อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 7/4 วันที่ 19 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 7/4 วันที่ 19 ธ.ค. 58

ทันใดรามเดินเข้ามา ....หนูนามองไปเห็นราม ก็อึ้ง..รามหันมาทางหนูนาเพียงแว่บสั้นๆ แล้วก็เข้าไปคุยกับสีหนาท หนูนาที่ยืนอยู่ยิ่งรู้สึกเหมือนโดนเมินใส่ และยิ่งทำอะไรไม่ถูก...คอยมองพ่อ ที่ดูราวกับจงใจไม่สบตา พอรามคุยกับสีหนาทเสร็จก็ผละไปทันที หนูนาใจหาย มองตามราม แต่รามก็ไม่หันมาเลย
“บันทึกงานจากหัวหน้าส่วนเสร็จแล้วเหรอ?”

หนูนาสะดุ้งหันมา สีหนาทถามอยู่ใกล้แค่คืบ “ขอโทษค่ะ” หนูนาก้มหัวขอโทษ รีบเดินไปหาหัวหน้าส่วนที่คุมคนงานอยู่ หนูนาเดินไปใจลอยสะดุดล้มอีก สีหนาทมอง...หนูนารีบลุกหน้าจ๋อยเข้าไปหาหัวหน้าส่วน สีหนาทมองหนูนาครุ่นคิด



ป้าย “สำนักงานไร่บัวขาว” ... หนูนาลงมาจากรถ สีหนาทแนะนำ “นี่สำนักงานของเรา ลูกค้าในเมืองมาฝากเรื่องไว้ที่นี่ได้ ไม่ต้องเข้าไปที่ไร่” หนูนาพยักหน้า “อีกอย่าง ที่นี่มีรถรับส่งด้วย ไม่ว่าใครจะเข้าไร่ก็มาขึ้นได้ อย่างตอนที่เธอมาสมัครงาน จริงๆก็มาขึ้นได้ ไม่ต้องไปเสียเงินค่าสองแถว”
อ้าว หนูนาเหวอๆไป เพิ่งจะรู้ แล้วสีหนาทเดินนำหนูนาเข้าไป หนูนาจะเดินตัวไปเปล่า สีหนาทหันมา “ลืมอะไรรึเปล่า?”
หนูนาชะงัก นึกได้ “...ขอโทษค่ะ” หนูนากลับไปหยิบเอกสารจากในรถ เงอะๆงะๆ
สีหนาทมาดึงไปช่วยถือเกินครึ่ง แต่หน้านิ่งฟอร์ม ก่อนจะเดินเข้าไป หนูนาจ๋อย แล้วตามสีหนาทเข้าไป

ในเรือ รามเหม่อลอย คิดถึงเรื่องที่ขึ้นเสียงกับหนูนา
“ฉันบอกไปแล้วไง ว่าฉันไม่เคยมีใคร! คนอย่างฉัน..เกิดมาคนเดียว แล้วก็จะตายไปคนเดียว... อย่ามาถามเรื่องนี้อีก !”
“น้ารามคะ น้าราม” ขนิษฐาเรียก รามเพิ่งจะรู้สึกตัว หันมาเห็นว่าเรือกำลังจะเลยท่า
“ขอโทษครับ” รามกระวีกระวาดชะลอเรือ ... ขนิษฐามองอาการราม แปลกใจที่รามเหม่อขนาดไม่รู้ตัว เรือจอดเทียบท่าเรียบร้อย รามช่วยรับขนิษฐาขึ้นจากเรือ “เย็นนี้คุณน้องอยากให้มารับกี่โมงครับ”
“เวลาเดิมก็แล้วกันค่ะ”
“ครับ” พูดจบก็ทำท่าจะไป
“เอ่อ น้ารามมีเวลาสักนิดมั๊ยคะ น้องอยากให้น้ารามมาดูอะไรหน่อย”
รามชะงักไป แววตาสงสัย?

