อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 7/5 วันที่ 19 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 7/5 วันที่ 19 ธ.ค. 58

สองคนเริ่มจะหนาวๆกันขึ้นมา...
สีหนาทและหนูนารีบลงมาดู เป็นอย่างที่คิด ล้อหน้าที่โดนกระสุนเข้าแบนแต๋ สีหนาททุบยางรถ เจ็บใจ “ยางโดนกระสุน!”
ทางด้านคนร้ายกำลังมาตามทางขึ้นเขาเช่นกัน!! “ป่านนี้แม่งจะหนีไปถึงไหนแล้ว!”
สองหนุ่มสาวมองรอบๆ ไม่มีทั้งบ้านคน ทั้งรถคนอื่นที่จะขอความช่วยเหลือได้เลย ทั้งสองกระวนกระวาย สบตากันเอายังไงดี ทันใดนั้นทั้งสองคนมองไปทางถนนพร้อมกัน “มีรถมา..”

รถคนร้ายบึ่งๆๆๆมา มีเนินบังอยู่ข้างหน้า พอพ้นเนินมาก็เห็นท้ายรถของสีหนาทจอดอยู่ริมถนน รถเก๋งติดฟิล์มดำหยุดลง ใกล้กับจุดที่รถสีหนาทจอดอยู่ คนร้ายลงมาพร้อมอาวุธปืน หัวหน้าคนร้ายเอาปืนเข้าไปส่องที่นั่งตอนหน้าก่อน เบาะนั่งว่างเปล่า ไม่มีใครแล้ว “โธ่เว๊ย! แถวนี้แม่งเปลี่ยวจะตายชัก มันต้องยังอยู่แถวๆนี้แหละ!”



