อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 5/6 วันที่ 16 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 5/6 วันที่ 16 ธ.ค. 58

“ไม่เป็นไร เธอทำอะไรเป็น ฉันก็กินอันนั้นแหละ!”
หนูนาฟังแล้วเครียดมาก เพราะทำไม่เป็นเลยสักสิ่ง....ไม่พอ สีหนาทนั่งลงบนเก้าอี้ในครัวซะอีก!!
“คุณไปรอที่โต๊ะอาหารข้างนอกเถอะ อยู่ในนี้ก็ร้อนเปล่าๆ”
“ไม่เป็นไร ฉันอยู่ได้ รีบทำเข้าสิ ฉันหิวแล้ว” สีหนาททำทีหยิบนสพ.มาอ่านรอ
หนูนาหันกลับมา พยายามตั้งสติ สีหนาทที่ทำวางฟอร์มแอบเหล่หนูนา...ยิ้มสะใจนิดๆ หนูนาฮึด เอาวะ! ไปเปิดหม้อข้าวดู เห็นว่าข้าวหุงแล้ว บนเตามีน้ำซุปกระดูกหมู ที่เคาน์เตอร์ครัวมีน้ำพริกที่ตำเสร็จแล้ว หนูนาสายตามีหวังขึ้นทันที “มีน้ำพริก ค่อยยังชั่ว งั้น....” หนูนามองไปรอบๆเห็นผักที่ล้างแล้วผึ่งไว้อยู่ !ก็ไปหยิบกระจาดผักมา ดีล่ะ

หนูนามองหามีด มีมีดใหญ่วางอยู่ใกล้เขียงก็หยิบมาจะเอามาปอกเปลือกแตงกวา
สีหนาทซึ่งแกล้งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ร้องทักเสียงดังขึ้น !! “อ๊ะๆๆ !!! ถ้าปอกเปลือกใช้มีดเล็ก ไม่งั้นเนื้อแตงได้หายหมด!” หนูนาชะงัก วางมีดใหญ่ลง มองๆหา เจอมีดเล็กก็หยิบมาปอก แต่ท่าปอกเกร็งมากๆ เกร็งสุดๆ สีหนาทถอนใจ วางหนังสือพิมพ์ ลุกเดินมาหา “ใครเค้าจับมีดกันแบบนี้! นี่ ใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งแตะใบมีด จะได้บังคับทิศได้” หนูนาลองดูใหม่พบว่าถนัดขึ้นแฮะ “ดีแล้ว แต่ตรงนี้” เขาจับนิ้วชี้ที่เกร็งอยู่ของหนูนา “อย่าเกร็ง...“ นิ้วที่แตะกันเข้า ชาๆอย่างไม่รู้สาเหตุ ทั้งหนูนาและสีหนาทต่างรู้สึกได้ และต้องหลบตากันเอง “ทำไปดีๆล่ะ” เขาผละกลับไปอ่านนสพ.ตามเดิม


หนูนาทำครัว พอหั่นผัก ก็จับมีดผิดอีก สีหนาทที่อ่านหนังสือพิมพ์ก็ลุกมาจี้ให้เปลี่ยนมีดเป็นอันใหญ่ขึ้น และจับสอนจับหั่น สีหนาทเจ้ากี้เจ้าการยืนสอนตัวชิดอยู่กับหนูนาดูหงุดหงิดไม่ได้ดั่งใจมากๆ แต่ก็ยืนชิดกันมากๆ
หนูนาจะเอาฟักแม้วใส่หม้อ สีหนาทปรี๊สอีก มาจับชามใส่ผักออกจากมือหนูนา “นี่จอผักกาด ไม่ใช่แกงจืด !! ต้องใส่เครื่องพวกนี้ต่างหาก” สีหนาทเอาเครื่องที่ไข่ตำไว้แล้วอยู่ในถ้วยใส่ไป คนให้ละลายเข้ากับซุปกระดูก แล้วมองหนูนาแบบ ไม่รู้อะไรซะเล๊ย!! หนูนาแอบเบ้หน้าใส่ตอนสีหนาทหันกลับไปคนน้ำซุป สีหนาทหันขวับมา หนูนาทำไม่รู้ไม่ชี้
กระทะตั้งบนเตา สีหนาทยืนคุม สอนหนูนาให้เร่งไฟ หนูนาสะดุ้งตอนไฟแรง เซถอยไปชนแผงอกสีหนาท สะดุ้งกันเบาๆ สีหนาทดันให้หนูนากลับไปที่หน้าเตาใหม่ หนูนาหวาดๆ สีหนาทดันตัวให้กลับเข้าไปจนได้ หนูนาหัดเร่งไฟ เบาไฟอย่างกล้าๆกลัวๆ มีสีหนาทยืนคุมสั่งเป็นการใหญ่
น้ำมันร้อนฉ่า กระเทียมเจียวกระเด็น หนูนากระโดดหนี สีหนาทเข้าไปยกกระทะลอยขึ้นให้ เบาไฟ ช่วยชีวิตกระเทียมไม่ให้ไหม้ได้หวุดหวิด
สีหนาทสอนหนูนาผัดผักกาด หนูนาจับตะหลิวเก้งก้าง สีหนาทให้ถอยออกแล้วผัดให้ดู หนูนาดูแล้วพยักหน้าเพลิน... เออ ผัดไปนะ สีหนาทหันมาตาขวาง ยื่นตะหลิวส่งคืนให้ หนูนาจ๋อยผัดต่อแหยงๆ พอเห็นสีหนาทมอง ก็ตั้งใจมากขึ้น สีหนาทพยักหน้า...เออ.. ค่อยดีขึ้น สีหนาทช่วยจับหูกระทะให้ และให้หนูนาเอาตะหลิวกวาดผักกาดที่ผัดแล้วใส่ลงหม้อซุป

