อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 8 วันที่ 20 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 8 วันที่ 20 ธ.ค. 58

หนูนาชะงัก ค่อยๆหันมามอง แล้วเย็นวาบไปทั้งร่าง สีหนาทซุกคางอยู่ที่เรือนผมข้างแก้มเธอ มองมาตาพราวระยิบ หนูนารีบลุก ดีดตัวออกห่าง “คุณ...” เธอยกมือจับแก้มไว้ด้วยความเขิน เขินมากๆ
“ท่าทางหนูจะชอบอกสิงห์มาก แทบไม่อยากจะลุก”
“คุณ! นี่..” เธอยังช็อคอยู่ “ถ้าฉันรู้ว่า..” หนูนาพูดไม่ออก อายมาก “ฉันไม่ ..”

“ไม่ทันแล้ว แก้ตัวตอนเนี้ย” สีหนาทขยิบตา “ฉันจะไม่บอกใครก็แล้วกัน” ว่าแล้วก็ลุกไป
หนูนาอ้าปากค้าง ยิ่งอยากจะเถียงมากๆ แต่ โอ๊ย!! จะเถียงอะไรล่ะเนี่ย ขณะที่สีหนาทไปดูใบไม้ที่ดักน้ำค้างเอาไว้อยู่
“หลงตัวเอง ! แล้วเราหลับไปแบบนั้นได้ยังไงเนี่ย” หนูนายังไม่อยากจะเชื่อ !! อายมาก พูดเลอ!



“นี่เรียกว่าดักน้ำในอากาศ” สีหนาทประคองใบไม้ที่รองน้ำค้างเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน บนใบไม้มีน้ำอยู่ชุ่มใบ “ถ้าเรามีถุงพลาสติก หรือภาชนะอื่นก็เอามารองน้ำค้างกินได้ทั้งนั้น ถึงจะได้น้ำไม่มาก แต่ก็แก้ขัดได้เวลาเรายังไม่เจอแหล่งน้ำ เอ้า ดื่มซะสิ” เขาส่งใบไม้ให้
หนูนามองๆมันจะกินได้จริงเหรอ?
สีหนาทดื่มให้ดูก่อน ทำท่าชื่นใจ! หนูนาเลยลองดูบ้าง แล้วคอที่แห้งมาตั้งแต่เมื่อคืนรู้สึกดีขึ้นทันที หนูนารีบหยิบอีกใบมาดื่มต่อ สีหนาทมองยิ้มๆสายตารู้ทัน หนูนาที่รีบร้อนดื่มน้ำเพราะคอแห้งเหลือทนเห็นสายตาสีหนาทเข้า
หนูนารีบแก้ตัว “ก็ไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อวาน..”
“ไม่ได้ว่าอะไร๊ ดีแล้ว กินได้ นอนหลับ เลี้ยงง่ายๆแบบนี้” สีหนาทจ้องตา “ฉันชอบ” หนูนาชะงัก หมายความว่ายังไง ยังไม่ทันจะเถียง สีหนาทขยุ้มมือใหญ่บนศีรษะเธอแล้วบอก “หายคอแห้งแล้วก็รีบไปกัน” เขาเอ่ยเสียงเบาและจริงจังขึ้น “ก่อนที่แขกไม่ได้รับเชิญจะมา” สีหนาทรีบชิงลุกไปก่อนพอยืนขึ้นมีเซนิดๆ สีหนาทหน้าเหยด้วยตวามเจ็บ แต่รีบเก็บอาการ
หนูนาปัดผมให้คืนทรง และไม่ทันได้เถียงอีกตามเคย

ขนิษฐาท่าทางอิดโรยเล็กน้อย บอกรามและทุกคนในที่นั้น สีหน้าทุกคนต่างไม่สบายใจ “โทรแจ้งความแล้วค่ะ สารวัตรกชบอกว่าจะรีบติดตามร่องรอยให้ จะเช็คพวกอุบัติเหตุต่างๆให้ก่อนเลย”
ไข่จับหน้าอก ใจหาย “โธ่ คุณสิงห์” ไข่ยังใจไม่ดี น้องจับมือไข่ปลอบใจ

