ชายหน้าตาหล่อมาจีบเพ๊อะ กระจิบนั่งมองเศร้าๆ ซักพักมีผู้ชายยื่นดอกไม้ให้กระจิบ สะดีดสะดิ้ง

ปฏิทินบนโต๊ะหนูนา มีปากกาวงเอาไว้ว่าวันสอบ หนูนาหลับคาโต๊ะเขียนหนังสือในห้อง
สีหนาทเสร็จจากงานกลับมาอย่างเหนื่อยในช่วงค่ำมองนาฬิกา รีบวิ่งไปยังคอมพิวเตอร์ เปิดเครื่องโทรหาหนูนา
ทางฝั่งหนูนาหลับอุตุ สีหนาทเห็นหน้าจอขึ้นว่า ไม่มีคนรับสาย ถอนๆใจ แล้วหยิบปฏิทินตั้งโต๊ะมาดู ที่ปฏิทิน มีบันทึกไว้ ไล่นิ้วไปที่วันที่ใกล้ๆ “วันสอบหนูนา” สีหนาทมองและคิด

หนูนาคว้าข้าวของจำเป็นของใส่กระเป๋าสะพาย กำลังเตรียมตัวไปสอบในช่วงเช้า แล้วนึกได้ว่าลืมเปิดมือถือ หยิบมาเปิด พลางหันไปเก็บๆของต่อ แล้วก็ได้ยินเสียงข้อความเข้า หนูนาคลิ๊กดูเห็นว่ามีคลิปส่งมาหา มองเวลา ยังพอเปิดดูได้ ก็คลิ๊กเปิดคลิป
ในคลิป เป็นภาพสีหนาทกำลังให้อาหารลูกเจี๊ยบกลุ่มใหม่ “ฉันเพิ่งไปซื้อคอกใหม่มา รอไว้ให้เธอมาเลี้ยง!” ว่าแล้วเขาช้อนเอาลูกเจี๊ยบขึ้นมาใกล้ๆหน้า “พูดกับหนูนาซิ ว่าไงนะ” ทำเป็นฟังไก่ “อ๋อ” พูดกับกล้อง “พวกมันขอให้เธอ.. โชคดีในการสอบ สอบผ่านนะหนูนา” สีหนาทยิ้มอยู่ในคลิป
หนูนาที่ดูคลิปยิ้มหน้าบาน นิ้วลูบไปบนรอยยิ้มของเจ้าของคลิปนั้นอย่างอดไม่ได้...

สีหนาทเปิดโปรแกรมขึ้นมาเจอกับข้อความ “ขอบคุณนะคะ” สีหนาทยิ้มหน้าบาน มองนาฬิกา คิดว่าหนูนาน่าจะอยู่ห้อง รีบโทรหา แต่กลับไม่มีคนรับสาย สีหนาทโทรใหม่ก็ไม่มีใครรับอีก ถอนใจเบาๆ
มือถือในมือสีหนาทวางบนโต๊ะอาหาร เอาไว้ใกล้ตัวตลอด เผื่อหนูนาจะโทรหา
ใกล้ๆกัน ขนิษฐาให้รามลองชิมอาหาร “น้องลองเอาไส้อั่วมาผัดสปาเก็ตตี ตอนนี้กำลังนิยมทานกัน น้ารามลองชิมดูสิคะ” รามลองชิม “เป็นไงบ้างคะ ?” รามนิ่ง ไม่ตอบ ขนิษฐาหน้าเจื่อน “สงสัยจะปรุงรสไม่ดีใช่มั๊ยคะ ? งั้นเก็บไปก็แล้วกัน!”
รามจับจานไว้ ยิ้ม “อร่อยครับ” หน้าขนิษฐาไม่เชื่อ “จริงๆครับ เมื่อกี๊..ผมแค่แหย่คุณน้อง”
“น้าราม...”