หนูนาเอาซุปใส่ชามมาตั้งมีพริกแห้ง กระเทียมเจียวโรยหน้า ควันฉุย พร้อมกับน้ำพริก และถาดใส่ผักจิ้มที่หั่นไม่ค่อยได้เรื่องวางอยู่ “เดี๋ยวฉันเจียวไข่ให้อีกอย่างนะคะ”
“ไม่ต้อง!! แค่สองอย่างฉันก็เหนื่อยจะแย่แล้ว ไปตักข้าวมาได้แล้ว”
หนูนาจ๋อย.. ไปตักข้าวมาวางให้ ไม่วายบ่น..“ก็ฉันบอกแล้ว..ว่าทำอาหารเหนือไม่เป็น”
สีหนาทจะกินก็ชะงัก “พูดผิดพูดใหม่ได้นะ ทำอาหารเหนือไม่เป็น หรือไม่เคยทำอาหารเลยกันแน่”
หนูนาเบือนหน้าไม่กล้าสบตา...ชักหนาว “คุณจะไม่ไล่ฉันออกจากโรงครัวใช่มั๊ย?”
สีหนาทนิ่งไป หนูนาลุ้น “ไปตักข้าวมา” พอหนูนาลังเลเขาก็ย้ำ “ไปสิ!” ข้าวมาวาง สีหนาทยักหน้าให้นั่ง หนูนานั่งลง “ลองชิมดู”
หนูนาตักน้ำแกงชิมดู แล้วชะงักไป “ฉันก็ทำอร่อยเหมือนกันนะเนี่ย” สีหนาทเหล่ “เอ่อ..เพราะฝีมือคุณกับพริกแกงของป้าไข่” เธอหน้าจ๋อยไป..มองๆสีหนาทว่าจะเอายังไงกับตัวเองต่อ
สีหนาทพูดไปตักอาหารไปเหมือนไม่ตั้งใจพูด “ทีนี้ก็รู้แล้วใช่มั๊ย จับมีดต้องจับยังไง ใช้ไฟใช้ยังไง ใส่ผัก ปรุงรสเค้าทำกันตอนไหน” หนูนาฟังสีหนาทพูดไป ก็รู้สึกค่อยๆเก็ทบางอย่าง “ทีนี้ก็คงไม่ไปเกะกะข้างในครัวเค้าแล้ว”
หนูนาอึ้ง !เพิ่งเข้าใจเจตนาของสีหนาท ยังไม่อยากจะเชื่อว่าจะแอบช่วยเรา..
สีหนาทตักขมิ้นหั่นรูปร่างเบี้ยวๆขึ้นมา ส่ายหน้า เฮ้อ !!! แต่ก็เคี้ยวกินกร้วมๆ หนูนามองสีหนาท...ยังอึ้งอยู่นิดๆ
“มัวแต่มองอะไร กินสิ กินด้วยกันนี่แหละ ทำเองก็ต้องรับผิดชอบ!”
หนูนาจับช้อนส้อมขึ้น กินอย่างเกรงๆใจ ขณะที่สีหนาทกินไปทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ หนูนามองสีหนาทรู้สึกดี

