อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 5 วันที่ 15 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 5 วันที่ 15 ธ.ค. 58

“อ้อ หนูอยากจะลบคำสั่งสิงห์ซะแล้ว” สีหนาทเดินตามมาได้ยินเข้าพอดี หนูนาอึ้งๆ
“หนูนาแกแค่เป็นห่วงผมน่ะครับ” สีหนาทฟังแล้วยิ่งจี๊ด รามเปลี่ยนเรื่อง“คุณสิงห์มีอะไรรึเปล่าครับ”
“ผมลืมบอกน้ารามไป ว่าฝากจัดเวรยามเพิ่มที่ไร่เราด้วย เราไม่รู้ว่าพวกมันจะมาไม้ไหน”
“ครับ ก็รอบคอบดี งั้นผมรีบไปจัดการให้ เดี๋ยวนี้เลย” รามเดินออก หนูนาจะตาม
สีหนาทเรียกหญิงสาวไว้ “เดี๋ยว เรามาคุยกันหน่อยซิ”

สีหนาทหันมาพูด “เธอจะยุ่งกับน้ารามเค้าเกินไปรึเปล่า” หนูนามองหน้าสีหนาทที่ถามเหมือนหาเรื่อง “ฉันใช้อะไรใคร ฉันคิดดีรอบคอบแล้ว น้ารามไม่ได้คนประมาทเลินเล่อ แล้วก็มีฝีมือพอตัว”


“ค่ะ ฉันลืมไปว่าคุณน่ะเก่ง แล้วก็รู้ดีทู้กก..อย่าง !” หนูนาประชด
“นี่ประชดเหรอ?” หนูนาทำหน้ากวน นี่ยังไม่ชัดหรา สีหนาทชักปรี้ด “ฉันขอเตือนเธอเรื่องน้าราม เค้าเป็นคนสันโดษ ไม่ชอบให้ใครมาวุ่นวาย อย่างวันนี้ที่เธอไปช่วยทำสวน แล้วก็คอยตามติดเค้าแจน่ะ เค้าจะรำคาญเอาเปล่าๆ”
หนูนาเถียง “ฉันไม่ได้รบกวนนะ แค่อยากจะ” แล้วเธอก็ชะงักไป
สีหนาทสวน “อยากจะอะไร”
หนูนาเอ้อ.. “จะ ..ขอบคุณ ที่น้ารามใจดี คอยช่วยเหลือฉันมาตลอด...ในทุกๆเรื่อง”
สีหนาทยืนขวางหน้า สบตาหนูนานิ่ง “แค่นั้น?”
“ก็แค่นั้นสิ คุณจะเอาแค่ไหนล่ะ”
“ไม่รู้สิ เห็นว่าผู้หญิงสาวๆบางคน ชอบผู้ชายมีอายุ เห็นเค้าว่าผู้ชายมีอายุจะใจเย็น..” เขาเอ่ยอย่างยั่วหนูนา “และเอาใจเก่งกว่าหนุ่มๆ”
หนูนาหน้าแดงแช๊ด สุดทน“บ้า พูดอะไรบ้าๆ ฉันไม่เคยคิดอะไรแบบนั้นกับน้ารามนะ ไม่เคย”
สีหนาทชะงักไป พอใจนิดๆ แต่ย้ำ “ไม่คิดจริงก็ดี! เธอจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจภายหลัง” หนูนาโกรธจนพูดไม่ออก อยากจะเถียง แต่เห็นสายตาสีหนาท ที่ยิ้มยั่ว ก็สะบัดหน้าหนี รีบเดินจ้ำหนีไป “นี่!! เดินอย่างนั้นระวังจะล้มเอานะ !!”
หนูนาหันมา หัวเสียกระฟัดกระเฟียดมาก ขณะที่สีหนาทมองตาม สะใจนิดๆที่ได้เบรคหนูนาซะบ้าง!

