อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 6/3 วันที่ 17 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 6/3 วันที่ 17 ธ.ค. 58
หนูนาไม่กล้าบอกว่าไม่เคยทำ “อื้อ ได้สิ”
“ถูจากนี่ไปจนสุดตรงโน้นนะ” บุญตาชี้ชานเรือนไปสุดทางเดินไปสระบัว บริเวณกว้างพอสมควร
หนูนาพยักหน้ารับ บุญตาผละไป หนูนามองๆอุปกรณ์ในมือ เอา ! จัดแจงเอาม็อบจุ่มน้ำเสร็จแล้วก็แปะลงบนพื้น น้ำกระเด็นเพราะความแฉะ หนูนารีบถูให้น้ำกระจายออก ท่ากะยึกกะยักอย่างไม่ถนัด
เธอถูบ้านอย่างคนมือใหม่ ทั้งพื้นแฉะ ถูรอยน้ำไม่ไปทางเดียวกัน เสือกไม้ไปชนชั้นวาง ของเกือบหล่น รีบไปคว้าไว้แทบไม่ทัน พื้นเปียกชุ่มเป็นบริเวณกว้าง หนูนายิ้ม ไม่ได้รู้เรื่องเล๊ย


“ก็สนุกดีเหมือนกันแฮะ”พลั่กกกก!!! เสียงเหมือนของหนักล้มดังสนั่น พื้นสะเทือน “เฮ้ยยยย !!! ใครมาทำน้ำหกเลอะเทอะเนี่ย!!”
หนูนาสะดุ้งโหยง หันไปมอง สีหนาทก้นจ้ำเบ้าบนพื้น มองมาหน้าดุ หนูนากำไม้ม็อบหน้าเหวอ “ขอ...ขอโทษด้วยค่ะ ฉันช่วยค่ะ”
หนูนารีบทิ้งม็อบ ปราดเข้ามาจะช่วยพยุงสีหนาท วิ่งมาอย่างเร็ว เหยียบพื้นลื่นๆที่ตัวเองถูไว้ “ว๊ายๆ!!!” หนูนาหน้าจะทิ่มลงพื้นนนน อร๊ายยย!!!
สีหนาทหิ้วคอเสื้อหนูนาไว้ได้ทัน หวุดหวิด! หน้าไม่ทันจะจูบพื้น หนูนาช้อนตามองสีหนาท เห็นหน้าดุ หนูนา...ยิ้มแหยสู้สิงห์ “ขอบ..ขอบคุณค่ะ..” หนูนาขยับ.. จะให้สีหนาทปล่อยคอเสื้อ แต่สีหนาทกลับยังรั้งไม่ปล่อย ซะงั้น มองหนูนาหน้ากวน!!โทษฐานที่ป่วนนัก หนูนาขยับตัว เอ๊ะทำไมถึงไม่ปล่อย..
“หนูนา ถูไปถึงไหน” ป๊าดดดด บุญตาเหวอ !เห็นช็อทหิ้วคอเสื้อจ้องหน้ากัน “อุ๊ยย!! ไม่รู้ ไม่เห็น ไม่ได้แอบดูนะคะ!!” ว่าแล้วก็ทำท่าจะชิ่ง
สีหนาทรีบปล่อยคอเสื้อหนูนา “ไม่ต้องเผ่น ฉันแค่ช่วยหนูนา!เขาจะหกล้ม เพราะ พื้นเปียกๆที่เขาถูเอง!”
บุญตาแสยะยิ้ม สีหนาทหันไปมองหนูนา ตัวต้นเหตุ หนูนาหน้าเจื่อน...
“ไหน ถูพื้นยังไง” สีหนาทยืนกอดอก หน้าเข้มยังกับผู้คุม “ทำให้ดูซิ” หนูนาซีดสลด...แต่จะเลี่ยงก็ไม่ได้ เอาม็อบจุ่มๆน้ำ แล้วแปะบนพื้น สีหนาทตาลุก “ยังงี้เอง!!” เขาส่ายหัว เพลีย
หนูนางงท่าทีสีหนาท แต่ยังแก้ปัญหาไม่โดนอยู่ “ฉันถูช้าไปเหรอคะ? งั้นถูให้เร็วขึ้นก็ได้” เธอรีบๆถูใหญ่