“คุณน้องทำอะไรก็อร่อย จริงๆนะครับ” ตักเส้นสปาเก็ตตี้ใส่จาน ชวนให้ขนิษฐาทานด้วยกัน
สีหนาทผละสายตามาจากหน้าจอมือถือซึ่งว่างเปล่า หันมาเห็นสองคนนี้สวีทกัน ..ยิ้มๆ แต่พอหันมองที่นั่งข้างตัวเอง มันว่าง...โหวงเหวงชอบกล! พอมองรามกับน้องที่หวานละมุนกันอยู่อีกที เขี่ยๆจานใจยิ่งเหงา เฮ้อ...

สีหนาทจ้องจอโทรศัพท์ หน้าจ๋อยหน่อยๆ
มีข้อความจากมาหนูนา “ขอโทษนะคะ ช่วงนี้ยุ่งมาก แล้วฉันจะติดต่อไปค่ะ”
สีหนาทถอนใจเซ็ง... แล้วขนิษฐาเดินมาหา “น้ำมะตูมอุ่นๆค่ะ ทำไมทำหน้าแบบนั้น หนูนาไม่ว่างเหรอคะ?” สีหนาทพยักหน้า ขนิษฐารู้อะไรบางอย่าง แต่ทำเป็นไม่รู้ “..สงสัยจะยุ่งๆเรื่องสอบ”
“สอบเสร็จแล้ว ไม่รู้ว่าเค้ายุ่งอะไรอยู่ !” หน้าชักนอยด์
“อย่าบอกนะคะ ว่าพี่ชายของน้อง..เริ่มจะไม่มั่นใจแล้ว?”
“เปล่าซะหน่อย นี่ถ้าไม่กลับมาตามที่บอก จะบินไปถามถึงที่โน่นเลย” ขนิษฐายิ้มๆในความดื้อของพี่ “ไม่ต้องห่วงเรื่องของพี่หรอก ห้องเราที่จะแต่งใหม่เป็นเรือนหอ ตกลงจะทำแบบไหน”
“จะเอาแบบมาให้พี่สิงห์ช่วยดูนี่ล่ะค่ะ ถามน้าราม อะไรๆก็ตามใจน้องหมด”
สีหนาทยิ้ม “ก็ดีแล้ว”
ขนิษฐาหยิบแบบที่เตรียมมามากางออก นั่งลงข้างพี่ “ทำเป็นสองห้องทะลุกันได้แบบนี้ดีไหมคะ”
สีหนาทรับฟังขนิษฐา และช่วยออกไอเดียตรงนั้นตรงนี้....สองพี่น้องนั่งปรึกษากัน

สีหนาทยืนจิบกาแฟอยู่ที่ระเบียง สายตาเหงา....ไข่ยืนอยู่ข้างๆบ่น “ดื่มแค่กาแฟจะไปมีแรงเฮ็ดงานอันหยัง ป้าเตรียมของชอบคุณไว้แล้วนะเจ้า”
“เอาไว้มื้ออื่นนะป้าไข่ ฉันขอตัวไปทำงานก่อน” สีหนาทวางแก้วกาแฟลง หน้านิ่งๆเดินออกไป ไข่มองตาม ราม กับขนิษฐาเดินมาสวนกับสีหนาท ยิ้มๆให้กันนิดหน่อย
พอสีหนาทเดินไป รามบอก “คุณสิงห์ดูไม่ค่อยร่าเริงนะ”
“เพราะอะไร เราก็ฮู้ๆกันอยู่”
ทั้งสามคนมองตากัน รู้สึกอึดอัดกันเบาๆ..
ทุ่งดอกกระเจียว สีหนาทปาก้อนหินออกไป หน้านอยด์ “คนใจร้าย!” ชะงักไป ไม่สิ! “หนูใจร้าย!” เฮ้อ...สีหนาทโคลงหัวถอนใจ ช่างเหงาและเซ็งอะไรอย่างนี้!
