อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 8/3 วันที่ 20 ธ.ค. 58

อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 8/3 วันที่ 20 ธ.ค. 58

หน้าบ้านศักดา รามชะโงกมองเข้าไป ยังไม่เห็นวี่แววของใคร รามหันไปบอกคนงาน “ชัช เมฆ เดี๋ยวเราสามคนจะดึงความสนใจพวกมันทางนี้ให้พวกนายแอบเข้าไปทางด้านหลัง ค้นให้แน่ใจว่ามีร่องรอย หรือเบาะแสอะไรของคุณสิงห์กับหนูนาบ้างมั๊ย”
สองคนพยักหน้า แล้วรีบแยกไป …. ราม เชษฐ์ และคนงานอีกคนที่เหลือ ฮึด เตรียมพร้อมสู้!

ราม เชษฐ์ และคนงาน เข้ามาถึงบริเวณหน้าบ้านของศักดา มือถือปืนพร้อมอย่างระวังตัว บรรยากาศเงียบผิดปกติ รามพยักหน้าส่งสัญญาน เชษฐ์และคนงาน วิ่งแยกกันไปคนละทาง


รามหันไปมองหลังเสาเหมือนเห็นอะไรเคลื่อนไหว รามโดนเตะเสยปลายคาง แต่หลบได้เลยแค่เฉียดๆ แต่ปืนโดนเตะกระเด็นไป คงปรากฏกายออกมาพุ่งเข้าหาราม แต่รามเตะตัดขาและซัดเข้าที่หน้าตรงๆเต็มๆสองหมัดซ้อน และอัดที่ท้องอย่างแรง คงจุกทรุดลงตรงหน้า รามรีบเตะเสยหน้าพลั่ก!! แต่ก็ชะงัก เพราะเสียงกริ๊กดังขึ้น ปลายปืนยื่นออกมาจากอีกด้านหนึ่ง อดิสรถือปืนเล็งมาที่ราม ที่ปราศจากอาวุธ
เชษฐ์ได้ยินเสียงต่อสู้วิ่งกลับเข้ามาที่ราม “น้าราม!!!”
เชษฐ์จะเข้ามาช่วย แต่ลูกน้องอีกทีมประมาณ 4 คนเดินออกมาพร้อมปืนเล็งมาที่พวกของราม “วางอาวุธ!!!” เชษฐ์และคนงานลังเล “อยากให้หัวหน้าแกพรุนรึไง!!”
ทั้งสองจำต้องวางปืน และมีด เตะไปให้ทางลูกน้องอดิสร
“แก....เอาตัวคุณสิงห์ไปไว้ที่ไหน!”
“พูดไม่มีหางเสียงเลย” อดิสรยังจี้ปืนไปที่ราม “รักไอ้สิงห์มันมาก งั้นตามไปนอนเล่นกับมันในนรกดีมั๊ย”
“แกทำอะไรคุณสิงห์!!!!”
“อยากรู้? เดี๋ยวฉันจะรีบส่งไอ้นี่ให้ไปถามมันให้ในนรก”
รามไม่กลัว “ถ้าไม่ฟังผมคุณจะต้องเสียใจ ! ถ้าคุณยอมบอกว่าคุณสิงห์อยู่ที่ไหน พวกเราจะยอมหยุดแค่นี้ ถ้าพบว่าคุณสิงห์ปลอดภัย”
“ถุย!!! ทำพูดดี รักษาเงาหัวตัวเองให้ได้ซะก่อนเถอะมึง!!” อดิสรเอาปืนจี้ใส่ที่หัวราม รามไม่กลัวจับล็อคมืออดิสร บิดและกระแทกตัวอดิสรลงกดพื้นทันควัน
“โอ๊ย!!!!”
“บอกมา เมื่อวานนี้เกิดอะไรขึ้น คุณสิงห์และหนูนาอยู่ไหน” รามขู่พร้อมเอาปืนจากอดิสรมาจี้กลับ
อดิสร คงและพวกต่างอึ้งที่สถานการณ์พลิกกลับ