สีหนาทยิ่งมองยิ่งจี๊ด รีบไปจับไม้ถูให้หยุด “พอเลย ยิ่งเร็ว ก็ยิ่งวิบัติไปกันใหญ่ เมื่อก่อนเธอถูบ้านให้เจ้านายเก่าแบบเนี๊ยะเหรอ?”
หนูนาจะตอบยังไงดี ยอมรับแล้วกัน “ค่ะ...” พอตอบไปแล้วก็ใจตุ๊มๆต่อมๆ
“แปลกนะ ที่เจ้าของบ้าน เขาไม่ว่า ที่คนรับใช้เอาน้ำมาชโลมบ้านเขาจนพื้นเป็นด่างเป็นดวง” สีหนาทยื่นหน้าเข้าไป ไล่เบี้ย
หนูนาผงะ เราต้องทำผิดแน่ๆ รีบแก้ตัวใหม่ “อ๋อ! จริงๆ ฉันไม่ค่อยได้ถูบ้าน พอดีบ้านหลังนั้นมันเป็นพรม ใช้ดูดฝุ่นเอาน่ะค่ะ”
สีหนาทมอง จริงเหรอ? หนูนาพยายามสู้สายตาแบบกล้าๆกลัวๆ “โชคร้ายหน่อยนะ ที่ที่เนี่ยไม่ได้ปูพรมให้เธอทำง่ายๆ”
“ไม่เป็นไรค่ะ บ้านแต่ละหลัง..ไม่เหมือนกัน คุณไม่ปูพรมฉันก็ไม่ว่า”
สีหนาทเหล่ “ประชดเว้ย” ยังย้อน หนูนาก้มๆหน้า เฮ่อ...จะดุไปไหน สีหนาทสั่ง “ลองทำใหม่ซิ! เอาม็อบจุ่มลงไปในถังใหม่” หนูนาตัวลีบๆทำตามคำสั่ง แล้วมองสีหนาท ว่าไงต่อ “แล้วทำยังไงไม่ให้มันแฉะ”
หนูนาคิดๆ แล้วนึกได้ “อ๋อ...” เธอก้มลง จับผ้าม็อบบีบเบาๆ
“มันไม่เจ็บหรอกน่ะ” สีหนาททนดูไม่ไหวเข้าไปสาธิต “บิดอย่างนี้” แล้วก็ดึงม็อบมาบิดสองที หมาดเลย แล้วถูสาธิต “แล้วเวลาถูต้องให้มันไปทางเดียวกัน พอแห้งพื้นจะใสเป็นมัน ที่เธอทำเมื่อกี๊นอกจากพื้นด่าง คนได้ล้มหลังหักกันหมด” หนูนารับม็อบกลับมา บิดให้แรงขึ้น ตาก็เหลือบมองว่าสีหนาทจะว่าอะไรอีกมั๊ย เห็นไม่ว่าก็ลงมือถู สีหนาทก็จับตาดู หนูนาก็ถูไป มองๆสีหนาทจะว่าไง “แบบนี้แหละ แต่ไปเปลี่ยนน้ำมาใหม่” อ้าว หนูนาหน้าเหวอ “ถูใหม่ตั้งแต่ต้น !”
“ห๊ะ??”
“ไม่ห๊ะล่ะ ถ้างานยังไม่ดีพอ ฉันจะให้เธอทำใหม่จนกว่าจะเป็น ไปสิ!”
หนูนามองพื้นที่ถูแล้วอย่างเสียดาย แต่ขัดสีหนาทไม่ได้ ก็เดินหิ้วถังใบโตตัวเอียงๆกะเท่เร่ด้วยความหนักไป สีหนาทกอดอกมองตามหนูนา ส่ายหน้าเบาๆ แล้วก็คิดอะไรได้ ยิ้มนิดๆ

หนูนาเดินหิ้วถังเซปัดไปมาด้วยความหนักกลับมา ไม่เห็นสีหนาทแล้ว ถอนใจโล่ง พอกำลังจะถู ก็ชะงักไป สีหนาทเดินออกมาพร้อมกองแฟ้มเอกสาร แล้วก็จัดแจงนั่งลงตรงเก้าอี้ที่ระเบียงซะงั้น หนูนามองๆ
“มีหน้าที่ทำอะไรก็ทำไปสิ”
หนูนารู้สึกไม่เป็นอิสระ แต่ขัดไม่ได้ ต้องลงมือถูไป สีหนาททำเป็นเปิดเอกสารเหมือนไม่สนใจแต่พอหนูนาไม่ได้มองมาก็คอยเหลือบมองการทำงานของหนูนา