ชายป่าริมถนน สีหนาทวิ่งนำ หนูนาวิ่งตามก้าวสะดุดๆเพราะไม่ชินกับพื้นขรุขระ แถมมีกิ่งไม้ระเกะระกะคอยเบี่ยงตัวหลบอย่างไม่ถนัด สีหนาทหันมาเห็นหนูนายังช้าอยู่ เข้ามาโอบเอวหนูนายกให้ลอยขึ้นจากบริเวณกิ่งไม้รกๆทันใด!
“ว๊ายย คุณ..” สีหนาทช่วยหนูนาออกจากมุมกิ่งไม้ได้ ก็ถือวิสาสะจูงแขนไปซะเลย “ไม่เป็นไร ฉันเดินเองได้”
“เราไม่มีเวลามาชักช้า” มือสีหนาทจับแขนหนูนา พาไป! ไม่สนใจคำทักท้วง กึ่งจูงกึ่งพาวิ่งหลบซอกแซกไป
คนร้ายเข้ามายังชายป่าริมถนนเช่นกัน หัวหน้าให้ลูกน้องสองคนไปตามหาทางหนึ่ง ตัวเองไปอีกทาง สีหนาทจูงหนูนามาเจอกิ่งไม้ขวางอีก สีหนาทโอบหลังหนูนาเอาไว้ เอาตัวกันให้หนูนาเดินผ่านเข้าไปได้ไม่โดนกิ่งไม้ข่วน สีหนาทคอยดูแลป้องกันหนูนาตลอดเวลา
คนร้าย 2 คน บุกดุ่ยๆ เข้าชายป่าอย่างห่ามๆเถื่อนๆ ทั้งหญ้าทั้งกิ่งไม้ราบอย่างไม่กลัวทิ้งร่องรอย
สีหนาทต้องคอยดู คอยระวังให้หนูนา ขณะที่คนร้ายบุกตะลุยชายป่า ป่าแทบราบ
สีหนาทจูงหนูนาหนีมาจนถึงมุมหนึ่ง แล้วก็ชะงัก เบื้องหน้าของทั้งคู่เป็นเนินสูง ลาดลงไปสู่ป่าเบื้องล่าง สีหนาทและหนูนาไปต่อกันไม่ได้ เอาไงกันดี? ทางคนร้ายทั้งสองก็กำลังเร่งฝีเท้าตามมา หัวหน้าก็กำลังหาจากอีกด้าน เป็นมุมโล่งๆ พอมองไปแล้วไม่เห็นใคร หัวหน้าย้อนกลับมาทางเนิน
คนร้าย2คนมาโผล่บริเวณเดียวกับสีหนาท หนูนา แต่ไม่เห็นใคร ห่างออกไปไม่มาก มีพุ่มไม้อยู่ คนร้ายทั้งสองจ่อปืนเข้ามาส่องหาคนในบริเวณนั้น....ทั้งสองเดินเลยผ่านหลุมใบไม้แห้งๆที่มีกิ่งไม้สุมอยู่ไป
ที่หลุมใบไม้แห้ง...ลูกตาของสีหนาทลอดผ่านกิ่งไม้มองอย่างระแวดระวัง สีหนาทโอบปกป้องหนูนาที่นอนขดแนบชิดกันอยู่ในหลุมที่สุมด้วยใบไม้แห้ง และกิ่งไม้..ใบหน้าทั้งสองใกล้เพียงลมหายใจเป่ารด แววตาสีหนาทวาบขึ้นอย่างระวังภัยอยู่เหนือใบหน้าหนูนาไม่ถึงคืบ..อ้อมแขนและกายท่อนบนของสีหนาทก็โอบปกป้องหนูนาไว้อย่างหนาแน่น จนแทบจะขยับตัวไม่ได้ และไม่กล้าจะขยับ...
คนร้ายเดินผ่านไป ห่างออกไปพอสมควร สีหนาทโล่งอก..ก้มลงบอก “มันไปแล้ว..”
ริมฝีปากแทบจะชิดกับใบหน้าเล็กๆของหนูนา หนูนาสีหน้าหวาดหวั่นกลัวภัย สีหนาทขยี้ผมหนูนาให้คลายความกังวล แล้วค่อยๆเอากิ่งไม้ที่สุมพรางตัวออก...สองคนค่อยๆลุกออกจากหลุมอำพรางตัว
คนร้าย 2 คนเดินค้นหาห่างออกมา แล้วมาเจอกับหัวหน้า ก็รีบบอก “มันไม่ได้มาทางนี้ ลูกพี่”
“แต่ตรงโน้นมันเป็นที่โล่ง ไม่มีหมาที่ไหนสักตัว!”
หัวหน้ามองไปยังบริเวณพุ่มไม้ที่ลูกน้องตัวเองผ่านมา สายตาไม่เชื่อ เดินดุ่มย้อนไปดู ลูกน้องทั้งสองตามกลับมาสีหน้าไม่ค่อยพอใจ หัวหน้าเดินมาเจอเข้ากับกองกิ่งไม้ และหลุมใบไม้ที่มีร่องรอยที่คนทั้งสองเพิ่งลุกจากไป ลูกน้องทั้งสองอึ้ง!
หัวหน้ารีบวิ่งตามมาอย่างเร็ว ก็เห็นสีหนาทจูงหนูนาหนีกันอยู่หลังไวๆ เปรี้ยง! หัวหน้ายิงสกัดใส่ทันที หนูนาสะดุ้งโหยง สีหนาทรีบโอบพาหนูนาวิ่งไต่ลงไปบริเวณขอบเนิน ลูกน้องลนรีบยิงมา ทั้งที่ระยะอยู่ห่างกว่าหัวหน้า เปรี้ยง ! กระสุนห่างไปไกล สีหนาทหันไปยิงโต้ เปรี้ยง! กระสุนเฉียดคนร้ายไป หลบกันวุ่บวั่บ! สีหนาทรีบพาหนูนาหนี หัวหน้ายิงเอง เปรี้ยงๆ กระสุนของหัวหน้า เกือบจะโดนที่เท้าของหนูนาซึ่งยืนไม่ค่อยมั่นบนเนิน
“กรี๊ดดดด” เธอเสียหลักล้มกลิ้งลงไป
“หนูนา!” สีหนาทกางแขนออกโอบปกป้องร่างหนูนาเอาไว้ ทั้งสองกลิ้งหลุน หลุนลงเนินไปด้วยกัน กระสุนของคนร้ายยังสาดมา เปรี้ยง เปรี้ยง!!! พวกคนร้ายยังตามยิงกระหน่ำ จนควันคลุ้งไปหมด
สีหนาทเอาตัวกอดปกป้อง รับแรงกระแทกแทนหนูนากลิ้งมา แล้วที่ข้อเท้าของสีหนาทก็ไปฟาดและกระแทกกับหินเข้า ข้อเท้าบิด ดังกร๊อบ สีหนาทกัดฟัน! แรงเหวี่ยงจากการตกเนินยังคงผลักร่างทั้งสองกลิ้งลงไป บนเนินหัวหน้าจะตามแต่ทางชัน พยายามมอง แต่ด้วยความที่ใกล้มืดและรกพอสมควรก็ไม่เห็น
“มึงเห็นมั๊ยวะ กระสุนโดนมันมั๊ย?”
“น่าจะโดนนะนาย เสียงนังผู้หญิงร้องออกจะลั่น”
“กูโทรบอกนายก่อน” มันควักมือถือมา โทรออกแล้วก็ต้องบ่น “แม่งไม่มีสัญญาณ”
“เอาไงต่อลูกพี่ ?”
หัวหน้ามองลงไปที่เนิน ส่ายหน้า “ต่อให้ยิงไม่โดนก็น่าจะคอหักตายไปแล้ว”