ด้านหน้าประตูทางเข้ารีสอร์ท รถของขนิษฐาขับมาจอด....ขนิษฐามองไปพบว่าคนงานออกันอยู่ด้านหน้าประตูทางเข้า มีการ์ดของรีสอร์ทเฝ้าโดยที่มีที่กั้นและขดรั้วหนามกองกั้นด้านในไว้ด้วย ขนิษฐาคิดเอาไงดี?
อดิสรโดนขู่ รู้ได้ถึงความโกรธและเอาจริงของราม “ก็บอกว่าไม่รู้เรื่อง กล้าเอาปืนจี้เจ้าของบ้านแบบนี้ ไม่อยากจะตายดีกันใช่มั๊ย” อดิสรฮึดฮัด …
รามและพวกยังไม่ยอมลดราวาศอก
“คนที่ออฟฟิศบอกว่ามีคนมาสอดแนมคุณสิงห์ มันเป็นคนของแกใช่มั๊ย” เชษฐ์ยังถาม
“ไม่รู้ก็ไม่รู้สิเว้ย!”
“ผมจะถามอีกครั้ง” รามขยับปืนใกล้ขึ้น หน้าเอาจริงมาก “คุณสิงห์อยู่ไหน!”
อดิสรมองรามทั้งเคียดแค้น และทั้งกลัวตาย!!!!

คนงานบางคนปะทะกับลูกน้องศักดา ชุลมุน ก้อนเข้าไปห้าม รปภ.กรูเข้าไปช่วยกัน ขนิษฐาได้โอกาสขับรถผ่านเข้าไปเลย รปภ.หันมาจะขวางพอมองเห็นเป็นหญิงสาวดูเรียบร้อยก็เลยไม่ตาม รถของขนิษฐาแล่นเข้าไป
ก้อนมองตามท้ายรถเห็นเป็นรถขนิษฐาที่แล่นเข้าไป อุทาน “คุณน้อง” เป็นห่วงจับใจ

รามขู่อดิสรอย่างถึงที่สุด “ตอบมา!!!!” รามทำท่าจะยิง
อดิสรปากพะงาบกลัว แต่แข็งใจไว้เหลือกตาขึ้นไปด้านบน ตำแหน่งที่สไนเปอร์ยืนอยู่...แววแค้นแทบจะทะลักออกลูกกะตา พวกลูกน้องแทบไม่ขยับกัน

