อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 6/6 วันที่ 18 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 6/6 วันที่ 18 ธ.ค. 58

“น้ารามรู้มั๊ยคะ ว่าน้องอธิษฐานขออะไร? น้องขอให้พระคุ้มครองน้าราม เพราะน้องคงทนไม่ได้ถ้าน้ารามต้องมาเป็นอะไรไปเพราะน้อง!”
“คุณน้อง”
“เวรกรรมอะไรก็ไม่รู้! ถึงถูกนายนั่นตามรังควานไม่เลิก! ตัวเองลำบากยังไม่พอ ยังทำให้น้ารามต้องมาเสี่ยงไปด้วย”
“อย่าโทษตัวเองเลยครับ ความจริงเรื่องที่เกิดก็เพราะผมพลาดด้วย ไม่ได้ระวังให้มากพอ ผมต่างหากที่ต้องขอโทษ”
ขนิษฐาส่ายหน้า ไม่เห็นด้วยที่รามพูดแบบนี้ “คุณน้องเป็นคนดี ถึงได้คิดมากแทนผม แต่ก็อย่างที่ผมพูดกับนายอดิสร คนอย่างผม! นอกจากชีวิตแล้ว ไม่มีอะไรจะต้อง..”

เขายังพูดไม่จบดีเธอก็แทรกขึ้น “น้ารามหยุดพูดแบบนี้เถอะค่ะ สำหรับน้อง ชีวิตน้ารามมีค่า ไม่ต่างจากชีวิตของน้องหรือว่าพี่สิงห์ ไม่ควรจะต้องมีใคร มาสละชีวิตให้ใครทั้งนั้น เข้าใจมั๊ยคะ?”


รามนิ่ง มองขนิษฐา แล้วก็ต้องประหลาดใจที่เห็นน้ำซึมออกมาจากดวงตาคู่สวย “คุณน้อง..” ขนิษฐาอายที่เผลอร้องไห้ต่อหน้าราม ปาดน้ำตา เบือนหน้าไม่กล้ามองราม กลัวความรู้สึกของตัวเอง “ขอบคุณนะครับ ที่คุณเป็นห่วงคนอย่างผม ผมโชคดี ที่มีเจ้านายดีๆแบบคุณ”
ขนิษฐายิ่งฟัง ก็ยิ่งกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ได้ เสียงสั่นเครือ “น้าราม..ต้องไม่เป็นอะไร... ต้องปลอดภัยนะคะ น้องขอพรให้น้าราม และเรา ทั้งคู่ปลอดภัย”
รามชะงักไปเล็กน้อยกับคำว่า “เรา” แต่ไม่ถึงกับสะกิดใจมากนัก “ครับ คุณน้องต้องปลอดภัย” รามเองก็สงสารที่ขนิษฐากลั้นน้ำตาไว้จนสั่นระริก เอื้อมมือไป แตะไหล่ปลอบเบาๆ “เราต้องปลอดภัย”
ขนิษฐาไม่อาจต้านทานความอ่อนไหวในใจเอาไว้ได้อีก โฮฮฮเข้ามาซบไหล่ของราม รามอึ้ง เกร็งในทีแรก แต่เห็นใจว่าขนิษฐาต้องการที่พึ่ง ก็แตะไหล่บางนั้นเบาๆ..ปลอบใจ ขนิษฐาร้องไห้กับไหล่ของราม..ความหวาดกลัวก่อนหน้านี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นที่รามไม่กล้าปฏิเสธเธอในขณะนี้
รัศมีกับศักดาตระเวนเที่ยวในเชียงราย รัศมียืนโพสท์ท่าถ่ายรูป มีศักดาถ่ายรูปให้ รัศมีกับศักดาถ่ายเซลฟี่ด้วยกัน สองคนประคองกอดกันเดินไปตามทาง