ทันใดก็มีกิ่งไม้เล็กๆปามาถูกด้านหลังของสีหนาท สีหนาทสะดุ้ง หันไป ด้านหลังมีต้นไม้อยู่ ก็นึกว่าหล่นมาจากต้นไม้ หันกลับไปต่อ อีกสักเดี๋ยวก็มีกิ่งไม้มาโดนอีก สีหนาทหันขวับ ทีนี้ทันเห็นเงาอะไรแว๊บๆที่หลังต้นไม้
สีหนาทลุกพรวดขึ้นเลย “นี่ ใครเล่นอะไร!! หนู! ใครให้เล่นเอาไม้ปาคนอื่นแบบนี้!!” สีหนาทเดินมาหาตัว แต่ที่หลังต้นไม้ไม่มีคนแล้ว สีหนาทหน้าหงุดหงิด “เด็กสมัยนี้!”
ขณะที่สีหนาทบ่นๆอยู่ ร่างเล็กที่แอบอยู่หลังต้นไม้อีกต้น...โผล่ออกมา แล้วย่องเงียบกริบไปที่ข้างหลังของสีหนาท..ขณะที่สีหนาทหันหาตัวการอยู่ทางอื่น ใบหญ้าพริ้วๆ ยื่นมาเขี่ยเข้าที่บริเวณคางของสีหนาท สีหนาทชะงัก “เล่นไม่เลิกเดี๋ยวตีตายเลย!” หันมาจับหมับเข้าให้ แล้วก็ต้องอึ้ง ปรากฏว่าที่อยู่ในอ้อมแขนของสีหนาทคือหนูนานั่นเอง สีหนาทอึ้งไป นึกไม่ถึง!
“ดุจัง..... จะตีกันถึงตายเลยเหรอคะ?”
สีหนาทแทบพูดไม่เป็นภาษา “...หนูนา!...” เขาจับไหล่และสองแขนนั้น ยังไม่อยากจะเชื่อ “นี่เธอจริงๆ” มองไปรอบๆ “แล้วนี่ มาได้ยังไง ตั้งแต่เมื่อไหร่? กำหนดกลับมันปลายเดือนนี้ไม่ใช่เหรอ?”
“คนอุตส่าห์รีบเคลียร์ธุระ รีบกลับมาให้ มาว่าเราใจร้าย!” สีหนาทสะดุ้งไปเบาๆที่รู้ว่าหนูนาได้ยิน“ไหนบอก..ว่าอีกสิบปีก็รอได้”
“กะว่าถ้าอีกวันสองวันยังไม่รับสาย จะบินไปรับตัวมาเองแล้ว!!” หนูนายิ้ม ...สีหนาทเปลี่ยนจากสีหน้าอมทุกข์เป็นแววตาดีใจล้นเหลือ!!! แล้วดึงหนูนาเข้ามากอดแน่น “คิดถึงจะตาย!”
“ฉันก็คิดถึงคุณค่ะ”
สีหนาทใช้นิ้วไล้หน้าผากนั้นอย่างอ่อนโยน ทั้งกอดและก้มลงกระซิบกระซาบ หนูนาหัวเราะและขวยเขิน สีหนาทโอบและโยกกล่อมร่างเล็กอย่างไม่อยากแยกจาก..หนูนาอบอุ่นอยู่ในอ้อมกอด และความรักที่รอกันมาเป็นแรมปี

สีหนาทพูดกึ่งๆจะโกรธ!“ทุกคนรู้เรื่องหนูนากลับก่อนกันหมด แต่ไม่มีใครยอมบอกผมเลย!!” ทุกคนที่ว่าทั้งราม ขนิษฐา ไข่ แป้น หลบๆตากัน แต่สีหน้ากลับแอบอมยิ้มที่สีหนาทโดนเซอร์ไพร์สเข้าอย่างจัง!“แบบนี้ฉันจะต้องจัดการใครดี!”
