อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 4 วันที่ 15 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 4 วันที่ 15 ธ.ค. 58

หนูนามองสีหนาทอย่างทึ่ง ชื่นชมและเข้าใจในสิ่งที่ผู้ชายคนนี้คิด “คุณก็เลย..จะให้พวกชาวบ้านช่วยกันสอดส่องและช่วยกันปกป้องผืนป่า” เธอเดินเข้ามาหา แววตาแน่วแน่ และส่งยิ้มสดใสให้ “มาค่ะ จะให้ฉันช่วยอะไรบ้าง?”
สีหนาทชะงักไป เมื่อได้เห็นความเข้าใจ และสีหน้าหนูนาที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นไม่เหมือนเคย ทั้งสองคนมีแววตาที่สื่อว่าเข้าใจกัน แน่ว..แน่ ในชั่วขณะนั้น สีหนาทพยักหน้า แล้วส่งชาร์ทสำหรับบันทึกตัวเลขให้ ทั้งสองคนเริ่มทำงาน สีหนาทลงมือวัดพื้นที่ หนูนาจดบันทึก เห็นสองคนตั้งอกตั้งใจช่วยกัน .... ขณะทำงาน สีหนาทแอบ

เหลือบมองใบหน้าใสๆที่ตั้งใจจดบันทึกนั้นเพลินอย่างไม่รู้ตัว หนูนาหันมา สีหนาทกำลังมองเพลินอยู่ รีบกลอกตาไปทางอื่นแทบไม่ทัน ..หนูนาก็จดต่อ โดยไม่รู้เลยว่าโดนแอบมอง สองหนุ่มสาวร่วมแรงร่วมใจกันทำตามสิ่งดีๆที่ตัวเองเชื่อมั่น



เพชรสีปาดหยาดน้ำจากขอบตา ท่าทางเจ็บอกเจ็บใจ ชไมพรออกหน้าให้ “น้องรัศทำแบบนี้มันเกินไปนะคะ หักหน้าพี่สะใภ้ตัวเองกลางงาน คงจะต้องรบกวนคุณพ่อให้ช่วยตักเตือนบ้าง”
วรรณหน้าเครียดไป … อรุณีมองเป็นห่วงความรู้สึกวรรณ
เพชรสีคร่ำครวญ “ที่มาเนี่ยก็ไม่ได้จะมาฟ้องหรอกนะคะ แต่เพราะห่วง ก็ต้องมาบอก เพราะเตือนกับเจ้าตัวก็เหมือนเอาน้ำรดตอ ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป น่ากลัวยัยรัศจะโดนหมอนั่นปอกลอกหมด แล้วก็ต้องเสื่อมเสียมาถึงคุณพ่ออีกด้วย”
“พวกเรามาเตือนเพราะหวังดี ครั้งนี้ยัยรัศชักจะกำเริบเกินไปแล้ว”
“ธุระที่จะพูดมีแค่นี้ใช่มั้ย”
เพชรสี ชไมพร สะอึกไม่นึกว่าวรรณจะตัดบท เพชรสีปาดน้ำตา “เรามีเรื่องขอความเมตตาจากคุณพ่อแค่นี้ล่ะค่ะ” เพชรสี ชไมพรยกมือไหว้ลาวรรณ แล้วชไมพรประคองเพชรสีที่ออดอ้อนออกไป สองคนพากันซุบซิบ
“เธอว่าคุณพ่อจะเชื่อพวกเรามั๊ย”
“เชื่อสิ พูดอะไรไม่ออกเลยไม่เห็นเหรอ”
ชไมพรกับเพชรสียิ้มให้กัน พอสองคนไป อรุณีร้อนใจ “คุณท่านคะ คุณรัศกำลังแย่จริงๆน่ะเหรอคะ”
วรรณส่ายหน้า “สองคนนี้ฟังแล้วต้องหารสอง ที่ผ่านมาฉันก็ไม่เห็นว่ารัศมีมันจะเคยจริงจังกับใครถึงขนาดนั้น!”
วรรณยังไม่รีบหลงเชื่อนัก