ขนิษฐาเดินนำรามมาที่สวนโรงแรมซึ่งตกแต่งไปได้หลายส่วนแล้ว แล้วมาหยุดที่มุมหนึ่ง เป็นมุมดอกไม้ รามมองๆว่าขนิษฐาจะให้ดูอะไร ........ ผีเสื้อมากมายบินว่อนเหนือมวลพฤกษาชาติ
“เนี่ย เป็นเพราะฝีมือน้ารามนะคะ ผู้จัดการคนก่อน คงอัดยาเคมีเยอะจริงๆ อย่าว่าแต่ผีเสื้อเลยค่ะ แมลงอะไรก็แทบไม่มี น้องชอบแบบนี้มากกว่า” เธอยิ้มแฮปปี้
“ผมก็..ไม่ได้ทำอะไรเท่าไหร่หรอกครับ”
“ทำสิคะ .. ถ้าไม่ทำ สวนของโรงแรมเราจะเป็นแบบนี้ได้ยังไง น้ารามชอบถ่อมตัวและคิดว่าตัวเองไม่มีคุณค่า ไม่ได้ทำอะไร..แต่จริงๆแล้ว น้ารามทำแทบทุกอย่างให้ครอบครัวเรา และ กิจการของเราด้วย” รามฟังแล้วอึ้ง ขนิษฐาพูดด้วยความจริงใจ “ทั้งน้องและพี่สิงห์ต้องขอบคุณน้ารามมากๆเลยนะคะ” ขนิษฐายิ้มขอบคุณให้จากใจจริง
รามพยักหน้ารับ “เอ่อ...ยินดีครับ“ คำพูดของน้องทำให้รามคลายทุกข์ลงไปได้อย่างไม่น่าเชื่อ
ผีเสื้อบินมาเกาะที่ผมขนิษฐา ขนิษฐารู้สึกตัว “โอ๊ะ !” ผีเสื้อเกาะนิ่งอย่างสวยงาม ขนิษฐาค่อยส่งโทรศัพท์มือถือให้ราม และพูดเบาๆ “น้าราม..ถ่ายรูปให้น้องหน่อยนะคะ”
รามรีบพยักหน้า และรับโทรศัพท์มา เปิดโหมดถ่ายภาพ และเล็งมาที่ขนิษฐา เธอยืนอยู่ท่ามกลางดอกไม้สดใส มีผีเสื้อเกาะอยู่ราวกับนางฟ้า รามกดถ่ายไปได้สองสามรูป ก็มีผีเสื้อมาเกาะเพิ่มอีก ขนิษฐายิ้มด้วยความตื่นเต้น รามรีบกดถ่ายทันที ภาพขนิษฐาอยู่ท่ามกลางหมู่ไม้ และมีผีเสื้อบินอยู่รอบๆ สวยงามมาก จากที่รามนั้นเศร้าและเครียดอยู่จึงเริ่มสดใสขึ้น ขนิษฐายิ้มสดใส รามมองด้วยสายตาชื่นชม .... เฮ่ออออออ ! ความงามที่ไม่อาจเอื้อมไปถือครอง !!

ที่ออฟฟิศในตัวเมืองเชียงราย สีหนาทบอกวันชัย พนักงานที่ออฟฟิศ “ขอบคุณมากน้าชัย ยังไงฝากแฟ็กซ์เอกสารของลูกค้าไปให้ผมด้วย”
“ครับ คุณสิงห์ขับรถดีๆนะครับ”
สีหนาท หนูนาเดินกลับมาขึ้นรถ ... ในรถ สีหนาทปิดประตูลงแล้วมองมา... เห็นหนูนาลอบถอนใจ ใจยังไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทั้งที่สีหนาทมองอยู่ หนูนาไม่ได้รู้ตัว ใจลอย ตาลอย....สีหนาทออกรถไป...ในหัวคิดอะไรบางอย่าง
นอกรั้วสำนักงาน ชายฉกรรจ์สวมแว่นดำเตร็ดเตร่อยู่ที่ร้านค้าบริเวณนั้น มองตามรถ สีหนาทที่ขับออกไป
ก็มีสีหน้าย่ามใจ รีบหยิบโทรศัพท์มือถือมาโทร “เป้าหมายปรากฏตัวแล้วครับ !!”
บรรยากาศมาคุแผ่กระจาย วันชัยยืนส่งสีหนาทเสร็จ สายตาเหลือบไปเห็นฝั่งตรงข้าม ชายฉกรรจ์รีบเก็บมือถือแล้วรีบขึ้นรถ และขับออกไปในทิศทางเดียวกับรถของสีหนาท วันชัยมองแต่คิดว่าอาจจะเป็นความบังเอิญ ก็กลับเข้าออฟฟิศไป