“ก็หนูนาไม่ให้บอกนายนี่คะ สงสัย” แป้นมองหนูนา “ต้องจัดการหนูนา!!”
“อ้าว!! แป้น!! แทนที่จะเข้าข้างกัน! ฉันอุตส่าห์บอกแป้นนะ”
“ก็ฉันเป็นเจ้าของไร่ แป้นเค้ารู้ ว่าควรจะเข้าข้างใคร”
หนูนาทำงอน แล้วรีบไปหลบหลังราม “พ่อช่วยหนูนาด้วยสิคะ”
สีหนาททำทีจะตามไปเล่นงานหนูนา แต่เจอรามขวางเข้าให้ “เอ่อ ถ้าคุณสิงห์จะจัดการยัยหนู” เขาทำยืดอก แมนใส่ “ก็ข้ามศพผมไปก่อน” รามทำท่าขึงขังอย่างกับทศกัณฑ์ สีหนาทหน้าเหวอไป
แป้นหลุดหัวเราะกิ๊ก สีหนาทเหล่ อุ่ย..แป้นรีบรูดซิปปาก แล้วสีหนาทเม้มปากว่ารามแสบมาก ทำเป็นแค้นกำมือแน่น ก่อนจะก้มหัวนิดๆให้แทน “ใครจะไปกล้าล่ะครับ” ทีนี้ทุกคนพลอยหัวเราะกันหมด “แค้นนี้” สีหนาทมองไปที่หนูนา “ฉันขอฝากเอาไว้ก่อน!”
สีหนาทส่งสายตาไปฝากแค้นแววตาวิบวับกับหนูนา ทุกคนหัวเราะกันอย่างสนุก หนูนาเกาะแขนพ่อยิ้มร่าทำหน้าสม! ที่สีหนาทเอาเรื่องไม่ได้ รามลูบหัวลูกอย่างแสนจะเอ็นดู

ขนิษฐาวางเครื่องดื่มและของว่างไว้ให้พ่อลูก “สองคนไม่ได้เจอหน้ากันตั้งนาน คุยกันตามสบายเลยนะ” ขนิษฐายิ้มให้ แล้วผละออกไปให้เวลาพ่อลูกได้คุยกัน
หนูนายังเกาะแขน และนั่งอิงบ่าพ่อ อ้อนทันที “คิดถึงพ่อจังงงง” มองราม แววตาสุกใส “ได้เห็นพ่อมีความสุขแบบนี้ หนูนาดีใจ๊ดีใจ”
“ก็เพราะใครล่ะ เป็นตัวตั้งตัวตี!” รามลูบหัวลูกโยกเบาๆ สองพ่อลูกยิ้มๆกัน “แต่พ่อกลับดีใจมากกว่า ที่หนูเรียนจบกลับมาสมความตั้งใจของคุณวรรณ ลูกพ่อเก่งจริงๆ” หนูนายิ้มกับคำชมของพ่อ รามพูดแล้วนึกขึ้นได้ “แล้วนี่หนูจะไปบ้านคุณตาเมื่อไหร่?”
“อีกสักสองสามวันค่ะ”
รามพยักหน้า “แล้ว..คุณท่าน กับรัศมีเป็นยังไงบ้าง?” รามถามถึงอย่างมีไมตรี

บ้านวรรณพาณิช รัศมีกรีดกรายลงมาในชุดเตรียมไปงานราตรี หรูระยับเหมือนอย่างเคย อรุณีมาช่วยจัดชุดให้
รัศมีนั่งร่วมโต๊ะกับวรรณทั้งชุดราตรีหรู วรรณเหลือบๆมอง “ทำไมไม่ไปทานในงานซะเลยล่ะ มานั่งให้แสงเพชรแยงตาฉันอยู่ได้”
“อุตส่าห์มานั่งทานข้าวเป็นเพื่อนกลัวจะเหงา แสงเพชรแค่ไม่กี่กระรัตแค่นี้ไม่ระคายสายตา คนระดับท่านประธานวรรณล่ะมั๊งคะ”
วรรณแค่นหัวเราะที่มุมปาก หึ! มันย้อน!!! “นี่ ได้ยินว่ามีนักธุรกิจไต้หวันมาชวนไปออกเดท”
“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ คนนี้รัศจะดูนานๆ คราวก่อนยังเข็ดไม่หาย”
“ให้มันจริงเถอะ!!”
