อ่านละครเรื่อง ไฟล้างไฟ ตอนอวสาน[4] วันที่ 12 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ไฟล้างไฟ ตอนอวสาน[4] วันที่ 12 ธ.ค. 58

ดลจอดรถที่หน้าบ้านไร่ของชลัมน์ ดลก็เปิดสปีคเกอร์โฟนเหมือนกัน
ศิริตกลงใจ “ลุงจะทำให้ทุกอย่างมันจบวันนี้ ฝากนรุตม์ดูแลทุกอย่างแทนลุงด้วย”
นรุตม์กับ ศตวรรษตกใจ นรุตม์รีบบอก “พ่อต้องรอผมนะครับ”
“พ่อครับ!” ศตวรรษจะท้วง ทว่าศิริกดตัดสายก่อน
“พี่ศิริ” ดลเอ่ยเรียก
ศิริมองไปด้านหน้าอึ้งที่เห็นณรัลดึงลีลาออกมา “ณรัล...” ศิริเปิดประตูลงจากรถทันที
ณรัลตกใจ ที่เห็นว่าเป็นศิริที่ก้าวลงมาจากรถ “พ่อ!”

“ทำไมถึงเป็นแก”
ณรัลอึกอักไม่ได้เตรียมตัวมาก่อนว่าจะต้องเผชิญหน้ากับศิริ
รถของนรุตม์เข้ามาจอด นรุตม์ลงมาจากรถแล้วตกใจที่เห็นณรัล “พี่รัล?” นรุตม์มองลีลา จะเดินเข้าไป แต่ณรัลชักปืนออกมา ทุกคนชะงัก