สีหนาท กับ หนูนา หลับหมดสติอยู่ที่พื้น สองคนนอนอยู่คนละมุม นอนนิ่ง ฝุ่น และ ใบไม้เต็มตัว

กรอบรูปหนูนาถ่ายคู่กับวรรณหล่นแตกเพล้ง!!! วรรณยืนมองกรอบรูปด้วยความตกใจ รู้สึกใจคอไม่ดี กำลังจะก้มลงเก็บ แต่อรุณีเปิดประตู เดินเข้ามาเห็นก็ตกใจ “ตายแล้ว! เดี๋ยวณีจัดการเองค่ะ” วรรณชะงัก ยืดตัวขึ้นมายืน อรุณีหันไปทางประตู “ใครอยู่ข้างนอก เอาไม้กวาดเข้ามาที” อรุณีเดินมาตรงหน้าวรรณ “ทำไมถึงตกลงมาได้คะเนี่ย?”
“ฉันซุ่มซ่าม จะหยิบเอกสาร แต่มือกลับโดนกรอบรูป มันก็เลยหล่น ช่วงนี้ยัยนาโทรมาอีกบ้างมั๊ย”
“ตั้งแต่โทร.มาครั้งสุดท้าย ก็ยังไม่ได้โทร.มาอีกเลยค่ะ” วรรณสีหน้ากังวลจนเห็นได้ชัด “คุณท่านอย่าคิดมากนะคะ ที่กรอบรูปคุณนาตกแตก มันเป็นอุบัติเหตุ ณีว่าไม่มีอะไรหรอกค่ะ”
แต่วรรณก็ยังคิดหนัก ไม่นานคนใช้เดินเข้ามาพร้อมไม้กวาด
“มากวาดตรงนี้มา”
คนใช้เข้ามาทำความสะอาด วรรณยังหน้าเครียด และฉุกคิดถึงรัศมีขึ้นมา

รัศมีนั่งให้คนนวดเท้า พลางจิบน้ำพันซ์ไปด้วยดูสบายใจสุดๆทันใดนั้นเสียงมือถือดังขึ้น รัศมีหยิบมือถือขึ้นมา พอเห็นชื่อ “พ่อ” ก็เซ็งขึ้นมาทันที แต่จำต้องกดรับสาย รัศมีรีบพูด “รัศยังไม่เจอยัยนา ถ้าเจอจะรีบรายงาน แค่นี้นะคะ”
วรรณเสียงดังออกมา “เดี๋ยว !” รัศมีชะงัก จำต้องฟัง วรรณหน้านิ่ว “ไอ้ที่บอกว่ายังไม่เจอ ... แกหาอย่างสุดความสามารถแล้วใช่มั๊ย?”
รัศมีผงะ...แล้วก็ทำหงุดหงิด “คุณพ่อคิดว่ารัศไม่ได้ตามหายัยนาใช่มั้ยคะ ??!!”
“เออ!!”
รัศมีสะดุ้ง “รัศพยายามหาแล้วนะคะ เรียกว่าแทบจะพลิกแผ่นดินเชียงรายเลย”
วรรณทำหน้าแบบกูไม่เชื่อมึงหรอก “พลิกแผ่นดินหาเชียว? หึ อย่ามาพูดสร้างภาพ แกรู้อยู่แล้วว่ายัยนาไปตามหาพ่อที่ไหน ฉันรู้นะว่าผัวเก่าแกเขียนจดหมายมาหาแกอยู่เรื่อยๆ แกต้องรู้สิว่ามันอยู่ไหน ? ติดต่อลูกแกให้ได้ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”
รัศมีอารมณ์ขึ้น “นี่ คุณพ่อขู่หนูเหรอ! ถ้าคุณพ่อเป็นห่วงมันนักทำไมไม่มาตามซะเอง!! นังนามันหาเรื่องออกจากบ้านไปเองแท้ๆ ทำไมหนูถึงต้องมารับผิดชอบ!”
วรรณก็แข็งพอกัน “หึ คำว่ารับผิดชอบเนี่ย! แกสะกดเป็นด้วยเหรอ? ตั้งแต่แกทิ้งยัยนาไว้ให้ฉันเมื่อสิบห้าปีก่อน ก็ไม่เคยทำหน้าที่แม่อีก ถ้าครั้งนี้แกยังไม่รู้จักรับผิดชอบ ฉันก็จะทำกับแกแบบเดียวกับที่แกทำกับยัยนา วันที่มันออกไปจากบ้าน!”
รัศมีอึ้งๆ ครุ่นคิดว่าตัวทำอะไร พอคิดได้แทบสะดุ้ง “นี่ นี่คุณพ่อขู่ว่าจะตัดเงินหนูงั้นเหรอ !”
“ฉันไม่ได้ขู่ ฉันเป็นคนพูดจริง ทำจริง แกก็รู้”
“คุณพ่อ ไม่ได้นะ ! หนูไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ หนู..หนูเป็นแม่คนแล้วนะ” วรรณส่ายหน้า นี่น่ะเหรอ แม่คน แล้วกดวางสายสีหน้าเอาจริง รัศมีโวยวาย “คุณพ่อ!! คุณพ่อ...” เธอกดวางสาย หงุดหงิด ยกขาออกจากหมอนวด เท้าแทบจะเสยคางหมอ “ฮึ่ย ไม่น่ง ไม่นวดมันแล้ว” รัศมีลุกขึ้น เดินกระฟัดกระเฟียดเข้าบ้านไป หมอนวดเหวอ “นังนารา นังลูกอกตัญญู หาเรื่องปวดหัวมาให้ทุกวัน เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย!!!” รัศมีแค้นใจที่สุด

