อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 5/3 วันที่ 16 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 5/3 วันที่ 16 ธ.ค. 58

“ขอโทษค่ะ ขอโทษ” หนูนาลนลาน รีบมาเก็บ “ไม่...ไม่โดนใช่มั๊ยคะ?”
“ฮู๊ย !ถ้านิ้วเท้าฉันด้วนไปจะทำไงเนี่ย เธอ ซุ่มซ่ามใจลอยอะไรอยู่“
“ก็อย่างที่รู้อ่ะน้า วันนี้มันโดนมาหนัก ไม่มีสมาธิหรอก” แป้นบอกก้อน
“โฮ๊ยยย ข้าล่ะปวดหัวกับพวกเอ็งจริงๆ จะอ้างเรื่องแค่นี้อู้งานไม่ได้หรอกนะ เอางี้ฉันมีงานที่จะช่วยให้แกใจเย็นขึ้น! นังหนูนา”
หนูนามองก้อน สงสัยว่างานอะไร?
หนูนาเดินตามก้อน คอยเก็บเหง้าสักที่คนงานอื่นๆเหลาแล้วมาใส่ตะกร้า กระจิบ เพ๊อะกำลังเหลาเหง้า หนูนามาเก็บที่เสร็จแล้วไป สองคนก็ประชดไล่หลังให้อย่างหมั่นไส้

“ทำงานเบา เอาเปรียบชาวบ้านอีกตามเคย !”
หนูนาได้ยิน เม้มริมฝีปาก จากท่าทางซังกะตายเปลี่ยนเป็นเร่งรีบเก็บเหง้าอย่างสปีดไวกว่าเดิม



ที่บ่อทรายฝังเหง้าสัก ก้อนอธิบาย “เหง้าพวกนี้จะเอาไปใช้ในแปลงพิเศษ ที่คุณสิงห์ยังอนุรักษ์การปลูกสักแบบดั้งเดิมเอาไว้ เราเอาเหง้ามาฝังทรายก็เพื่อให้ทรายช่วยดูดความชื้นออก ทำให้เก็บเหง้าได้นาน เดี๋ยวข้าจะสอน ว่ามัดเหง้าฝังทรายเค้าทำกันยังไง” ก้อนก้มลงเอาเหง้ามามัดสอนหนูนาให้ดูวิธีทำ

สีหนาทตรวจสมุดบัญชีอยู่ เชษฐ์เปรยขึ้น “คุณสิงห์ว่าจะรอดมั๊ยครับ”
“งานเนี่ยเหรอ?”
“ปัทโถ่ มืออาชีพอย่างผม จะไปมีปัญหาอะไรครับ หมายถึงเด็กหนูนา คุณสิงห์ก็รู้ ต่อให้ชำระความให้ ก็ใช่ว่าเรื่องจะจบ ท่าทางพวกนั้นก็ยังแค้นๆอยู่”
“แล้วเราจะทำอะไรได้ล่ะ ฉันช่วยให้ความยุติธรรมกับเค้าแล้ว ที่เหลือเค้าก็ต้องหัดปรับตัวกับเพื่อนร่วมงานเองบ้าง”
เชษฐ์เห็นด้วยกับสิงห์ “ครับ...ก็จริง” สีหนาทพูดไป ก็ชักคิดเหมือนกันว่าจะมีเรื่องอะไรรึเปล่า “วันนี้ก็..เงียบๆนะครับ บางที อาจจะไม่มีอะไรแล้วก็ได้ ?”
สีหนาทครุ่นคิดตาม....อืมมม หวังว่านะ...