มุมหนึ่งห่างจากบึง รถสีหนาทจอดอยู่ใต้ร่มไม้ หนูนายืนอยู่ข้างรถ มองไปรอบๆ งง “คุณมีธุระอะไรที่นี่เหรอคะ?” สีหนาทไม่ตอบ เดินไปหยิบถุงอาหารปลาที่ท้ายรถ แล้วโยนส่งให้หนูนา หนูนารับเกือบไม่ทัน “ว้ายยยย !”
“ไปให้อาหารปลากัน” สีหนาทเดินนำไป
“เอ่อ...แล้ว...ปลาที่ไหนคะ ? ฉันไม่เห็นแถวนี้จะมีแม่น้ำ หรือ มีบ่อปลาเลย”
สีหนาทหันมา “อยากเห็นก็รีบตามมา” หนูนายังงงๆ “เร็วๆ !!”
“ค่ะ ค่ะ“ หนูนารีบเดินตามสีหนาทไป
ระหว่างทางเป็นต้นไม้รกๆ แต่มีทางเดินเล็กๆพอเดินได้ไม่ลำบาก อีกมุม รถของผู้สอดแนมตามมาห่างๆ คนสอดแนมชะลอรถมอง แล้วหยิบมือถือขึ้นมาอีกรอบ
มุมหนึ่งของบึงน้ำสงบ สีหนาทเดินนำเข้ามา หนูนาเดินตาม พอเงยหน้ามาเห็นบึงน้ำก็อึ้ง “สวยจัง”
“เชื่อหรือยังว่าฉันมีที่ให้อาหารปลาจริงๆ ไป..ให้อาหารปลากัน” สีหนาทยิ้มอบอุ่นให้หนูนา...แล้วเดินนำไป...หนูนามองสีหนาทด้วยความแปลกใจ
หนูนาพึมพำเบาๆ “อารมณ์ไหนของเค้าเนี่ย ?” หนูนาเดินตามไป อารมณ์ยังขุ่นๆ มัวๆ