รัศมียังหงุดหงิดมากๆ “ฉันคบกับคุณมันหนักส่วนไหนของใครด้วย!! พวกสาระแน!!!”
ศักดานำน้ำมาให้รัศมี ตัวเองนิ่ง...เงียบ และดูเครียด “เพราะผม... ทำให้คุณต้องมีเรื่องไม่สบายใจ”
“นี่ ไม่ใช่เพราะคุณสักหน่อย” รัศมีเข้าไปนั่งใกล้ แตะแขนศักดา “ใครมันอยากจะพูดก็ให้มันพูดไปสิ ฉันไม่แคร์หรอก ชีวิตฉันไม่ได้ขึ้นกับขี้ปากใครๆสักหน่อย...”
ศักดายังดูเหมือนไม่โอเคขึ้นเท่าไหร่ “แต่ผมก็ไม่สบายใจอยู่ดี ทำยังไง ผมถึงจะช่วยคุณ กู้ชื่อให้คุณได้บ้าง” ศักดาทำเครียด
รัศมีครุ่นคิด แล้วนึกอะไรได้ “ฉันคิดอะไรออกแล้วล่ะ ต้องตอกหน้าพวกนั้นให้หงายซะบ้าง ถ้าแบบนี้ล่ะก็ คนพวกนั้นจะไม่มาดูถูกคุณได้อีก” รัศมีตาพราวเป็นประกายขึ้น มีแผนการบางอย่าง

ถังแก๊สชีวภาพเสร็จเรียบร้อย สีหนาท รามยืนอธิบาย “หมักน้ำทิ้งจากคอกหมูไว้สัก 20 วัน จากนั้นก็ใส่พวกเศษผัก เศษอาหารลงไป ถ้าเป็นพวกถั่วจะยิ่งดี จะทำได้แก๊สเร็วขึ้น ไม่กี่วันก็ใช้ได้”
ผู้ใหญ่บ้าน และชาวบ้านพยักหน้ากัน สนอกสนใจ “ขอบคุณครับคุณสิงห์ คุณราม... อีกไม่กี่วันจะมีแก๊สขี้หมูไว้ต้มแกงกันแล้วนะพวกเรา” เฮ เด็กๆตื่นเต้น พวกลูกบ้านยิ้มเบิกบาน ผู้ใหญ่พูดแซว “คงจะอร่อยดีเนาะ“
คนทั้งหมู่บ้านหัวเราะกันครืนนน สีหนาท รามอิ่มใจ หนูนามองภาพแห่งความสุขของชาวบ้านรู้สึกดีไปด้วย

เด็กๆยืนออกรอส่งกลุ่มของสีหนาท รวมทั้งพวกชาวบ้าน เห็นหญิงชาวบ้านพากันหอบของกินของฝากมามากมาย
“น้ำใจเล็กๆน้อยๆจากพวกเรา คุณสิงห์ช่วยรับไว้ด้วยนะ”
“ขอบคุณมากครับ”
พี่ป้าน้าอารุมกันให้จนสีหนาทรับไว้คนเดียวไม่หมด ราม และหนูนาต้องมาช่วยถือ พากันเอาของฝากใส่ท้ายรถ ก่อนที่จะพากันขึ้นรถ
“บ๊าย บาย ปี้สิงห์ ปี้หนูนา” เด็กๆพากันโบกมือลา และวิ่งตามมาส่งจนกระทั่งรถพ้นหมู่บ้าน
ในรถหนูนาโบกมือให้เด็กๆ สีหน้ายิ้มแย้ม....เฮ้อ มีความสุขจัง รถสีหนาทแล่นออกจากหมู่บ้านไปตามทาง...