ไข่รายงาน “วันนี้คุณสิงห์เข้าไปออฟฟิศในเมืองกับหนูนาเจ้า”
ขนิษฐาพยักหน้ารับรู้ รามซึ่งมาส่งยืนอยู่ด้วยกัน“งั้น ผมไม่รบกวนดีกว่านะครับ”
“ไม่ได้นะคะ น้ารามรับปากทานข้าวเย็นกับน้องแล้ว ไม่ได้รับปากกับพี่สิงห์สักหน่อย”
“เอ่อ..แต่ว่า คุณสิงห์ไม่อยู่ มันจะดีเหรอครับ”
ขนิษฐาบอกไข่เลย “จัดสำรับสองที่นะแม่ไข่”
“เจ้า” ไข่รับคำแล้วเดินออกไป
รามยืนเก้อๆทำตัวไม่ค่อยถูก
“ให้น้องตอบแทนน้ารามบ้างเถอะค่ะ อีกอย่างน้องจะได้มีเพื่อนทานข้าวบ้าง พักหลังพี่สิงห์กลับค่ำบ่อยๆ ปล่อยน้องกินข้าวคนเดียวประจำ ถือว่าทานเป็นเพื่อนน้องก็แล้วกัน” ขนิษฐาพูดซะขนาดนี้ ใครจะปฏิเสธได้
รามได้แต่ยิ้มอ่อนๆให้อย่างสุภาพ “ครับ..”
ขนิษฐาโล่งอกที่ชวนรามได้สำเร็จ สีหน้ารามออกเกรงใจ..