ด้านหน้าบ้านศักดารถขนิษฐาจอด ขนิษฐาลงมาอย่างร้อนรน
ขนิษฐารีบเดินเข้ามา ด้วยระยะที่ยืนอยู่ทำให้มองขึ้นไปเห็น ด้านบนชั้นสองหรือระเบียง สไนเปอร์ซุ่มอยู่ เล็งมาที่ราม “ระวัง!! ข้างบน!!!!”
เปรี้ยง!!! กระสุนลั่นมา รามเบนหลบได้พ้นหวุดหวิด ควันจากกระสุนลอยขึ้น อดิสรสะบัดตัวหลุดออกจากราม ดึงปืนมาจากลูกน้องส่องไปที่รามทันที “ตายซะ!!!!”
ปากกระบอกปืนเล็งมาที่ราม พร้อมโทสะรุนแรงของอดิสร รามยังล้มอยู่ไม่ทันจะยืนขึ้น ขนิษฐาก้าวออกมาตรงหน้าเข้าไปเอาตัวบังรามเอาไว้ “อย่า!!!!”
อดิสรมือกำปืนเกร็งแน่น อยากระเบิดหัวรามมากๆ ขนิษฐากลั้นใจ...
“คุณน้อง...” รามเองก็ไม่นึกว่าขนิษฐาจะเสี่ยงขนาดนี้
“ขอร้องล่ะ ได้โปรด....” ขนิษฐาตัวสั่น กลัวมากๆ
อดิสรมองขนิษฐา ไม่เข้าใจอย่างมาก “ทำไม ถึงต้องปกป้องไอ้ขี้ข้านี่ถึงขนาดนี้!!”
รามตะลึงรีบฉุดน้องลุกและรีบกอดน้องโดยเอาตัวเองบังปืนที่เล็งมาจากอดิสร “คุณน้อง อย่าทำแบบนี้ครับ อันตราย” รามเข้าไปโอบขนิษฐาป้องกันเอาไว้ “ไม่ได้นะครับ”
อดิสรมองด้วยความแค้นตาแทบถลน เมื่อรามพยายามดันตัวน้องให้ไปทางด้านหลังก็ได้ที “อย่าอยู่เลยมึง!!!”
“น้าราม!!!!!!” เปรี้ยง !!!! เสียงปั่นลั่น ควันพวยพุ่งจากปลายกระบอก ขนิษฐากรีดร้อง
ปรากฏว่ากระบอกปืนถูกบิดให้หันเหออกไป!!! ศักดาเข้ามาห้ามอดิสรจากทางด้านหลัง
“พ่อ!!!”
“ทำบ้าอะไรของแกห๊ะ” ศักดาบิดปืนในมืออดิสรทิ้ง
“พวกมันบุกรุกเข้ามาพร้อมกับอาวุธ ผมฆ่ามันได้โดยไม่ผิด!”
“ที่นี่บ้านฉัน ฉันเป็นคนตัดสินใจ!!! แกไม่มีสิทธิ์มายิงใครที่นี่” อดิสรส่ายหน้า ศักดาบอกเสียงเบา “ฉันรู้นะว่าแกไปทำอะไรไว้” อดิสรอึ้ง หันฟึ่บไปมองลูกน้องตัวเอง พบว่ามีคนหลบสายตา อดิสรแค้น ศักดาหันไปบอกขนิษฐา “ต้องขอโทษด้วยที่นายสรใจร้อน แต่พวกคุณทำผิดก่อน บุกเข้ามาโดยพลการ แถมยังมีอาวุธ ผมฟ้องพวกคุณโทษฐานบุกรุกได้สบายๆ”
เชษฐ์ไม่ยอม โทษอดิสร “มันส่งคนไปสอดแนมคุณสิงห์”
“พูดจาเหลวไหล! เอาอะไรมาพูด!”
ทันใด ลูกน้องของคงสองคนรวบตัวชัช และเมฆที่หน้าน่วมไม่ใช่น้อยออกมา พวกรามเห็นแล้วใจหาย
รามถามชัช เมฆ “เจออะไรมั๊ย?”
ชัช เมฆส่ายหน้า พวกรามหน้าเสียๆกัน
“ไหนล่ะหลักฐาน พูดมั่วๆ นอกจากบุกรุก ยังจะเจอข้อหาหมิ่นประมาท”
ศักดาปรามอดิสร “ฉันเคลียร์เอง!” แล้วหันไปบอกกับขนิษฐา “คุณคงเห็นแล้วนะว่าพวกคุณเข้าใจเราผิด แต่เห็นว่าเป็นคนวงการเดียวกัน ผมจะอะลุ้มอล่วยให้ ถ้าทางคุณยอมขอโทษ รับผิดชอบค่าเสียหาย และออกไปแต่โดยดี”
อดิสรโกรธมาก ตะคอกดัง“พ่อ!!!!”
ศักดาหันไปถลึงตาใส่ เหี้ยม ..... ราม เชษฐ์ คนงานหน้าตาแค้นไม่เห็นด้วยมากๆ
“ค่ะ ฉันรับปาก”
“คุณน้องครับ แต่ว่าเรายังไม่รู้เรื่องคุณสิงห์”
“พี่สิงห์ไม่ได้อยู่นี่!” เธอเอ็ด เชษฐ์อึ้ง “ขอโทษพ่อเลี้ยงกับคุณอดิสรเดี๋ยวนี้” เชษฐ์ ราม และลูกน้องสีหน้าไม่อยากขอโทษ “ฉันบอกให้ขอโทษ” เธอมองราม พูดเบาๆว่า”ขอร้อง”
รามเกลียดศักดา อดิสรมาก แต่เข้าใจขนิษฐา ยอมพูดก่อน “ผมขอโทษ...”
“ขอโทษ!” เชษฐ์รู้สึกสิ้นศักดิ์ศรีมากๆ
อดิสรยังกรุ่นไม่พอใจ ชิ! แต่ศักดายืนคุมอยู่ พวกรามเคืองและอัดอั้นมาก ขนิษฐาถอนใจโล่งอกที่ไม่ต้องถึงกับเสียเลือดเสียเนื้อกัน...