เย็นนั้น ที่รีสอร์ทศักดา รัศมีกับศักดาเดินคลอเคลียร์กันเข้ามา
สาวใช้หอบหิ้วถุงชอปปิ้งพะรุงพะรังเดิน เดินตามมาแล้วผ่านเข้าไป เอาไปเก็บที่ห้อง
“พ่อเลี้ยงไม่อยากได้อะไรบ้างเหรอคะ ปล่อยให้รัศซื้ออยู่คนเดียว เกรงใจจัง”
“ผมไม่อยากได้อะไร เพราะของที่ผมต้องการอยู่ในมือผมแล้ว” ศักดายกมือข้างที่กุมมือรัศขึ้นมาหอมรัศมียิ้มชอบใจ จุ๊บแก้มศักดาคืนแทนคำขอบคุณ อดิศรเข้ามามองอยู่มุมหนึ่ง
“รัศขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ เหนียวตัวมาทั้งวัน”
“ครับ เดี๋ยวจะได้ทานข้าวกัน”
รัศมียิ้มผละเดินออกไป ศักดายิ้มเจ้าเล่ห์มองตาม
อดิศรเข้ามาพูดขึ้น “ต้องลงทุนขนาดนี้เลยเหรอพ่อ”
“อยากได้ของดี มันก็ต้องลงทุน”
“ของดี?..” เขายิ้มเหยียด “ของมีตำหนิหลายที่มากกว่า”
“แกนี่มันอ่อนจริงๆ แกต้องมองการณ์ไกล ไม่ใช่มองแต่ของพื้นๆอย่างน้องไอ้สิงห์นั่น รู้มั้ยว่าตระกูลวรรณพาณิชร่ำรวยมากแค่ไหน เงินพวกมันจะทำให้เราสบายไปทั้งชาติ หัดใช้หัวสมองบ้าง” ศักดาเอานิ้วจิ้มหัวอดิศร
“แต่ผมได้ข่าวว่ายัยนั่นไม่ใช่ลูกรัก แล้วพ่อมันจะยอมให้เงินลูก เพื่อเอามาให้พ่อเหรอ”
“ใครว่าตาแก่วรรณนั่นมันไม่รักลูก ถ้ามันไม่รัก มันคงปล่อยให้ลูกมันโดนฉันปอกลอกไปแล้ว แต่นี่มันเป็นห่วง มันถึงไม่ยอม แถมยังหลอกด่าฉันอีก ฉันจะเอาเงินมันมาให้ได้มากที่สุด แกคอยดู”

ที่บ้านวรรณพานิช วรรณกินข้าวกับลูกชายลูกสะใภ้พร้อมหน้า ชไมพรเลยได้โอกาสเม้าท์มอย “โอ๊ย ควงกันไปไหนต่อไหนให้ว่อน ทั่วเชียงรายเลยค่ะ “ใครๆเค้าก็เห็นกันหมด ตอนนี้ในแวดวงเรารู้กันทั่วแล้วล่ะค่ะ”
“ไม่อยากจะเชื่อเลยนะคะ ปากก็บอกทางนี้ว่าจะไปตามหาลูก” เพชรสีส่ายหน้า “ไม่ทำหน้าที่แม่แล้วยังจะเอาลูกมาอ้าง หน้าไม่อาย!”
เอกชาติเอ็ด “นี่มันเวลาทานข้าว อย่าเอาเรื่องรกสมองมาเล่าให้คุณพ่อฟังสิ”
“เล่าต่อไป” วรรณหันไปทางชไมพร “ฉันอยากรู้”
ชไมพร เพชรสีหันมายิ้มให้กัน เอกชาติ โทณรงค์ชะงักไป ชไมพรหันไปมองวรรณ