หนูนามัดเหง้ารวมกัน กะขนาดอันที่เท่าๆกัน มัดละสามสิบอัน ทำอย่างคล่องแคล่ว แล้ววางลงบนบ่ออิฐเอาทรายกลบ
ก้อนเดินมาดู ขณะที่หนูนามัดเหง้า “เออ เฮ้ย ทำเร็วเหมือนกันนี่หว่า ใช้ได้ๆ”
“ฉันไม่ให้ใครมาว่าได้บ่อยๆหรอกจ้ะ นี่ก็ตะกร้าสุดท้ายแล้ว”
“เออ คนเรามันต้องใจสู้ ถึงจะทำอะไรสำเร็จได้”
ก้อนยิ้มๆ แล้วมองมัดเหง้าในมือที่หนูนามัดอยู่ มองไปมา ชักจะเอะใจ ดึงมา “เฮ้ยนังหนูนา นี่แกมัดแบบนี้ทุกอันเลยรึเปล่า”
“จ้ะ ทุกอันเลย” หนูนาชูมัดเหง้าอวด “เป็นไงจ๊ะฝีมือหนู” หญิงสาวยิ้มแฉ่ง
“บรรลัยแล้ว” หนูนาสะดุ้งโหยง “เค้าต้องเอาคอรากตั้งขึ้นไปทางเดียวกัน แต่แกเอาหัวเอาปลายขึ้นปนกัน มั่วหยั่งงี้มันก็พังหมดสิวะ ตาย ตาย”
“ฉัน..ฉันขอโทษ เดี๋ยว.. เดี๋ยวฉันเอาขึ้นมามัดใหม่ให้”

ก้อนโกรธจริงจัง “โอ๊ย!! ขืนให้แกทำคนเดียวไม่ทันการกันพอดี ไปเลย!! ไปเรียกทุกคนมาช่วยกันเดี๋ยวนี้ ! รื้อเหง้าออกจากบ่อให้หมด แล้วก็รีบมัดให้เสร็จภายในวันนี้ ไม่เสร็จไม่ต้องกินข้าวเย็นกันหล่ะ ไป เร็วๆ” หนูนาใจเสียทำท่าจะร้องไห้ แต่ก็ต้องรีบวิ่งไป “กูนึกแล้วเชียว ตากูเขม่นยิบๆ เล่นกูอีกจนได้ นังหนูน๊า ฮึ่ยยย!!!!”

บ่อที่หนูนากลบไปแล้วถูกรื้อขึ้นมาหมด กลุ่มคนงานต้องมาช่วยกันมัดเหง้าใหม่ ทุกคนเหนื่อยและมีอาการหงุดหงิด โดยเฉพาะกระจิบ เพ๊อะมองหนูนาอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ หนูนานั่งมัดเหง้ากับแป้นรู้สึกอึดอัดตัวลีบมาก....คนงานยิ่งหงุดหงิดกัน หนูนาก็ยิ่งจ๋อย....

ที่โรงแรมสิงห์คำ ขนิษฐาเติมแป้งที่ใบหน้าแล้วตรวจเช็คความเรียบร้อยอยู่ในห้องทำงาน เสียงเคาะประตูดัง เลขาฯเดินเข้ามาพร้อมตารางงาน “ตารางงานของอาทิตย์นี้ค่ะ เอ่อ คุณน้องคะ นายรามมารอแล้วค่ะ”
“จ้ะ” เลขาจะเดินออก ขนิษฐาถามขึ้น “เอ่อ.. ฉันดูโอเครึยัง ?”
เลขาฯ มองๆ “ดีแล้วค่ะ คุณน้องมีนัดพบลูกค้าเหรอคะ แต่จะกลับแล้วนี่คะ”
ขนิษฐาชะงัก รีบแก้ตัว “อ๋อ.. ก็..เผื่อเดินไปเจอแขกเหรื่อข้างล่าง หน้าซีดๆมันจะไม่ดี”
“สวยเป๊ะแล้วล่ะค่ะ” เลขาเดินออกไป
ขนิษฐาโล่งอก...สะพายกระเป๋าลุกขึ้น