เพ๊อะวางหนังสือกอซซิปให้บุญตา “35 บาท”
“โห เอากำไรตั้ง 10 บาท!!!”
“หนอย แค่นี้ทำบ่น ทีพวกฉันฝากซื้อของ แกเอากำไรพวกฉันเยอะกว่านี่!”
บุญตาชะงัก ยอมควักเงินจ่ายอย่างสุดเสียดาย กระจิบกำเงินพอใจ แล้วนึกได้ อวดชุด “ขอบใจที่สมทบทุนค่าชุด สวยมั๊ย พวกฉันจะใส่อวดหนุ่มๆในไร่นี่ให้น้ำลายหยดไหลเป็นทางเลย”
“อวดหนุ่ม หรืออวดแก่” กระจิบหันขวับ “เอ่อ หนุ่มใหญ่...”
“ก็อวดมันให้หมดนั่นแหละ แต่น้ารามจะได้เห็นความงามของฉันก่อนใคร”
บุญตาส่ายหน้า “ซื้อชุดมาให้เปลืองเปล่าๆ มีคนเค้าเร่งทำคะแนน ขลุกอยู่กับน้ารามทั้งวันแล้ววันนี้” กระจิบ เพ๊อะชะงักกันไป บุญตาหันมาเห็นสายตาสงสัยสุดขั้วของทั้งสอง “ถ้าอยากให้บอก ก็ลดราคามา”
กระจิบฟาดหนังสือ “เอาไปเลยฟรีๆ บอกมา นังชะนีตัวไหนที่มันกล้า”

กระจิบ และเพ๊อะโผล่หน้ามามอง หนูนาอารมณ์เสียกำลังปอกมะม่วงไป ในใจยังหงุดหงิดเรื่องสีหนาท ปอกไปบ่นไป! “คิดอะไรบ้าๆ พูดออกมาได้”
สองคนเห็นด้านหลังที่หนูนานั่งอยู่ เข้ามาหาเรื่อง
กระจิบโวยวาย “นังหนูผี มีคนบอกว่าแกไปยุ่งกับน้าราม อยากเจอดีนักใช่มั๊ย”
เพ๊อะเสริม “ให้มันรู้บ้าง ถิ่นใครเป็นถิ่นใคร มาทีหลัง อย่าล้ำเส้น”
หนูนาฟังแล้วปรี๊สสส สุดจะทนหันขวับ กระจิบเงื้อมือเตรียมจะตบ แต่แล้วก็ผงะ หนูนามีมะม่วง พร้อมมีดปอกมะม่วงอยู่ในมือ เอามือที่ถือมีดชี้หน้า “หยุด หยุดพูดอะไรอุบาทว์ๆกันสักที คิดอะไรสะอาดๆไม่เป็นกันเลยใช่มั๊ย”
กระจิบ เพ๊อะกลัวมีด หนูนากำมีด พรั่งพรูสิ่งที่คับแค้นออกไป “ฉันคิดอะไร ไม่มีใครรู้ ใครเข้าใจหรอก อย่ามาทำเป็นรู้ดี ทำเป็นรู้ทัน ใส่ร้ายกันอย่างน่าเกลียด อย่างตานั่นและพวกเธอไม่เข้าใจหรอก” หน้าตาหนูนาเอาจริงเอาจัง กระจิบ เพ๊อะค่อยๆกระถดหนี...กลัวอ่ะ“ที่พูดน่ะเข้าใจกันมั๊ย” หนูนามือกำมีดแล้วเดินรุกเข้ามา
กระจิบ เพ๊อะเปิดหนีกันไปคนละทิศและทาง “ฝาก ฝากไว้ก่อนเถ๊อะ”
หนูนาไม่รู้ตัวงงๆ “กลัวอะไรกัน ?” หนูนามองมีด เพิ่งจะรู้สึกตัว อุ่ย...

กระจิบ เพ๊อะวิ่งหนีกันมาแข้งขาขวิด แล้วขัดขากันเอง ล้มกลิ้ง
กระจิบต่อว่า “วุ้ย เดินให้มันดีๆหน่อยสิ”
เพ๊อะยังผวาอยู่ “นังนั่น มันบ้ากว่าที่คิด มันกล้าเอามีดมาขู่”
กระจิบเอ่ยอย่างเจ็บใจมาก “ถ้าไม่ได้สั่งสอนมันให้สำนึก ฉันไม่ได้ชื่อนังกระจิบ ฮึ่ย นังหนูน๊า หนูผีหนูนรก” กระจิบโกรธสุดฤทธิ์สุดเดช