วรรณยืนอยู่สีหน้าผิดหวัง อรุณีเอาชาร้อนมาวางให้ ถามอย่างเป็นห่วง “คุณรัศก่อเรื่องอะไรอีกเหรอคะ”
วรรณหันมา “ที่ยัยรัศบอกว่าจะไปตามยัยนาเป็นแค่ข้ออ้าง ตั้งแต่แรกแล้วใจฉันมันก็ไม่เชื่อ แต่หัวสมองของฉันสั่งให้ฉันเชื่อ แต่...แล้วมันก็เป็นอย่างที่ใจฉันบอกจริงๆ ยัยรัศโกหก ลูกคนนี้ไม่เคยทำให้ฉันไว้ใจได้เลยซักครั้ง”
อรุณีหน้าเศร้าผิดหวังไปด้วย “ความจริงคุณนาก็น่าจะกลับมาซะที คนข้างนอกไม่รู้อะไร พูดกันไปเรื่อย เสียหายกันไปหมดทั้งคุณรัศ คุณนา”
“สงสัยว่าฉันจะต้องทำอะไรให้มันเด็ดขาดสักที !” วรรณมีแววตาเข้มขึ้น

หนูนาหอบหิ้วถังน้ำกับไม้ม็อบมาที่มุมเดิมตามเคย กำลังจะเริ่มถู ก็มีมือมาจับม็อบเอาไว้
บุญตาบอก “ไม่ต้องทำแล้ว!”
หนูนาร้องรู้สึกหวงแหนหน้าที่ขึ้นมาทันที “ทำไม? แล้วจะให้ฉันทำอะไร”
“นายบอกให้เข้าไปหาที่ห้อง”
“ห๊า!!!” หนูนาตกใจยิ่งกว่าเดิม
“ไปๆ เดี๋ยวตรงนี้ฉันทำเอง”
“บุญตา แล้วนายให้ฉันไปหาทำไม นายโกรธเหรอ? โกรธอะไร? คงไม่ใช่ว่าจะไล่ฉันออกนะ”

“ใช่ ฉันจะไล่เธอออก ไล่ออกจากงานบ้านแล้วให้มาเป็นผู้ช่วยฉันแทน” สีหนาทตอบหน้าตาย
“ผู้ช่วย? ฉันน่ะนะ”
สีหนาทพยักหน้า “เมื่อวานเธอมาจัดห้องนี้ ก็คงจะเห็นแล้ว ว่าฉันต้องการคนช่วยทำข้อมูล มากกว่าคนทำความสะอาด”
หนูนาไม่สบายใจ “เอ่อ ฉัน...ฉันคงทำไม่ได้หรอก...”
สีหนาทปรายตาไปที่ชั้นเอกสารที่หนูนาจัดมาแล้วทั้งชั้นแทนคำตอบ หนูนาย่นคอ...ไม่กล้าเถียงตรงๆ “แต่งานผู้ช่วย มันคงไม่ใช่แค่จัดเอกสาร”
“แต่ลองว่าจัดเอกสารทั้งไทย ทั้งอังกฤษได้ขนาดนี้ แปลว่าเธอเป็นคนละเอียด และมีนี่” เขาเคาะนิ้วที่ขมับ “มันสมอง ยอมรับมาเถอะ! ว่าเธอไม่ถนัดงานใช้แรง ที่ผ่านๆมา ถึงได้ล่มไม่เป็นท่า!”
หนูนารู้สึกร้อนๆหนาวๆว่าสีหนาทชักจะรู้จักเธอมากเกินไปแล้ว “คุณ...ชมฉันเกินไป ฉันก็แค่เคยฝึกจัดเอกสารมา แต่ทำอย่างอื่นไม่เป็นหรอกค่ะ”
“เธอมากกว่าที่ถ่อมตัวเกินไป ทั้งๆที่ตัวเองยังมีอะไรดีๆอีกหลายอย่าง ที่คนอื่นไม่รู้” หนูนายิ่งฟังก็ยิ่งหวาดเสียว สีหนาทเดินมาหาหนูนาใกล้ๆ “เธอทำงานนี้ได้แน่ ฉันมั่นใจ งานเบาขึ้น แถมขึ้นเงินเดือนให้เป็นสองเท่า ก็แค่...คอยติดตามเป็นผู้ช่วยฉันตลอดเวลา แค่นั้นเอง”
หนูนายิ่งเสียวไส้กว่าเดิมมาก ต้องติดตามตลอดเวลาเลยเหรอ “ถ้าฉัน...เอ่อ ชอบงานหนักแล้วก็..เงินน้อย มากกว่าล่ะคะ?”
“ถ้าจะเอายังงั้น..” สีหนาททำคิดพยักหน้านิดๆ หันมา “ก็ไปทำงานที่ไร่อื่น!” หนูนาเหวอไปเลย เมื่อสีหนาทมาไม้นี้
“ฉันไม่ชอบคนขี้ขลาด ที่มีความสามารถแล้วไม่กล้าเอาออกมาใช้ ถ้าจะทำงานที่นี่ต้องใช้ความสามารถสูงสุดที่ตัวเองมี” หนูนาฝ่อไปเลย รู้เลยว่าถ้าไม่ตามใจมีหวังตกงาน “ตกลงว่าเธอจะไปทำงานหนัก เงินน้อยที่อื่น หรือว่าจะมาเป็นผู้ช่วยให้ฉัน”
หนูนาสุดจะกลุ้ม มองสีหนาท...แอบเจ็บใจ ที่ถามมาน่ะมีทางเลือกให้ที่ไหนกัน! “ฉัน... ตกลงค่ะ” เธอเอ่ยเสียงอ่อย
สีหนาทยิ้มออกทันที “ดี งั้นเรามาเริ่มงานใหม่กันตั้งแต่เช้านี้เลย ฉันมีเวลาสอนเธอแค่ครึ่งวัน ตั้งใจฟัง และเรียนรู้ให้มากที่สุด นี่...เลิกทำหน้าเหมือนถูกบังคับได้แล้ว”
หนูนาเซ็ง แต่ขัดใจสีหนาทได้ซะที่ไหน