รามเป็นห่วงขนิษฐา “คุณน้องไปพักสักหน่อยดีมั๊ยครับ อดนอนมาทั้งคืน”
“ก็ทุกคนนั่นแหล่ะ ให้นอนยังไงก็คงนอนไม่หลับ แต่น้องขอตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อซะหน่อย เผื่อทางสารวัตรแจ้งมา จะได้พร้อมออกไปได้เลย” ขนิษฐาผละไป
ไข่หันมาถาม “จะเอายังไงกันต่อดีคะ?”
ทันใดเชษฐ์เดินเข้ามา กำมือถือมาในมือ “น้าราม คุณวันชัยโทรมาครับ บอกมีเรื่องสำคัญจะปรึกษา”

วันชัย คุยโทรศัพท์อยู่ที่ออฟฟิศ “เมื่อวานตอนคุณสิงห์ออกรถไป ผมเห็นผู้ชายคนนึงขับรถตามออกไปไล่ๆกัน” ที่เรือนใหญ่ ราม เชษฐ์ฟังจากเสียงสปีคเกอร์ของมือถือเชษฐ์ ไข่ และบุญตาฟังอยู่ด้วย “ทีแรกคิดว่าแค่บังเอิญ แต่พอได้ยินว่าเมื่อคืนคุณสิงห์หายไป เมื่อกี๊เลยลองถามร้านค้าฝั่งตรงข้าม เค้าบอกว่าหมอนั่นมันไม่ใช่คนแถวนี้ เพิ่งจะมาป้วนเปี้ยนอยู่ช่วง 2-3 วันมานี้เอง” ราม เชษฐ์ชะงักกัน ไข่หน้าเสีย บุญตาตาโตอย่างสนใจ “เลยคิดว่า บางที อาจจะมีใครส่งหมอนี่มาสะกดรอยคุณสิงห์ก็ได้” “
ไข่ร้องห๊าเสียงดัง บุญตารีบบอก “ป้าอย่าเสียงดัง เดี๋ยวไม่ได้ยิน”
วันชัยสรุป “ผมก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่ แต่ถ้าเจอตัวมันอีก จะจับมันมาถามให้รู้เรื่อง!”
รามหน้าเครียด “ครับ ฝากด้วยนะครับ” เขาวางสาย กังวลขึ้นมาทันที
เชษญ์วิตก “น้าราม น้าว่าจริงรึเปล่า เรื่องที่..มีคนสะกดรอยคุณสิงห์” รามขบกราม เครียด
ไข่ชักใจคอไม่ค่อยดี “อพิโธ่อพิถัง น่ากลัวอะไรอย่างนี้!”
เชษฐ์เห็นรามไม่ตอบก็สรุปเอง “ถ้ามันจริง! ก็มีผู้ต้องสงสัยอยู่แค่รายเดียว”

ที่ห้องโชว์อาวุธ บ้านศักดา อดิสรขัดอาวุธปืน ไม่มีสมาธิ ดูมือถือที่วางอยู่ ยังไม่มีสายโทรเข้า ก็เช็ดปืนต่อ แล้วก็ทนไม่ได้ คว้ามือถือมากดโทร “หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้” อดิสรปาโทรศัพท์ลงอย่างโมโห “ทำไมช้านักวะ ป่านนี้ยังไม่เรียบร้อยอีกรึไง!!” อดิสรปัดของบนโต๊ะร่วงกราวลงด้วยความหงุดหงิด!