บุญตา ไข่ ชะโงกหน้าดู แล้วหันมาเม้าท์
“คุณสิงห์ทำชัดๆเลย ฉันก็เพิ่งเคยเห็นว่าคุณสิงห์ทำอาหารเป็นด้วย”
“ตอนเปิ้นไปเรียนที่อเมริกาก็ทำเองทุกอย่างนั่นแหละ” ไข่ว่า
“อ้าว แล้วทำไมต้องบอกว่าให้หนูนาทำด้วยล่ะ ทำไมล่ะป้า”
“เฮ้อ...” ไข่ส่ายหน้าในความไม่ฉลาดของบุญตา “สงสัย ? ไปถามคุณสิงห์ปะ”
“หวายย ใครจะกล้า ทีกับพวกฉันไม่เห็นคุณสิงห์มาช่วยสอนบ้างเลย” บุญตาชะโงกมองในครัว “โอย..หิวอ่ะ”
ไข่เหลือบมองในครัว ภาพที่สีหนาททำหน้าตายกินข้าวอยู่กับหนูนา แล้วไข่ก็ยิ้มๆ...

รัศมีเดินกลับเข้าบ้านมา แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นวรรณนั่งรออยู่ในห้องรับแขก สายตาที่มองรัศมีดูเย็น จนอ่านไม่ออกว่าวรรณคิดอะไรอยู่
“แกหายหัวไปไหนมาตั้งแต่เมื่อคืนวาน บ้านช่องไม่กลับ”
“หนูก็ไปที่ชอบ ที่ชอบของหนู คุณพ่อยังไม่ชินอีกเหรอคะ”
“หวังว่าที่ชอบ ที่ชอบของแกคงไม่ใช่ “เตียง” ของพ่อเลี้ยงศักดาหรอกนะ” รัศมีหันขวับมามองวรรณที่รู้ทันตัว “แทนที่จะเอาเวลาไปตามลูกกลับบ้าน กลับวิ่งตามผู้ชายที่คิดจะมาปอกลอก ฉันถามแกหน่อยเถอะยัยรัศ แกไม่เป็นห่วงลูกสาวแกบ้างรึไง”
รัศมีจี๊ดเลย “จะต้องห่วงมันทำไม ในเมื่อมันอยากดื้อด้านออกไปเอง ไม่ฟังคำสั่งหนู หนูก็ไม่จำเป็นต้องแคร์มัน แค่ลูกคนเดียวหนูตัดได้ เหมือนที่พ่อเคยตัดหนูมาก่อนไงคะ”
“มันไม่เหมือนกันหรอก! เพราะแกหนีตามผู้ชาย แต่ยัยนา มันไปตามหาพ่อของมัน แกกับยัยนามันต่างกัน”
สายตารัศมีเจ็บปวดที่พ่อคิดกับตัวเองแบบนั้น ทั้งเจ็บ ทั้งน้อยใจ “ใช่สิ หนูมันเลวเสมอในสายตาคุณพ่อ หนูไม่เคยสู้ยัยนาหลานคนโปรดของคุณพ่อได้เลย ตอนที่หนูออกจากบ้านไป คุณพ่อเคยคิดจะห่วง จะตามหนูแบบยัยนาบ้างมั้ย? คุณพ่อโกรธหนู คุณพ่อตัดขาดจากหนู คุณพ่อเคยคิดบ้างมั้ยว่า ตอนนั้นที่หนูพลาด เพราะหนูยังเด็ก คุณพ่อได้แต่คอยตอกย้ำให้หนูเจ็บ ให้หนูอาย คุณพ่อทำแบบนี้ มันลำเอียงชัดๆ”
“ความผิดพลาดของแกมันไม่ใช่แค่เพราะแกยังเด็ก ต่อให้แกโตแค่ไหน แกก็ยังเลือกที่จะทำผิดแบบนั้น เพราะแกสนใจแต่ความต้องการของตัวแกเอง”
“แล้วทำไมหนูต้องสนใจคนอื่น ในเมื่อชีวิตมันเป็นของหนู หนูจะทำอะไรมันก็เรื่องของหนู ใครหน้าไหนก็อย่ามายุ่งกับชีวิตของหนู”
“ฉันขอเตือนแกนะ รัศมี ว่าอย่าให้ความหลงผู้ชายของแก มาทำลายตัวแกอีก เพราะถ้าแกพลาดอีกครั้ง อย่าหวังว่าฉันจะยื่นมือเข้าไปช่วยอีกที”
รัศมีโกรธวรรณมาก “คุณพ่อเตือนหลานสาวคนดีของคุณพ่อเถอะ เพราะถ้ามันท้องป่องกลับมา หนูจะหัวเราะให้ฟันร่วงเลย”เธอกระทืบเท้าเดินขึ้นห้องไปด้วยความโกรธ
วรรณมองลูกสาวอย่างท้อใจ