ปลาขึ้นมาฮุบอาหารบนผิวน้ำ สีหนาทปาขนมปังไปไกลๆ หนูนามองถอนใจช่างมีความสุขซะเหลือเกินนะ แล้วก็หันมาโยนอาหารให้ปลาแบบจ๋อยๆ
สีหนาทค่อยๆเข้าเรื่อง “พ่อเธอเป็นคนยังไง?” หนูนาชะงัก..ก้มหน้า..ไม่ยอมตอบ สีหนาทปรายตามามองแล้วพูดต่อ “พ่อฉันเป็นคนดุมาก พูดน้อย ไม่ค่อยแสดงความรู้สึก” หนูนาชะงักอีกรอบ..ค่อยๆหันมามองสีหนาท..ที่พูดถึงพ่อด้วยความรู้สึกดีๆ หนูนาแปลกใจที่อยู่ๆ สีหนาทก็พูดเรื่องตัวเองออกมา “พ่อเกลียดการไปงานวันพ่อที่โรงเรียนที่สุด เพราะเค้าไม่อยากร้องไห้ให้ฉันเห็น ฉันรู้ก็เลยต้องทำเป็นมองไม่เห็น ในงานเค้าจะให้พ่อขึ้นไปนั่งเรียงกันบนเวที แล้วให้ลูกๆเอาพวงมาลัยขึ้นไปให้ ตอนที่ฉันก้มลงกราบที่เท้าฉันรู้ว่าพ่อเริ่มร้องไห้แล้ว” สีหนาทพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น จริงใจ หนูนารู้สึกเหมือนโดนดึงเข้าไปในโลกของสีหนาทโดยไม่รู้ตัว “พอฉันคลานเอาพวงมาลัยไปวางที่ตัก..ฉันจะไม่เงยหน้ามองพ่อ กลัวว่าเค้าจะอาย ฉันจะก้มๆหน้า แล้วก็ลุกขึ้นเดินลงจากเวทีไปเลย” หนูนามองสีหนาทด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป..เธอรู้สึกเหมือนได้เดินเข้าไปในชีวิตของเค้า สีหนาทเสียงเศร้าลง “ตอนนั้นฉันคิดว่าฉันทำถูกแล้ว แต่ตอนนี้...ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันจะเงยหน้ามองพ่อ และร้องไห้ไปกับเค้า กอดเค้า และบอกว่า..ฉันรักเค้ามากแค่ไหน แต่น่าเสียดาย..ฉันคงไม่มีโอกาสทำแบบนั้นอีกแล้ว”
หนูนาทนไม่ได้ ถามน้ำเสียงสุภาพ “ทำไมคะ ?”
สีหนาทพยายามทำเสียงปกติ แต่ยังเห็นความเศร้า “พ่อกับแม่ฉันประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งคู่เมื่อหลายปีก่อน..”
หนูนาอึ้ง..รู้สึกถึงความรัก และความคิดถึงที่ท่วมท้นของสีหนาท สีหนาทหันมาทางหนูนา “ฉันไม่รู้ว่าเธอกับพ่อมีปัญหาอะไรกัน แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า..เธอโชคดีมากที่ยังมีพ่ออยู่ด้วย”
หนูนามองหน้าสีหนาท...ทั้งสองคนเปิดใจให้กัน โดยมีพ่อเป็นสะพานเชื่อมแบบไม่รู้ตัว หนูนายอมพูด “แล้วถ้า..พ่อของฉัน เค้าไม่เคยคิดว่าฉันเป็นลูก ไม่เคยเห็นคุณค่าในตัวฉัน..ฉันควรจะทำยังไง ?”
“ที่พ่อเธอทำแบบนั้นเค้าอาจจะมีเหตุผลบางอย่างที่บอกเธอไม่ได้ หรือไม่เธอก็คิดไปเอง” หนูนาจะอ้าปากเถียง สีหนาทสวน “เธอเคยถามเค้าหรือเปล่าว่าทำไม ?”
หนูนาชะงัก เสียงอ่อย “ไม่เคย” บอกแล้วก็ก้มหน้า
“การก้มหน้าหนีความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองมันไม่ใช่สิ่งที่ดี” สีหนาทจับหน้าหนูนาให้เงยหน้าขึ้น “เงยหน้าขึ้น ไม่ต้องเสียใจ ไม่ว่าพ่อเธอจะรู้สึกยังไงกับเธอ ขอให้มุ่งมั่นในสิ่งดีๆที่เธอกำลังทำให้เค้า...สักวันเค้าจะสัมผัสได้ถึงความรักของเธอเอง” สีหนาทปลอบใจด้วยน้ำเสียงอบอุ่น พร้อมรอยยิ้มเล็กๆที่จริงใจ
หนูนาน้ำตาคลอๆ มองสีหนาทด้วยความซึ้งใจ “ขอบคุณมาก....ขอบคุณมากๆค่ะ”
สีหนาทหัวเราะเบาๆ แล้วก็จับหัวหนูนาโยกไปมา “เธอนี่ขี้แยจริงๆ รีบให้อาหารปลาเร็ว ดูมาชะเง้อรอเต็มไปหมดแล้ว”
หนูนาหันไปดู แล้วก็ขำๆ โยนขนมปังให้อาหารต่อ คราวนี้มีแรงปาไปไกลๆแล้ว สีหนาทไม่ยอมปาแข่ง แล้วทั้งสองคนก็แข่งกันปาขนมปังว่าใครไปได้ไกลกว่ากัน เสียงหัวเราะเบาๆดังขึ้น
หนูนาลอบมองสีหนาท..ไม่คิดว่าเขาจะทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นได้ .. หนูนาอมยิ้มนิดๆ เฮ่อออออ ! ดีจัง