รามยืนรอรับขนิษฐาที่ท่าเรือ ขนิษฐาเดินมาอย่างสวย “รอนานมั๊ยคะน้าราม”
“ไม่เลยครับ”
“ขอโทษด้วยนะคะ เพราะเรื่องนายอดิสร เลยต้องลำบากน้ารามมารับมาส่ง” เธอพูดเหมือนเกรงใจ แต่สีหน้ากลับมีความสุขลึกๆ
“ไม่เป็นไรครับ นี่ผมเห็นว่าเพิ่งเกิดเรื่องขึ้นหมาดๆ กลับทางเรือน่าจะปลอดภัยกว่า เชิญครับ”
ขนิษฐาลงเรือ แต่ไม่ถนัด รามส่งมือให้จับอย่างนุ่มนวลและสุภาพ ขนิษฐาลงมาในเรือ ปล่อยมือจากราม ยังแอบอมยิ้ม รามลงมาแล้วจัดแจงไปที่ท้ายเรือเพื่อคุมหางเสือ ขนิษฐามองอย่างปลื้มๆ รามหันมามอง ขนิษฐาเขิน หลบตาไปนิด ก่อนหันไปยิ้มอายๆให้ รามยิ้มตอบให้ขนิษฐาอย่างสุภาพ และบริสุทธิ์ใจ
เรือแล่นตัดผิวน้ำ รามคุมหางเสือเรือ มองทิศทาง ท่ามกลางวิวทิวทัศน์สวยงามริมน้ำยามแสงอาทิตย์ตก ทว่าขนิษฐากลับมองแค่รามเท่านั้น....

ขนิษฐายังลอบมองรามไม่วางตา รู้สึกดีสุดๆ รามหันไปสบตาขนิษฐาพอดี ขนิษฐาสะดุ้ง รีบแก้เก้อโดยการชวนคุย “แถวนี้สวยดีนะคะ”
“ครับ” ขนิษฐาเสมองวิวรอบๆ “คุณน้องมีอะไรจะพูดกับผมรึเปล่าครับ”
ขนิษฐาชะงัก “คะ??”
“ผมเห็นคุณน้องมองผม”
ขนิษฐาเหวอ เขิน ทำหน้าไม่ถูก “เออ...คือ...น้อง” เธอคิดหาข้อแก้ตัว แล้วก็นึกออก “น้องเกรงใจน้ารามที่ต้องลำบากมารับมาส่งน่ะค่ะ”
“ประโยคนี้...คุณน้องพูดกับผมไปแล้ว”
ขนิษฐาชะงักยิ้มอายๆ “จริงด้วย ก็น้องเกรงใจน้ารามจริงๆนี่คะ ทำงานที่ไร่ก็เหนื่อยแล้ว ยังต้องเหนื่อยเดินทางมารับน้องอีก”
“ผมไม่ได้เหนื่อยเลยครับ เต็มใจด้วยซ้ำ” รามยิ้มอย่างอ่อนโยน ขนิษฐาเผลอยิ้มออกมา รู้สึกดีจนหัวใจเต้นแรง “คุณสิงห์จะได้สบายใจ แกเป็นห่วงความปลอดภัยคุณน้องมาก”
ขนิษฐาจ๋อยที่รามทำเพื่อสิงห์ “ถ้าพี่สิงห์ไม่สั่ง น้ารามคงไม่ต้องลำบาก” รามจะตอบแต่ขนิษฐาสวนด้วยความน้อยใจ “น้องคงต้องหาทางเรียนรู้การป้องกันตัวเองเอาไว้บ้างจะได้ไม่เป็นภาระของพี่สิงห์กับน้าราม”
“ผมไม่เคยคิดอย่างนั้นเลยนะครับ แต่เรื่องป้องกันตัวเองเนี่ย ผมเห็นด้วย ถ้าคุณน้องจะฝึกตรงนี้เอาไว้บ้าง ผมก็ว่าดี”
ขนิษฐาพยักหน้า แม้สุขที่ได้ใกล้ราม แต่ก็ขมขื่นที่รามไม่คิด ไม่สะกิดใจถึงความรู้สึกของเธอบ้างเลย...