เช้าวันต่อมา ที่โต๊ะอาหาร บ้านวรรณพานิช
วรรณกำลังจิบกาแฟยามเช้า“ปวดหัว?”
“ค่ะ ก็เลยขอให้เสิร์ฟมื้อเช้าข้างบน”อรุณีตอบเจี๋ยมเจี้ยม
“ลูกไม้เดิมๆ! ไปก่อเรื่องมาคงรู้ตัว ไม่อยากจะนั่งมองหน้าฉัน”
“คุณท่านใจเย็นๆเถอะนะคะ”
“ถ้าฉันไม่ใจเย็น มันไม่ได้มาแสดงละครอยู่ในบ้านนี้แล้ว!” วรรณถอนใจ
“แต่คุณท่านคะ คุณรัศ เธอก็ห่วงคุณท่านเหมือนกันนะคะ”
“มันน่ะนะ?”
“เธอบอกว่าให้ดิฉันเตรียมมื้อเย็นอย่างพิเศษเอาไว้ จะอยู่ร่วมโต๊ะกับคุณเย็นนี้”
“สงสัยมันจะไม่สบายจริงๆ ปกติตอนเย็นเคยอยู่บ้านซะที่ไหน”
“คุณท่าน...” ขณะที่อรุณีพยายามแก้ตัวให้รัศมี วรรณครุ่นคิด สงสัยในพฤติกรรมลูกตงิดๆ

หนูนาหอบหิ้วตะกร้าใส่อุปกรณ์เหลาเหง้าสักเพื่อเดินเอาไปเก็บ ตรงข้างทาง เห็นว่ากระจิบ แต้วแร้วแอบตามมา ดวงตาส่งซิกกันอย่างมาดหมาย..

สีหนาทกำลังตรวจจำนวนเลื่อยไฟฟ้าอยู่ในห้องเก็บอุปกรณ์ ได้ยินเสียงคนมาก็หันไปบอก “เชษฐ์ ยังไม่ต้องปิดห้องนะ เดี๋ยวฉันปิดเอง”
หนูนาถือตะกร้าอุปกรณ์เข้ามา ชะงัก สีหนาทหันมามอง พอเห็นเป็นหนูนาก็ผิดคาด หนูนาเห็นหน้าสีหนาทยังโกรธไม่หาย! กระแทกตะกร้าใส่อุปกรณ์ไว้บนชั้น แล้วจะรีบออก
“นี่ วางของยังไม่ดีเลยนะ”
หนูนาชะงัก หันมา “เดี๋ยวฉันค่อยกลับมาจัด” แล้วทำท่าจะไปอีก
“ทำไมต้องเดี๋ยว!”
หนูนาหันมากัดฟันบอก “ไม่อยากกวนคุณทำงาน”
“ไม่กวนหรอก เชิญจัดได้ตามสบาย”
สีหนาทเน้นให้หนูนาอยู่ หนูนาอึดอัดมาก คิด... เอาไงดี “ฉันจะไปห้องน้ำ” หนูนาเอาตัวรอดได้แล้ว พรวดพราดจะไปเลย

สีหนาทชักสีหน้า แต่ทันใด จู่ๆประตูห้องเก็บของปิดลงจากด้านนอก ซะอย่างนั้น หนูนา และสีหนาทต่างงงๆ

หน้าห้องเก็บของกระจิบ เพ๊อะช่วยกันปิดประตู ใส่กลอนเสร็จ แล้วก็ยิ้มให้กัน คริคริ แล้วสองคนก็วิ่งออกไปจากตรงนั้นด้วยสีหน้าสาสมใจ

หนูนางงมาก รีบไปดันที่ประตู แล้วทุบๆ
สีหนาทสงสัย “ใครมาปิด ?”
“ไม่รู้”
สีหนาทเข้าไปเช็คเอง หนูนารีบถอยหนีออกห่าง ไม่อยากใกล้ สีหนาทลองดันดู “ล็อคด้วยนะเนี่ย”
“ห๊ะ!!!” สีหนาทแปลกๆใจ แต่ไม่ตระหนก ขณะที่หนูนาสีหน้าทั้งเดือดทั้งร้อนราวโลกจะแตก รีบเข้าไปทุบประตู “ใครอยู่ข้างนอก เปิดหน่อยค่ะ มีคนอยู่ข้างใน เปิดด้วยค่ะ” หนูนาดิ้นรนอยู่ที่หน้าประตูอย่างจะเป็นจะตาย ให้ตายเถอะ ทำไมต้องมาติดอยู่กับอีตาสิงห์นี่ด้วย