ศิริเสียใจ “เมื่อไหร่แกจะสำนึก เมื่อไหร่แกจะกลับตัวเป็นคนดีสักที แกมีโอกาส มีหลายอย่างที่คนอื่นไม่มี ทำไม ถึงกล้าทำร้ายครอบครัวของตัวเองแบบนี้”
ณรัลรู้สึกเจ็บปวดกับคำว่าครอบครัวมาก “ครอบครัว? แน่ใจเหรอว่าพ่อเห็นผมเป็นคนในครอบครัว” ศิริอึ้ง “ผมไม่เคยอยากเจอพ่อแม่แท้ๆ เพราะผมภูมิใจที่มีพ่อ..ผมเคยคิดว่าพ่อแม่แท้ๆ ไม่รักผมไม่เป็นไร แค่มีพ่อก็พอ พ่อเก่ง พ่อคือฮีโร่ที่ผมภูมิใจ แต่พ่อไม่เคยเห็นหัวผมเลย พ่อชื่นชมแต่ไอ้รุตม์...ไม่เคยปกป้องผมเลย ไม่เคย...ถ้าทำดีแล้วมันสู้ไอ้รุตม์ไม่ได้แล้วผมจะดีไปทำไม! ผมอยากจะฆ่ามัน เพราะมีมันพ่อถึงไม่รักผม ผมเกลียดมัน!”
ศิริอึ้งกับถ้อยคำพรั่งพรูของณรัล “ณรัล...”
“มันไม่เคยเห็นแกเป็นลูก...” ชลัมน์เอ่ยพลางก้าวออกมาพร้อมกับมัสยา “ถึงเวลาที่เธอต้องเรียกร้องความยุติธรรม”
“วางปืนซะณรัล อย่าทำผิดไปมากกว่านี้ กลับตัวเริ่มต้นใหม่” ศิริเตือนสติ
“ในคุกนะ...” ชลัมน์ยังคงใส่ไฟต่อไป ทุกคนอึ้ง “ถ้าแกยอมทำตาม มันก็จะเอาแกเข้าคุก ปกป้องครอบครัวด้วยการเขี่ยแกเข้าคุก!”
“ไม่...ผมจะไม่ยอมติดคุก เงินอยู่ไหน?”
“ณรัล ฟังพ่อนะ...” ศิริพยายามเกลี้ยกล่อม
“ฉันถามว่าเงินอยู่ไหน” ณรัลถามย้ำยิงปืนขึ้นฟ้า ท่าทีก้าวร้าวของณรัลทำให้ทุกคนเริ่มไม่ไว้ใจ
“เงินอยู่ที่ผม” นรุตม์รีบคว้ากระเป๋าเงินออกมาจากรถ
“เอามานี่!” ณรัลสั่ง
นรุตม์จะเดินเข้าไป ลีลาร้องห้าม “คุณรุตม์ อย่าเข้ามา เขาจะฆ่าคุณ!” ทุกคนชะงักไป
นรุตม์ยังไม่หยุดเดิน แต่ศิริห้ามไว้ “เดี๋ยว!”
ณรัลกับนรุตม์ชะงัก ศิริดึงกระเป๋าเงินมาจากนรุตม์ นรุตม์จะไม่ปล่อย แต่สายตาที่เป็นคำสั่งของศิริทำให้นรุตม์ต้องยอมปล่อย ศิริมองณรัล ก้าวเข้าไปเจรจาอย่างไม่กลัวทั้งที่ตัวเองไม่มีอาวุธ “แกจะได้เงิน...เมื่อส่งตัวลีลามา”
“พ่อปกป้องมัน ส่งกระเป๋าเงินมา!”
ศิริพยายามต่อรอง “ส่งตัวลีลามาแล้วพ่อจะให้เงินแก”
ความรู้สึกเกรงในตัวศิริที่เลี้ยงดูมา ทำให้ณรัลแข็งกร้าวไม่เต็มที่
ชลัมน์กระตุ้น “ถ้าแกแพ้แกจะต้องเป็นหมารับใช้มันกับไอ้รุตม์ไปตลอดชีวิต” ณรัลหันมองนรุตม์ มองศิริอย่างใช้ความคิด
“ณรัล ฟังพ่อ...” ศิริเอ่ยขึ้นอีก
ณรัลตัดสินใจ “พ่อสั่งผมมาชั่วชีวิต แต่ที่นี่พ่อต้องทำตามที่ผมสั่ง! โยนกระเป๋ามา!”
ท่ามกลางความเงียบ ณรัลมองศิริอย่างพยายามกดดัน แต่ตัวศิรินิ่งมาก ณรัลใกล้หมดความอดทนเต็มทีเครียดจนทนไม่ไหวยกปืนเล็งไปทางศิริ “โยนกระเป๋ามา...” ทุกคนตะลึง
“พี่รัล อย่า!” นรุตม์ร้องห้าม เสียงปืนดังขึ้น พร้อมกับร่างของนรุตม์ที่พุ่งเข้ามารับกระสุนแทนศิริไว้ กระสุนของณรัลพุ่งเข้าลำตัวของนรุตม์ ทุกคนตกใจมาก
“นรุตม์!” ศิริเป็นห่วงลูกชาย
“คุณรุตม์!” ลีลาแทบอยากจะพุ่งเข้าไป แต่มัสยากระชากตัวไว้ไม่ให้ไป ลีลาพยายามสะบัด แต่สู้แรงของมัสยาไม่ได้
ชลัมน์หัวเราะอย่างสะใจ “รู้สึกยังไงที่ลูกของแกจะฆ่ากันเอง แต่มันยังไม่เท่ากับที่ฉันเจอ แกต้องสูญเสียมากกว่านี้”
ชลัมน์ชักปืนออกมาแล้วเล็งไปที่ลีลา ทุกคนชะงัก ลีลามองชลัมน์ด้วยสายตาเจ็บปวด