สีหนาท หนูนาเริ่มออกเดิน สีหนาทบอกหนูนา “เราจะไม่ย้อนกลับทางเก่า เพราะพวกนั้นอาจจะดักรออยู่ก็ได้” เขาชี้ดวงอาทิตย์ให้หนูนาดู “พระอาทิตย์ขึ้นตรงนั้น นั่นคือทิศตะวันออก แต่เราจะไปทางเหนือ คือทิศนี้ ฉันจำได้ว่ามันจะมีหมู่บ้านอยู่ น่าจะห่างจากนี่ไม่เกิน 10 กิโล” หนูนาสีหน้าไม่สบายใจ “อาจจะฟังดูไกลนะ แต่เดินจริงๆแค่ครึ่งวันก็ถึง ส่วนเสบียงค่อยหาเอาระหว่างทางจะได้เซฟเวลา ป่ะ” สีหนาทเดินนำไปก่อน เท้าขวาโหย่งขึ้นนิดๆเพื่อเลี่ยงการลงน้ำหนักซึ่งจะปวดมากเพราะวันนี้แผลอักเสบเต็มที่
“คุณสิงห์ ขาคุณ..เป็นอะไรรึเปล่า? เมื่อวานนี้ตั้งแต่ตอนตกเขาลงมาแล้ว คุณเดินแปลกๆ”
สีหนาทอึกอัก “..ก็แค่นิดหน่อย”
“ไม่เป็นไรจริงเหรอคะ ขอฉันดูได้มั้ย?”
“ก็บอกว่าไม่เป็นไร! นี่ ยิ่งออกเดินสาย เราจะยิ่งถึงช้านะ ไปกันได้แล้ว!” สีหนาทตัดบทและออกเดินนำหน้าไปเลย กระเผลกนิดๆ แต่ฝืนเดินตัวตรงเอาไว้
หนูนาขัดคนดื้อไม่ได้ เดินตาม แต่ตามองสีหนาท ชักเป็นห่วง..
“อีตาสารวัตรเกิดยุ่งอะไรขึ้นมาน่ะจ่า” จุฑารัตน์ปึงปังหงุดหงิดเข้ามาหาจ่าซึ่งอยู่หน้าห้องทำงานกช จ่ากำลังจะต่อสายเช็คเรื่องอุบัติเหตุของสีหนาทอยู่ เห็นว่าในโรงพักบริเวณนั้นดูวุ่นวายพอควร “ฉันจะปรึกษาหน่อยก็ไม่ว่าง เจ้านายจะมาตรวจงานรึไง”
“ไม่ใช่หรอกครับ คนหายน่ะ”
จุฑารัตน์ชะงัก “ท่าทางจะเป็นคนสำคัญมากเลยสิเนี่ย ญาติเค้ารึไง!!”

กชกำลังคุยสาย สีหน้าเป็นการเป็นงาน “ครับ ผมฝากเช็คในท้องที่สารวัตรด้วยนะครับ ขอบคุณมาก”
จุฑารัตน์ พรวดเข้ามาในห้องทำงานกชเลยอย่างไม่ฟังใครทั้งนั้น จ่าวิ่งมาห้าม “คุณนักข่าว ยังเข้าไม่ได้ สารวัตรยุ่งอยู่!!”
กชมองอย่างสงสัย เมื่อเห็นจุฑารัตน์พรวดพราดเข้ามา หน้าตาตื่น “คุณแน่ใจแล้วเหรอเรื่องคุณสิงห์ หายตัวไปพร้อมผู้ช่วยที่ชื่อหนูนาน่ะ.. เช็คดีรึเปล่า มั่วรึเปล่า เป็นคนอื่นรึเปล่า?”
“คนหายจะมาพูดมั่วๆได้ยังไง” กชพยักหน้าให้จ่าออกไปได้ “แล้วนี่คุณเป็นอะไร ตกใจยังกับญาติหาย รู้จักเด็กที่ชื่อหนูนาด้วยเหรอ?”
จุฑารัตน์ชะงักกึ้ก ก่อนจะอธิบาย “แหม รู้จักคุณสิงห์ก็ต้องรู้จักผู้ช่วยเค้าด้วยสิ ไม่เห็นจะแปลกตรงไหน ก็คุณสิงห์เค้าดีกับฉันมาก ให้สัมภาษณ์ ให้ไปทำสกู๊ปที่ไร่ พอรู้ว่าเค้าหายไป ฉันก็ต้องตกใจ...เป็นธรรมดา” จุฑารัตน์แก้ตัวเป็นชุด แล้วเหลือบมองกช เห็นกชไม่ว่าอะไร ถามต่อ “แล้วนี่คุณให้คนเช็คโรงพยาบาล อนามัย หรือว่าสอบถามกับญาติ หรือคนรู้จักของนายสิงห์แล้วรึยัง แล้ว... “
“นี่คุณ! ผมรู้น่ะว่าคนหายต้องทำยังไง” จุฑารัตน์เหวอไปอีก “เรื่องนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผม คุณจะมาทำข่าวลักลอบตัดไม้ ก็ทำไป”
“เดี๋ยว! ขอให้ฉันได้ช่วยตามหาสองคนนั้นด้วยเถอะนะ” กชมองอย่างแปลกใจ “จะให้ฉันมีกะใจทำอย่างอื่นได้ไง เพื่อน..เอ่อ คนที่มีบุญคุณกับเราหายตัวไป ฉันหมายถึงคุณสิงห์น่ะ ฉันอยู่เฉยๆไม่ได้หรอก นะคุณ”
“เพิ่งรู้นะว่าคุณซึ้งในน้ำใจนายสิงห์เค้ามากขนาดนี้” จุฑารัตน์ไม่ค่อยกล้าสบตา ก้มหน้าเจี๋ยมเจี้ยมมาก “เอา อยากช่วยก็ได้” จุฑารัตน์โล่งขึ้น “เดี๋ยวผมเช็คก่อนว่าจะให้คุณช่วยอะไรได้บ้าง” กชว่าแล้วก็ผละไป
จุฑารัตน์พอลับสายตากช หน้าเครียด แย่แล้ว!!!! “หนูนา แกต้องไม่เป็นอะไรนะ!” จุฑารัตน์ลนลาน ใจก็ยังไม่อยากจะเชื่อ