สีหนาท หนูนาประจำที่ในรถเรียบร้อย สีหน้าหนูนาสดใสขึ้นบ้างแล้ว
“ให้อาหารปลาแล้ว ต้องให้อาหารคนบ้าง เลยไปหน่อย มีร้านอร่อยอยู่ร้านนึง ไป เติมพลังกัน” สีหนาทเอ่ยชวนหนูนาอย่างเอาใจใส่ ก่อนจะออกรถไป

วิวทิวทัศน์สองข้างทางเงียบสงบ สีหนาทขับรถมาอารมณ์แจ่มใส เช่นเดียวกับหนูนาที่อุ่นใจขึ้นเพราะสีหนาท...ทุกอย่างดูปกติจนกระทั่ง รถยนต์ติดฟิล์มมืดคันหนึ่งบึ่งมาจากด้านหลัง อาการเหมือนจงใจบึ่งเข้ามาหารถของสีหนาท นักฆ่าทั้งสามในรถ เป็นคนใหม่ คนละทีมกับคนสอดแนม
สีหนาทมองเห็นจากกระจกข้าง นิ่วหน้าเล็กน้อย ...รถยนต์แปลกหน้าขับเบียดขึ้นมา โดนไม่เปิดไฟขอแซง สีหนาทแม้ไม่ชอบใจก็หลบให้.... แต่รถฟิล์มดำไม่ยักแซงขึ้น กลับจงใจเบียดอยู่ต่อ
ในรถ สีหนาทขมวดคิ้ว รู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล
หนูนาสงสัย “นั่นเค้าทำอะไรของเค้า?”
ในรถ มีคนร้ายที่จ้างวานมาสามคน หนึ่งในสามมองไปที่สีหนาทหน้ากวนใส่! แล้วยิ่งเบียดเข้ามามากขึ้น สีหนาทต้องหักซ้ายจนล้อเลยขอบถนน
หนูนาตกใจ “ว๊าย อะไรเนี่ย!!!”
สีหนาทขับชะลอ พยายามใช้สติกับสถานการณ์ไม่ดีตรงหน้า เหลือบมองข้างทางเห็นมีแยกเล็กๆ พอมองกระจกหลังเห็นรถว่าง สีหนาทรอจังหวะขับผ่านซอยมา45เมตรก็เบรกเอี๊ยดดดฺ..ใส่เกียร์ถอยพรื่ด เข้าไปแยกเล็กนั้น
รถฟิล์มดำไม่ทันตั้งตัว ยังขับทะยานไปเบื้องหน้า รถสีหนาทถอยเข้าซองได้ หักพวงมาลัยเตรียมจะเลี้ยวกลับ รถฟิล์มดำจอด เอี๊ยด สีหนาทกำลังจะเลี้ยวกลับ ทันใด!! หนูนามองไปนอกรถเห็นอะไรบางอย่าง หนูนาแทบช็อค “ปืน !! พวกนั้นมีปืน”
ที่รถฟิล์มดำซึ่งจอดอยู่ คนร้ายโผล่มานอกหน้าต่างพร้อมปืน สีหนาทชะงัก เปรี้ยง!!!! สีหนาทเหยียบรถพุ่งออกไปพ้นวิถีกระสุนหวุดหวิด ควันคลุ้งบนพื้นถนน รถหลบกระสุนได้ฉิวเฉียด
หนูนาผวา “ว๊ายยย!!!”