ศิริตกใจ “ฉันสูญเสียแล้วชลัมน์ เสียครอบครัว เสียชื่อเสียง แกได้รับการชดใช้แล้ว ปล่อยลูกฉันมาเถอะ”
“ฉันต้องเสียศักดิ์ศรี กบดานเหมือนหมาจนตรอกมายี่สิบกว่าปี แกเจ็บแค่ช่วงเวลาไม่กี่เดือน มันทดแทนกันไม่ได้ แกต้องเสียทุกอย่างเหมือนฉัน” ชลัมน์จะเหนี่ยวไก
“อย่า!” ศิริรีบเดินเข้ามาตรงหน้าชลัมน์กับลีลา แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าชลัมน์ ทุกคนอึ้ง “ฉันทำลายชีวิตแก เหยียบย่ำศักดิ์ศรีของแก มันเป็นความผิดของฉัน ถ้าแกจะยิงก็ยิงฉัน! ถ้ามันจะทำให้แกหายแค้น เอาชีวิตฉันไปแทน อย่าทำร้ายครอบครัวฉันอีกเลย”
ชลัมน์หัวเราะสะใจ พูดอย่างเลือดเย็น “ความตายสำหรับแกมันสบายเกินไป แกจะต้องทรมานที่เห็นลูกสาวของแกต้องตายต่อหน้าโดยที่แกช่วยอะไรไม่ได้เลย”
ลีลามองชลัมน์แล้วตัดสินใจพุ่งเข้าไปคว้ามือของชลัมน์ที่ถือปืน ลีลาเอาตัวเข้าประชิดกับปืน ทุกคนรวมทั้งชลัมน์ตกใจกับการกระทำของลีลา
“ฆ่าลีเลยค่ะพ่อ ถ้ามันจะจบทุกอย่างได้ ลียอมตาย!”
ชลัมน์สายตากร้าว “แกท้าฉันเหรอ”
“ลีรักพ่อ...ลีอยากให้พ่อมีความสุข” ลีลามองชลัมน์ด้วยสายตายืนยันในสิ่งที่ตัวเองพูด ชลัมน์อึ้งไปชั่วขณะ
ขณะเดียวกัน ศตวรรษกับแดนลอบเข้ามาจากอีกด้านโดยที่ชลัมน์กับณรัลไม่ทันสังเกต ศตวรรษพุ่งเข้าชาร์จณรัล ในขณะที่แดนก็พุ่งเข้าชาร์จชลัมน์หวังจะช่วยลีลา จนเกิดการต่อสู้ของทั้งสองคู่
ศิริเข้ามาช่วยลีลา ดลเข้ามาช่วยแดนจัดการชลัมน์จนปืนหลุดมือ ณรัลล้มศตวรรษลงได้ รีบคว้าปืนแล้ววิ่งไปคว้ากระเป๋าตั้ง ท่าจะหนี
มัสยาเห็นรีบเข้าไปขวาง “เงินของฉัน! แกจะเอาไปไม่ได้”
“ถอยไป!”
มัสยากับณรัลยื้อกระเป๋ากัน สายตาทุกคู่หันไปที่มัสยากับณรัล ณรัลเหวี่ยงมัสยาสุดแรง จนอีกฝ่ายล้มลงไปกับพื้น ณรัลจะยิงแต่ช้ากว่าชลัมน์ที่ผลักลีลาออกไปแล้วตัวเองพุ่งเข้ายื้อแย่งปืนในมือณรัลไม่ให้ยิงมัสยา
“พวกมึงคิดจะหักหลังกู!” สิ้นคำของณรัล เสียงปืนดังขึ้น ร่างของชลัมน์กระตุกตามแรงของกระสุนจากปืนในมือของณรัล ร่างของชลัมน์ทรุดลงพร้อมกับเสียงกรีดร้องของลีลากับมัสยา
“พ่อ!” ลีลาร้องสุดเสียง
ท่ามกลางความตกตะลึง ณรัลผลักร่างของชลัมน์กระแทกพื้น เสียงหวอดังมาจากถนนใหญ่ ณรัลตกใจที่รู้ว่าตำรวจกำลังมา จึงคว้ากระเป๋ารีบวิ่งไปที่รถ สตาร์ทรถจะพุ่งออกไปทางที่ดลยืนอยู่ แดนพุ่งเข้าผลักดลให้ออกจากวิถีของรถ จังหวะที่ล้มลงแขนแดนกระแทกพื้นจนเดาะ “โอ๊ย!” ดลหันมองแดนด้วยความเป็นห่วง
ลีลากับมัสยาพุ่งเข้าไปหาชลัมน์ที่อาการ ย่ำแย่
“พ่อ!” ลีลาจับมือชลัมน์ “ทำใจดีๆ ไว้นะพ่อ พ่อต้องอยู่กับลีนะ ลีจะดูแลพ่อให้ดีที่สุด อยู่กับลีนะคะพ่อ”
ชลัมน์มองลีลาอย่างไม่เข้าใจที่ไม่เกลียดตัวเอง “ทำ..ไม...” ชลัมน์เอ่ยอย่างยากลำบาก
“พ่อคือพ่อของลี ลีรักพ่อ พ่ออย่าไปนะ อยู่กับลีนะพ่อ!”
แวบหนึ่งชลัมน์รับรู้ถึงความรักของลีลาที่มีต่อตนเองคือความจริงใจ มือของชลัมน์จับมือลีลาแน่นก่อนจะคลายพร้อมกับลมหายใจที่สิ้นสุดลง
ลีลากับมัสยาช็อกไป “พ่อ!!”