สีหนาทตัดต้นหวายซึ่งอุดมไปด้วยหนาม มาตัดๆ ส่วนที่มีหนามออก เหลือก้านที่ถือได้
หนูนาสงสัย “ระวังนะคุณ หนามเยอะจะตาย จะกินได้เหรอ?”
“กินเนื้อข้างในมัน เข้าป่าต้องกินหวาย กันไข้ป่าได้”
หนูนาพยักหน้า ... สีหนาท ก้าวขึ้นจากเนินที่ลงไปเก็บ พลันขาทรุด ล้มลง...“คุณสิงห์....”
“ฉันไม่เป็นไร” สีหนาทพยายามจะลุก
หนูนาฮึด !! จับตัวสีหนาทไว้ให้นิ่ง “คุณต้องให้ฉันดูแผล”
“เอ๊ะ ก็บอกว่าไม่เป็น...”
หนูนาคว้าเอาก้านหวาย “ไม่งั้นฉันจะโยนพวกนี้ทิ้งไปเลย” สีหนาทชะงัก “ว่าไงคะ?”
สีหนาทเหวอๆไปที่หนูนาเกิดเอาเรื่องขึ้นมาบ้าง!

ขากางเกงเปิดขึ้น ขาสีหนาทบวมเป่งและช้ำมาก หนูนาแทบจะทนมองไม่ได้ “ทำไม พวกผู้ชายอย่างคุณถึงปากแข็งกันนัก ถ้าบอกแต่เนิ่นๆก็ไม่เป็นมากขนาดนี้หรอก”
“บอกแล้วจะมีประโยชน์อะไร ยาก็ไม่มี มันก็ต้องทนเอาอยู่ดี”
“ก็จะได้ช่วยกันไง คุณคิดว่าฉันเป็นภาระคุณได้อย่างเดียวใช่มั๊ย รออยู่ที่นี่อย่าไปไหนนะ !”
“หนูนา” เขาเดินตาม แต่ช้ากว่า เพราะขาอักเสบมาก “หนูนา!” สีหนาทเดินตามหนูนา แต่พอมองไป ไม่เห็นแล้วว่าหนูนาวิ่งหายไปไหน “ยัยหนูนา เกิดซ่าส์อะไรขึ้นมา โถ่เอ๊ยย !!!!”
สีหนาทอยากตามก็อยากตาม แต่ขาก็เจ็บ หันมองไปทั่ว หนูนาไปไหนแล้วเนี่ย!!!!

สีหนาทวิ่งตามหาหนูนาด้วยขากระเผลก ไม่ยอมจะให้คลาดสายตา “หนูนา !!!” สีหนาทไม่เห็น เดินลึกเข้าไปอีก ใจระทึก ไม่สบายใจ หงุดหงิด โมโห! หายไปไหน
ทันใดได้ยินเสียงร้อง “กรี๊ดดดด”
สีหนาทหันฟึ่บ!! “หนูนา!”
“ว๊าย”
“หนูนา!!!” ชายหนุ่มร้อนใจ รีบวิ่งไป สีหนาทวิ่งไปอย่างลืมเจ็บ!!! เขากัดฟัน ไม่สนใจความเจ็บของตัวเอง วิ่งๆๆๆ แหวกพงหญ้าเข้าไป พยายามหาหนูนา