พื้นบริเวณระเบียงทั้งหมดเกลี้ยงเกลา สีหนาทมองๆเล็งๆ หนูนายืนใจตุ๊มๆต่อมๆ “ใช้ได้ อย่างที่เธอว่า คนเราถ้าตั้งใจ ไม่ว่างานอะไรก็ทำได้” สีหนาทขยี้หัวหนูนาอย่างเอ็นดู หนูนาชะงัก ที่สีหนาทมาโดนตัว ถอยออกหน่อยๆ
“ทำดีแล้ว พรุ่งนี้เช้าก็มาถูอีกก็แล้วกัน” สีหนาทว่าแล้วก็เดินกลับไปที่โต๊ะ หยิบเอกสาร แล้วเดินออกไป
หนูมองตาม ถอนใจเบาๆ เฮ่ออ อีตานี่เดี๋ยวดุเดี๋ยวดี ตามอารมณ์ไม่ทันจริงๆ!!

ที่โต๊ะอาหารศักดากับรัศมีป้อนอาหารให้กันอย่างสวีท อดิสรเดินผ่านมา กำลังจะมาที่โต๊ะ เห็นเข้าก็ชะงักไป แม่บ้านเตรียมเปิดทางให้
“ยกไปให้ฉันบนห้อง” อดิสรสั่ง และเดินกลับไป
รัศมีคิกคักอยู่ ได้ยินเสียงอะไรแว่วๆ พอหันไปมอง เห็นด้านหลังอดิสรเดินออกไป “พอก่อนค่ะ นี่ลูกชายคุณไม่พอใจอะไรฉันรึเปล่า”
ศักดามองอดิสร ไม่ค่อยชอบใจ แต่พูดเสแสร้ง “อย่าคิดมาก เขาคงอยากเปิดโอกาสให้เรามากกว่า” รัศมีมอง สายตาไม่เชื่อ “เชื่อสิ เขายังพูดกับผมเลยว่า... อยากจะมีแม่แบบคุณ”
รัศมีหัวเราะกิ๊ก “บ้า ฉันไม่เชื่อหรอกว่าลูกคุณพูด”
“เชื่อผมเถอะ..”
“บ้า...” รัศมีหัวเราะชอบใจ
ศักดาออดอ้อนหยิบอาหารมาป้อนให้รัศมีต่อ รัศมีกิน สองคนมองกันเหมือนจะกลืนกินกันซะเอง...
ห่างออกมา อดิสรมองกลับไปยังโต๊ะอาหารที่พ่อสวีทหยดกับรัศมีอยู่ ส่ายหน้า “ใครจะไปกินลง แค่เห็นก็เลี่ยน !” อดิสรส่ายหน้า และเดินเซ็งไป