สีหนาทอธิบายงานให้หนูนาฟังผ่านแผนที่ไร่ขนาดใหญ่ที่ติดบนผนังห้องทำงาน เขาชี้ไปยังแผนที่บริเวณที่มีภาพต้นไม้สีเขียว เหลือง และแดงเป็นบริเวณกว้าง “นี่คือไร่สัก สีเหลืองคือแปลงเพาะกล้า สีเขียว แปลงสัก เส้นสีม่วงๆนี่คือแนวกันไฟ” สีหนาทชี้ไปยังธงสีๆที่ปักอยู่ในแผนที่จำลองไร่สักแต่ละแปลง “ธงสีๆพวกนี้แสดงถึงการทำงานในไร่ สีชมพูคือการซ่อมแนวกันไฟ สีน้ำเงินคือดายหญ้าใส่ปุ๋ย สีดำกำจัดแมลง สีแสดตัดสาง” หนูนาจดๆบันทึกหน้าที่ของธงแต่ละสีลงไป “หน้าที่ของเธอคือหลังจากตรวจงานแต่ละวันเสร็จแล้ว ต้องมาปักธงลงในแผนที่ว่าแปลงที่เราไปตรวจทำอะไรไปแล้วบ้าง นอกจากนี้ก็ต้องคอยบันทึกงานที่หัวหน้าส่วนต่างๆเค้ารายงานมา....” สีหนาทอธิบายงานไป หนูนาก็ฟังและจดอย่างตั้งใจ