สีหน้าขนิษฐาตกใจ!ขณะที่ฟังสายจากเลขา “นายอดิสรมารอเหรอ??”
“ที่ฟร้อนท์แจ้งมาค่ะ หนูบอกเค้าตามที่คุณน้องให้บอกแล้ว แต่ไม่รู้ทำไมยังกล้ามาอีก”
ขนิษฐาฟังแล้วเครียด

หน้าห้องเลขากำลังคุยสายอยู่กับขนิษฐาอึ้งๆ
อดิสรเดินหน้าตึงๆ มา “ถ้าคุณน้องไม่อยู่ แล้วนั่นเธอโทรหาใคร!!!” เลขาอึกอักพูดไม่ออก อดิศรปราดไปที่ประตูห้องขนิษฐา
“ห๊ะ.. เข้าไม่ได้นะคะ คุณ!!”
อดิศรไม่สนเปิดประตูพรวดเข้าไปเลย เลขาพยายามกัน แต่โดนอดิศรเอาบานประตูเบียดใส่ แล้วปิดปัง
“คุณ ว๊ายยย คุณน้อง… ตายแล้ว” เลขานึกๆ ลนลานต่อสาย “รปภ. มีใครอยู่บ้าง รีบมาที่ห้องทำงานคุณน้องเดี๋ยวนี้”

อดิสรตัดพ้อขนิษฐา“เป็นอย่างที่คิดจริงๆ”
“นี่ คุณอดิสร คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้นะ” ขนิษฐาจะหันหนีอดิศร แต่อดิศรรุกเข้ามา ทำให้ขนิษฐาต้องถอยหลังไปจนชิดผนัง
“แบบนี้น่ะแบบไหน ผมก็แค่... อยากจะคุยกับคุณตามลำพัง ก็แค่นั้น”
ขนิษฐาอึ้งๆ เหมือนถูกล็อคไว้ให้หนีออกไปจากอดิศรไม่ได้

หน้าโรงแรม รถสีหนาทมาจอด สีหนาทบอก “เดี๋ยวกินข้าวกันซะที่นี่ แล้วรับยัยน้องกลับด้วยกันเลย”
อดิสรแตะผม และจับไหล่ขนิษฐา ขนิษฐาสะดุ้งสะบัดตัวหนี แต่อดิสรจับแขนเอาไว้แน่น
“ปล่อยนะ..”
“บอกแล้วไง ว่าอย่าคิดจะหลบหน้าผม ผมไม่ใช่คนที่คุณจะมาดูถูกได้ง่ายๆนะ”
“คุณต่างหากที่กำลังดูถูกฉัน ปล่อย”
“ถามจริงๆ ผมมันน่าเกลียดน่าชังอะไรนักหนา คุณน้องไม่รู้เหรอว่าผมรู้สึกยังไงกับคุณ” อดิสรโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ขนิษฐาสุดจะรังเกียจพยายามผลักไส

หน้าห้องเลขากระวนกระวายอยู่หน้าห้อง มือก็ทุบประตูตลอด ปากก็เรียก “คุณน้อง คุณน้องคะ ทำไม รปภ.ยังไม่มาอีกเนี่ย โอย...”
ทันใดสีหนาท หนูนา และรามเดินมาถึง สีหนาทเห็นท่าทางไม่ดี “มีเรื่องอะไร?”