“พ่อ....”
สีหนาทได้ยินเสียงเบาๆที่ข้างกาย ค่อยๆลืมตาตื่น...พบว่าตัวเองนอนอยู่ตีนเนิน ชะงักเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเกิดอะไรขึ้น รีบหันหาด้วยอาการเป็นห่วงมากๆ “หนูนา...”
หนูนานอนอยู่ห่างไม่เกินศอก สีหนาทค่อยโล่งอก จะขยับไปดูหนูนา แต่แล้วรู้สึกอะไรบางอย่าง สีหนาทดึงชายกางเกงขึ้นจับข้อเท้าดู สีหน้าเจ็บ! ข้อเท้าพลิกอย่างแรง เอ็นรอบข้อเท้าฉีกขาดบางส่วน บริเวณข้อเท้าบวมขึ้นเล็กน้อย เพราะเพิ่งเป็น สีหนาทยังไม่ทันได้ทำอะไรกับอาการบาดเจ็บ ได้ยินเสียงหนูนาขยับตัว สีหนาทรีบดึงชายกางเกงที่เปิดขึ้นดูอาการข้อเท้าปิดลงทันที!
หนูนาฟื้นขึ้นมา ท่าทางยังมึนๆงงๆ สีหนาทรีบเข้ามาแตะไหล่ ถามอย่างเป็นห่วง “เป็นอะไรรึเปล่า เจ็บตรงไหนมั๊ย?”
หนูนาพยายามตั้งสติ แล้วแววตาผวาขึ้น “พวกนั้นล่ะคะ?” เธอมองไปรอบๆ หวาดกลัว
“ไม่ได้ยินเสียงพวกมัน น่าจะไม่ได้อยู่แถวนี้.. ตกลงเจ็บตรงไหนมั๊ย?”
หนูนาลองขยับตัวดู “ปวดๆตัวนิดหน่อยค่ะ แต่...ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรมาก” เธอจำได้ว่าสีหนาทกางแขนออกโอบปกป้องเอาไว้ ก่อนจะกลิ้งหลุนหลุนลงมาด้วยกัน “เพราะคุณช่วยฉันไว้... แล้วคุณเป็นไรรึเปล่า?”
สีหนาทชะงัก แต่ส่ายหน้า แล้วรีบตัดบท “ไม่เป็นไร เรารีบไปจากตรงนี้กันก่อนดีกว่า” สีหนาทลุกขึ้น จังหวะที่ยืนเท้าข้างขวาที่เจ็บลอยขึ้นจากพื้นเล็กน้อย เพราะลงน้ำหนักเต็มที่ไม่ได้ แล้วเขารีบพยุงหนูนาให้ลุกขึ้น สองคนกำลังจะไป
หนูนาไม่วายหวาดหวั่น “คุณว่ามันจะเลิกตามพวกเรารึเปล่า?”
สีหนาทฟังคำถามหนูนา ชะงัก คิด

อดิสรกำลังคุยโทรศัพท์ “ไอ้สิงห์กับนังเด็กนั่นโดนยิงตกหน้าผา!!!”
หัวหน้าเป็นคนคุยสาย พวกนั้นออกมาที่ถนนที่ใกล้แหล่งชุมชนมากขึ้นแล้ว “กลิ้งตกลงไปแบบนั้น ผมว่า...ไม่น่ารอด”
อดิสรหงุดหงิดขึ้นทันที “ฉันไม่ได้จ่ายเงินให้พวกแกมาคอยคาดคะเน ทำไมไม่ตามลงไปดู!! เกิดมันไม่ตายขึ้นมา ได้พังกันหมด แกกลับไปจัดการให้เรียบร้อยเลยนะ แล้วเอาศพมายืนยันกับฉันว่ามันตายแล้วจริงๆ ไม่งั้นพวกแกไม่ต้องกลับออกมา!” อดิสรวางสาย ด้วยความโมโห!
หัวหน้าทีม วางสาย สีหน้าอึดอัด..ที่โดนด่า

กอหญ้าถูกแหวกออกและย่ำให้เป็นทาง สีหนาทหักกิ่งไม้ตามทางที่เดินผ่านไปด้วย พอเจอพื้นส่วนที่เหลวคล้ายโคลนก็จงใจย่ำรอยเท้าลงไป มีหนูนายืนมองอยู่ที่ต้นทาง สีหนาทย่ำรอยเท้าไปสัก 4-5 เมตร ก็ล้วงกระเป๋า เอาผ้าเช็ดหน้าทิ้งลงไป แล้วก็เลาะขอบทางแห้งๆ ที่ไม่เห็นรอยเท้า เดินย้อนกลับมาตรงจุดที่หนูนายืนรออยู่ แตะหลังหนูนาให้พากันเดินไปในอีกทางหนึ่งซึ่งตรงกันข้ามกัน เขาบอกหนูนา “ถ้าพวกมันยังตามมา หลอกให้มันไปผิดทาง คงจะพอถ่วงเวลามันได้บ้าง”
“แล้วนี่...เราจะไปไหนกันเหรอคะ?”