ปืนลูกซองเขี่ยลงไปที่ใต้ต้นไม้ที่สีหนาท และหนูนาใช้พักแรมเมื่อคืน เห็นสภาพต้นไม้ที่ถูกดัดแปลงใช้เป็นรังนอนชั่วคราว
“มันกล้าหลอกกู !” ตัวหัวหน้าเอ่ยอย่างแค้นมาก
“แล้วนี่เราจะโดนมันปั่นหัวอีกรึเปล่า”
“ไม่มีทาง มาทางนี้ แปลว่ามันต้องขึ้นเหนือ ต้องไปขอความช่วยเหลือที่หมู่บ้านแน่ ไป! กูอยากจะไปพิสูจน์เต็มที!”
หัวหน้ารีบเดินไปทันที!! ลูกน้องตามไป

ขนิษฐาเดินนำราม เชษฐ์และลูกน้องอีกสามคนมาที่รถ ขนิษฐาดูโกรธ ขณะที่คนอื่นๆดูอัดอั้นกระอักกระอ่วนใจกัน
“คุณน้องครับ คือ” เชษฐ์อึกอักไม่รู้จะพูดยังไงดี
รามมีสติมากกว่า หันไปบอกเชษฐ์ “เชษฐ์ คุณช่วยไปบอกน้าก้อนให้เคลียร์คนของเราที่ด้านหน้ากลับให้หมด” เชษฐ์พยักหน้า และให้คนงานที่เหลือไปกับตัวเองด้วย เหลือเพียงขนิษฐากับรามอยู่สองคน รามบอกขนิษฐาอย่างรู้สึกผิด “ผม...ขอโทษด้วยนะครับคุณน้อง ที่ทำให้คุณน้องต้องเดือดร้อน ผมเสียใจ”
ขนิษฐาหันขวับ “ไม่เท่าน้องหรอกค่ะ ที่น้ารามเสียใจน่ะ” รามมองขนิษฐาที่มีสีหน้าบีบคั้นในจิตใจมากๆ “น้ารามก็แค่เสียใจว่าทำให้น้องเดือดร้อน แต่น้องเสียใจที่น้ารามจะกล้าเอาตัวเองไปตาย!!อย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง น้องรู้ว่าน้ารามห่วงพี่สิงห์ แต่น้ารามคิดว่าตัวเองไม่มีคนห่วงเลยใช่มั๊ย ถึงคิดจะทำอะไรก็ทำแบบนี้!”
“คุณน้อง ผม....ชีวิตของผมมันไม่มีค่าอะไร ถ้าหากว่า...ไม่มีคุณสิงห์ช่วยผมเอาไว้”
“น้ารามนึกถึงแต่พี่สิงห์ แล้วน้อง....” เธอชะงักไป รู้ตัวว่าพูดออกไปไม่ได้ “ช่างเถอะ ! พูดไปน้ารามก็ไม่มีวันเข้าใจ” เธอหันหลัง จะไป
รามชะงัก ไม่เข้าใจแน่ชัดนักว่าขนิษฐาเป็นอะไร แต่ไม่อยากให้โกรธ “คุณน้องครับ ต่อไป ผมจะระวัง จะไม่ทำอะไรแบบนี้อีก”
“พูดจริงๆเหรอคะ?”
รามมองขนิษฐา ในใจวูบไหวแปลกๆ ในความเป็นห่วงเกินควรของขนิษฐา “ครับ...”
“น้ารามรับปากแล้วนะคะ ถ้าครั้งนี้น้ารามผิดคำพูด น้องไม่ยกโทษให้จริงๆด้วย”
“ครับ.....”
ขนิษฐาค่อยรู้สึกดีขึ้น...รามโล่งอกที่ขนิษฐายอมลงให้ และแปลกใจตัวเองนิดๆที่ทำไมต้องแคร์ขนิษฐาถึงขนาดนี้..

