อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 4 วันที่ 3 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 4 วันที่ 3 ธ.ค. 58

“ไม่เป็นไร แม่ฉันเสียตั้งแต่ฉันยังเด็กๆเหมือนกัน อย่าถามถึงพ่อ ฉันไม่รู้จัก” สโรชาติงว่าน้ำเสียงเขาเหมือนไม่พอใจพ่อ “ไม่ใช่พอใจหรือไม่พอใจ ฉันบอกว่าไม่รู้จัก ก็แปลว่าไม่รู้จัก” พูดแล้วผละไปเลย สโรชาได้แต่มองไม่กล้าตาม

แล้วค่ำนี้ก็มีข่าวดี เมื่อพิสิฐแจ้งมาว่าพรุ่งนี้จะมีแขกมาพักที่นี่และอาจจะมีการจองทัวร์วิถีไทยตลอดเดือน

ที่แท้เป็นแผนของพิสิฐที่หมายซื้อใจวิศรุต สั่งเซลส์ให้ส่งแขกแวะโฮมสเตย์ของวิศรุตอย่าได้ขาดตลอดเดือนด้วย นอกจากนี้ยังติดสินบนน้ำมนต์ว่าถ้าทำให้สโรชากลับบ้านได้จะกล่อมให้ป๊าเธอซื้อรถใหม่ให้อีกคัน น้ำมนต์เล่าให้สโรชาฟังบอกเพื่อนรักว่าอย่ากลับเลย อยู่ที่นี่ดีแล้ว ได้ข่าวว่างานเยอะ



“ใช่ ป๊าเล่นส่งแขกจากโรงแรมให้มาเดย์ทัวร์กินอาหารล่องเรือชมคลอง กะจะเอาบุญคุณ ให้คุณวิศรุตยอมเข้าวังติดต่อซื้อที่ดินให้ใช่ไหมล่ะ” สโรชาพูดอย่างรู้ทัน

น้ำมนต์พาสโรชาไปหาพิสิฐอีกแต่ก็มีเรื่องให้ใจหายใจคว่ำตลอดเวลา เพราะเดี๋ยวน้ำมนต์ขับรถสะกิดท้ายรถประพันธ์ เดี๋ยวเจอสุทิศที่เป็นเบลล์บอยที่โรงแรม กว่าจะหลบไปได้ก็ทุลักทุเล

ooooooo

วิศรุตมาพบพิสิฐที่โรงแรม ขอบคุณที่เขาให้เซลส์ช่วยส่งลูกค้าไปที่โฮมสเตย์ บอกว่าถ้ามีอะไรจะให้ตนทำก็ยินดี

“ผมอยากให้คุณมาทำงานกับผม” วิศรุตเดาว่างานนายหน้าซื้อที่ดินหรือ เห็นจะไม่ได้ “อย่าเพิ่งปฏิเสธซ้ำสองเลย คราวนี้ผมให้คุณมีตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการ เป็นตัวแทนผมในเรื่องติดต่อธุรกิจ คุณไม่ต้องเข้าออกออฟฟิศผมทุกวันก็ได้ ขอแค่ทำงานให้ผมหน่อย...นะ...”

ระหว่างนั้นเลขาก็เอายามาให้พิสิฐกิน เขาบอกว่าตอนนี้ถึงไม่สบายก็ต้องฝืนทำงาน เพราะลูกสาวยังไม่ยอมกลับจากเมืองนอกมาช่วยงาน ถ้ากลับมาก็จะให้มานั่งตรงนี้แทนตน ตอนนี้ตนต้องทำฐานไว้ก่อน ยิ่งถ้าได้ที่ดินของพระองค์หญิงวิสุทธิโสภณเอามาพัฒนา ก็คงจะสร้างงานสร้างคนได้มากทีเดียว