กระจิบ เพ๊อะหัวเราะชอบอกชอบใจกัน
“เลิกงานแล้ว ไม่มีใครไปที่ห้องนั้นกันอีก นังหนูผีต้องนอนในห้องเก็บของทั้งคืน”
“ฮะๆสมน้ำหน้ามันเนอะ แต่พี่นี่สงสัยตอนเด็กๆโดนแม่ขังลืมแน่ๆ ถึงคิดวิธีนี้ออก ฮะๆๆ”
กระจิบชะงัก อีนี่ วอนซะแล้ว ทันใดพวงเดินหน้าตึงมาเลย พวงตวาดขึ้น “พวกพี่ไปทำอะไรกันมา ฉันได้ยินนะ” พวงหน้าตาดุใส่ สองคนชะงัก นึกว่าจะโดนด่า “น่าจะทำซะตั้งนานแล้ว” คนพูดยิ้มกว้าง
กระจิบ เพ๊อะโล่งอก เฮ้อออ!!! พวง กระจิบยิ้มสะอกสะใจ

หนูนาวุ่นวายตรวจดูตามหน้าต่างว่ามีบานไหนเปิดออกไปได้บ้าง สีหนาทมองหนูนาที่วุ่นวายเป็นหนูติดจั่นอยู่ ด้วยอาการชิลล์ ชิลล์ ไม่เดือด ไม่ร้อน ยังเช็คเลื่อยไป “เปิดไม่ได้หรอกน่า หน้าต่างก็ติดล็อคข้างนอกหมด”
หนูนาแขวะ “มันห้องเก็บของ หรือว่าห้องขังกันแน่”
สีหนาทยิ้มๆ สนุกที่เห็นหนูนาดุวุ่นวาย หนูนามองไปที่หน้าต่างบานปลายสุด ขอบด้านบนเผยอออก มีแสงลอดเข้ามาหน่อยๆ หนูนาเดินเข้าไปสำรวจใกล้ๆ
“อ้อ.. บานนั้นมันติด ว่าจะให้ช่างมาซ่อมอยู่” หนูนามีความหวังรีบไปดันบานหน้าต่างอันนั้นออก แต่ก็ดันไม่ยักกะออก “ก็บอกแล้ว ว่ามันติด”
หนูนาหันมามองสีหนาท อารมณ์แบบ.. ไม่ช่วยยังจะทำลายกำลังใจ สีหนาทหน้าตาย ทำไม่รู้ไม่ชี้ หนูนาไม่ยอมแพ้ ฮึด! เหยียบขอบหน้าต่างปีนขึ้น จะออกแรงดันจากด้านบนที่เผยอออก
“เอ๊ะ” สีหนาทอึ้ง หนูนาดื้อไม่ยอมแพ้ ออกแรงทั้งดันทั้งผลัก ทั้งที่ลักษณะการยืนไม่มั่นคง “หนูนา ระวัง”
หนูนาไม่ฟัง ไม่สน พยายามจะดันหน้าต่างออกให้ได้ พอออกแรงผลักมากไป ก็เด้งกลับ จะร่วง “ว๊ายยย!!!”
สีหนาทรีบเข้ามาประคองเอาไว้...หนูนาด้วยความตกใจก็เกี่ยวกอดสีหนาทเอาไว้เต็มเหนี่ยว “เป็นอะไรรึเปล่า...” สีหนาทกระซิบถาม หนูนาเงยมอง ใบหน้าสีหนาทอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ..ได้สติก็รีบสปริงตัวออกอย่างแรง “โอ๊ย !!!”
สีหนาทนิ่วหน้าร้องขึ้น! แล้วจับมือตัวเองที่เมื่อครู่รองรับร่างหนูนาเอาไว้
หนูนาเห็นสีหนาทเจ็บก็ตกใจ “คุณ เจ็บเหรอ?”
“ไม่เจ็บมั๊ง แค่ร้องไปเฉยๆยังงั้นเอง”
หนูนาอึ้งที่สีหนาทกวน สีหนาทยังจับมือตัวเองไม่เลิก ดูยังเจ็บอยู่ “ฉันขอโทษ...” สีหนาทพยักหน้า แต่หน้ายังไม่สบอารมณ์ “ให้ฉัน..ช่วยอะไรได้บ้าง” หนูนาถามหน้าจ๋อยๆ