จานคุกกี้ธัญพืชวางลงบนโต๊ะอยู่ตรงหน้าสีหนาท “สูตรใหม่ค่ะ พี่สิงห์ลองชิมสิคะ”
สีหนาทหยิบกิน สีหน้าพอใจ “อื้ม !! อร่อยดีนะ”
ไข่ที่เอาน้ำมาเสิร์ฟให้ทั้งสองพูดขึ้น “เมื่อไหร่จะมีคนอื่น..นอกจากคุณสิงห์ ได้ชิมฝีมือคุณน้องบ้างนะคะ”
ขนิษฐาชะงักไป นึกถึงรามแล้วจ๋อยนิดๆ “คงไม่มีใครอยากจะชิมล่ะมั๊ง...”
“หืม! ไข่ว่ามีแต่พวกบุญไม่ถึงมากกว่าค่ะ” ไข่แก้ให้
สีหนาทกินๆขนม สีหน้าครุ่นคิด แล้วถามขึ้น “ปกติผู้หญิงสมัยนี้ ทำกับข้าวไม่เป็น แปลกรึเปล่า?”
ขนิษฐา ไข่ชะงักกันไป “โอ๊ย ถ้าเป็นสมัยไข่ ไม่ได้หรอกนะคะ แม่ได้ตีก้นลาย”
“แต่น้องว่าสมัยนี้ไม่แปลกนะคะ น้องมีเพื่อนหลายคนที่ทำอะไรไม่เป็นสักอย่าง แค่ทอดไข่เจียวยังทำกินเองไม่ได้เลย”
“แล้วพวกงานบ้านง่ายๆ เช่น ถูบ้าน กวาดบ้าน ถ้าทำไม่เป็นนี่ก็ไม่แปลกเหรอ?”
“โอ้ย...แปลกมาก”
ขนิษฐาขำ “ก็ไม่แปลกอีกแหละค่ะ เพราะพ่อแม่สมัยนี้ เลี้ยงลูกให้มีหน้าที่เรียนอย่างเดียว เรียนจบก็ทำงาน เรื่องงานบ้านงานครัวไม่จำเป็นต้องทำเองหรอกค่ะ จ้างแม่บ้านทำให้ง่ายกว่า”
“หูยยย!! นั่นมันพวกคุณหนูลูกคนรวยๆแล้วค่ะคุณน้อง อุ๊ย ไข่ตั้งน้ำแกงไว้ ขอตัวก่อนนะคะ” ไข่ว่าแล้วผละไป
สีหนาทครุ่นคิดแล้วก็พึมพำ “คุณหนู ลูกคนรวย .....”
ขนิษฐามองพี่ชาย คิดแล้วบอก “ถ้าคนที่พี่สิงห์หมายถึง เป็นคนเดียวกันกับที่น้องคิดล่ะก็ น้องว่าเขาไม่ธรรมดาค่ะ สำเนียงส่อภาษา กิริยาส่อสกุล คำโบราณพวกนี้ไม่เคยโกหกเรานะคะ” ขนิษฐาพูดนัยยะบางอย่าง ที่สีหนาทเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้ แต่ไม่มีอะไรมาการันตี “เดี๋ยวน้องไปชงกาแฟมาให้นะคะ” ขนิษฐาลุกออกไป สีหนาทยิ่งครุ่นคิด มันยังไง?

เย็นนั้น ที่บ้านพักราม “นอกจากถูบ้าน “ หนูนานั่งหน้าตูม บ่นกับรามที่กำลังให้อาหารไก่อยู่ “ก็ไม่มีใครใช้หนูนาทำอะไรอีกเลยค่ะ”
รามพยักหน้า ตั้งใจฟังหนูนา

หนูนาเล่าว่า เธอเดินมาในครัวที่ไข่และบุญตากำลังช่วยกันเช็ดครัวอยู่ “มีอะไรให้หนูนาช่วยมั๊ยคะป้า บุญตา”
ไข่ บุญตาต่างชะงัก แล้วอัตโนมัติต่างชี้อีกฝ่าย
“ถามนังบุญตา!”
“ถามป้าไข่ !”
สองคนชะงัก ที่ดันโบ้ยพร้อมกันซะอีก หนูนามองๆ ใครก็ได้ช่วยบอกที?
“ในครัวนี่ไม่มีอะไรหรอก!”
“ฉันต้องรีบไปรีดเสื้อให้คุณน้องแล้ว เดี๋ยวไม่ทัน” บุญตาว่าแล้วก็ไปเลย
บุญตารีบชิ่ง ไข่ก็หันหน้าเข้าหาเคาน์เตอร์ครัว ทำเป็นเช็ดครัว ไม่สบตาหนูนายืนเก้อๆ อ้าวววว.....