หนูนาเดินมากับแป้น แล้วถูกเพ๊อะที่เดินมาจากด้านหลังชนเอาจนเซแล้วเบียดขึ้นหน้าไป
เพ๊อะเสียงสะบัด “เกะกะ คนยิ่งหิวๆอยู่!!!”
กระจิบแขวะ “เฮ้อ..ทำงานสู้แดดตั้งแต่เช้ายันเย็น ยังต้องมารับภาระพวกมือตีนอ่อน!”
พวงแดกดัน “เก่งแต่อ่อยผู้ชาย ทำงานไม่ได้เรื่อง !”
หนูนาชะงัก กระจิบ เพ๊อะและพวงแขวะแล้วก็ผลุบหายเข้าไป
คนงานต่างเบียดหนูนาผ่านเข้าไป ส่ายๆหน้ากัน มองหนูนาโมโหๆ หน้าตาล้วนไม่ยินดี
“อย่าไปสนพวกปากปีจอ ต้องคอยหากระดูกแทะอย่างพวกมันเลยนะ” แป้นเห็นหนูนาปาดน้ำตาที่ซึมคลอตา “เฮ้ย นี่ถึงกับเป่าปี่เชียวเหรอวะ”
หนูนาเสียงเครือ น้ำตาปริ่ม “เจ็บใจก็เจ็บใจนะ แต่ครั้งนี้ เพราะฉันไม่ได้เรื่องเองจริงๆ”
“โธ่เอ๊ยหนูนา! พวกนั้นก็รู้ๆกันอยู่ ส่วนคนอื่น เค้าก็แค่โมโหหิวกันนั่นแหละ เดี๋ยวพอท้องอิ่มก็ลืมแล้ว..”
“แป้น.. เข้าไปกินก่อนเถอะ ฉันกินไม่ลงจริงๆ” หนูนาน้ำตาหยดแหมะๆ
แป้นมองอย่างสงสาร “เอ้า..เดี๋ยวฉันตักข้าวไปให้ที่ห้อง ไปพักให้สบายใจเหอะ”
“ขอบใจนะ...” อีกฝ่ายมองแป้น ซึ้งใจจริงๆ
เชษฐ์เข้ามาหา “หนูนา คุณสิงห์ให้มาตามไปพบ”
หนูนาชะงักกึ้ก แป้นหน้าเสียไปด้วย กระจิบ พวงซึ่งมองออกมารู้ว่านายให้คนมาตามหนูนา ก็ยิ้มสะใจ
กระจิบสะใจ “นี่เรื่องคงจะถึงหูนายแล้วล่ะน้องพวง อยากรู้นักว่าคราวนี้นังหนูนา จะหาข้ออ้างอะไรอยู่ต่อได้อีก”
หนูนาหน้าซีด...แย่แล้ว
สีหนาทถามเสียงดัง “แค่มัดเหง้าสัก วางลงบ่อทราย แล้วกลบฝัง แค่นี้มันไม่ได้ยากเย็นอะไรเลยนะ ตัวอย่างก็มีให้ดู เพราะอะไรถึงทำไม่ได้ห๊ะหนูนา” หนูนาสีหน้ารู้สึกผิดมากๆ “นี่น้าก้อนเค้าอุตส่าห์หางานง่ายๆให้เธอทำแล้ว ยังประมาทเลินเล่อ ไม่เห็นค่าของโอกาสที่คนอื่นๆเค้าให้เธอบ้างรึไง” หนูนารู้สึกถ้อยคำของสีหนาทเหมือนแส้โบยตีจนเจ็บแสบ..“ทำไม? ไม่มีอะไรจะพูดเลยหรอ? ที่คนงานทั้งสวนต้องแห่กันมาแก้งานให้เธอเนี่ย”
หนูนาน้ำตาปริ่ม “ฉัน...ไม่มีสมาธิเองจริงๆ”
สีหนาทอึ้ง ที่หนนี้หนูนายอมรับง่ายๆ หันเห็นน้ำตาหนูนา เริ่มเสียงอ่อน “ทำไม ไหน !เธอมีปัญหาอะไร ?”
พอสีหนาทถามขึ้น หนูนาก็อึกอัก จะพูดยังไงดี?
ก้อนบอกแทน “คือ...เมื่อเช้านี้ พวกในไร่เค้าลืออะไรกันนิดหน่อยน่ะครับ”
“ข่าวลือ? เกี่ยวกับหนูนา” เชษฐ์ถาม
ก้อนพยักหน้า
“ถ้าแค่นิดหน่อย มันก็ไม่ใช่ข้ออ้าง!จะอ้างว่าทำงานไม่ได้ เพราะข่าวลือเนี่ยนะ มันจะอะไรกันนักกันหนา”
หนูนาชักทนไม่ไหว “เค้าลือกันว่าฉันอยากจะจับคุณ”
สีหนาท เชษฐ์ชะงักกันไป หนูนาอายก็อายแต่ทนเก็บไว้ไม่ไหวแล้ว