รัศมีปิดประตูห้องดังปัง !!! เขวี้ยงกระเป๋าทิ้ง รัศมีทรุดตัวลงร้องไห้ เสียงวรรณยังคงก้องอยู่ในหัวรัศมี
“มันไม่เหมือนกันหรอก! เพราะแกหนีตามผู้ชาย แต่ยัยนา มันไปตามหาพ่อของมัน แกกับยัยนามันต่างกัน”
“ฉันขอเตือนแกนะ รัศมี ว่าอย่าให้ความหลงผู้ชายของแก มาทำลายตัวแกอีก เพราะถ้าแกพลาดอีกครั้ง อย่าหวังว่าฉันจะยื่นมือเข้าไปช่วยอีก”
รัศมีตากร้าว รัศมีเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือ กดโทรออก เสียงศักดารับที่ปลายสาย “ว่าไงครับที่รัก คิดถึงผมแล้วเหรอ?”
“ที่คุณชวนฉันไปเที่ยวที่ไร่ของคุณ เราไปกันพรุ่งนี้เลยได้มั้ยคะ”
“อะไรดลใจให้คุณรัศมีของผมอยากเที่ยวกะทันหันขึ้นมาเหรอครับ”
“ก็ถ้าฉันสนใจทำธุรกิจที่นั่น ฉันก็ควรไปเก็บข้อมูลไม่ใช่เหรอคะ จะได้ไม่แพ้ทางนายทุน”
ศักดาตาวาว “แล้วแต่เจ้าหญิงจะบัญชา ไร่ศักดายินดีต้อนรับเสมอครับ”
รัศมีวางสายศักดาไป “หนูจะพิสูจน์ให้คุณพ่อเห็นว่า ชีวิตหนูไม่ได้เลือกผิดเสมอไป” รัศมีสายตามุ่งมั่น ต้องการเอาชนะ

ในครัว ไร่บัวขาว อวนชมหนูนา “เออ เฮ้ย ไม่น่าเชื่อ ดีขึ้นเยอะเลยว่ะ” หนูนากำลังหั่นผักบนเขียง ผักนั้นมีขนาดกำลังดี และเธอก็จับมีดอย่างถูกวิธีแล้ว “แค่วันเดียว ดูหยิบจับอะไรเป็นขึ้นมาเยอะเลย” อวนยิ้มสบายใจ “พอดีวันนี้นังเข็มมันหยุดไปเยี่ยมบ้าน เอ็งจะได้มาช่วยๆกัน”
หนูนาภูมิใจ “จ้ะ” หนูนากระตือรือร้นหั่นผัก สบายใจขึ้นที่ตัวเองมีประโยชน์
ป้าอวนกลับไปสาละวนอยู่หน้าเตาโฉ่งฉ่างไป “เร่งๆมือกันหน่อยโว้ยย..เอ้านังศรีพริกแกงข้าเสร็จรึยัง” อวนหันไปมองศรี ศรีนั่งสัปหงก มือถือสากคาอยู่ในครก “อ้าว เฮ้ยยย...นังศรี!!!” ศรีสะดุ้งหน้าเหย “เร็วๆ ปัดโธ่เว้ย ยิ่งเร่งๆอยู่”
“จ้าๆ”
“ผักชั้นเสร็จแล้วจ้ะ” หนูนายิ้มแฉ่งยกถาดมาวางให้อวน “มาพี่ศรี ชั้นช่วย” หนูนาเดินกลับไปช่วยศรีโขลกน้ำพริกทะมัดทะแมง อวนลอบมองยิ้มเอ็นดูในความขยันของหนูนา

รามขึ้นมาบนเรือน เห็นขนิษฐานั่งหันหลัง รามถาม “วันนี้คุณน้องมีธุระด่วนที่โรงแรมเหรอครับ ถึงเรียกผมแต่เช้า”
ขนิษฐาหันหน้ามา ปรากฏว่ายังอยู่ในเสื้อผ้าลำลอง เสื้อยืด กางเกงวอร์ม รามยิ่งแปลกใจ
“น้องไม่ได้รีบหรอกค่ะ แต่...น้ารามลืมแล้วเหรอคะ เรื่องที่..เราคุยกันเมื่อวันก่อน”
รามเลิกคิ้ว สงสัยว่าขนิษฐาหมายถึงเรื่องอะไร?