อดิสรยังคุกคามขนิษฐาอยู่ “ถ้าเราพูดกันดีๆไม่รู้เรื่อง ก็ต้องคุยกันด้วยวิธีอื่น”
อดิสรโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ขนิษฐาสุดจะรังเกียจพยายามผลักไส “ปล่อยชั้นนะ”
ผลั๊วะ!!! ประตูโดนถีบเปิดออก สีหนาทพรวดเข้ามา รามก็ตามเข้ามา ขณะที่หนูนาแอบๆอยู่ที่หน้าประตูห้อง
อดิสรเห็นสีหนาท เลยเผลอปล่อยมือจากขนิษฐา ขนิษฐารีบกระชากตัวออก
“อ้อ มากับเค้าเหมือนกันเหรอ นึกว่าถนัดแต่อยู่กับเสือในป่า”
“สัตว์หน้าขนบางตัว อยู่ด้วยง่ายกว่าคนบางคน”
“แกหมายถึงใคร” สีหนาทเข้าไปขยุ้มคอเสื้ออดิศร อดิศรสะบัดหลุด “แกอยากจะลองดีกับฉันเหรอ” อดิศรควักที่เสื้อ ทำเหมือนจะชักปืน
“เอาสิ ถ้าคิดว่าลงไม้ลงมือที่นี่แล้วจะลอยนวลออกไปได้” สีหนาทจ้องอดิสรกลับอย่างไม่กลัว รามเองก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ข่ม รปภ.กรูกันเข้ามาถึงพอดี
อดิสรชะงักๆไป เริ่มรู้กำลังตัวเอง “หึ ฉันก็แค่แวะมาเยี่ยมคุณน้อง ทำไมต้องตกอกตกใจกันนักหนา!”
“อย่าเข้าใกล้ยัยน้องอีก น้องฉันเลือกคบคน แล้วเค้าก็เลือกแล้วว่าจะไม่คบใครไม่งั้นคำว่าเยี่ยม มันจะหมายถึงบุกรุก และฉันก็จะไม่เกรงใจ”
หนูนามองๆที่สีหนาทปกป้องขนิษฐาอย่างเด่นชัด …
อดิสรสะอึกๆไป จริงๆแค้นนนนน แต่ต้องข่มเอาไว้ “วันนี้เจ้าของบ้านอารมณ์ไม่ดี ฉันกลับก่อนก็ได้” เขาเดินผ่านสีหนาทพลางแขวะ “ได้ยินว่าไม้หาย เสียใจด้วย!” เขาหัวเราะเยาะลั่น
สีหนาทจี๊ด กำมือแน่น ยากเหลือเกินที่จะไม่ตั๊นหน้ามัน รามเตือนย้ำทางสายตาอย่างห่วง....สิงห์ยอมปล่อยมือที่กำไว้...อดิสรยิ้มเยาะ ก่อนจะเดินออกไป ขนิษฐาโล่งอกที่ไม่มีเรื่องกันรุนแรง...เฮ้อออ…..

อดิสรเดินออกมา มีรปภ.เดินคุมมาส่ง อดิศรเหมือนจะนิ่ง เหมือนจะคูล ขึ้นรถปิดประตู รปภ.หยุดคุมเชิง
อดิสรตบพวงมาลัยรถ ระบายแค้น “ไอ้สิงห์ ระวังตัวเถอะมึง กูจะทำให้สิงห์อย่างมึงเป็นหมาร้องเอ๋งต่อหน้าให้ได้”

ขนิษฐาวางสายจากโทรศัพท์ภายใน แล้วหันมาบอกสีหนาท “รปภ.แจ้งมาว่านายอดิสรกลับไปแล้วล่ะค่ะ”
“ทีหลัง ต้องห้ามไม่ให้มันเหยียบเข้าม”
“ยังไงพ่อเลี้ยงศักดาก็เป็นคนมีอิทธิพลที่นี่ แค่ที่พี่สิงห์ไล่นายอดิสรไปแบบนั้น ก็ไม่รู้ว่าเค้าจะย้อนมาเล่นงานพี่สิงห์อีกรึเปล่า”
หนูนายืนข้างรามพยักหน้าหงึกๆเห็นด้วยกับขนิษฐา
“ยังไงคุณสิงห์ต้องระวังตัวนะครับ”
หนูนาพยักหน้าหงึกๆอีก เมื่อรามเตือน
“ผมไม่กลัว! คนพาล ถึงเราจะอยู่เฉยๆมันก็มาหาเรื่องเราจนได้ มันกล้าทำอะไรก็ให้มันทำ! แล้วพี่จะซัดกลับให้แรงกว่าเท่าตัว ตาต่อตา ฟันต่อฟัน!”
ขนิษฐาส่ายหน้า “กลัวจะไม่มีโอกาสซัดกลับเพราะทางโน้นถล่มอาก้ามาน่ะสิ เดี๋ยวเนี๊ยะ คนเราฆ่าแกงกันง่ายๆ แค่มองตาไม่พอใจ ก็ฆ่ากันแล้ว”
หนูนาพยักหน้าหงึกๆๆอีก
สีหนาทเหลือบเห็นหนูนาหลายทีละ บอกขนิษฐาผ่อนลง “...เอาน่า พี่ดวงแข็ง ไม่ตายง่ายๆ เอาเป็นว่า...พี่จะระวังก็แล้วกัน”
“ดีค่ะ” ขนิษฐาโล่งอกขึ้นบ้าง
หนูนาพยักหน้าหงึกๆๆ เห็นด้วยอีก ทำให้สีหนาทกลั้นหัวเราะไม่อยู่
“ขำอะไรหรือครับคุณสิงห์”
“ขำตุ๊กตาหัวติดสปริง” เขาโบ้ยไปทางหนูนา “นี่น่ะสิ คอยพยักหน้างึกๆตามน้องตามน้ารามอยู่ได้”
หนูนาอึ้งที่สีหนาทแซว “ก็...คุณน้องกับน้ารามพูดถูก...”
รามเอ่ยถามอย่างเอ็นดู “เมื่อกี๊นี้กลัวรึเปล่าหนูนา”
หนูนาส่ายหัวว่าไม่
สีหนาทยิ้มแหย่ “ก็ไม่ควรกลัวหรอก เล่นหลบอยู่หลังประตูแจ ไม่ยอมโผล่หน้าออกมาเลยนี่” เขาเอามือยีหัวหนูนาอย่างเอ็นดู
หนอยยย!!หนูนาค้อนให้ สีหนาทยิ้มๆที่ได้แหย่บ้างสักเล็กสักน้อย ขนิษฐา รามยิ้มเอ็นดู บรรยากาศผ่อนคลาย

