อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 5 วันที่ 4 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 5 วันที่ 4 ธ.ค. 58

ครู่หนึ่ง สโรชาเดินมานั่งข้างๆ วิศรุตสะดุ้งถามว่าออกมาทำไม อากาศชื้นเดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก สโรชาเห็นยาวางอยู่ข้างๆตัวเขา ถามว่ายาอะไร วิศรุตเฉไฉว่าพอดีหยิบจะเอามาให้ธาราเก็บไว้

คุยกันไม่กี่คำวิศรุตก็จะไปนอน สโรชาถามว่าต้องรีบตื่นไปสอนหนังสือหรือ

“เปล่า ฉันรับปากจะไปทำงานกับคุณพิสิฐ เจ้าของโรงแรมที่ส่งลูกค้ามาให้เรา” สโรชาตกใจเด้งห่างออกมาถามว่าคุณพิสิฐให้เป็นนายหน้าซื้อที่ดินแล้วทำไมต้องเข้าไปทำงานที่โรงแรมด้วย

“ทีแรกฉันก็คิดอย่างเธอว่านั่นแหละ แต่เห็นว่าเขาตั้งใจจะสร้างงานสร้างคนแล้วเขาก็ชวนหลายครั้งแล้ว ไม่อยากเล่นตัว อีกอย่างนึง เขาสุขภาพไม่ดี แต่ยังต้องทำงานหนัก มีลูก ลูกก็ไม่เอาไหน พึ่งไม่ได้ ฉันเลยตกปากรับคำจะไปทำสักพัก” เล่าแล้วขอตัวไปอ่านข้อมูลที่พิสิฐให้มา หยิบยาที่วางไว้พูดเหมือนจะเหน็บสโรชาในทีว่า “เข้าใจว่าเธอมียาครบแล้ว อันนี้คงไม่ต้อง” หยิบยาแล้วเดินกลับเข้าไปในบ้าน



“มีลูก...ลูกไม่เอาไหนงั้นเหรอ...โห...ป๊า...”

สโรชาบ่นไม่ทันขาดคำก็จาม...ฮ้าดดดด...เช้ย!

ooooooo

วันนี้วิศรุตไปทำงานตามที่รับปากพิสิฐไว้

นวลเลขาของพิสิฐเป็นคนเปิดวีดิโอแนะนำข้อมูลให้วิศรุตที่ห้องประชุม

“นี่เป็นข้อมูลด้านต่างประเทศที่คุณพิสิฐฝากให้คุณวิศรุตดูค่ะ ส่วนในนี้เป็นแปลนที่จะทำศูนย์เรียนรู้บวกศูนย์การค้ามัลติเพล็กซ์ คุณสโรชาตรวจรอบหนึ่งแล้ว” วิศรุตทวนชื่อสโรชาที่เพิ่งได้ยินครั้งแรก นวลบอกว่า “ลูกสาวคุณพิสิฐค่ะ จะดูแลการตลาด แต่ช่วงนี้เธอยังไม่เข้ามา”

“ลิลลี่มัลติเพล็กซ์...ลิลลี่...” วิษศรุตอ่านที่หน้าจอ

“ใครเรียกชื่อฉัน?” เสียงสโรชาถามพร้อมกับโผล่เข้ามาในห้อง วิศรุตหันมอง เห็นสโรชาแต่งหน้าเข้มมาก แว่นก็เปรี้ยวสุดฤทธิ์ วิศรุตจ้องราวกับจะมองให้ทะลุหน้ากากนั้นเข้าไป

เมื่อเข้าไปในห้องทำงานของสโรชา เจ้าตัวหันหลังยืนจ้องออกไปนอกกระจกหน้าต่าง วิศรุตพึมพำ

“คุณสโรชา สุนทรเกษม...คุณลิลลี่”

“Yes, I am Sarosha ป๊าตั้งชื่อโครงการนี้ด้วยชื่อเล่นของฉัน ดังนั้น ฉันควรจะต้องมาดูแล ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมป๊าต้องให้คุณมาช่วย?!” วิศรุตบอกว่าตนไม่ได้มาสมัครแต่คุณพ่อเธอเรียกมาเอง “จะยังไงก็ตาม คุณดูแลในส่วนรับผิดชอบของคุณให้ได้ก่อนเถอะเรื่องซื้อที่ดินน่ะ เพราะถ้าไม่ได้ที่ดินมา ฉันว่าก็ป่วยการ คุณแน่ใจแค่ไหน ว่าจะติดต่อซื้อได้”

“ผมไม่ได้การันตี คุณพ่อคุณต่างหากที่คาดหวังกับผม” วิศรุตชี้แจงพยายามจะมองผ่านแว่นเข้าไปในดวงตาเธอ จนสโรชาต้องถอยห่าง “แล้วคุณจะคิดค่านายหน้ากี่เปอร์เซ็นต์ คงไม่นะ เพราะตอนนี้คุณทำงานในฐานะพนักงานแล้วนี่”

“ผมมาทำงานนี้ เพราะเชื่อว่าคุณพ่อคุณตั้งใจดีที่จะสร้างงานและพัฒนาที่ดินจริงๆ ไม่ได้มาทำเพราะโลภอยากได้ค่านายหน้า!!”