รถณรัลที่แล่นออกไปต้องถอยหลังกลับมาอย่างรวดเร็ว เพราะโดนรถตำรวจที่ไล่ต้อนเข้ามา รถของณรัลชนกับรถของนรุตม์ที่จอดอยู่ ณรัลเหมือนจนตรอก ตัดสินใจคว้ากระเป๋าลงจากรถจะหนี แต่ช้ากว่าตำรวจที่ลงจากรถพร้อมกับอาวุธครบมือ ณรัลจะวิ่งไปที่รถ แต่ช้ากว่ารถตำรวจสองคันที่แล่นเข้ามาจอดดักณรัลไว้ ตำรวจทั้งหมดลงมาจากรถ ทุกคนชักอาวุธปืน
“วางอาวุธ แล้วมอบตัวซะ” ตำรวจสั่ง
“เธอหนีไม่รอดหรอก มอบตัวเถอะณรัล” ดลเตือน
“ไม่...กูจะไม่ยอมติดคุก กูไม่ยอม” ณรัลจนมุมแต่ไม่ยอมแพ้ ศิริเห็นท่าทีของณรัลที่กำปืนแน่น ไม่มีท่าที่จะยอมวางอาวุธ
“วางอาวุธ!” ตำรวจกดดัน
ณรัลตัดสินใจจะต่อสู้ ทันใดนั้น ศิริวิ่งเข้ามาขวางระหว่างณรัลกับ ตำรวจ “อย่า! อย่ายิงลูกผม!” ณรัลอึ้งกับการกระทำของศิริ ทุกคนชะงักไป ตำรวจที่เป็นคนนำ ยกมือห้ามให้คนอื่นอย่าเพิ่งยิง ศิริหันกลับมาหาณรัล “ณรัล พ่อขอโทษ มอบตัวเถอะนะ เชื่อพ่อ”
ณรัลมองศิริด้วยความเสียใจ “สุดท้ายพ่อก็ไม่เคยปกป้องผมเลย ไม่เคย....” ณรัลค่อยๆ ยกปืนขึ้น ทุกคนมองอย่างระแวง ตำรวจเตรียมอาวุธ แต่สิ่งที่ณรัลทำคือเอาปืนจ่อตัวเอง “ผมอยากเก่งเหมือนพ่อ อยากให้พ่อภูมิใจ แต่มันคงไม่มีวันนั้น...ไม่มี” ทุกคนตกใจมั่นใจว่าณรัลจะลั่นไกดับชีวิตตัวเองแน่
ศตวรรษรีบพูดขึ้น “พ่อยกโปรเจ็กต์ Castle Land ให้พี่ดูแล!” ณรัลชะงักหันมองศตวรรษ “เรื่องนี้ลงมติในที่ประชุมแล้ว พ่อให้โอกาสพี่ขนาดนี้ ยังคิดว่าพ่อไม่รักพี่อีกเหรอ”
ณรัลมองศิริอย่างไม่อยากเชื่อ
ศิริเดินเข้าหาณรัลช้าๆ อย่างระมัดระวัง “รัลเป็นลูกของพ่อ พ่อจะไม่ยอมให้ลูกไปจากพ่อ...กลับไปกับพ่อนะรัล แม่กำลังรอลูกอยู่...” ศิริยื่นมือไปตรงหน้าณรัล “กลับไปกับพ่อ กลับบ้านของเรา”
ณรัลมองมือของศิริอย่างหมดหวัง “มันสายไปแล้วพ่อ” เขามองไปทางตำรวจ “ผมทำให้ตัวเองกลับบ้านเราไม่ได้แล้ว”
“ไม่มีคำว่าสาย เราทุกคนจะรอ เราจะเริ่มต้นกันใหม่ เชื่อพ่อนะรัล ให้โอกาสพ่ออีกครั้ง” ณรัลลังเล “พ่อรักลูกนะ...”
ณรัลหมดสิ้นความลังเลเมื่อได้ยินคำที่รอคอย “ผมรอ...รอมาตลอด...” ณรัลเหมือนได้รับการปลดปล่อยจากปมที่รัดตัวเองว่าพ่อไม่รักมาตลอดชีวิต
“วางปืนลงนะรัล...” ศิริขอร้อง ณรัลค่อยๆ ลดมือที่ถือปืนลงข้างตัว แล้วทรุดลงวางมือบนพื้น ปล่อยปืนทิ้งไป ศิริเข้ากอดณรัลไว้ “พ่อขอโทษ...พ่อรักลูกนะ ณรัล...”
“ผมขอโทษ....ผมขอโทษ...”
ตำรวจเข้ามาจับกุมตัวณรัล ศิริเสียใจที่ทุกอย่างมันสายเกินไป ตำรวจเข้ามาพาตัวมัสยาออกไป
ลีลาร่ำไห้กับศพของชลัมน์ราวกับจะขาดใจ แดนเข้าไปหาลีลาด้วยความเป็นห่วง
ศตวรรษเข้าประคองนรุตม์ “อาดลช่วยผมทีครับ” ดลเข้ามาช่วยพานรุตม์ขึ้นรถเพื่อไปโรงพยาบาล