หนูนาจับมือสีหนาทโหย่งๆ อย่างไม่ค่อยจะกล้านัก
“นี่ ! ฉันให้ช่วยนวด ไม่ใช่ให้แตะ!”
“จะดีเหรอ ฉันนวดไม่เป็น ถ้าเส้นพลิก เดี๋ยวจะยิ่งปวด”
“ทำตามที่ฉันบอก รับรอง..ว่าหาย” หนูนาจนใจจะค้าน จำต้องจับมือสีหนาทขึ้นมา สีหนาทแอบอมยิ้มชอบใจ.. “ใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้นวดไล่จากข้อมือมาที่ปลายนิ้ว” หนูนาทำตามที่บอก สีหน้ายังกระอักกระอ่วน.. “อย่างนั้นแหละ ค่อยๆนวดไป เดี๋ยวเส้นก็จะคลายเอง..”
หนูนานวดไปทีแรกกระอักกระอ่วน คอยเหลือบมองว่าสีหนาทจะหาเรื่องอีกไหม สีหนาททำนิ่งๆ หนูนาค่อยนวดด้วยความผ่อนคลายมากขึ้น และตั้งอกตั้งใจ...สีหนาทมองหนูนาที่ตั้งใจนวดให้..สายตาอ่อนแสงลง แอบมีรอยยิ้มที่มุมปาก..ชอบใจอย่างไรบอกไม่ถูก...หนูนานวดๆไป พอตัวเองหายเกร็ง ก็ค่อยๆสังเกตเห็นรอยแผลที่มือของสีหนาท
สีหนาทเห็นหนูนาหยุดมอง “แผลเก่าๆน่ะ มือชาวไร่ก็อย่างนี้แหละ...” สองคนสบตากันนิ่ง มือของสีหนาทอยู่ในอุ้งมือของหนูนา มวลอากาศเหมือนจะหนาแน่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก...แล้วนิ้วของสีหนาทเหมือนขยับ...จะไปเกี่ยวกุมมือหนูนา... แล้วแต่สีหนาทก็ข่มใจ ดึงมือตัวเองออกมา..“ฉันดีขึ้นแล้ว ขอบใจ” หนูนาโล่งอก จะถอยออก แต่ตอนนั้นเองสีหนาทรั้งศอกหนูนาไว้ ดึงตัวเข้ามา.. ถามชิดใกล้..“เธอ..ไม่ชอบผู้ชาย ที่ไม่แก่บ้างเหรอ?”
หนูนาสะบัดข้อศอก ถอยออกมาทันที “นึกว่าฉันพูดกับคุณรู้เรื่องแล้ว” หนูนาหงุดหงิดเกินจะทน สะบัดพรวดไปเคาะบานประตูอีกรอบ คราวนี้ร้องดังขึ้นกว่าเดิม“ช่วยด้วยค่ะ ฉันติดอยู่ในนี้ ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วย”
“นี่! ร้องยังกับถูกเชือด!! เดี๋ยวคนเค้าก็นึกว่าฉันจะทำอะไรเธอ”
หนูนาหันมามองตาเขียว แล้วกลับไปตะโกนต่อ “ช่วยด้วย !! ช่วยฉันด้วย !!”
“หนูนา ไม่มีใครได้ยินหรอกน่า”
แต่กลับมีเสียงเชษฐ์ขานรับดังขึ้น“มาแล้วๆ”
อ้าว สีหนาทชะงักไป
สีหนาทและหนูนาออกมาที่หน้าห้องเก็บของ เชษฐ์ถือสมุดบันทึกงานไว้ ขอโทษขอโพยยกใหญ่ “โทษนะครับ มัวแต่โม้ เอ๊ย! คุยเรื่องงานนานไปหน่อย เลยตามมาช้า”
หนูนามองๆสีหนาท รู้สึกเหมือนโดนหลอก เข้าไปพูดด้วยเบาๆแต่เอาเรื่อง “คุณรู้อยู่แล้วว่าจะมีคนตามมา ทำไมถึงไม่บอกฉันตั้งแต่แรก”
สีหนาทอึ้งไป ไม่ยอมตอบ แต่เชษฐ์หูผึ่ง รีบสาระแนตอบ “นี่คุณสิงห์ไม่ได้บอกน้องหนูนาเหรอ ว่าเดี๋ยวพี่เชษฐ์จะมา โธ่แบบนี้ก็คงกลัวแย่” หนูนามองสีหนาท สายตาแบบไม่อยากจะเชื่อ! เชษฐ์เสียงเบา บอกหนูนา “บางทีคุณสิงห์แกก็ชอบแกล้ง ยิ่งเห็นใครกลัว ก็ยิ่งแกล้ง!!”
หนูนามองสีหนาท เหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อ

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 5 วันที่ 15 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