“เอาเถอะ...ถ้าคุณซื้อได้เราค่อยคุยเรื่องนี้อีกที พวกเราไม่เอาเปรียบคุณหรอกคุณวิศรุต คุณไปได้แล้ว ห้องของคุณอยู่ทางขวา”

วิศรุตรู้สึกไม่ถูกชะตากับผู้หญิงท่ามากคนนี้

เอาเสียเลย พอเขาออกไป สโรชาก็ถอนใจอย่างเหนื่อยมากกับการต้องเก๊กหน้าอย่างนี้

ฝ่ายวิศรุตก็ส่ายหน้าบ่นอย่างเหนื่อยใจว่า “ผู้บริหารหญิงมือใหม่ ทำไมต้องเก๊กขนาดนี้ด้วย”

ooooooo

ที่วังเทวาสถิตย์ อัศดง ทิวา และราตรี ฉงนกันว่าพระองค์หญิงทรงรับสั่งให้เตรียมเครื่องเสวยและขนมหวานไว้ทุกวันอย่างกับจะเสวยมากมาย

“พระองค์หญิงน่ะ มักจะมายืนรอชะเง้อเวลาคุณหญิงกลับวัง แต่ก็ไม่เห็นชวนเสวย ยิ่งคุณหญิงประสงค์สม ยิ่งเสวยน้อยอย่างกับแมวดม” อัศดงเอ่ย

“ทรงรอใครสักคนแน่ๆ ฉันว่านะ” ราตรีมั่นใจ

วันนี้คุณหญิงประสงค์สมได้รับหนังสือเล่มหนึ่งจากวิศรุต เขาบอกว่าอ่านแล้วไม่ต้องคืน ตนคงไม่ได้ใช้ตนลาออกจากโรงเรียนนี้แล้ว เพราะได้งานอีกแห่งหนึ่ง คุณหญิงหน้าเสียถามว่างั้นเราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว? จึงเชิญเขาไปที่วังจะให้แม่ครัวทำอาหารอร่อยๆให้รับทานเป็นการขอบคุณในความกรุณาครั้งนี้

เมื่อพระองค์หญิงทรงทราบก็อนุญาตว่าหญิงทำถูกแล้ว เราต้องตอบแทนน้ำใจเขา เมื่อคุณหญิงจะพามามะรืนนี้ พระองค์หญิงบอกว่า “เมื่อไหร่ก็ได้สำหรับพ่อวิศรุตคนนี้ ย่าไม่ว่า”

ม.ร.ว.พิริยพงษ์ได้ยินก็พึมพำไม่พอใจ

“วิศรุต!! มันเป็นใคร ทำไมชื่นชมกันนัก!”

ooooooo

น้ำมนต์ถามสโรชาว่าแปลงกายเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเบื่อหรือยัง สโรชาบอกว่ายัง น้ำมนต์มีเป้าหมายของตนเลยแซะ

“ไม่รู้ว่าหน้าที่ของลูกคืออะไร ลิลลี่...ตอนนี้แกต้องเลิกสนุกกับชีวิต หันมาทำงานจริงๆได้แล้ว ถ้าป๊าแกเป็นอะไรไปวันนี้พรุ่งนี้ แกจะทำยังไง”

“ขอเวลาสองวัน พลับพลึงจะหายไปจากโลกนี้” สโรชาบอก น้ำมนต์ดีใจมาก ที่ตนจะได้รถคันใหม่เร็วๆ นี้

เมื่อกลับถึงโฮมสเตย์ สโรชาต้องหลบเข้าทางประตูหลัง พอหลบเข้าห้องนอนได้ก็เดินพล่านอย่างสับสน คิดหาวิธีที่จะจากไปดีๆ เรียบเรียงคำพูดว่า “คุณวิศรุตคะ พลับพลึงจะขอลากลับบ้านนะคะ” ลองพูดดูแล้วถูกใจมาก

คืนนี้พลับพลึงมีความสุข เมื่อเห็นบรรยากาศที่โต๊ะอาหารทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

หลังอาหารมีการลอยกระทงกันโดยใช้กะลามะพร้าวจุดเทียนไว้ลอยไปในลำคลอง สโรชายืนอยู่

ข้างหลังวิศรุต เอ่ยอย่างปลื้มมากว่า

“สวยมาก ถ้าเป็นคืนลอยกระทงจริงๆคงสวยกว่านี้เยอะ ถ้าต้องจากไปก็คงคิดถึง”