รามยืนเตรียมพร้อม เห็นรามถอดเสื้อเชิ๊ตตัวนอกออกเหลือเสื้อยืดตัวใน ขนิษฐายืนต่อหน้าราม ทั้งสองฝึกกันในบริเวณบ้าน มีคนรับใช้อยู่ด้วย รามไม่อยากให้พวกคนงานเอาไปนินทาให้ขนิษฐาต้องเสื่อมเสีย
“ซ้อมตรงนี้ก็แล้วกันนะครับ”
ขนิษฐาพยักหน้า ห่างออกไปไม่มาก ไข่กำลังคุมบุญตาเช็ดพวกเครื่องแก้วอยู่
บุญตากระซิบถามไข่ “คุณน้องจะทำอะไรน่ะป้า ทำไมไปยืนคุยกันตรงนั้น”
“เห็นคุณน้องบอกจะให้นายรามฝึกป้องกันตัวให้”
“ห๊า? คุณน้องเนี่ยนะฝึกป้องกันตัว?”
ไข่แก้ตัวให้ “..ก็เพื่อความปลอดภัย”
บุญตาเหล่มอง แต่ไม่กล้าเถียง
รามเริ่มสอนขนิษฐา “ผมจะสอนให้รู้จักหลบหลีกปัดป้อง เวลาที่อีกฝ่ายเข้ามาคุกคาม หรือจะจับตัวคุณ” ขนิษฐาพยักหน้า รามเริ่มบทบาทสมมติยื่นแขนขวาออกไปจะคว้าไหล่ซ้ายของขนิษฐา แต่รามค้างมือไว้เหนือไหล่เล็กน้อย ไม่จับจริง ขนิษฐาวิบหวิวเมื่ออ้อมแขนนั้นเอื้อมเข้าใกล้...คลับคล้ายตัวเองได้อยู่อ้อมกอดของรามไปแล้วครึ่งตัว “ทีนี้คุณใช้มือซ้าย ปัดข้อศอกผมลง!” ขนิษฐาลองทำตาม ปัดแขนรามลง
บุญตาชะเง้อมองอย่างสนใจ ไข่เตือน “มองอะไร” ไข่ดุ พยักหน้าให้บุญตาเช็ดเครื่องแก้วต่อ บุญตาค้อนเบาๆ ไข่เตือนบุญตาเสร็จ ทว่าแอบมองเอง เห็นอิริยาบถที่สองคนต้องจับแขนกัน
ไข่สะดุ้งเกร็ง กำเครื่องแก้วในมือแน่น หวาดเสียว “หูย....คุณน้อง!”
บุญตาเหลือบๆมองไข่ ส่ายหน้า เชอะ แล้วมาห้ามเรา!
รามสอนต่อ “แล้วทีนี้ใช้มือขวาเอื้อมมาจับต้นแขนผม ตอนจับให้เหมือนตีลงไป จะเป็นการทอนแรงคู่ต่อสู้ และจับลึกๆแน่นๆ จะได้ไม่หลุดเวลาอีกฝ่ายสะบัด” น้องทำตาม ตะปบ และจับแขนของรามแน่น สองคนยิ่งใกล้กันมาก...“ทีนี้คุณหมุนตัวมาอยู่ด้านหลังผม แล้วคุณจะผลักอีกฝ่ายให้ล้มไป หรือเลี่ยงหนีออกมาก็ได้”
รามผละออก เมื่อสาธิตรอบแรกเสร็จ ขนิษฐาถึงกับถอนใจ...เคอะเขินจนเนื้อตัวชาไปหมด..
“เดี๋ยวเราลองฝึกกันใหม่ คุณต้องทำให้คล่อง และมีแรงมากขึ้น!!” รามเอื้อมมือเข้ามาหาไหล่ซ้ายของขนิษฐาอีกครั้ง “เริ่มครับ” ขนิษฐาเริ่มทำตามสเต็ปอีกครั้ง พอถึงสเต็ปดึงต้นแขน รามสั่ง “แรงอีกครับ” ขนิษฐาจับและดึงแรงขึ้น “ออกแรงอีก ไม่ต้องกลัวผมเจ็บ”
ไข่มองเกร็งมือ บีบแก้วแน๊นแน่น หูย...จะจับกันแรงไปไหน
“ป้า เดี๋ยวก็แตกหรอก”
ไข่สะดุ้ง “นี่ ไอ้ฝึกป้องกันตัวเนี่ย มันต้องฝึกกันขนาดนี้เลยเหรอ ?”
“ก็เพื่อความปลอดภัยไง” บุญตาย้อนไข่
ไข่มุ่ยหน้า ค้อนขวับให้ มาย้อนเรา!