หนูนาเล่าแล้วก็หน้าจ๋อยๆ “สงสัยเพราะเคยทำครัวไหม้ ป้าไข่เลยไม่กล้าให้ทำครัว แล้วก็ถูพื้นวันแรกโดนนายดุ บุญตาก็เลยไม่กล้าให้ทำงานบ้านอย่างอื่น ทำไมหนูถึงไม่เอาไหนแบบนี้!”
รามเห็นใจเอ่ยปลอบ “ไม่ใช่หนูไม่เอาไหนหรอก แต่ เรื่องของความไว้ใจ มันต้องใช้เวลา”
หนูนาฟังราม แล้วชะงักไป ... รามคิดอะไรบางอย่างได้ ก็วางขันข้าวเปลือกแล้วเดินเข้าบ้านไป
หนูนามองตามรามหงอยๆ ครุ่นคิด บ่นกับตัวเอง “แล้วนาจะมีเวลามากพอที่พ่อจะไว้ใจนารึเปล่า?”
หนูนานั่งอมเศร้า รามเดินออกมาพร้อมถุงใส่ของในมือ ยื่นให้หนูนา “เอ้านี่”
“อะไรคะ?”
“ดอกงิ้วตากแห้ง แม่ไข่บ่นอยู่ว่าอยากได้ไปทำน้ำเงี้ยว หนูเอาไปให้นะ”
“เอ๊ะ!” หนูนามองราม เห็นรามยิ้มๆ
“ถ้าสงสัยว่าเอาไปทำยังไง ก็ถาม ก็คุยกับป้าเขาซะ เป็นเด็กไปขอวิชาความรู้ผู้ใหญ่ ไม่มีใครเขาใจดำหรอก”
หนูนาเข้าใจรามแล้ว “ขอบคุณนะคะ น้ารามใจดีที่สุด!” หนูนาจับแขนรามเขย่าอย่างดีใจ รามยิ้ม....หนูนาเดินไปหยิบขันข้าวเปลือก “ถ้างั้นวันนี้หนูขอทำงานแลกดอกงิ้วตากแห้งของน้ารามนะคะ”
“ทำงานอะไร? ไม่ต้องหรอก”
“ต้องสิคะ เราต้องรู้จักตอบแทน เมื่อมีคนเมตตาเรา พ่อเคยสอนหนูไว้”
รามอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน นั้นทำให้ภาพในอดีตของเขาย้อนกลับมา

รามกำลังอาบน้ำหมู ล้างเล้าหมู มีนาราช่วยราดน้ำให้ตัวเปียกกันทั้งพ่อทั้งลูก
“พ่อคะ..ทำไมเราต้องมาล้างเล้าหมูให้ลุงดำด้วยล่ะคะ”
“ลุงดำแกป่วย แล้วตอนที่พ่อเดือดร้อนลุงดำก็เคยช่วยพ่อเอาไว้ จำไว้นะนารา เราต้องรู้จักตอบแทน เมื่อมีคนเมตตาเรา”
“ค่ะ หนูจะจำไว้” นารายิ้มแก้มใส

รามมองหนูนายิ้มแก้มใสให้อาหารไก่ที่หน้าบ้าน ความทรงจำย้อนกลับไป ราม กับ นารา ในวัยเด็ก ช่วยกันให้อาหารไก่ อย่างสนุก
นาราหยิบลูกเจี๊ยบมาโชว์พ่อ “พ่อคะ..เจ้าลูกเจี๊ยบน่ารักจังเลย”
หนูนาหยิบลูกเจี๊ยบน่ารักๆ ขึ้นมาอวดราม “น้ารามคะ...ลูกเจี๊ยบน่ารักจังเลย”
ทำไมภาพมันจึงซ้อนทับกันได้อย่างแนบเนียน ทำไมรอยยิ้มของเด็กผู้หญิงคนนี้จึงทำให้หัวใจของรามอุ่นขึ้นได้
ราม หนูนา ให้อาหารไก่ พลางพูดคุยกันสนิทสนมยิ่งขึ้น รามดูผ่อนคลายและยิ้มง่ายขึ้นกับหนูนาท่ามกลางแสงอบอุ่นของบรรยากาศยามเย็นที่สวยงาม

เช้าวันต่อมา ที่ครัวในเรือนใหญ่ ไข่ยิ้มแก้มแทบปริ “แหม นายรามนี่จำแม่นจริงๆ กำลังอยากได้อยู่พอดี ที่นายรามหามาให้เนี่ยดอกใหญ่กว่าที่ตลาด ทำออกมากลิ่นหอมกว่าด้วย”
“แล้วต้องทำยังไงเหรอคะ? ให้หนูนาช่วยเด็ดให้มั๊ยคะ”
“โอ๊ย! ไม่ต้องเด็ด แค่ล้าง แล้วเอาแช่น้ำให้นิ่มลงก็ใช้ได้แล้ว”
“งั้นหนูนาช่วยล้างให้นะคะ”
ไข่ชะงักไปนิด แต่คิดว่าแค่นี้คงจะไม่เป็นไร “อื้อ..เอาสิ”
หนูนารีบกุลีกุจอไปล้าง ปากก็เจื้อยแจ้วชวนไข่คุย “หนูนายังไม่เคยกินน้ำเงี้ยวอร่อยๆเลยค่ะ เห็นน้ารามบอกว่าป้าไข่ทำอร่อยที่สุด”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 6/3 วันที่ 17 ธ.ค. 58
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