พิสิฐทั้งล่อทั้งชนแล้วรวบรัดว่า “ผมถูกชะตาคุณ มาทำงานกับผมนะ ตกลงนะ!!” แล้วยื่นมือให้วิศรุตจับ วิศรุตตกกระไดพลอยโจน จับมือรับคำทั้งที่ตัวเองก็ยังงงๆ

เมื่อเขาลงลิฟต์กลับ ก็เจอกับสโรชาพอดี เธอหลบแทบไม่ทัน พอไปพบพิสิฐที่ห้องทำงาน สโรชาถามว่าป๊าเรียกตนมาทำไม พิสิฐก็เริ่มไอ จิบน้ำแล้วหอบจนตัวโยน พูดเหมือนจะขาดใจว่า ป๊าไม่ค่อยสบาย ขอออกซิเจน เรียกนวลรีบเอาออกซิเจนมา นวลเข็นถังออกซิเจนเข้ามาทุลักทุเล สโรชาเห็นอาการของพิสิฐก็ตกใจมาก

พอสโรชาถามว่าทำไมป๊าไม่เข้าโรงพยาบาลพิสิฐรำพึงรำพันว่าเป็นห่วงโรงแรม ถึงได้อยากให้เธอมาช่วย สโรชาถามอย่างระแวงว่านี่เป็นแผนอะไรหรือเปล่า

“แกเห็นกับตาอย่างนี้แล้วยังจะว่าป๊าหลอกแกอีกหรือ”

พิสิฐแสดงจนสโรชาเชื่อและเป็นห่วง จึงขอร้องให้เธอมาช่วยงานบ้างสักสัปดาห์ละสองหน เห็นสโรชาลังเล พิสิฐก็หอบตัวโยนขึ้นมาอีก จนเธอต้องรีบบอกว่า “ก็ได้ค่ะป๊า ป๊าป่วยขนาดนี้ถ้าลูกไม่กลับมา ก็คงใจดำเกินไปล่ะ”

สโรชาสงสารพ่อ แต่หารู้ไม่ว่า พอเธอรับปากจะมาเท่านั้น น้ำมนต์ก็แอบยกนิ้วโป้งให้พิสิฐที่เล่นได้เนียนจริงๆ

ooooooo

สโรชาหนักใจไม่รู้จะแว่บออกจากโฮมสเตย์อาทิตย์ละสองครั้งได้อย่างไร น้ำมนต์ยุให้หนีหลบไปเลย สโรชากลัวจะเสียประวัติ

น้ำมนต์พูดเชิงขู่ว่าป๊าเธอไม่สบายถ้าไม่มาช่วยก็จะกลายเป็นลูกอกตัญญู ยุว่า พลับพลึงนั้นไม่มีตัวตนแล้วจะสะสมประวัติดีไปสมัครงานที่ไหน กระนั้นสโรชาก็ยังหนักใจ

เวลาเดียวกัน ที่โฮมสเตย์ ป้าหวานมาขอสมัครงาน เพราะอยากเป็นมนุษย์เงินเดือนมีสวัสดิการ มีเวลาพักเวลาทำงาน วิศรุตเข้าใจป้าหวานว่าอยากมีรายได้ประจำ แต่ตนก็ไม่รู้จะให้ทำอะไร เพราะนอกบ้านก็มีสองทโมนนั่นดูแล ส่วนในบ้านก็มีพลับพลึงกับธาราดูแลแล้ว

“พลับพลึงมันจะดูแลอะไร เห็นแต่งตัวสวย ออกไปข้างนอกอยู่เรื่อย” วิศรุตถามว่าพลับพลึงน่ะหรือแต่งตัวสวย “โอ๊ย...เปิ๊ดสะก๊าดแหว่งหน้าขาดหลัง ทาปากแด๊งแดง”

สโรชาเดินมาใกล้ๆ ได้ยินเต็มๆ วิศรุตถามว่าป้าเห็นเมื่อไหร่ ป้าหวานตอบมั่วว่า เมื่อวาน รึเมื่อวานซืน รึเมื่อเช้ามีคนมาส่งด้วย มีรถสวยๆด้วย วิศรุตถามแซวๆ ว่าเห็นตอนกรึ่มๆหรือเปล่า คิดว่าถ้าพลับพลึงจะไปไหนก็คงเพราะธาราใช้ให้ไปมากกว่า