สีหนาทหักกิ่งไม้อันล่างๆต้นไม้ออก เพื่อเคลียร์ให้ข้างใต้โล่งจะได้ใช้ร่มเงาของต้นไม้บังน้ำค้าง พอใจในมุมพักแรมที่หาได้ หันไป..เห็นหนูนานั่งกอดเข่า หน้าเครียดๆ สีหนาทชะงัก เดินไปปลอบ “ฉันขอโทษนะ ที่เรายังกลับกันตอนนี้ไม่ได้ ถ้าไต่ขึ้นเนินตอนมืดๆ อาจจะร่วงลงมา หรือไม่ ก็อาจจะสวนกับไอ้พวกนั้น แต่สัญญาว่าพรุ่งนี้ฉันจะพาเธอออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด”
หนูนาอัดอั้น จะพูดยังไงดี “คุณสิงห์ ใครที่กล้าทำขนาดนี้ ถึงกับจะต้องฆ่ากันให้ตาย พวกมันเป็นใคร?”สีหนาทอึ้งไป สีหน้าดูลำบากใจขึ้นมาทันที หนูนาถามจี้ “น้ารามเคยบอก ว่านายสิงห์ไม่มีศัตรูที่ไหนนอกจาก..พ่อเลี้ยงศักดากับนายอดิสร แล้วพวกคุณก็มีเรื่องกันที่งานสัมมนา”
สีหนาทตัดบท “เราไม่มีหลักฐาน”
“แต่ว่า”
“อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลย เธอรออยู่นี่ก่อน ที่นี่ปลอดภัย อย่าไปไหน เดี๋ยวฉันมา”
“เอ๊ะ”
สีหนาทย้ำ “อย่าไปไหนล่ะ!” สีหนาทรีบเดินไป เท้าข้างขวากระเผลกน้อยๆ แต่พยายามซ่อนอาการไว้ พอห่างหนูนาออกมา สีหนาทถอนใจเบาๆ “ขอโทษนะหนูนา เธอไม่รู้อะไร น่าจะปลอดภัยกว่า..”

หนูนายืนจับแขนอย่างหนาวๆเมื่อต้องอยู่เพียงลำพังในป่ายามใกล้ค่ำ เสียงใบไม้ขยับเพราะสัตว์เล็กๆ ก็ทำให้ผวาขึ้นได้ หรือเงาของใบไม้ที่พัดไปตามลมก็ยังทำให้ใจคอไม่ดี กิ่งไม้เล็กๆแห้งๆที่ถูกลมพัดตกลงมากับพื้นใกล้ตัว หนูนาสะดุ้งโหยง พอเห็นว่าเป็นกิ่งไม้ก็โล่งอก “โธ่เอ๊ย... อย่าปอดนักได้มั๊ย ?” เธอพยายามปลอบตัวเอง
หนูนาถอนใจแรง แล้วมองๆไปยังที่ทางใต้ต้นไม้ที่สีหนาทเตรียมเอาไว้...คิด
มีดฟันลงบนก้านใบไม้ใหญ่ และกิ่งอยู่ไม่สูงมากนัก สีหนาทเก็บใบไม้เหล่านั้นมาหลายใบ อย่างรีบๆ

สีหนาทเดินกลับมา ก็เซอร์ไพร์สเล็กๆ หนูนากำลังเอาใบไม้มารองตรงพื้นดินใต้ร่มไม้ที่สีหนาทเตรียมไว้เป็นที่พัก หนูนาหันมาเห็นสายตาสีหนาทก็อธิบาย “เอาใบไม้พวกนี้มารองไว้ คุณจะได้ไม่เจ็บหลัง ตอนกลิ้งลงมา คงจะโดนกระแทกไปเยอะแล้ว..”
สีหนาทมองหนูนาแววตาอ่อนแสงลง ที่หนูนาใส่ใจเขาเหมือนกัน “ขอบใจนะหนูนา”
สีหนาทจัดแจงเอาด้านในของเสื้อเช็ดๆฝุ่นออกจากใบไม้ แล้วเอาวางตามง่ามไม้ กิ่งไม้ วางบนพุ่มไม้ ก้อนหินใหญ่“ทำอะไรเหรอคะ”
“เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าก็รู้” สีหนาทเหลือบไปเห็นว่าอีกฝั่งนึงของต้นไม้ก็ถูกเคลียร์เป็นที่พักไว้เช่นกัน “เอ๊ะ แล้วนั่น?”
“ก็เรามีกันสองคน ก็ต้องมีที่นอนสองที่ ไม่ถูกเหรอคะ?”
สีหนาทชะงักไป แหมมม หาทางหนีทีไล่เชียว “ทีแรก ฉันทำไว้แค่ที่เดียว เพราะกลัวว่าบางคนจะไม่กล้านอนคนเดียว”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 7/5 วันที่ 19 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