อดิสรโวยกับศักดา “เราเอาเรื่องมันได้แท้ๆ พ่อกลัวมันงั้นเหรอ จะกลัวมันทำไม!”
“หึ ฉันน่ะเหรอกลัว แต่มันไม่มีค่าให้แลกต่างหาก!! แกฆ่ามันได้แล้วยังไง โปรเจ็คท์เป็นพันๆล้านของเรา ต้องการกรรมการบริหารที่มือสะอาด อยากให้โครงการเราล่มเพราะกระสุนแค่นัดเดียวยังงั้นน่ะเหรอ!” อดิสรอึ้งไป “ตาสว่างขึ้นรึยัง”
“ผมก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรมันสักหน่อย ถ้ามันไม่มาหาเรื่องเราก่อน”
ศักดาตะคอกดัง “เลิกโกหกฉันสักที ไอ้สิงห์มันอยู่ที่ไหน มันอยู่ไหน! ไม่ได้ยินที่ฉันถามแหรอ”
“ผมให้คนตามมันอยู่!”
“ถ้ามันรอดมาได้ แกจะทำไงห๊ะ!!”
“คนของผมตามมันเจอแน่ๆ ไม่ต้องกลัวไปหรอกน่ะ!!” อดิสรเหวี่ยงตอบศักดาเสียงแข็ง เครียดก็เครียด แต่ไม่ยอมรับ
“ให้มันจริงเถอะ ถ้าไม่เรียบร้อย แล้วโครงการเราต้องล่มเพราะแก ฉันจะให้แกยิงตัวเองซะก่อนที่จะไปฆ่ามัน!”
อดิสรชะงัก มองพ่ออึ้งๆ … ศักดารู้ว่าพูดเกินไป แต่ไม่ยอมลง สะบัดหน้าหนีแววตาของอดิสร เปลี่ยนเรื่องไป ศักดาทำเป็นตะโกนใส่ลูกน้อง “แล้วนี่รัศมีไปไหน! มีใครเห็นรึเปล่า!”

ไร่บัวขาว รถที่รัศมีนั่งมาแล่นเข้ามายังถนนในไร่ คนขับถาม “ที่นี่แหละครับ ไร่บัวขาว คุณผู้หญิงจะให้ผมไปส่งตรงไหนครับ”
รัศมีคิดๆ จะเอายังไงดี

ถาดใส่เครื่องรางสีสันสดใสถูกประกอบเอามาวางไว้
“เครื่องลางถึกๆใช้แล้วปลอดภัย ไม่มีโดนอุ้ม คนเรานะจะรวยจะจน มังก็มีเคาะล่ายท๊างน๊าน ดูอย่างคุงสิงห์ซิ มะๆ ยืดอก พกเครื่องราง ปอกภาย!” ประกอบพยายามจะขายเครื่องรางกับพวกคนงาน


อ่านละครเรื่อง ตามรักคืนใจ ตอนที่ 8/3 วันที่ 20 ธ.ค. 58

ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทประพันธ์โดย กิ่งฉัตร
ละครเรื่องตามรักคืนใจ บทโทรทัศน์โดย ศรียุดา วรรณภาค-ปิยพร วายุภาพ
ละครเรื่องตามรักคืนใจ กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ผลิตโดย บริษัท ละครไท จำกัด
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ควบคุมการผลิตโดย หทัยรัตน์ อมตวณิชย์
ละครเรื่องตามรักคืนใจ ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.20 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครตามรักคืนใจ เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันอังคารที่ 8 ธันวาคม 2558
ที่มา ไทยรัฐ