รามถือปืนลูกโม่ไว้ในมือ ขนิษฐายืนมองรามอย่างตั้งใจ “ปืนลูกโม่ ขนาดกะทัดรัด น่าจะเหมาะกับมือคุณน้อง ลองจับดูมั๊ยครับ” ขนิษฐาพยักหน้า รามยื่นด้ามปืนไปตรงหน้าขนิษฐา ขนิษฐารับมาถือ ปากกระบอกหันไปทางราม รามผงะ “ห้ามหันปากกระบอกไปหาใครเด็ดขาด” ขนิษฐาตกใจ รีบหันปืนไปทางอื่น “ถึงแม้จะไม่มีกระสุน แต่เราก็ควรฝึกให้ชิน”
“ขอโทษค่ะ” ขนิษฐาส่งด้ามปืนคืนให้ราม
รามรับปืนมาแล้วก็เริ่มสอน “ผมจะเริ่มสอนแล้วนะครับ คุณน้องพร้อมเหรอยัง”
“พร้อมตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วค่ะ”
รามกับขนิษฐายิ้มให้กัน รามสอนขนิษฐาให้รู้จักส่วนต่างๆของปืน // วิธีใส่กระสุน // วิธีจับปืน แต่ขนิษฐาทำไม่ถูก รามเข้ามาช่วยจับมือขนิษฐาให้จับถูกๆ ขนิษฐาลอบมองราม แล้วก็ยิ้ม...รามหันไป ขนิษฐารีบหันมาตั้งใจจับปืนต่อ

รามใส่ที่ปิดหูให้ตัวเอง ก่อนจะหันมาใส่ที่ปิดหูให้ขนิษฐา ขนิษฐาเคลิ้มมาก
“ผมจะทำให้ดูเป็นตัวอย่างก่อนนะครับ“
“ค่ะ”
รามหยิบปืนขึ้นมา เล็งไปที่เป้าแล้วยิงยิงยิงยิง...อย่างเท่ห์ ขนิษฐาอึ้งตะลึง เพราะกระสุนเจาะไปที่กลางเป้าได้อย่างแม่นยำ รามหันมา
“น้ารามสุดยอดไปเลยค่ะ”
รามยิ้ม และส่งปืนให้ขนิษฐา ขนิษฐารับปืนมาและเดินไปตรงที่รามยืน ก่อนจะหันไปมองที่เป้ายิง
“วางเท้าให้ห่างเท่ากับความกว้างของหัวไหล่” รามพูดไปน้องก็ทำตาม “ให้น้ำหนักตัวและน้ำหนักปืน ตกลงบนขาทั้งสองข้าง แขนที่ใช้ยิงจะต้องเหยียดเต็มที่ และต้องนิ่งที่สุด เงยหน้า จ้องไปที่เป้าหมาย แล้วยิง!!!”
เปรี้ยง!!!! แรงกระแทกจากการยิงปืน ทำให้ขนิษฐาเกือบหงายหลังล้ม รามรีบจับบ่าสองข้างของขนิษฐาเอาไว้ได้ทัน ขนิษฐาหน้าตาตื่น
รามสีหน้าเป็นห่วง “คุณน้องเจ็บตรงไหนรึเปล่า”
“ไม่ค่ะ...” เธอยิ้มออกมา “สนุกดีนะคะ แต่น้องยิงไม่โดนเป้าเลย”
“ไม่เป็นไรครับ ค่อยๆฝึกไป เดี๋ยวก็ทำได้ แต่ตอนที่ยิงปืน ควรจะหายใจให้น้อยที่สุดหรือไม่หายใจเลยระหว่างที่ปล่อยกระสุนออก จะทำให้ผลการยิงออกมาดี แต่ถ้ากลั้นหายใจนานมากๆก็จะทำให้หน้ามืดเป็นลมได้” ขนิษฐาพยักหน้า หันไปเล็งปืนที่เป้ายิงอีกครั้ง รามยังเห็นว่าทำท่าไม่ถูก จึงขยับมาใกล้ “ผมขออนุญาตนะครับ”
ขนิษฐาหันไป รามมายืนประชิดด้านหลัง ใช้สองมือยื่นมาด้านข้างขนิษฐาเหมือนจะกอด ขนิษฐาหัวใจเต้นแรงเลือดสูบฉีด รามจัดท่าให้ขนิษฐา ขนิษฐาเหล่มองราม “มองไปที่เป้ายิงครับ” ขนิษฐาชะงัก รีบหันไปมองที่เป้ายิง แต่มือสั่นเพราะตื่นเต้นที่รามอยู่ใกล้ รามแปลกใจ “คุณน้องมือสั่น...”
ขนิษฐาหันมา “คะ???”
รามผละออกมา และเดินมาจับมือน้องที่จับปืน “เย็นมากด้วย อย่าเกร็งสิครับ” รามนวดมือให้ขนิษฐา ขนิษฐาหน้าแดงซ่าน เขินมากๆ “ตั้งสติ มีสมาธิ แค่นี้คุณก็ทำได้แล้ว”
“ค่ะ”
“ลองอีกครั้งนะครับ”
ขนิษฐาพยักหน้า หันไปเล็งปืนที่เป้ายิงอีกครั้ง ตั้งท่าตามที่รามสอน แล้วก็ยิง...เปรี้ยง!!! กระสุนเข้าเป้าถึงจะไม่ตรงกลาง แต่ก็ทำให้ขนิษฐาดีใจมาก วางปืน ถอดที่ปิดหูออก ก่อนจะหันมาจับมือราม ด้วยความลืมตัว และยิ้มร่าเริง “น้องทำได้แล้วค่ะ น้องทำได้แล้ว”
รามยิ้มดีใจ แล้วก็นึกได้ว่าขนิษฐาจับมือเค้าอยู่ รามก้มมอง ขนิษฐามองตามแล้วก็รีบปล่อยมือจากรามทันที ก่อนจะหันไปลอบถอนหายใจ