หลังเสร็จสิ้นการฝึก รามก็สรุป “ฝึกบ่อยๆก็จะเก่งเอง คุณน้องหัวไว ฝึกไม่ยาก” รามบอกเสียงเบาอย่างเกรงใจ “แต่...ต้องกล้าๆหน่อย ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องกลัวผมเจ็บ”
ขนิษฐายิ้มเจื่อน ที่รามจับได้ว่าเธอไม่กล้ากับเขา.. แล้วเหลือบมองแขนของราม เห็นมีรอยแดงบริเวณที่เธอต้องฟาดใส่หลายๆครั้ง “เอ่อ... เจ็บมากมั๊ยคะ?”
รามแปลกใจ ก่อนจะเห็นสายตาน้องที่มองแขน “อ๋อ ไม่หรอกครับ แค่นิดเดียว”
“ให้น้อง... ทายาให้นะคะ”
รามชะงักไป ไม่ทันจะตอบ ขนิษฐารีบกระวีกระวาดไปคว้ายานวดกล้ามเนื้อในตู้มา แล้วกลับมาหาราม จะเปิดฝายานวด
“ผมไม่เป็นไรจริงๆครับ” รามปรามน้องไม่ให้ต้องเปิดหลอดยาออกมา
“แต่น้องฟาดแขนน้ารามไปตั้งหลายที ปล่อยให้น้ารามแขนแดงกลับไปแบบนี้ น้องไม่สบายใจ”
รามเห็นสีหน้าว้าวุ่นใจของขนิษฐา ก็ยิ้ม..เอ็นดู “คนฝึกทำได้ คนสอนก็ดีใจครับ” เขาไม่กล้าใช้คำว่าศิษย์ครู ถ่อมตัว “จะได้ไม่มีใครมารังแกคุณได้อีก” แต่ขนิษฐายิ่งรู้สึกเกรงใจราม และยังไม่หายห่วง “งั้น ผมขอยานี่ไปทาก็แล้วกัน” รามหยิบยามาจากมือของขนิษฐา ขนิษฐามองๆราม สายตายังไม่แน่ใจ “ผมจะทาจริงๆ ผมรับปาก” รามยืนยันเหมือนปลอบเด็ก
ขนิษฐาค่อยรู้สึกโล่งใจขึ้น รามยิ้มให้ อบอุ่น ขนิษฐาเห็นรอยยิ้มโดนๆนั้น เขิน...ถึงกับจะต้องหลบตาลงนิดๆ..

ในครัวเห็นบรรยากาศวุ่นวาย หนูนาล้างอะไรอยู่ที่ก๊อก อวนยกหม้อกับข้าวที่เสร็จแล้วหันมาเจอลูกน้องแต่ละคนยังทำอะไรไม่เสร็จเลยสักอย่าง
“โอยยยย นังแป๋ว นั่นแกหั่นกะหล่ำอย่างนั้นได้ยังไง เอามาผัดนะโว๊ย ไม่ได้เอามาต้ม” อวนหันไปหาศรี “ศรี แกมาเคี่ยวแกงให้ข้าที” อวนเดินไปทำอย่างอื่นอีก
ศรีกำลังหุงข้าว “โอ๊ยยยย ป้า ไอ้นี่ยังไม่เสร็จเลย ให้ไปทำอย่างอื่นอีกแล้ววว” ศรีทำอะไรไม่ถูก ชะงักไปมา ไอ้นี่ก็ต้องทำ ไอ้นั่นก็ต้องทำ
หนูนาเห็น เลยอาสาช่วยศรี “พี่ศรีไปช่วยป้าเถอะ เดี๋ยวอันนี้ฉันทำเอง”
“แกทำได้แน่นะ??” ศรีมองหนูนาไม่ค่อยแน่ใจ

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 5/6 วันที่ 16 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