รถสีหนาทแล่นมาจอด ทุกคนลงรถ สีหนาทบอกขนิษฐา“พักผ่อน และไม่ต้องคิดมากนะน้อง” ขนิษฐาที่ดูเพลีย พยักหน้าแล้วเดินเข้าไป....สีหนาทหันมาหาราม ซึ่งหนูนายืนอยู่ด้วย “น้ารามครับ ผมเป็นห่วงยัยน้อง” รามพยัก หน้าอย่างเข้าใจ หนูนามอง....เห็นสีหน้าสีหนาทบ่งบอกอารมณ์จริงตามที่พูด....“คงต้องฝากน้ารามให้ช่วยไปรับไปส่ง ปล่อยให้ไปกลับเองคงไม่ได้แล้ว”
“ได้ครับคุณสิงห์”
หนูนาฟังสีหนาทมอบหมายหน้าที่ให้ราม ตากลมโตนั้นครุ่นคิด...มองๆพ่ออย่างเป็นห่วง....

หนูนากับรามเดินกลับมาด้วยกัน “น้ารามคะ คุณสิงห์ไม่ถูกกับนายอดิสรมากเลยเหรอคะ?”
“นายอดิสรกับพ่อเลี้ยงศักดา พ่อของเค้า เป็นตัวการที่อยู่เบื้องการขโมยไม้ที่ไร่ครั้งก่อน” หนูนาอึ้งไปอย่างนึกไม่ถึง “แต่ยังจับไม่ได้เพราะไม่มีหลักฐาน แล้วมันก็ยังมาคอยเกาะแกะคุณน้อง ทั้งๆที่ เธอไม่เล่นด้วย คนเลวๆอย่างมัน ต้องอยู่ห่างๆเอาไว้นะหนูนา”
หนูนาเป็นห่วงพ่อมาก “งั้น..น้ารามก็ไม่ควรจะอยู่ใกล้คนอย่างนั้นเหมือนกันนะคะ”
“ไม่เป็นไรหรอกหนู ฉันพอจะรับมือกับพวกนี้ได้อยู่”
หนูนาร้อนรน “แต่ หนูนาว่าน่าจะให้ตำรวจจัดการมากกว่า มันอันตราย”
“อ้อ หนูอยากจะลบคำสั่งสิงห์ซะแล้ว” สีหนาทเดินตามมาได้ยินเข้าพอดี หนูนาอึ้งๆ
“หนูนาแกแค่เป็นห่วงผมน่ะครับ” สีหนาทฟังแล้วยิ่งจี๊ด รามเปลี่ยนเรื่อง“คุณสิงห์มีอะไรรึเปล่าครับ”
“ผมลืมบอกน้ารามไป ว่าฝากจัดเวรยามเพิ่มที่ไร่เราด้วย เราไม่รู้ว่าพวกมันจะมาไม้ไหน”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 4 วันที่ 15 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