รัศมีอมยิ้มร้ายๆ “แต่ถ้าคุณพ่อบ่นมาก อาจจะเปลี่ยนใจ” วรรณมองแบบ อย่าหาเรื่องเชียวนะแก “ไม่ต้องห่วงหนูหรอกค่ะ ห่วงสุขภาพตัวเองเถอะ ดูในจานซะก่อน มันย่องขนาดนั้นทานได้ยังไงคะ คอเลสเตอรอลสูงปรี้ดดด..”
วรรณชะงักเบาๆ โดนเข้าบ้าง รัศมีว่าพลางก็เขี่ยๆมันออกจากจานอาหารวรรณ ตักแต่ส่วนที่ไม่มันไปให้ เห็นวรรณทำหน้าไม่พอใจ แต่รัศมีไม่สน รัศมีหันไปทางอรุณี “ณี เธอนี่ก็จริงๆ ตามใจคุณพ่อไม่เข้าเรื่อง” อรุณีหน้าแหยๆ
วรรณส่ายหน้า “เฮ้อ ฉันทานของฉันคนเดียว ก็ดีอยู่แล้วแท้ๆ” วรรณชะงัก หน้าไม่เอนจอย แต่ก็ยอมกินตามที่ลูกตักให้ รัศมีบ่นพ่อพลางก็ตักนู่นตักนี่ให้ไป
สองคนพ่อลูกร่วมโต๊ะ กินกันไปก็เถียงกันไป แต่ดูไปแล้วก็อบอุ่นดีไปอีกแบบ เห็นอรุณีที่คอยบริการอยู่ อมยิ้มโล่งใจ...
ทิวทัศน์เหนือผืนป่ากว้าง เห็นรุ้งสวยพาดผ่านท้องฟ้าไม่ต่างจากในวันนั้น หนูนายืนมองชื่นใจ สีหนาทโอบไหล่หนูนายืนชมทัศนียภาพงดงามอยู่ข้างกัน
“ผ่านไปสองปี แต่ที่นี่กลับดูไม่เปลี่ยนไปเลยนะคะ”
“ถ้ามาช้าอีกนิด คงไม่มีรุ้งให้ดู เพราะใกล้จะหมดฝนแล้ว” เขายิ้มกับหนูนา “ดีนะที่เธอกลับมาก่อนหน้าหนาว ไม่งั้น..คนรอทางนี้หนาวแย่”
แน่ะ หนูนาทั้งอมยิ้ม ทั้งค้อนกับมุกของสิงห์ “ไม่รอก็ไม่มีใครว่าสักหน่อย”
“อ้าวว..”
หนูนายิ้มหวาน “ ทำไมคะ ? ทำไมคุณถึงมั่นใจ ที่จะรอฉันล่ะ? จริงๆตอนนั้น เราก็ยังรู้จักกันได้ไม่เท่าไหร่..”