สีหนาทบึ่งรถหนี รถฟิล์มดำก็กลับรถตามมา !! พร้อมกราดกระสุนไล่หลัง เปรี้ยงๆ ในรถหนูนางอหลังหมอบต่ำ สีหนาทเองก็ก้มลงมาอย่างระวัง “หมอบเอาไว้ นั่นแหละ!”
เปรี้ยงๆ กระสุนยังยิงมา สีหนาทมองหนูนาที่ท่าทางหวาดกลัวมากแล้วสุดแค้น สีหนาทควักปืนที่ซ่อนอยู่ใต้เบาะออกมายิงสวนกลับ เปรี้ยง รถคนร้ายชะลอลง
ในรถสีหนาทพยายามตั้งสติ สีหนาทควานหามือถือแล้วส่งให้ “มีเบอร์ของสารวัตรกช อยู่ในลิสต์โทรออก”
หนูนารีบเอามากดหา แข่งกับความระทึกที่มีผู้ไล่ล่าตามหลัง เปรี้ยง เปรี้ยง!! กระสุนยังสาดมา หนูนาสะดุ้งโหยง กลัวจนแทบจะควบคุมมือไม้ไม่ได้ “เจอแล้ว..” เธอรีบกดโทรออก แต่แล้วก็อึ้ง เอาหน้าจอออกมาดู “ไม่มีสัญญาณ..” หนูนารีบยกมือถือหาคลื่น “ตรงนี้ไม่มีสัญญาณเลย!!”
“โธ่เว๊ย!!!”
คนร้ายไม่ยอมแพ้ยื่นตัวออกมามากขึ้น เปรี้ยง ลูกปืนเข้าที่ตัวถัง รถสั่น หนูนาร้องกรี๊ดดดด!!!!
สีหนาทสุดทน บอกหนูนา “หนูนา!! เธอเคยขับรถรึเปล่า”
“คะ?”
“เคยมั๊ย !!!”
“คะ เคยนิดหน่อย”
“งั้นจับพวงมาลัยให้ที ฉันจะยิงสกัดมัน” สีหนาทปล่อยมือมือจากพวงมาลัย ยื่นตัวออกไปเลย
หนูนาอึ้ง รีบโผไปจับพวงมาลัย ทีแรกรถแกว่งไปเล็กน้อย มีหวาดเสียว แต่แล้วหนูนาก็บังคับได้ สีหนาทยิงติดกันสองนัด เปรี้ยงๆ คนร้ายหักรถหลบกระสุน รถเสียหลักแฉลบเกือบตกข้างทาง เบรกเอี๊ยดดด..รถปัด สีหนาทรีบวุบกลับเข้ามาซิ่งต่อ!!!
“เก่งมาก เคยขับรถก็ไม่บอก”
“ก็คุณ..ไม่เคยถาม” เธออ้อมแอ้มตอบ
สีหนาทรีบเร่งสปีดหนีคนร้าย แล้วโชคก็ช่วยเมื่อทั้งสองเจอกับทางแยก สีหนาทตัดสินใจเลี้ยวขวาไปยังทางขึ้นเขา
อึดใจต่อมารถคนร้ายขับตามมาถึงแยกเช่นกัน แต่ไม่เห็นรถของสีหนาทแล้ว
ในรถคนร้าย คนขับถามหัวหน้าทีม “เอาไงดีลูกพี่?”

สีหนาทขับบึ่งๆๆ ขึ้นเขาไป
รถฟิล์มดำเร่งสปีดตามมา จนกระทั่ง เห็นท้ายรถคันที่นำหน้าอยู่ “ข้างหน้านั่น!!!” ทว่ารถที่นำอยู่ไม่ใช่รถของสีหนาท “ไอ้เชี่ยเอ๊ย!!”

หนูนา มองกระจกหลังไม่เห็นรถตามมาแล้ว ต่างโล่งอกกันขึ้น “มันไม่ตามมาแล้ว”
“มันไม่คิดว่าเราจะขึ้นเขาน่ะสิ ฉันคุ้นกับแถวนี้ดี เดี๋ยวจะมีทางแยกให้ลงไปอีกด้านของภูเขา เราจะใช้ทางนั้น”
หนูนาฟังแล้วพยักหน้าตาม เริ่มจะรู้สึกใจชื้นขึ้น แต่แล้วรถเริ่มอืดๆ แปลกๆ สีหนาทพยายามเร่งเครื่องขึ้น แต่รถอืดมาก และเริ่มจะขึ้นเขาไม่ไหว
“รถเป็นอะไรคะ?”
สองคนเริ่มจะหนาวๆกันขึ้นมา...
สีหนาทและหนูนารีบลงมาดู เป็นอย่างที่คิด ล้อหน้าที่โดนกระสุนเข้าแบนแต๋ สีหนาททุบยางรถ เจ็บใจ “ยางโดนกระสุน!”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 7/4 วันที่ 19 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