จอห์นนี่กับริชาร์ดฟังอยู่ด้วย บอกวิศรุตว่าอย่าเชื่อป้าหวานนัก ตนสองคนก็เคยเห็นพลับพลึงออกไปตลาด ก็แต่งตัวธรรมดา นั่งวินมอเตอร์ไซค์เข้าออก ป้าหวานเถียงเสียงขุ่นว่า “แต่ข้าเห็นนี่นา”

“ไว้ผมจะถามพลับพลึงเองว่าไปไหนบ้าง แต่เรื่องป้าน่ะ ผมขอคิดดูก่อนนะ ถ้าจะให้ตอบตอนนี้คงต้องขอปฏิเสธ ผมอยากให้ป้าเป็นคู่ค้ามากกว่าลูกจ้าง ป้าเอาของป้ามาแลกผักผม หรือเอามาขายก็ได้ อย่างน้อยป้าได้เงิน ผมก็ได้วัตถุดิบมาทำอาหาร จะเป็นกล้วย อ้อย ปลา ไข่อะไรก็เอามา เพราะผมไม่มีรายได้มากพอจะจ้างป้าตอนนี้หรอก”

“ก็ได้” ป้าหวานทำหน้างอนๆกลับไปอย่างผิดหวัง วิศรุตจึงเดินแยกไปทางครัว

สโรชากำลังทาปากชมพูเรื่อๆ ให้ธาราบอกว่าสีนี้เหมาะกับผิวสวยๆของธารา ธาราพอใจถามว่าเท่าไหร่ 50 บาทใช่ไหม

“จ้ะ ห้าสิบบาท ดีเลย เดี๋ยวฉันจะไปซื้อเสื้อตัวใหม่ วันก่อนโดนกิ่งไม้เกี่ยวขาดหน้าขาดหลังเลย” สโรชาแกล้งทำเป็นไม่เห็นวิศรุต จงใจพูดให้เขาได้ยิน วิศรุตได้ยินก็นึกขำป้าหวานว่า ที่ว่าเสื้อขาดหน้าขาดหลังเป็นเพราะโดนกิ่งไม้เกี่ยวนี่เอง

ธาราทักวิศรุตว่ากลับมาแล้วหรือ เขาถามว่าแขกไปไหน สโรชาบอกว่าไปอาบน้ำเตรียมดินเนอร์ แล้วผายมือให้ดูสำรับที่เตรียมไว้พร้อม มีน้ำพริก ผักสด ผักลวก ปลาทูทอด สโรชาถามว่าไม่มีผักบุ้งหรือ ธาราเลยบอกให้สองทโมนนั่นไปเก็บเพราะเห็นทอดยอดอวบอยู่ บอกให้เก็บแต่ยอดอ่อนๆ ให้เอาตะกร้าไปเก็บดอกโสนมาด้วยก็ดี

พอสโรชาไปบอก ทั้งสองก็เกี่ยงกันว่าใครจะขึ้นไปเก็บดอกโสน นึกได้ว่าไปเอาตะขอมาเกี่ยวดีกว่า สโรชาเลยรออยู่ตรงริมน้ำ เห็นเรือเลยลงไปพายเก็บยอดผักบุ้ง เอื้อมเก็บผักบุ้งเพลินจนตกน้ำตูม! สองทโมนวิ่งกลับมาได้ยินเสียงคนโดดน้ำตู้ม

วิศรุตนั่นเอง!