สีหนาทนิ่งไป ตอบหนักแน่น “มันเป็นสัญชาติญาณของฉันน่ะ ว่าคนนี้แหละ แล้วก็..คงเป็นเพราะ เธอเหมือนกับฉันมั๊งหนูนา”
หนูนาเหวอไป “ฉัน.. ฉันน่ะนะเหมือนคุณ? เหมือนตรงไหน ?” เธอส่ายหน้าไม่ยอมรับ
สีหนาทหัวเราะ “เธอน่ะนะ เห็นโก๊ะๆ เปิ่นๆซุ่มซ่ามๆ” หนูนายิ่งเหวอ อะไรเนี่ย!! “แต่..ก็ใจเด็ด กล้ามาตามหาพ่อตัวคนเดียวถึงที่เชียงราย ทั้งๆที่..ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะได้เจอกับอะไร..เธอเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่สิ่งที่เธอทำมันกลับไม่เล็ก เธอทำให้ฉันรู้ว่า..ข้างในของหนูตัวเล็กๆ” เขาพูดหนักแน่น “มีหัวใจของราชสีห์” หนูนาอึ้งและอุ่นใจกับคำชื่นชมของสีหนาท “แล้วคนแบบนนี้ เวลารักใคร รักหมดใจ นี่แหละที่เราสองคนเหมือนกัน หนูนา จากนี้ไป ให้ฉันได้ดูแลหัวใจดวงนี้ของเธอนะ”
หนูนาตื้นตันมากๆ แต่กลับปลดมือออกจากสีหนาท ทำเอาหน้าเข้มย่นหัวคิ้วด้วยความประหลาดใจ “ไม่ได้หรอกค่ะ” สีหนาทยิ่งงุนงง “เรา..ต้องดูแลกันต่างหาก” หนูนาคลี่ยิ้มออก สีหนาทเข้าใจล่ะ “คุณเพิ่งพูดเองว่าฉันใจเด็ด แล้วจะให้คุณมาคอยดูแลอยู่ฝ่ายเดียวน่ะเหรอ”
“แปลว่าหนูต่อรอง ขอดูแลราชสีห์?”
หนูนาพยักหน้า “อย่าดูถูกกันนะคะ คุณก็รู้ฤทธิ์เดชฉันมาแล้ว”
สีหนาทหัวเราะเบาๆ นิ่ง ก็จะยอมรับ “ตกลง!!”
หนูนายิ้มกว้างเอื้อมมือจะไปเช็คแฮนด์ด้วย แต่สีหนาทกลับดึงมือนั้นไว้ แล้วดึงแรงจนหนูนาเซไปปะทะอก “ว๊าย..”
สีหนาทดึงหนูนามาชิด แล้วก้มเอาหน้าผากแตะหน้าผาก.. ค่อยประคองใบหน้านั้นไว้อย่างแสนรัก สีหนาทกระซิบใกล้ “เราจะดูแลกันนะ” เขาลูบผมหนูนาอ่อนโยน “ก็ไม่ต้องมากมายอะไร แค่ทั้งเวลาทุกข์และสุข “ หนูนาหัวเราะเบาๆกับมุขของสีหนาท “แล้วก็จะไม่หวังอะไรมาก..แค่หวังว่าอีกฝ่ายจะได้รับความรักความเอาใจใส่จากเรามากพอ” หนูนาซึ้งใจ “..จะไม่ขออะไรจากกันมาก นอกจากขอให้เรารักและเข้าใจกันแบบนี้..และฉันจะไม่ขอให้รักของเรายาวนานอะไร...แค่ได้ดูแลกันทั้งชีวิต”
หนูนาเอียงอาย แต่ก็มีความสุขมาก สีหนาทหอมหน้าผากมนเบาๆ ก่อนจะกอดกระชับร่างเล็กไว้อย่างแสนรัก... เบื้องล่างคือทิวทัศน์เหนือผืนป่ากว้างใหญ่ สายรุ้งพาดผ่านฟ้าท้องฟ้าช่วยแต่งเติมความงาม
จุดรอยยิ้มของให้คนทั้งสองมากยิ่งขึ้น ที่ซาบซึ้งยิ่งกว่าอ้อมกอดก็คือไอรักที่โอบอุ่นคนทั้งคู่เอาไว้...ทั้งใจ

*****อวสาน*****

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนอวสาน[จบ] วันที่ 29 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