ดาวเต็มท้องฟ้าเหนือระเบียงเรือนใหญ่ เสียงเพลงทำนองหวานของดนตรีทางเหนือแว่วขึ้นขับกล่อมราตรี
สีหนาทเดินออกมาตามเสียงเพลงแล้วก็เห็นขนิษฐา นั่งเคลิ้ม มองดาว เคล้าวิวอยู่ “เอ๊ะ วันนี้มีอะไรพิเศษ น้องถึงได้มาเปิดเพลงฟัง นั่งชมดาวแบบนี้” ขนิษฐาโดนทักเข้าก็ชะงัก สีหน้าเขินนิดๆ “เอ๊ะ ท่าทางแบบนี้ อย่าบอกนะ ว่าเราเจอคนถูกใจเข้าแล้ว ต้องพามาให้พี่สแกนก่อนล่ะว่าไม่ใช่อย่างไอ้อดิศร!”
”บรรยากาศดีๆ อย่าไปพูดถึงคนแบบนั้นเลยค่ะ แล้วถ้าน้องเจอใครจริงๆ พี่สิงห์จะอนุญาตให้น้องคบกับเค้ามั๊ยคะ?”
“ถ้าเป็นคนดี พี่ก็ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว” สีหนาทพูดยิ้มๆ ทันใดรามเข้ามาพร้อมของที่ขนิษฐาลืมเอาไว้ “อ้าว น้าราม”
ขนิษฐาชะงักกึ้กไปทันที เมื่อได้ยินชื่อราม
“คุณน้องลืมของไว้ในรถน่ะครับ ผมเลยเอามาให้”
“ขอบคุณค่ะ”
“เพลงเพราะดีนะครับ ไม่ได้ยินที่นี่เปิดเพลงนานแล้ว”
”ยัยน้องอารมณ์ดี บอกว่าวันนี้ได้เจอคนถูกใจ” รามชะงักไป
”พี่สิงห์!!” ขนิษฐาอายมากๆ
“น้ารามไปรับไปส่ง ได้เห็นหน้าหนุ่มปริศนาบ้างรึเปล่า ว่าเค้าเป็นใคร? หล่อและดีแค่ไหน ถึงทำให้น้องสาวใจแข็งของผม มานั่งเคลิ้มมองดาวได้”
“น้าราม..” หญิงสาวรีบหลบตา ”อย่าไปฟังพี่สิงห์นะคะ พูดอะไรก็ไม่รู้”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 6/6 วันที่ 18 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