ที่โรงพยาบาล กัลยา ศิรินธาร และป้าเพ็ญรีบวิ่งเข้ามาด้วยความรีบร้อนที่หน้าห้องผ่าตัด เห็นศิริกับศตวรรษมีรอยคราบเลือดตามเสื้อผ้า
กัลยารีบเข้าไปหาศิริกับศตวรรษ “คุณคะ..วรรษบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า”
“ผมกับพ่อปลอดภัยครับแม่ แต่พี่รุตม์เอาตัวรับกระสุนแทนคุณพ่อ หมอกำลังผ่าเอากระสุนออกครับ”
“นี่ชลัมน์มันคิดจะหลอกคุณไปฆ่าจริงๆ เลวที่สุด!”
ศตวรรษอธิบาย “พี่ณรัลจะยิงคุณพ่อครับ” กัลยาตะลึงไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน
“แล้วลีลาล่ะคะ” ศิรินธารเอ่ยถาม ทุกคนเงียบไป

ภายในห้องดับจิต ศพของชลัมน์นอนอยู่บนเตียงในห้อง ลีลากับมัสยาที่ใส่กุญแจมือ ร้องไห้แทบขาดใจ
ตำรวจเข้ามาคุมตัวมัสยา “หมดเวลาแล้วครับ เชิญครับ” มัสยาจะตามตำรวจไป
“คุณป้าไม่ต้องกลัวนะคะ...ลีจะดูแลคุณป้าเอง”
มัสยาหันมามองลีลาด้วยสายตาเย็นชา “แกคิดว่าพวกมันจะยอมรับคนอย่างแกเป็นครอบครัวจริงๆ เหรอ พวกมันก็แค่หลอกใช้แก แกทำลายความหวังของฉัน ทำให้ชลัมน์ต้องตาย คนอกตัญญูอย่างแกจะต้องไม่เหลือใคร ชีวิตของแกจะต้องย่อยยับ!”
ลีลาตะลึงกับคำสาปแช่งของมัสยา ตำรวจคุมตัวมัสยาเดินจากไปอย่างไร้เยื่อใย ลีลาเจ็บปวดที่รู้ว่าไม่มีความหวังที่จะได้กลับเป็นครอบครัวอีกแล้ว

ภายในโรงพยาบาล ภารดีเข้ามาด้วยอาการรีบร้อน “เอมมาถึงแล้ว คุณอาอยู่ตรงไหนคะ”
ดลพาแดนที่เข้าเฝือกเรียบร้อยแล้วเดินเข้ามา แดนแปลกใจที่เห็น “เอม?”
“แดน!” ภารดีพุ่งเข้ากอดแดนด้วยความดีใจ
ดลอึ้งๆ คาดไม่ถึงกับความสัมพันธ์ของแดนกับภารดี
แดนยิ้มปลื้มกอดภารดีตอบ “หมอให้คุณกลับได้แล้วเหรอ”
“ก็ฉันเป็นห่วงคุณ...”
แดนยิ้มปลื้ม ดลกระแอมขัดจังหวะ ทั้งแดนกับภารดีต่างได้สติ ผละออกจากกัน
ภารดีรีบผละออกมาห่างแดนด้วยสีหน้าอาย ๆ “คุณอาปลอดภัยดีนะคะ..”
“จ้ะ” ดลตอบยิ้มๆ
“แล้วพี่รุตม์เป็นยังไงบ้างคะ” ภารดีรีบถามแก้เก้อ
ประตูห้องผ่าตัดเปิดออก พยาบาลเข็นเตียงคนไข้ที่มีนรุตม์ที่ผ่าตัดเอากระสุนเรียบร้อยแล้ว ออกมา
กัลยาโผเข้าหานรุตม์ด้วยความเป็นห่วง “รุตม์...เป็นยังไงบ้างลูก...”
หมอตามออกมา“ผ่าเอากระสุนออกแล้ว ปลอดภัยแล้วครับ”
นรุตม์ที่ยังพอมีสติพยายามพูด “ผมโอเคครับแม่”
กัลยากอดนรุตม์ “ขอบคุณมากนะรุตม์ที่ปกป้องพ่อ ขอบคุณจริงๆ”
ทุกคนมองอย่างยินดีที่กัลยายอมรับนรุตม์แล้ว
ลีลายืนมองความสุขของทุกคนที่อยู่ตรงหน้า แล้วค่อยๆ ถอยห่างออกไปด้วยความรู้สึกของคนที่เป็นส่วนเกิน ความแตกต่างของนรุตม์ที่ได้ครอบครัวกลับมาอย่างสมบูรณ์ กับลีลาที่ไม่เหลือใครเลย
“แล้วลีอยู่ไหนครับ” แดนถามศตวรรษ
“ไปดูศพลุงชลัมน์ที่ห้องดับจิตครับ”
“ผมอยากไปดูลี” แดนบอกภารดี ภารดีพยักหน้าแล้วเดินไปด้วยกัน