สีหนาทปิดประตูห้องทำงานลงแล้วหันมาทางหนูนา “ไหนเล่ามาซิ ข่าวลือที่ว่ามันยังไงกันแน่”
สีหนาทมองอยากฟังเต็มแก่ แต่หนูนามาอยู่ต่อหน้าเจ้าตัวแบบนี้ ยิ่งอึดอัดและอายมาก “คือ...พวกเค้าลือกันว่า... ฉันเป็นฝ่ายไปดักเจอคุณในห้องเก็บอุปกรณ์”
สีหนาทซ่อนยิ้ม ถามหน้าตาย “อ้อ ..... แล้วยังไงอีก?”
“แล้วก็พูดกันว่า....ในห้องนั้น เรา เราทำ...”
“ทำอะไร?” เขาเข้ามาจ้องหน้าใกล้
“ก็ทำอะไรที่มัน.... ไม่ดี”
สีหนาทเห็นหนูนาอึดอัด ชักจะอยากแกล้ง ยื่นหน้าใกล้อีก “แล้วที่ไม่ดี น่ะมันอะไร?”
“นี่คุณสิงห์!! คุณจะต้องให้ฉันพูดให้มันละเอียดสักแค่ไหน! แค่นี้ก็น่าจะรู้แล้วว่ามันหมายถึงอะไร” สีหนาทโดนหนูนาเบรคเข้าซะก่อน แหม...จะแกล้งสักหน่อย หนูนาพูดด้วยฟีลไม่อยากจะเชื่อ “พวกเค้าคิดว่าฉัน...อยากจะจับคุณ!” สีหนาทแอบลูบคาง “คิดกันได้ยังไง บ้าที่สุด!” สีหนาทชะงัก แหม ขัดคอ หนูนาหงุดหงิด “คุณไม่คิดจะพูดอะไรบ้างเหรอคะ”
“จะให้ฉันพูดอะไร”
“ก็พูดว่าจะไปอธิบายให้ทุกคนฟังว่ามันไม่ใช่เรื่องจริง”
“อธิบาย?”
หนูนาพยักหน้ารับ สีหนาทพยักหน้า ครุ่นคิด
สีหนาทพูดต่อหน้าชาวไร่ มีหนูนาคู่กรณียืนอยู่ไม่ห่างกันมาก ชาวไร่มาพร้อมหน้าเพื่อฟัง“ฉันขอเอาเกียรติ์เป็นประกัน ว่าข่าวลือเรื่องฉันกับหนูนา มันไม่เป็นความจริง ต่อไปนี้ห้ามทุกคนเอาไปลือกันเสียๆหายๆอีก เข้าใจมั๊ย!”
คนงานเห็นสีหนาทมายืนยันขันแข็ง ก็พยักๆหน้ากัน ค่ะ / ครับ

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 5/3 วันที่ 16 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