พอวิ่งมาดู เห็นวิศรุตยืนอยู่ในน้ำที่สูงแค่เอว! เขาดึงพลับพลึงขึ้นมากอดไว้และหิ้วแขนพาเดินลุยเข้าฝั่ง สโรชาไอแค่กๆ สำลักน้ำพรวดใส่เขา

ooooooo

เมื่อพาสโรชากลับมาถึงบ้าน วิศรุตรีบเอาผ้าขนหนูเช็ดผมให้แห้งแล้วห่อตัวไว้ ดูแลราวกับเด็กเล็ก

ธาราบ่นว่าน้ำก็แค่เอวจมลงไปได้ยังไง วิศรุตบอกว่าคงตกใจ แล้วบอกให้สโรชาไปพักผ่อนเสีย

เมื่อกลับเข้ามาในห้อง สโรชามามองตัวเองในกระจก อดเคลิ้มสัมผัสใกล้ชิดที่ปากเกือบชนกันขณะวิศรุตประคองเข้าฝั่งไม่ได้ พอรู้สึกตัวได้ก็บ่นตัวเอง

“จะคิดไปถึงไหนยะ แม่พลับพลึง เช้ย...เชย...เรื่องแค่นี้ก็เก็บมาเพ้อ ไปดีกว่า” แต่พอเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวก็ชะงัก ถอยมามองตัวเองในกระจกอีกที ยิ้มกับตัวเองพึมพำ “แต่คิดแล้วก็อยากตกน้ำอีกวะ” คิกคักกับตัวเองแล้วเปลี่ยนอารมณ์ใหม่

“บ้า...พลับพลึงบ้า...ถ้าไอ้น้ำมนต์รู้นะ มันต้องล้อไม่เลิกแน่ๆ” คิดแล้วก็คิกๆคักๆขึ้นมาอีก

เมื่อได้เวลาดินเนอร์ซึ่งจัดขึ้นที่ศาลาริมน้ำ ธาราดูแลอาหารบนโต๊ะ ส่วนสโรชาถือเหยือกคอยเติมน้ำดื่มให้ วิศรุตเรียกพลับพลึงให้กินด้วยกัน เธอวางเหยือกหันจามเบาๆ นั่งโต๊ะตักอาหารกินยิ้มกับฝรั่งอย่างไม่เคอะเขิน วิศรุตแอบสังเกต ทั้งการสนทนากับฝรั่งด้วยภาษาที่ชัดเจนคล่องแคล่วและมารยาทบนโต๊ะอาหารของสโรชาอย่างสนใจ

หลังอาหาร ประพันธ์จัดยาไปให้สโรชาที่หน้าห้องนอน มีทั้งยาลดไข้ แก้ไอ ชุ่มคอและเจลลดไข้ วิศรุตมองอยู่มุมหนึ่ง จนเมื่อประพันธ์กลับไปแล้ว เขาพึมพำ “ขวัญใจนายประพันธ์จริงๆนะ”

ที่แท้วิศรุตก็จัดยาจะเอามาให้สโรชาเช่นกัน แต่ประพันธ์เอามาให้ตัดหน้าแล้วเขาจึงเก็บไว้เดินไปนั่งที่ศาลาในสวน

ครู่หนึ่ง สโรชาเดินมานั่งข้างๆ วิศรุตสะดุ้งถามว่าออกมาทำไม อากาศชื้นเดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก สโรชาเห็นยาวางอยู่ข้างๆตัวเขา ถามว่ายาอะไร วิศรุตเฉไฉว่าพอดีหยิบจะเอามาให้ธาราเก็บไว้

คุยกันไม่กี่คำวิศรุตก็จะไปนอน สโรชาถามว่าต้องรีบตื่นไปสอนหนังสือหรือ

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 4 วันที่ 3 ธ.ค. 58

ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทประพันธ์โดย ศรีทอง ลดาวัลย์
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทโทรทัศน์โดย พิมบงกช
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู กำกับการแสดงโดย ชุติกุล สุตสุนทร
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ผลิตโดย บริษัท กัสท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ควบคุมการผลิตโดย พอฤทัย ณรงค์เดช และ ม.ล.ปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ออกอากาศทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน 2558
ที่มา ไทยรัฐ