“จากไปไหน หรือว่าคิดถึงบ้านขึ้นมาแล้ว” วิศรุตหันถาม สโรชาจึงจะพูดตามที่เรียบเรียงและซ้อมไว้ แต่พอพูดได้แค่ว่า “ค่ะ คุณวิศรุตคะ ถ้าฉันจะลา...” ก็ถูกธาราตะโกนจากท่าน้ำ ชวนวิศรุตไปลอยกระทงกัน

สโรชาเลยพูดค้างไว้แค่นั้น พอวิศรุตเดินไป เธอถอนใจโล่งอกที่ยังไม่ต้องลาออก...

ooooooo

ม.ร.ว. พิริยพงษ์ ไกวัล ไม่พอใจเมธีเพื่อนที่ร่วมกันสร้างสถานบันเทิงที่ยื่นเงื่อนไขบังคับว่าถ้าไม่เอาเงินมาลงหุ้นก็จะให้ลาออก เพราะต้องการเงินมาทำอะไรที่มันไฮมันใหม่กว่าที่เป็นอยู่ มันต้องใช้เงิน

เมธีหว่านล้อมว่าใครๆก็รู้ว่าวังเทวาสถิตย์นั้นรวยขนาดไหน เพิ่มทุนอีกสักล้านได้อยู่แล้ว ทำให้ พิริยพงษ์คิดหนัก กลับถึงวังเทวาสถิตย์ก็มองไปที่ห้องของท่านย่าอย่างครุ่นคิด แต่ขณะจะกลับห้องเดินผ่านห้องคุณหญิงประสงค์สมเห็นประตูแง้มๆอยู่จึงถือวิสาสะเดินเข้าไป เห็นคุณหญิงไม่อยู่จึงค้นในกล่องเครื่องเย็บปักถักร้อย เจอสมุดบัญชีรีบหยิบเปิดดู

คุณหญิงกลับมาเจอก็ตบมือพิริยพงษ์จนสมุดบัญชีร่วง ถามอย่างไม่พอใจว่ามายุ่งอะไรกับสมุดบัญชีของตน พิริยพงษ์พูดหน้าตาเฉยว่าเห็นว่าน้องไม่ค่อยได้ใช้เงินจึงจะมาขอยืมไปลงทุนให้เงินทำงาน คุณหญิงไม่ให้

“ถึงให้ก็ไม่พอหรอก น้องหญิงมีเงินไม่ถึงล้าน”

“พี่ชายไม่มีทางรู้ว่าหญิงเก็บเงินไว้เท่าไหร่” คุณหญิงหยิบสมุดบัญชีอีกหลายเล่มชูให้ดู “หญิงไม่ได้สุรุ่ยสุร่ายอย่างพี่ชายค่ะ แต่ถ้าพี่ชายจะเอาเงินไปซื้อของให้คนรัก หญิงยิ่งไม่ให้ใหญ่เลย...หญิงไม่ชอบเขา”

พิริยพงษ์บอกว่าจะเอาเงินไปลงทุนไม่ได้เอาไปซื้อของให้วินิตา แต่ไม่ว่าจะเอาไปทำอะไรคุณหญิงก็ไม่ให้เพราะที่ยืมไปยังไม่เคยใช้คืนเลย เดินไปเปิดประตูกว้างเป็นการไล่ในที

เมื่อไปบอกวินิตา เธอถามว่าทำไมไม่ขอท่านย่าท่านมีทรัพย์สินมากมายไม่ใช่หรือ

“มีน่ะมีครับวิ แต่ท่านย่าน่ะ ไม่ค่อยจะอยากให้ผมทำงาน” จริยาเสริมว่างานคลับงานบาร์ผู้ดีเขาไม่ทำกันใช่ไหมคุณชาย “คุณน้าพูดเหมือนรู้จักท่านย่าดีเลยครับ ใช่ครับ...ท่านย่าถือ หาว่างานของผมเป็นเรื่องอบายมุข”

วินิตาบอกว่าถ้าเช่นนั้นคุณชายต้องเอาเงินเก็บของตัวเองมาใช้ จริยาพูดเชิงชี้ช่องว่า

อ่านละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ตอนที่ 5 วันที่ 4 ธ.ค. 58

ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทประพันธ์โดย ศรีทอง ลดาวัลย์
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู บทโทรทัศน์โดย พิมบงกช
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู กำกับการแสดงโดย ชุติกุล สุตสุนทร
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ผลิตโดย บริษัท กัสท์ เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ควบคุมการผลิตโดย พอฤทัย ณรงค์เดช และ ม.ล.ปิยาภัสร์ ภิรมย์ภักดี
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู ออกอากาศทุกวันศุกร์-เสาร์-อาทิตย์ เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครเรื่อง พลับพลึงสีชมพู เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันศุกร์ที่ 27 พฤศจิกายน 2558
ที่มา ไทยรัฐ