ฝนตกลงมาอย่างหนัก ลีลาเดินฝ่าสายฝนอย่างคนไร้จุดมุ่งหมาย ไม่รู้ทิศทาง รู้แต่ว่าต้องไป
วัลภากับดลฤดีวิ่งมาจากอีกทาง จะรีบเข้าไปในโรงพยาบาล วัลภารู้สึกแปลกๆ ชะงักมองฝ่าสายฝน แต่ลีลาเดินเลี้ยวออกไปแล้วทำให้วัลภาไม่ทันเห็น ดลฤดีรีบเร่งวัลภาให้รีบขึ้นไปด้วยความเป็นห่วงลีลา

ภายในห้องพักคนป่วย นรุตม์อยู่บนเตียงคนไข้ ศิริ กัลยา ศิรินธาร ศตวรรษ ป้าเพ็ญ และดลอยู่ในห้อง
กัลยาโล่งอก“จบเรื่องสักทีนะคะ ขอบคุณดลมากนะที่ช่วย”
“ครับ”
วัลภากับดลฤดีเข้ามาในห้อง “สวัสดีค่ะ”
“ดีใจนะคะที่คุณรุตม์ปลอดภัย” ดลฤดีเอ่ย
“แล้วลีล่ะคะ ลีอยู่ที่ไหน ปลอดภัยหรือเปล่า” วัลภาเป็นห่วงเพื่อน
ยังไม่ทันได้คำคอบ ภารดีก็เดินเข้าห้องมาอย่างร้อนรน “พี่รุตม์ คุณลีหายตัวไปค่ะ มีพยาบาลเห็นว่าคุณลีออกไปจากโรงพยาบาลแล้ว แดนกำลังไปตามหาค่ะ” ,
นรุตม์เป็นห่วงจะลุกขึ้น แต่บาดแผลทำให้ลุกไม่ไหว ศตวรรษรีบตามออกไป
ศิริปรามนรุตม์ “พ่อจะสั่งให้คนตามหาลีเอง”
วัลภากับดลฤดีเป็นห่วงมากวิ่งออกไปเช่นกัน ทุกคนเป็นห่วง ลีลาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหายไปไหน

หลายวันต่อมา ที่ห้องพักคนไข้ของนรุตม์
“พี่ยังไปไม่ได้นะพี่รุตม์”ศตวรรษร้องห้ามพยายามรั้งตัวพี่ชายเอาไว้
แดนกับภารดีเปิดประตูเข้ามา ชะงักที่เห็นความวุ่นวายภายในห้อง นรุตม์พยายามจะลุกจากเตียง ศตวรรษคอยยื้อไว้ พยาบาลช่วยกันดึง แต่นรุตม์ไม่ยอม

อ่านละครเรื่อง ไฟล้างไฟ ตอนอวสาน[4] วันที่ 12 ธ.ค. 58

ละครไฟล้างไฟ บทประพันธ์โดย ทิพเกสร
ละครไฟล้างไฟบทโทรทัศน์โดย เบญจธารา
ละครไฟล้างไฟกำกับการแสดงโดย แมน เมธี
ละครไฟล้างไฟผลิตโดย บริษัทเมกเกอร์ เจ กรุ๊ป จำกัด
ละครไฟล้างไฟ ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.20 น.
ละครไฟล้างไฟ เริ่มตอนแรกในวันพฤหัสบดีที่ 19 พฤศจิกายน 2558
ติดตามชมละครไฟล้างไฟ ได้ทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