หนูนากำลังสะบัดๆตัวอยู่ หันมาเห็นสีหนาท แววตาประหลาดใจ “คุณสิงห์?”
สีหนาทมาถึง เห็นหนูนายังเป็นปกติ โล่งอก รีบปราดเข้ามา สีหนาทแผดเสียง โกรธมากเหมือนกับสิงห์คำราม “ทำไมต้องให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย!”
“ฉัน..ฉันไม่..” เธอทำสีหน้าไม่ถูกที่โดนดุ จะถอยหนี
สีหนาทกลับเข้ามากอดหนูนาเอาไว้แน่นแนบอก เพราะนี่คือความรู้สึกจริงๆที่วิ่งมาใจแทบจะขาด..หนูนาอึ้ง...ถูกกอดแน่นจนเกือบขยับไม่ได้ เสียงหัวใจของสีหนาทเต้นดังชัดเจนอยู่ใกล้ๆ..
“คุณ..คุณสิงห์ ฉันไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ..” เธอเริ่มขยับยุกยิก
สีหนาทค่อยได้สติ ยอมปล่อย.. เก้อๆ แต่ยังไม่เลิกเฮี้ยวใส่ “นี่ไง ก็อยากจะใจร้อนวิ่งมาคนเดียวแล้วเป็นยังไง!!”
“เป็นยังไง ? ชั้นก็ไม่ได้เป็นอะไร”
สีหนาทหน้าแตก “ก็เมื่อกี๊นี้เธอส่งเสียงร้อง!”
หนูนานึกได้ “อ๋อ... ฉันนึกว่าเป็นแมลงมีพิษ แต่มันแค่....” หยิบใบไม้มาชู ยิ้มแหย
สีหนาทเหวอ!! รีบแทบตาย “แค่เนี๊ยะนะ !!! ร้องซะลั่นป่า!”
หนูนาสะดุ้งนิดๆที่สีหนาทเสียงดังใส่ “ก็.. ฉันตกใจนี่.. แต่คุณก็ไม่น่ามาเลย แค่ฉันร้องแค่นี้เอง ขาคุณก็ยังเจ็บๆ....”
สีหนาทโพล่งออกไป “ทีหลังก็อย่าทำให้เป็นห่วงสิ!” หนูนาชะงัก ตาปริบมองสีหนาทที่ห่วงจนโอเว่อร์ แล้วสีหนาทสีหน้าเริ่มแย่ เพิ่งมารู้สึกเจ็บแผลเอาตอนนี้ พูดไป สีหน้าปวดๆแผล “ในป่ามันอันตรายแค่ไหน รู้รึเปล่า!” เขาจับแขนหนูนาไว้ หมั่บ! “ทีหลังเดินตามฉัน ! ห้ามห่างเกินสามก้าว ! แล้วก็ห้ามเดินไปไหนเองสุ่มสี่สุ่มห้าอีก เข้าใจมั๊ย?” หนูนายังอึ้งๆที่สีหนาทจะจริงจังอะไรขนาดนี้ สีหนาทเห็นหนูนาไม่ตอบก็ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ถามย้ำ “เข้าใจมั๊ย!” สีหนาทหน้าใกล้มาก โหดมาก จนหนูนาต้องยอมพยักหน้า....“แล้วที่วิ่งมาเนี่ย จะมาเอาอะไร?”

กิ่งไม้ขนาดเหมาะคล้ายไม้เท้ากระแทกๆลงที่พื้น สีหน้าหนูนาทดสอบไม้อย่างภาคภูมิใจ
“เนี่ยนะ ที่บอกว่าจะช่วยฉัน?”
“ไม้เท้าเนี่ยจำเป็นสำหรับคนขาเจ็บนะคะ เชื่อฉันเถอะค่ะ” เธอยื่นกิ่งไม้ให้
สีหนาทมองตาปริบๆของหนูนา คิด...“อยากช่วยฉันจริงๆน่ะเหรอ?” หนูนารีบพยักหน้า มีความหวัง “ฉันไม่ใช้ไม้เท้า!”

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 8 วันที่ 20 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